Thursday, April 17, 2014

മോര്‍ച്ചറിയല്ല കലാലയം

വിദ്യാര്‍ഥികളുടെ സംഘടനാ സ്വാതന്ത്ര്യം നിഷേധിക്കുന്നത് അംഗീകരിക്കാനാകില്ല. ഇതിനായി നടപടി കൈക്കൊള്ളുമെന്ന സത്യവാങ്മൂലം, സംസ്ഥാന സര്‍ക്കാര്‍ ഹൈക്കോടതിയില്‍ സമര്‍പ്പിച്ചത് ദിവസങ്ങള്‍ക്കുമുമ്പാണ്. തീര്‍ത്തും ജനാധിപത്യവിരുദ്ധമായ സര്‍ക്കാര്‍നിലപാടിനെതിരെ വ്യാപക വിമര്‍ശമുയര്‍ന്നു. ജനകീയവിദ്യാഭ്യാസവും മതനിരപേക്ഷ കലാലയവും ഇവിടെ നിലനില്‍ക്കുന്നതിന്റെ കാരണം വിദ്യാര്‍ഥികളുടെ രാഷ്ട്രീയ പ്രബുദ്ധതയാണ്. സാമൂഹ്യപ്രതിബദ്ധതയും പൗരബോധവുമുള്ള തലമുറയാണ് ഇത്തരം കലാലയങ്ങളിലൂടെ വളര്‍ന്നുവരുന്നത്. പഞ്ചായത്തുമുതല്‍ പാര്‍ലമെന്റുവരെയുള്ള തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ വോട്ടുചെയ്യുന്നവരാണ് കലാലയവിദ്യാര്‍ഥികള്‍. രാഷ്ട്രഭരണം നിര്‍ണയിക്കാന്‍വരെ അവകാശമുള്ള വിഭാഗത്തിന്റെ ക്യാമ്പസ് സംഘടനാ സ്വാതന്ത്ര്യം നിഷേധിക്കുന്നത് പരിഹാസ്യമാണ്. ഒറ്റപ്പെട്ട ഏതെങ്കിലും സംഭവത്തെ മുന്‍നിര്‍ത്തി ക്യാമ്പസ് ജനാധിപത്യമാകെ തകരാറിലാണെന്ന് വാദിക്കുന്നത് ശരിയല്ല.

കേരളത്തിലെ സര്‍ക്കാര്‍-എയ്ഡഡ് മേഖലയിലെ ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിലും സര്‍വകലാശാലകളിലും സാങ്കേതിക വിദ്യാഭ്യാസകേന്ദ്രങ്ങളിലും സംഘടനാടിസ്ഥാനത്തിലാണ് യൂണിയന്‍ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് നടക്കുന്നത്. സ്വാശ്രയകോളേജുകളില്‍ ചിലതിലെങ്കിലും ഇപ്രകാരം നടക്കുന്നു. യുവജനോത്സവങ്ങള്‍ ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള അതിവിപുലമായ സാംസ്കാരിക സംരംഭങ്ങളുടെ സംഘാടനം ഇത്തരം ജനാധിപത്യവേദികള്‍ക്കാണ്. അധ്യയനവര്‍ഷത്തിലെ കല- സാംസ്കാരിക- കായിക പരിപാടികളുടെയെല്ലാം മേല്‍നോട്ടം ഇവയ്ക്കുതന്നെ. ആകയാല്‍ സംഘടനാപ്രവര്‍ത്തനത്തെ നിയന്തിക്കാനുള്ള നീക്കം ലക്ഷക്കണക്കിനു വിദ്യാര്‍ഥികളോടുള്ള വെല്ലുവിളിയാണ്. സ്വാശ്രയ വിദ്യാഭ്യാസക്കച്ചവടക്കാരുടെയും മതമാനേജ്മെന്റുകളില്‍ ചിലരുടെയും ആഗ്രഹംമാത്രമാണ് പുതിയ നീക്കത്തിനുപിന്നില്‍. എസ്എഫ്ഐ ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള വിദ്യാര്‍ഥിസംഘടനകളെല്ലാം ഇതിനെ ശക്തിയായി എതിര്‍ത്തുകഴിഞ്ഞു.

ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്വത്തിനെതിരെമുതല്‍ വിദ്യാഭ്യാസ മാഫിയകള്‍ക്കെതിരെവരെ വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ ഐതിഹാസികമായ പ്രക്ഷോഭം നടത്തി. മഹാത്മാഗാന്ധിയെപ്പോലുള്ളവര്‍ സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തില്‍ അണിചേരാന്‍ വിദ്യാര്‍ഥികളെ ആഹ്വാനംചെയ്തു. വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ ഉയര്‍ത്തിയ മുദ്രാവാക്യങ്ങള്‍ ശരിയായിരുന്നുവെന്ന് കാലം തെളിയിച്ചു. ഒരുകാലത്ത് വിദ്യാര്‍ഥിപ്രസ്ഥാനത്തിന് നേതൃത്വം നല്‍കിയവര്‍ പില്‍ക്കാലത്ത് സാംസ്കാരികനായകരായും കലാപ്രതിഭകളായും ജനപ്രതിനിധികളായും മികവുറ്റ പ്രൊഫഷണലുകളായും ഉയര്‍ന്ന സിവില്‍സര്‍വീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥരായും പ്രശസ്തിനേടി. മികച്ച ന്യായാധിപന്മാരായി പേരെടുത്തവര്‍വരെ ഇതിലുണ്ട്.

വിദ്യാര്‍ഥികളാണ് സാമൂഹ്യ അനീതികളെ എക്കാലത്തും ചോദ്യംചെയ്തത്. ഭീമമായ ഫീസ്വര്‍ധനയും മെറിറ്റ് അട്ടിമറിയും സംവരണനിഷേധവും വിദ്യാഭ്യാസത്തെ കലുഷമാക്കിയപ്പോഴെല്ലാം പ്രതികരിച്ചത് വിദ്യാര്‍ഥിപ്രസ്ഥാനങ്ങളാണ്. അതിന്റെ നേട്ടങ്ങള്‍ വിദ്യാര്‍ഥിസമൂഹത്തിനാകെ ലഭിച്ചു. സ്കൂള്‍വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ നവീകരണംമുതല്‍ ഗവേഷണമേഖലയിലെ പ്രശ്നങ്ങള്‍വരെ ഏറ്റെടുത്തു. സ്കോളര്‍ഷിപ്പുകള്‍, ഫെലോഷിപ്പുകള്‍- ഇവയുടെ വര്‍ധനയും യാത്രാകണ്‍സഷന്‍, മറ്റു വിദ്യാഭ്യാസ ആനുകൂല്യങ്ങള്‍- ഇവയെല്ലാം വിദ്യാര്‍ഥിസമരത്തിന്റെ ഫലമാണ്. സ്വാശ്രയ കോളേജുകളില്‍ ശേഷിക്കുന്ന മെറിറ്റ് സീറ്റുകളും നിയന്ത്രിത ഫീസ്ഘടനയും വിദ്യാര്‍ഥിസമരത്തിന്റെ വിജയമാണ്. സാധാരണക്കാര്‍ പഠിക്കാനെത്തുന്ന നൂറുകണക്കിനു പൊതുവിദ്യാലയങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴും അടച്ചുപൂട്ടാത്തത് വിദ്യാര്‍ഥികളുടെ മുദ്രാവാക്യത്തിന്റെ കരുത്തിലാണ്. സിലബസ് പരിഷ്കരണത്തിനായും ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ഗുണനിലവാരമുയര്‍ത്താനും സര്‍വകലാശാലാ സമിതികളില്‍ നിരന്തരം ശബ്ദിക്കുന്നത് വിദ്യാര്‍ഥികളാണ്.

2006ല്‍ സുപ്രീംകോടതിയുടെ നിര്‍ദേശാനുസരണം രൂപീകരിക്കപ്പെട്ട ജെ എം ലിങ്ദോ കമ്മിറ്റി റിപ്പോര്‍ട്ടില്‍ വിദ്യാര്‍ഥി യൂണിയനുകളുടെ പ്രസക്തി ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. ക്യാമ്പസിലെ സംഘടനകളെ വിലക്കുന്ന നടപടിക്ക് ഒരു നിയമസാധുതയുമില്ല. ഭരണഘടനാലംഘനമാണിത്. ഭരണഘടനയുടെ അനുഛേദം പത്തൊമ്പത് പ്രകാരം ഇന്ത്യന്‍ പൗരന് നല്‍കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായുള്ള അവകാശത്തെ ഹനിക്കലാണിത്. ഏതൊരു ഇന്ത്യന്‍ പൗരനും അഭിപ്രായപ്രകടനത്തിനുള്ള അവകാശം ഭരണഘടനാപരമാണ്. നിരായുധരായും സമാധാനപരമായും സംഘടിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്. വിദ്യാര്‍ഥിസംഘടനാപ്രവര്‍ത്തനത്തിന്റെ ഭാഗമായുള്ള ക്യാമ്പയിനുകള്‍, സെമിനാറുകള്‍, സമ്മേളനങ്ങള്‍- ഇവയെല്ലാം ഈ അവകാശത്തിന്റെ ഭാഗംതന്നെ. ഏതൊരു പൗരനും സംഘടനകള്‍ രൂപീകരിക്കാനും അതില്‍ അംഗമാകാനുമുള്ള അവകാശവും ഭരണഘടനാപരമാണ്. ഏതോ ഒരു കോളേജില്‍ നടന്ന അനിഷ്ടസംഭവത്തിന്റെപേരില്‍ ലക്ഷക്കണക്കിനു വിദ്യാര്‍ഥികളുടെ മൗലികാവകാശം നിഷേധിക്കാന്‍ കഴിയില്ല. വിദ്യാഭ്യാസ-ഇതര മേഖലകളിലെ സര്‍ക്കാര്‍നയങ്ങളെല്ലാം അരാഷ്ട്രീയമായ ചര്‍ച്ചകളുടെയും അജന്‍ഡയുടെയും ഭാഗമാണ്. ആകയാല്‍ അതിന്റെ ഫലം അനുഭവിക്കുന്നവരോട് നിശബ്ദത പാലിക്കാന്‍ പറയുന്നത് ശരിയല്ല. അമുല്‍ബേബിമാരെയും അടിമകളെയും സൃഷ്ടിക്കലാണ് ഇതിനുപിന്നില്‍. അരാഷ്ട്രീയ കലാലയങ്ങള്‍ മനോഹരമാണെന്ന കുപ്രചാരണം ചിലര്‍ അഴിച്ചുവിടുന്നുണ്ട്. അവിടെയാണ് ഉന്നതഗുണനിലവാരമുള്ളതെന്ന വാദം അസംബന്ധമാണ്.

റാഗിങ്, ഗുണ്ട, മയക്കുമരുന്ന്, വാണിഭസംഘങ്ങള്‍ക്ക് എളുപ്പം കയറിപ്പറ്റാന്‍ കഴിയുന്നത് ഇവിടങ്ങളിലാണ്. ക്രിമിനല്‍സംഘങ്ങളായും ഗ്യാങ്ങുകളായും ഇവ മാറുന്നതിന്റെ തിക്തഫലം കുറച്ചൊക്കെ മലയാളിക്കും അറിയാം. ഇവിടങ്ങളില്‍ ഇന്റേണല്‍ അസസ്മെന്റ് പീഡനസാധ്യതയും വലുതാണ്. ഒളിക്യാമറ പ്രയോഗങ്ങള്‍പോലും റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. നമ്മുടെ ചില പ്രൊഫഷണല്‍ മെഡിക്കല്‍കോളേജുകളില്‍ തീവ്ര മത-ജാതിശക്തികള്‍ വേരുറപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നുമുണ്ട്. തമിഴ്നാട്, കര്‍ണാടകം എന്നിവിടങ്ങളിലെയും ഉത്തരേന്ത്യയിലെയും അരാഷ്ട്രീയ ക്യാമ്പസുകളില്‍ നടക്കുന്ന അരാചകപ്രവണതകള്‍ ആരെയും ഞെട്ടിക്കുന്നതാണ്. തൂത്തുക്കുടിയിലെ സ്വകാര്യ എന്‍ജിനിയറിങ് കോളേജ് പ്രിന്‍സിപ്പലിനെ മാസങ്ങള്‍ക്കുമുമ്പ് വെട്ടിക്കൊന്നത് അവിടത്തെ വിദ്യാര്‍ഥികളാണ്. ഈറോഡിലെ എന്‍ജിനിയറിങ് വിദ്യാര്‍ഥി കണ്ണൂരിലെ ദീപക്കിനെ വാഹനമിടിച്ച് കൊന്നത് സീനിയര്‍ വിദ്യാര്‍ഥികളുടെ റാഗിങ് പരാക്രമമാണ്. ബംഗളൂരുവിലെ ആര്‍ക്കിടെക്ചര്‍ വിദ്യാര്‍ഥി തൃശൂര്‍ സ്വദേശി അഹാബ് ക്രൂരമായി കൊല്ലപ്പെട്ടു. വയനാട് സ്വദേശി മുഹമ്മദ് റാഫിയുടെ ചെവിയില്‍ തിളച്ച വെള്ളമൊഴിച്ചശേഷം മര്‍ദിച്ച് അവശനാക്കി. ഇതിനെല്ലാം പിന്നില്‍ അരാഷ്ട്രീയ ക്യാമ്പസിലെ ക്രിമിനല്‍ സംഘങ്ങള്‍തന്നെ. പണച്ചാക്കുകളായ രക്ഷിതാക്കളുടെ ഇടപെടലുകള്‍കൊണ്ട് അപരാധികള്‍ സുഖമായിരിക്കുന്നു. രാഷ്ട്രീയബോധമുള്ള വിദ്യാര്‍ഥികളല്ല ഇവിടെ പ്രതികളിലൊരാളും.

മനുഷ്യന്റെ വിമോചനം സാധ്യമാകുന്നത് വിദ്യാഭ്യാസത്തിലൂടെയാണെന്നും സംവാദമാണ് അതിനുള്ള മാര്‍ഗമെന്നും ലോകപ്രശസ്ത വിദ്യാഭ്യാസ വിചക്ഷണന്‍ പൗലോഫ്രയര്‍ പറയുന്നു. എല്ലാത്തരം ഭൃത്യതകളില്‍നിന്നുമുള്ള മോചനമാണ് വിദ്യാഭ്യാസമെന്ന് ഗാന്ധിജി. വിദ്യകൊണ്ട് പ്രബുദ്ധനാകാനും സംഘടനകൊണ്ട് ശക്തരാകാനും പ്രേരിപ്പിച്ചത് ഗുരുവാണ്.

ലോകത്തിന്റെ ഏതു കോണില്‍ ജീവിച്ചാലും അന്തസ്സുള്ള ഏത് തൊഴിലെടുക്കുമ്പോഴും ജനാധിപത്യവാദിയാകാന്‍ ഒരുവന്‍ പഠിക്കുന്നത് ക്യാമ്പസില്‍നിന്നാണ്. മതനിരപേക്ഷ മാനവികമൂല്യങ്ങളുടെ വിത്തുമുളയ്ക്കുന്നത് അവിടെവച്ചാണ്. ഏതു ചോദ്യത്തിനും ഉത്തരമെഴുതുകമാത്രമല്ല, ചില ഉത്തരങ്ങളെ ചോദ്യംചെയ്യലാണ് തന്റെ കടമയെന്നും വിദ്യാര്‍ഥി തിരിച്ചറിയുന്നു. അക്കാരണത്താല്‍ കലാലയത്തെ മോര്‍ച്ചറിയുടെ നിശബ്ദതയിലേക്ക് വലിച്ചെറിയാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരോട് ശക്തിയായി കലഹിക്കേണ്ടിവരുന്നു. വിദ്യാര്‍ഥിരാഷ്രീയത്തിന്റെ സുഗമമായ മുന്നോട്ടുപോക്കിന് വിഘാതം ഉണ്ടാകുകയാണെങ്കില്‍ വിദ്യാര്‍ഥികളുടെ യോജിച്ച പോരാട്ടമാണ് അഭികാമ്യം.

*
ഷിജൂഖാന്‍ (എസ്എഫ്ഐ സംസ്ഥാന പ്രസിഡന്റാണ് ലേഖകന്‍)

ആപ് നേരിടുന്ന വൈരുധ്യങ്ങള്‍

ഡല്‍ഹി നിയമസഭയിലേക്ക് കഴിഞ്ഞ ഡിസംബറില്‍ നടന്ന തെരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ ഫലം പുറത്തുവന്നപ്പോള്‍ താരമായത് ആംആദ്മി പാര്‍ടിയാണ്. കോണ്‍ഗ്രസിന്റെ അഴിമതിഭരണത്തിനെതിരായ പ്രചാരണത്തിലൂടെ മികച്ച വിജയം നേടിയ ആപിനെ ജനങ്ങളുടെ ഭാവിപ്രതീക്ഷയായി മാധ്യമങ്ങള്‍ വിശേഷിപ്പിച്ചു. മാധ്യമങ്ങള്‍ അകമഴിഞ്ഞ് പിന്തുണച്ചപ്പോള്‍ ആപിന് രാജ്യമെമ്പാടും ആളും അര്‍ഥവുമുണ്ടായി. ആപ് നേതാവ് അരവിന്ദ് കെജ്രിവാളിനെ ഭാവിപ്രധാനമന്ത്രിയായിവരെ വിലയിരുത്തി.

എന്നാല്‍, പതിനാറാം ലോക്സഭ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പുരോഗമിക്കവെ ആപിന്റെ പ്രഭ മങ്ങുകയാണ്. ഡല്‍ഹിയില്‍ 49 ദിവസം മാത്രം നീണ്ട ആപ് സര്‍ക്കാരിന്റെ പതനമാണ് ഇക്കാര്യത്തില്‍ നിര്‍ണായകമായത്. ജനലോക്പാല്‍ ബില്‍ പാസാക്കുന്നതിന് കോണ്‍ഗ്രസും ബിജെപിയും തടസ്സം സൃഷ്ടിച്ചുവെന്ന പേരിലാണ് അരവിന്ദ് കെജ്രിവാള്‍ രാജിവച്ചതെങ്കിലും സര്‍ക്കാര്‍ ഓരോദിവസവും തട്ടിമുട്ടി മുന്നോട്ടുപോയപ്പോള്‍തന്നെ സ്ഥിതി വ്യക്തമായിരുന്നു. ആപിന്റെ എംഎല്‍എമാര്‍തന്നെ സര്‍ക്കാരിനെതിരെ സമരവുമായി രംഗത്തുവന്നു. നിയമമന്ത്രി സോമനാഥ് ഭാരതി നിയമം കൈയിലെടുത്തതായി ആരോപണമുണ്ടായി. അരവിന്ദ് കെജ്രിവാള്‍ പൊലീസ്സ്റ്റേഷനുമുന്നില്‍ നടത്തിയ സമരം ഡല്‍ഹിയിലെ ഇടത്തരക്കാര്‍ക്കിടയില്‍ ആപിന്റെ പിന്തുണ പൊളിച്ചു. ഒടുവില്‍ രാജിവച്ചതോടെ ജനങ്ങളുമായുള്ള ആശയവിനിമയത്തില്‍ വിടവ് സംഭവിച്ചതായി കെജ്രിവാള്‍തന്നെ കഴിഞ്ഞദിവസം സമ്മതിച്ചു.

ഡല്‍ഹിപ്രതിഭാസം രാജ്യത്ത് പലഭാഗത്തും ചലനമുണ്ടാക്കുകയും പലരും ജോലിയും മറ്റും രാജിവച്ച് ആപില്‍ ചേരുകയുംചെയ്തപ്പോള്‍ രാജ്യത്ത് പുതിയൊരു മാറ്റം നടക്കുകയാണെന്ന പ്രതീതി ജനിച്ചു. എന്നാല്‍, നയപരമായ വ്യക്തതയില്ലാതെ ആപ് കുഴങ്ങുകയായിരുന്നു. അഴിമതിക്കെതിരായ സമരം നടത്തിയ ആപ് വമ്പന്‍ അഴിമതികള്‍ക്ക് കാരണമായ ചങ്ങാത്തമുതലാളിത്തത്തെ കുറ്റപ്പെടുത്താന്‍ തയ്യാറല്ല. കേവലം വ്യക്തികളെ ആക്രമിക്കുന്നതിലുപരി, നയപരമായി അഴിമതിയെ വിശകലനംചെയ്യാന്‍ ആപിന് പ്രാപ്തിയില്ല. വര്‍ഗീയതയുടെ കാര്യത്തിലും ആപ് നിലപാട് വ്യക്തമാക്കിയിട്ടില്ല.

ഈ ആശയക്കുഴപ്പമാണ് ലോക്സഭ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ആപിന്റെ നില പരുങ്ങലിലാക്കിയത്. ആപ് 100 വരെ സീറ്റ് നേടുമെന്ന് പ്രവചിച്ചവര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. പിന്നീട് ഇത് 30 ആയി. ഇപ്പോള്‍ 10 സീറ്റില്‍പോലും ആപ് ജയിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പിച്ചുപറയാന്‍ രാഷ്ട്രീയനിരീക്ഷകര്‍ തയ്യാറല്ല. ഡല്‍ഹിയില്‍ ഒന്നോ രണ്ടോ സീറ്റ് കിട്ടിയാലായി. ആപ് വലിയ പ്രതീക്ഷ അര്‍പ്പിച്ച ഹരിയാനയില്‍ കഷ്ടിച്ച് രണ്ട് സീറ്റിലാണ് മത്സരമെങ്കിലും കാഴ്ചവയ്ക്കാന്‍ കഴിയുന്നത്. ബംഗളൂരുവിലും മുംബൈയിലും രണ്ടോ മൂന്നോ സീറ്റില്‍ സാന്നിധ്യമുണ്ട്. രാജ്യമെമ്പാടും മത്സരിക്കുന്നതായി അവകാശപ്പെടുന്ന ആപിന് മറ്റ് മണ്ഡലങ്ങളില്‍ പ്രസക്തി നഷ്ടപ്പെടുകയാണ്.

സര്‍ക്കാരിതര സംഘടനകളില്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ച അനുഭവപാരമ്പര്യവുമായാണ് കെജ്രിവാള്‍ ഉള്‍പ്പെടെയുള്ളവര്‍ ആപിന് രൂപംനല്‍കിയത്. രാഷ്ട്രീയപ്രവര്‍ത്തകരെ ഒന്നടങ്കം ആക്ഷേപിക്കുന്ന മനോഭാവമാണ് ഇവര്‍ പുലര്‍ത്തിയത്. ജനകീയപ്രക്ഷോഭങ്ങള്‍ക്ക് നേതൃത്വം നല്‍കിയതിന്റെ പേരില്‍ സര്‍ക്കാര്‍ കള്ളക്കേസുകളില്‍ കുടുക്കിയ നേതാക്കളെപ്പോലും ക്രിമിനലുകളായി കരുതുന്ന സമീപനം ഇവരുടെ ഭാഗത്തുനിന്നുണ്ടായി. എന്നാല്‍ ആപ് നേതാക്കള്‍ക്കെതിരെ ഡല്‍ഹി പൊലീസ് കേസെടുത്തപ്പോള്‍ ഇവര്‍ക്ക് ബുദ്ധിമുട്ട് മനസിലായി. മാധ്യമങ്ങളുടെ ലാളന ലഭിച്ചകാലത്ത് ആപ് നേതാക്കള്‍ അത് ആസ്വദിച്ചു. കോര്‍പറേറ്റ് മാധ്യമങ്ങള്‍ പിന്നീട് എതിരായപ്പോള്‍ മാധ്യമങ്ങളെ ഒന്നടങ്കം ആക്ഷേപിക്കാനും കെജ്രിവാള്‍ മുതിര്‍ന്നു. ഇങ്ങനെ വൈരുധ്യങ്ങളുടെ തടവറയിലാണ് ഇന്ന് ആപ്.

*
സാജന്‍ എവുജിന്‍

Wednesday, April 16, 2014

Left Front & Land Reforms in West Bengal

In an article in The Hindu (“Red Star Fading Over Bengal,” April 15), Suvojit Bagchi cites a book by D. Bandyopadhyay to argue that the electoral loss of the Left Front in the assembly elections in West Bengal was because the CPI (M) gave up its commitment for land reforms. He states that, “if the CPI (M) had continued distributing land to farmers and giving them legal rights over land (patta), thereby making them eligible for financial assistance from banks through creation of cooperatives, then the party could have continued to rule the State. But by incorporating the ‘middle-peasant,’ the process of land reform stopped.”

The entire argument of the article is based on a factually incorrect premise, a shallow understanding of what land reforms mean, and a complete ignorance about agrarian conditions in rural West Bengal.

First, the statistics demonstrate that the Left Front government continued its land reform policies through its tenure. Economists affiliated with the Foundation for Agrarian Studies – notably V. K. Ramachandran – show that in West Bengal the Left Front government redistributed land in the last three years of its rule – 8136 acres (2005-06), 10,848 acres (2006-07) and 10,953 acres (2007-08). Ramachandran argues that the land distributed to agriculturalists was much greater than the land acquired by the state for industrial and infrastructural purposes. “Even in 2006-07, when acquisitions peaked, the extent acquired was 4,135 acres, and the extent distributed under land reform was 10,848 acres; in other words, in that year, the extent of agricultural land distributed under the land reform programme was no less than 2.62 times the extent acquired for industry and infrastructure.”

Second, Bagchi and Bandyopadhyay suggest that land redistribution should forever continue at an undiminished pace. The pace at which the Left Front distributed land in the 1970s and 1980s could not be sustained. Over the course of its thirty years in power, the Left Front distributed 1.1 million acres of land to 3 million households. More than half of the beneficiaries come from Dalit and Adivasi families. In addition, 1.4 million sharecroppers secured heritable tenancy rights over about 1.1 million acres. Dalits (thirty per cent) and Adivasis (twelve per cent) benefitted from this policy. The government turned over homestead land to 5 lakh households who worked in agriculture, fishing and artisanal production.

Is it possible that, after so much redistribution, further redistribution could have continued at the same pace? Anyone who is familiar with the land structure in contemporary rural West Bengal knows that here, unlike almost everywhere else in the country, there are no landowners with very large holdings. In such a situation, any further redistribution would have meant taking land away from medium and small landowners for redistribution to the landless.

Further, the numbers above need to be seen in the correct perspective. Land redistributed in West Bengal accounts for about 23 per cent of all land redistributed in India and beneficiaries of land redistribution in West Bengal account for about 55 per cent of all beneficiaries of land redistribution in India. This is not only by far the biggest land reform programme in the country but is in fact the biggest land reform programme anywhere in the world that has taken place in our lifetimes. In Mozambique, for instance, after fifteen years of work to secure land titles to local communities, the government has been able to only get about 8000 titles issued.

Land reform is a political task, not simply a bureaucratic scheme that has to be implemented. This is what D. Bandyopadhyay does not acknowledge in his work. He suggests that land reform is a technocratic task – streamlining land records to identify surplus land and distribution of pattas. Land reform, however, as a policy is about breaking the back of landlordism. The CPI (M) worked hard over decades to identify surplus land of landlords, to acquire this land and to redistribute it. This was a political struggle – and it had to be fought valiantly by the Left. D. Bandyopadhyay is  a member of the Trinamool Congress, and an obvious opponent of the Left in West Bengal. His party has been actively involved in rolling back land reforms in the state as well as in terrifying landless and small peasant households so as to allow the landlords to recapture their land. The TMC has reversed the political tide in the state. This is not acknowledged by Suvojit Bagchi in his use of the work of D. Bandyopadhyay.

Central Funds.

It would also be appropriate to point out that particularly during last ten years of Left Front's rule, rural West Bengal faced multiple forms of discrimination in the policies of the Central government.

Banks starved peasants of formal-sector credit. Credit deposit ratio of rural branches of scheduled commercial banks in rural West Bengal fell to about 20 per cent in the last decade of Left Front Government; corresponding figure for India as a whole was above 40 per cent. While RBI norms stipulate that at least 18 per cent of net bank credit should be given to agriculture, this proportion in West Bengal was about 6 per cent in mid-1990s and remained at about 8 per cent from late 1990s onwards. Although the Left Front government did a lot to strengthen credit cooperative societies, NABARD and commercial banks thwarted all efforts by starving cooperative societies of funds.

The worst discrimination against peasants of West Bengal was through depriving them of price support. In 2008-09, peasants of West Bengal, the largest rice producing state of the country, produced about 15 per cent of the total rice production of India. In contrast, less than 5 per cent of rice procured by the government was procured from peasants in West Bengal. In other years, level of procurement was even lower. And no wheat procurement was done in West Bengal at all.

Peasants of West Bengal, who wrote the agricultural success story of India through the 1980s until the mid-1990s, were starved of investment, credit and price support because of neoliberal policies and direct discrimination by the Central government.

This, and not the reversal of CPI(M)'s commitment to land redistribution, is what defined the agrarian problems in West Bengal towards the end of the Left Front government.

It takes little to understand that undermining the gains of the agrarian reform programme of the Left Front government was in the political interests of the anti-Left forces in West Bengal. Electoral losses of the Left came to the rescue of reactionary elements in rural West Bengal, which include erstwhile landlords as well as some sections of the neo-rich. Since 2011, aided by the muscle of these erstwhile landlords and rural rich, Trinamool Congress, of which D. Bandyopadhyay is now a Rajya Sabha MP, has presided over a reversal of land reforms through murderous attacks on the beneficiaries of land reforms. With a substantial amount of surplus land still under litigation and a large number of pattas yet to be legalised, these erstwhile landlords have used the opportunity to forcibly evict sharecroppers and pattadars across the state. Over the last three years, scores of CPI(M) and other left activists have been attacked in the battle to defend poor peasants and workers in rural West Bengal.

*
Vikas Rawal

Vikas Rawal is a professor at the Centre for Economic Studies and Planning, Jawaharlal Nehru University. He is currently a Consultant at the Food and Agriculture Organisation of the United Nations. Views expressed in this article are personal.

On the BJP’s Election Manifesto

THERE is nothing surprising about a party that believes itself to be riding the crest of an electoral wave by appearing to be all things to all persons, delaying the release of its election manifesto almost until the elections have actually started. Since a manifesto is supposed to state what a party specifically stands for, the fear is that any such explicit statement would break the spell.

But this fact also points to something else. A situation where a party can ride a wave by being all things to all persons, even without clearly specifying what it stands for, is one where unreason has overridden reason, where the projection of an individual as a “messiah” has overridden the need for theoretical articulation of positions, where there has been, to borrow a phrase from the Marxist philosopher Georg Lukacs, a “destruction of reason”. Whether or not such a situation prevails in India today, and it most certainly does not, the BJP believes that it does. It wishes to carry forward whatever tendency exists in contemporary India towards a “destruction of reason”. It is the harbinger of the kind of “irrationalism” that underlies fascism. As a communal-fascist party it wallows in such “irrationalism”. Not surprisingly, it almost did not come out with an election manifesto.

And the manifesto it has come out with, again not surprisingly, is brimming with platitudes. The differentia specifica it claims vis-a-vis other bourgeois parties is its promise of better “governance”, a term as meaningless and vacuous as any. Indeed it means all things to all persons. So in one sense the BJP’s manifesto adds little to its state of manifesto-less-ness. The usual culprits are there in its manifesto: the demand for a uniform civil code, plan to construct a Ram temple at Ayodhya, opposition to cow slaughter, and the like, though couched this time in somewhat more “modern” lingo (perhaps on the advice of its Public Relations managers). And there are sentences that mean precious little, like the one that promises that the BJP will "remove bottlenecks and missing links in all sectors, activities and services; focus on proper planning and execution for right outcomes; strive for scale and speed with futuristic vision; and build institutions for today and tomorrow."

PRO-CORPORATE THRUST

But even underlying these platitudes there is an unmistakable pro-corporate thrust which reflects the BJP’s new avatar. The BJP always had a communal agenda. The BJP also always had, in common with all bourgeois parties, an acquiescence with the neo-liberal agenda even when it talked about improving people’s lives. But this time there is an explicit pro-corporate thrust, which is the quid pro quo for corporate capital’s promotion of Modi.

The BJP, always a communal party, has now got the backing of the corporate-financial elite of the country as never before. There is thus an unprecedented alliance of corporate capital with communal-fascism, making a bid for power which is stronger than ever before in post-independence India. To be sure, international finance capital, though warming to this alliance (witness the British representative’s enthusiasm over Modi), is not yet fully persuaded by it, as is evident for instance from the London Economist’s editorial on him. But it does not take much for international finance capital, and imperialism generally, to throw its support behind a fascist outfit, despite initial reservations, if such an outfit demonstrates its strength on the ground. In Ukraine for instance a government, with several fascist ministers, has taken power by overthrowing a legitimately elected president, and by jettisoning a European Union-backed proposal for a peaceful resolution of the stand-off between the ousted president and his opponents; and yet the imperialist countries, including the EU, have simply thrown their weight behind this new government.

Of the numerous instances of deference to corporate interests in the BJP manifesto, I shall single out just three. The first relates to the Public-Private-Partnership model for building infrastructure, a typical World Bank idea promoted assiduously by the current deputy chairman of the Planning Commission, which, apart from being ethically questionable (economist Joseph Stiglitz had called it “private profiteering at government’s expense”), has been a miserable failure in terms of infrastructure promotion. And yet the BJP which makes much noise about infrastructure can think of no better way of ensuring infrastructure development than promoting PPP.

Though it uses another vacuous term “People-Public-Private-Partnerships” (PPPP) to hide this fact, it has simply taken over a shop-worn and failed UPA policy, and one whose domestic exponent is a person whom the last NDA government had removed from a responsible government position under pressure from the Swadeshi Jagaran Manch (of which nothing is heard these days).

There had been a time when JRD Tata had marched in public against communalism; but corporate capital has now “adjusted” to communal-fascism. Likewise there had been a time when elements within the BJP, under the influence of the RSS-backed Swadeshi Jagaran Manch, had expressed reservations towards some aspects of neo-liberal policies, notably the TRIPs agreement; but now the BJP, and its mentor the RSS, have thrown their lot with the corporate-financial elite and the neo-liberal policies it espouses. This mutual “adjustment” which underlies the corporate media’s projection of Modi as a modern-day “messiah”, and which explains the lavishness with which the Modi campaign is being run, is reflective paradoxically of the crisis of neo-liberalism in the country.

As far as the workers, agricultural labourers, peasants, and petty producers are concerned, neo-liberalism always spelled a crisis for them , even though, taking this phase as a whole, they may have been better off in some periods within it than in others. But this crisis has now spread to the urban middle class as well, sections of which had done well out of it (holding out the promise to other sections of the middle class that they too might become beneficiaries). The sharp decline in growth rate and hence in employment opportunities, including for the middle class, has alienated even this segment. To overcome this alienation, an attempt is being made to present the crisis not as a crisis of neo-liberalism but as a crisis of “governance”. It is being suggested that it is not neo-liberalism which is at fault but Manmohan Singh who has been at the helm: put somebody else at the helm, some person like Modi who can provide better “governance”, and the economic travails would be over.

There is a strong element of irony here. Till the other day Manmohan Singh was the darling of the corporate-financial elite. Now, like Ghasiram Kotwal in Vijay Tendulkar’s celebrated Marathi play, he is being unceremoniously dumped by the same corporate-financial elite, being made the scapegoat for the failure of neo-liberalism. And as for the Congress, since it can disown neither neo-liberalism, nor Manmohan Singh, it simply denies the crisis itself and insists on things being hunky-dory, which obviously lacks credibility with the people, reducing that party to its current sorry state.

The second instance of appeasing corporate interests relates to environment clearance. Much has been said of the “Gujarat model of development”, but what is scarcely ever mentioned is that Gujarat is the most polluted state in India. The Comprehensive Environmental Pollution Index (CEPI) for industrial clusters put Ankleswar’s industrial area at the top of the list of critically polluted areas in 2009. In 2011 and 2013, the Vapi industrial area in Gujarat was at the top of the list. The free run given to corporate capital in Gujarat in the name of “development” has meant turning a blind eye to the environmental pollution it generates. The BJP now wishes to replicate this at the national level.

What the manifesto states is: “Decision making on environmental clearances will be made transparent as well as time-bound” (emphasis in the original). Clearly the idea is to obtain speedy clearance rather than prevent environmental degradation. In fact the manifesto goes on to add: “Frame the environment laws in a manner that provides no scope for confusion and will lead to speedy clearance of proposals without delay”, which again suggests that clearance is more important than environmental protection.

Interestingly, the manifesto says that “performance review, social and environmental audit would be mandated for all government schemes and programmes”. But there is no suggestion of mandating similar social and environmental audit for private corporate schemes and programmes, which underscores the pro-corporate bias.

ENFEEBLING THE TRADE UNION MOVEMENT

The third instance relates to the introduction of “labour market flexibility”. For quite some time now there has been immense pressure from the World Bank and other such organisations as well as from the corporate-financial elite to introduce absolute freedom of hire and fire in Indian manufacturing industry. An immense amount of dishonest research has been funded by all these organisations to “prove” that India’s manufacturing growth has been held up because of lack of this freedom for the employers, which goes by the name of “labour market flexibility”; and intrepid researchers (of whom mercifully the country still has many) have had no problems in pointing out that these research findings have been completely bogus.

What is equally striking is that restrictions on the right to “sack”, which too are by no means absolute under present laws but only entail proper prior notice, apply to only about 4 percent of the work-force; and even the establishments employing them have been shifting to low-paid contract labour and to “outsourcing” to Victorian-era sweat-shops. And yet there is much hullabaloo that India has been “suffering” because of the absence of “labour market flexibility”.

The BJP manifesto promises “labour market flexibility”. There is however an issue of translation here. Just as the euphemism “labour market flexibility” is used to denote unrestricted right to sack employees, likewise the introduction of “labour market flexibility” is always referred to as “amending the outdated labour laws”. And lo and behold, the manifesto talks not just of undertaking “labour reforms” but of bringing together “all stakeholders to review our labour laws which are outdated, complicated and even contradictory”.

Under the same labour laws there has been manufacturing growth far in excess of what is happening today (which amounts to virtual stagnation). The obvious conclusion therefore is that it is not the labour laws but something else that accounts for the stagnation. But the BJP is out to please the corporate-financial elite and hence it must present it with the unrestricted freedom to retrench employees.

The question may be asked: if even the limited legal protection against retrenchment is available to only 4 percent of the workforce, those engaged in large factories, then why should it matter so much even to corporate capital? The answer lies in the fact that these large factories, unlike the sweat shops, are precisely the ones where the workers are still capable of some industrial action. The objective of amending labour laws therefore is not that it would stimulate any investment or growth (which in any case depend largely upon demand conditions), but that it would enfeeble the trade union movement. This is what corporate capital wants and the BJP is promising to deliver.

*
Prabhat Patnaik People's Democracy