ഒബാമയുടെ ആണവവിമുക്ത ലോകവും ഇറാനും

ആണവായുധ നിര്‍മാണത്തിന് ഉപയോഗിക്കാവുന്ന പ്രക്രിയയും സംവിധാനവും ഇറാന്‍ ഉപേക്ഷിച്ചതായി ജനുവരി 20ന് അന്താരാഷ്ട്ര ആണവോര്‍ജ ഏജന്‍സിയുടെ ഇന്‍സ്പെക്ടര്‍മാര്‍ സ്ഥിരീകരിച്ചു. ഇറാന്‍ യുഎന്‍ രക്ഷാസമിതിയുടെ സ്ഥിരാംഗങ്ങളും യൂറോപ്യന്‍ യൂണിയനുമായി 2013 നവംബറില്‍ ജനീവയിലുണ്ടാക്കിയ കരാര്‍ അനുസരിച്ചായിരുന്നു ഇത്. അഞ്ചുശതമാനത്തിലധികം സാന്ദ്രത ഉണ്ടാക്കുന്ന യുറേനിയം സമ്പുഷ്ടീകരണം ഇറാന്‍ നിര്‍ത്തിവച്ചു. ജനീവാ കരാറിലെ വ്യവസ്ഥകള്‍ പാലിച്ച് ആണവായുധ സാധ്യതകള്‍ ഉപേക്ഷിച്ച ഇറാന്റെ നടപടി ആണവനിരായുധീകരണത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഒരു നാഴികക്കല്ലായി പ്രശംസിക്കപ്പെട്ടു. ജനീവാ കരാറിലെ മറ്റുവ്യവസ്ഥകളും നടപ്പാക്കുന്നതോടെ ഇറാന്റെമേലുള്ള ഉപരോധങ്ങള്‍ പിന്‍വലിക്കപ്പെടും. ഇറാനെ ഒറ്റപ്പെടുത്തുകയെന്ന അമേരിക്കന്‍ നയം അവസാനിപ്പിക്കും.

1970ല്‍ ഒപ്പുവച്ച ആണവനിര്‍വ്യാപന ഉടമ്പടി (എന്‍പിടി) യനുസരിച്ചു ആണവായുധങ്ങള്‍ ഇല്ലാത്ത രാഷ്ട്രങ്ങള്‍ക്കുള്ള ബാധ്യതയാണ് ഇറാന്‍ നിറവേറ്റിയത്. എന്നാല്‍, എന്‍പിടിയിലെ ഏറ്റവും പ്രധാന അനുഛേദമനുസരിച്ച് പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ അമേരിക്കയുള്‍പ്പെടെയുള്ള ആണവായുധരാഷ്ട്രങ്ങള്‍ തയ്യാറായിട്ടില്ല. ആറാം അനുഛേദമനുസരിച്ച് നിരായുധീകരണത്തിന് നടപടികള്‍ എടുക്കാന്‍ ആണവായുധരാഷ്ട്രങ്ങള്‍ക്ക് ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്. ഇത് നിറവേറ്റാതെ, ഉടമ്പടിയെ ലംഘിച്ചുകൊണ്ട് ആണവായുധരാഷ്ട്രങ്ങള്‍ ആണവപ്പന്തയത്തില്‍ കുതിക്കുകയാണ്; ഉടമ്പടി പ്രാബല്യത്തില്‍ വന്ന് നാല്‍പ്പത്തിനാലുവര്‍ഷം പിന്നിട്ടിട്ടും. ആണവനിരായുധീകരണത്തെപ്പറ്റി ഒട്ടേറെ പ്രതീക്ഷകള്‍ നല്‍കുന്നതായിരുന്നു 2009ല്‍ അധികാരത്തില്‍ വന്നയുടന്‍ പ്രസിഡന്റ് ഒബാമ നടത്തിയ പ്രസ്താവനകള്‍. 2009 ഏപ്രില്‍ അഞ്ചിന്, തന്റെ ആദ്യത്തെ പ്രധാന വിദേശനയപ്രസംഗത്തില്‍, ആണവായുധങ്ങളില്ലാത്ത ഒരു ലോകത്തിന്റെ സമാധാനത്തോടും സുരക്ഷയോടും അമേരിക്കയ്ക്കുള്ള പ്രതിബദ്ധത അദ്ദേഹം പ്രഖ്യാപിച്ചു. ആ വര്‍ഷംതന്നെ കൂടിയ യുഎന്‍ രക്ഷാസമിതി ഉച്ചകോടിയില്‍ ഒബാമ അധ്യക്ഷത വഹിച്ചു. ആണവനിര്‍വ്യാപന ഉടമ്പടിയിലെ ആറാം അനുഛേദത്തിലെ ഉത്തരവാദിത്തം- ആണവനിരായുധീകരണത്തിനുള്ള-രക്ഷാസമിതിയിലെ സ്ഥിരാംഗങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രത്തലവന്മാര്‍ ആവര്‍ത്തിച്ച് പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഈ പ്രഖ്യാപനങ്ങള്‍ നടന്നിട്ട് അഞ്ചുവര്‍ഷത്തോളമായി. ഇറാനുമായുള്ള ആണവ ഇടപാടില്‍ എന്‍പിടി വ്യവസ്ഥകള്‍ നിര്‍ബന്ധമാക്കിയ അമേരിക്കയും കൂട്ടരും അവരുടെ കര്‍ത്തവ്യം വിസ്മരിക്കുകയാണ്.

ആണവായുധപ്പന്തയം പുതിയ ഘട്ടത്തിലെത്തിയിരിക്കുകയാണ്; ശീതസമരാവസാനത്തിന് ശേഷം. അമേരിക്കയും റഷ്യയും ചൈനയും എന്‍പിടിയില്‍ ഒപ്പിട്ടിട്ടില്ലാത്ത ഇസ്രയേലും ഇന്ത്യയും പാകിസ്ഥാനുമെല്ലാം ആണവപ്പന്തയത്തില്‍ പങ്കെടുക്കുന്നു. അമേരിക്കതന്നെയാണ് ഏറ്റവും മുന്നില്‍. 2009 ഏപ്രിലില്‍ പ്രാഗില്‍വച്ചാണ് ആണവായുധവിമുക്ത ലോകത്തെപ്പറ്റി ഒബാമ സുപ്രധാനമായ ഒരു പ്രഖ്യാപനം നടത്തിയത്. അന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, ""ആണവായുധവിമുക്തലോകത്തിനായി അമേരിക്ക സുവ്യക്തമായ നടപടികള്‍ സ്വീകരിക്കും. ശീതസമരകാലത്തെ ചിന്താഗതി അവസാനിപ്പിക്കാന്‍ ദേശീയ സുരക്ഷാസിദ്ധാന്തത്തില്‍ ആണവായുധത്തിനുള്ള സ്ഥാനം കുറയ്ക്കുകയും, മറ്റു രാഷ്ട്രങ്ങളോട് അത് ആവശ്യപ്പെടുകയുംചെയ്യും"". ആണവായുധ വിമുക്തലോകത്തെപ്പറ്റി ഉറപ്പുകള്‍ നല്‍കിയ ഒബാമ 2009 അവസാനിക്കുന്നതിന് മുമ്പുതന്നെ ആണവായുധശേഖരം ശക്തമാക്കാനുള്ള നടപടികള്‍ സ്വീകരിച്ചു. 2010ലെ ബജറ്റില്‍ അതിനു മുമ്പുള്ള വര്‍ഷങ്ങളില്‍ ആണവായുധങ്ങള്‍ക്കു നല്‍കിയതിനേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ വിഹിതം നല്‍കി. ആയുധശേഖരത്തിന് ക്ഷയം സംഭവിച്ചതുകൊണ്ടാണിതെന്ന് വൈസ്പ്രസിഡന്റ് ജോസഫ് ബൈഡന്‍ വിശദീകരിച്ചു. ""നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന്റെയും നമ്മുടെ സഖ്യകക്ഷികളുടെയും പ്രതിരോധത്തിന് ആണവായുധങ്ങള്‍ ആവശ്യമുള്ളിടത്തോളം കാലം, നാം സുരക്ഷിതവും, ഫലപ്രദവുമായ ആണവശേഖരം നിലനിര്‍ത്തും"", ബൈഡന്‍ വ്യക്തമാക്കി. നിരായുധീകരണം അമേരിക്കയുടെ അജന്‍ഡയിലില്ലെന്ന് തീര്‍ച്ചയായി. പ്രഖ്യാപനങ്ങള്‍ തുടര്‍ന്നു. ഈ നിലപാടിനെ സ്ഥിരീകരിക്കുന്നതായിരുന്നു 2013 ജൂണില്‍ ആണവനയത്തെപ്പറ്റി ഒബാമ ബര്‍ലിനില്‍ നടത്തിയ പ്രസംഗം. യൂറോപ്പില്‍ വിന്യസിക്കുന്ന ആണവായുധങ്ങളില്‍ വീണ്ടും കുറവുവരുത്താന്‍ റഷ്യയുമായി ചേര്‍ന്ന് അമേരിക്ക തയ്യാറാണെന്ന് ഒബാമ പറഞ്ഞു. നാറ്റോയുമൊത്ത് മിസൈല്‍ പ്രതിരോധസംവിധാനമുണ്ടാക്കാനുള്ള ശ്രമം അമേരിക്ക തുടര്‍ന്നാല്‍ ഇനിയും ആണവായുധങ്ങളുടെ എണ്ണത്തില്‍ കുറവുവരുത്താന്‍ തയ്യാറല്ലെന്ന് റഷ്യ വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്.

ആണവ നിരായുധീകരണത്തിനുള്ള ലോകപൊതുജനാഭിപ്രായം ശക്തമായി വരുന്ന സന്ദര്‍ഭത്തില്‍തന്നെയാണ് അതിനെ അവഗണിച്ച്, എല്ലാ ആണവായുധരാഷ്ട്രങ്ങളും ആയുധങ്ങളുടെ ആധുനികവല്‍ക്കരണം നടത്തുകയും സുരക്ഷാസിദ്ധാന്തങ്ങളില്‍ ആണവായുധങ്ങള്‍ക്കുള്ള സ്ഥാനം തുടര്‍ന്നും ഉറപ്പാക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്. ഈ മാസം എട്ടിനാണ് അമേരിക്കയുടെ പ്രതിരോധസെക്രട്ടറി ചക്ക് ഹേഗല്‍ അമേരിക്കയുടെ ആണവായുധങ്ങളുടെ നിലവാരം മെച്ചപ്പെടുത്തുന്നതിനുള്ള വിപുലമായ പദ്ധതിയെപ്പറ്റി അറിയിപ്പ് നല്‍കിയത്. ആയുധങ്ങളുടെ ആധുനികവല്‍ക്കരണം, പുതിയ അന്തര്‍വാഹിനികള്‍, ബോംബര്‍ വിമാനങ്ങള്‍, മിസൈലുകള്‍ തുടങ്ങിയവ ഈ പദ്ധതിയില്‍ ഉള്‍പ്പെടുന്നു. ഇവയെല്ലാം അത്യന്താധുനികസാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിച്ചാണ്. യുഎസ് കോണ്‍ഗ്രസിന്റെ ബജറ്റ് ഓഫീസിന്റെ 2013 ഡിസംബര്‍ അവസാനത്തെ കണക്കുകളനുസരിച്ച് ഈ പദ്ധതിക്ക് അടുത്ത ദശകത്തില്‍ 350 ബില്യന്‍ ഡോളര്‍ ചെലവാകും. അനൗദ്യോഗികകണക്കനുസരിച്ച് ചെലവ് ഇതിന്റെ മൂന്നിരട്ടിയായിരിക്കും. ലോകത്തെ പല തവണ ചുട്ടു ചാമ്പലാക്കാനുള്ള ആണവായുധശേഖരം അമേരിക്കയ്ക്കുണ്ട്; റഷ്യക്കും. അമേരിക്കയാണ് ഈ ആണവപ്പന്തയത്തിന്റെ മുമ്പില്‍. റഷ്യയും ആണവായുധങ്ങളുടെ ആധുനികവല്‍ക്കരണവും അന്തര്‍വാഹിനികളുടെയും പുതിയ തരം മിസൈലുകളുടെയും നിര്‍മാണവും നടത്തുകയാണ്. ഇന്ത്യയും പാകിസ്ഥാനും ആണവായുധ പന്തയത്തിലാണ്. രണ്ടു രാഷ്ട്രങ്ങളും കൂടുതല്‍ ആണവായുധങ്ങള്‍ നിര്‍മിക്കുന്നു. ആധുനികസാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിച്ച് പുതിയതരം ദീര്‍ഘദൂരമിസൈലുകള്‍ പരീക്ഷിക്കുന്നു. ഈ പംക്തികളില്‍ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചിട്ടുള്ളതുപോലെ ലോകത്തിലുള്ളതില്‍ ഏറ്റവും അപകടകരമായ ആണവപ്പന്തയമാണ് ഇന്ത്യയും പാകിസ്ഥാനും തമ്മിലുള്ളത്. ചൈനയും ഒട്ടും പിന്നിലല്ലെന്നു പറയാം. ചൈനയ്ക്ക് 250 ആണവായുധങ്ങള്‍ ഉള്ളതായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ദീര്‍ഘദൂരമിസൈലുകള്‍, പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിച്ച് മെച്ചപ്പെടുത്തുന്നതിലും ആണവഅന്തര്‍വാഹിനികളിലുമാണ് ചൈന ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇറാന്‍ യഥാര്‍ഥത്തില്‍ ഒരു ആണവഭീഷണിയായിരുന്നില്ല. സമാധാനപരമായ ആവശ്യത്തിന് മാത്രമേ ആണവ സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിക്കുകയുള്ളൂവെന്നും ആണവായുധങ്ങള്‍ ആവശ്യമില്ലെന്നും ഇറാന്‍ പലതവണ വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുള്ളതാണ്. ഇറാനെ ഒരു ആണവഭീഷണിയായി ഉയര്‍ത്തിക്കാട്ടിയതിന്റെ പിന്നില്‍ അമേരിക്കയുടെയും ഇസ്രയേലിന്റെയും താല്‍പ്പര്യങ്ങളാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഇവിടെയാണ് അമേരിക്കയുടെ ആണവകാപട്യം പ്രകടമാകുന്നത്. ഇസ്രയേലാണ് പശ്ചിമേഷ്യയിലെ ആണവഭീഷണി. ദശകങ്ങളായി ആണവായുധങ്ങള്‍ ഉള്ള ഇസ്രയേല്‍ ഇപ്പോള്‍ അവയെ ആധുനികവല്‍ക്കരിക്കുകയാണ്. ഒരിക്കലും അമേരിക്ക ആണവകാര്യത്തില്‍ ഇസ്രയേലിനെ വിമര്‍ശിച്ചിട്ടില്ല.

ഇസ്രയേലിന്റെ സുരക്ഷയ്ക്ക് ആണവായുധങ്ങള്‍ വേണമെന്ന നിലപാട് അമേരിക്ക അംഗീകരിച്ചിരിക്കുകയാണ്. 2010ലെ എന്‍പിടി പുനരവലോകന സമ്മേളനത്തിന്റെ തീരുമാനമനുസരിച്ച് പശ്ചിമേഷ്യയെ ഒരു ആണവരഹിത മേഖലയാക്കുന്നതിനുള്ള ആലോചനകള്‍ക്കായി കഴിഞ്ഞമാസം ഫിന്‍ലന്‍ഡില്‍ യുഎന്‍ ഒരു യോഗം ക്രമീകരിച്ചിരുന്നതാണ്. ഇതിനെ തുരങ്കംവച്ചത് ഇസ്രയേലായിരുന്നു. അമേരിക്ക ഇതിന് കൂട്ടുനിന്നു. ഇറാനുമായുള്ള ആണവഇടപാടിനെ ഇസ്രയേല്‍ ശക്തമായി എതിര്‍ക്കുന്നു. ഒരര്‍ഥത്തില്‍ ഇറാന്റെ ആണവബോംബ് ഇസ്രയേലിന്റെ പ്രചാരണത്തിന്റെ സൃഷ്ടിയാണ്. പശ്ചിമേഷ്യയിലെ കാതലായ പ്രശ്നം പലസ്തീനില്‍ ഇസ്രയേലിന്റെ അധിനിവേശമാണ്. ഇതില്‍നിന്ന് ശ്രദ്ധതിരിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിന്റെ ഭാഗമാണ് ഈ പ്രചാരണം. ഇതില്‍ ഇസ്രയേല്‍ കുറെ വിജയിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. എന്‍പിടിയുടെ വ്യവസ്ഥകള്‍ ഇറാന്‍ നടപ്പാക്കുകയാണ്. ആണവായുധവിമുക്തലോകത്തിന്റെ പ്രവാചകനായ ഒബാമ, ഈ കരാറിലെ വ്യവസ്ഥകളെ ലംഘിക്കുകയാണ്.

*
നൈനാന്‍ കോശി ദേശാഭിമാനി

CIA Role in Iran and Region Exposed

NEWLY declassified CIA documents have now conclusively revealed the role of American and British secret services in the overthrow of the democratically elected government of Iran sixty years ago. Another set of unconnected declassified CIA documents released around the same time have also revealed that the CIA had clandestinely operated American U-2 surveillance flights from an Indian base in Odisha. Permission to do so was given by none other than the redoubtable prime minister of India, Jawaharlal Nehru, after his meeting with the American president, John F Kennedy. Nehru was reeling from the debacle of the 1962 war with China and, according to declassified documents accessed some years ago, had even sent two desperate letters to the American president asking for military help in the wake of the 1962 war.

DESTABILISATION PROGRAMME IN IRAN

The revelations about the secret ties between the Indian and American Intelligence agencies since the early sixties did not get much attraction in the international media. The bigger story was about the CIA documents that focussed on its role in ensuring regime change in Iran. The events in 1953 dramatically changed the course of history in West Asia. From the very beginning it was evident that the CIA was in the forefront of the destabilisation programme that was launched against Iran in the early fifties after the government under Muhammad Mossadegh tried to gain full control over its energy resources. Mossadegh was overthrown in a military coup on August 19, 1953 and the Shah of Iran, who became the West’s poster boy in the region, went on to rule till 1979. A popular revolt against the Shah led to his ouster and the Islamic Republic took the place of the despised monarchy. Mossadegh was a secular nationalist having strong ties with the Iranian "Tudeh,” a Left party

According to the declassified documents, the western media at the CIA’s instigation demonised Mossadegh as an “unstable, intemperate and unreliable” ally of the West in the Cold War. The internal CIA documents, however, tell the real story. “The target of this policy of operation, Muhammad Mossadeq (sic) was neither a mad man or an emotional bundle of senility as he was so often pictured in the foreign press; however he had become so committed to the ideals of nationalism that he did things that could not have conceivably helped his people even in the best and most altruistic of worlds. In refusing to bargain — except on his own uncompromising terms — with the Anglo-Iranian Oil Company, he was in fact defying the professional politicians of the British government. These politicians believed with good reason that cheap oil for Britain and high profits for the company were vital to their national interests, according to an excerpt from the recently released declassified documents. The rapacious western attitude towards the region has evidently still not changed. The “blood for oil” wars staged to ‘secure’ Kuwait in the 1990s and Iraq in 2003 are illustrations.

The CIA report underlines the fact that the much vaunted western media was putty in its hands. The report said that most of the media glossed over the key fact that the coup that overthrew Mossadegh “was carried out under CIA direction as an act of US foreign policy, conceived and approved at the highest levels of government.” This is the first time that the CIA has openly admitted to using propaganda, bribing officials and organising anti-government demonstrations to undermine a legitimately elected government.

SYRIA: ANOTHER ILLUSTRATION

Washington has been trying similar tactics in other countries in the region before it succeeded in bringing about regime change in Iran. Syria is an illustration. The US had a role in ensuring Syria’s independence in 1946. Washington had thwarted France’s move to reclaim its colonial legacy in the region after World War 2. But relations between Damascus and Washington started deteriorating almost immediately after the Syrian parliament vetoed the passage rights for the Arabian American Oil Company’s pipeline through its territory. The Americans had wanted oil from Saudi Arabia to be transported to the Mediterranean through Syria. Syrian lawmakers were angry with Washington for its prompt recognition of the state of Israel. The US president, Harry Truman, immediately retaliated by authorising the staging of a military coup in Syria by the CIA, the very first in the region in March 1949. The Syrian prime minister, Shukri al-Quwaitli, was overthrown by the army chief of staff, General Husni al-Zaim. Another coup followed in the same year, resulting in the assassination of General Zaim.

Civilian rule was restored in 1955 with al Quwaitli again heading the government. The Syrian nationalists had ensured that the coveted American pipeline did not materialise. They, instead, steered the country to a very close relationship with Egypt. President Gamal Nasser of Egypt had already emerged as the hero of pan-Arabism by then. The Eisenhower administration in Washington once again got busy plotting against Syria. A destabilisation plan, code named “Operation Straggle,” was prepared. The plan involved the staging of armed incidents along the border with Turkey and the arming of tribes to fight alongside right wing groups opposed to the nationalistic goals espoused by Arab socialists.

The second attempt at regime change also failed as the British, French and the Israelis, who were supposed to help in the efforts to overthrow the Syrian government, were too preoccupied by the 1957 Suez Canal crisis. However, the most important reason, as the US president Dwight Eisenhower noted in 1958, was the high level suspicion the Syrian public had exhibited towards the US and the West. “The trouble is that we have a campaign of hatred against us, not by the government but by the people,” Eisenhower is quoted as saying in the recently unclassified official papers. According to the unclassified reports there is a “consensus narrative,” that is widely held among the Syrian people, that “foreign conspiracies have sought to undermine Syria in the past.”

CIA PLOTTING ASSASSINATIONS

Documents discovered in 2004 reveal a joint CIA-M16 plan approved by the American president Dwight Eisenhower and prime minister Harold Macmillan to overthrow the Syrian government in 1957. The documents were unearthed by a British academic, Mathew Jones, who teaches international history at the University of London. The details of the plan were found in the private papers of Duncan Sandys, who had served as defence secretary under Macmillan. The plan included staging border incidents and the assassination of three key leaders. A coalition government consisting of communists and Ba’athists had come to power in Damascus overthrowing a pro-western military dictatorship. The plan had called for the setting up of a “Free Syria Committee” and the “arming of political factions with paramilitary or other actionist capabilities.” The “preferred plan” to overthrow the Syrian government at the time, was specific in its details.

“In order to facilitate the action of the liberative forces, reduce the capabilities of the Syrian regime to organise and direct its military actions, to hold losses and destruction to the minimum, and to bring about desired results in the shortest possible time, a special effort should be made to eliminate certain key individuals. Their removal should be accomplished early n the course of the uprising and intervention and in the light of the circumstances existing at the time,” the Sandys papers revealed. The three leaders officially targeted for assassination by Washington and London were Abd al Hamid Sirraj, the head of Syrian military intelligence, Afif al Bizri, chief of the Syrian general staff and Khalid Bakhdash, the leader of the Syrian Communist Party.

The “preferred plan” spelt out other covert actions that had to be undertaken to achieve the goal of regime change in Syria. “Once a political decision is taken to proceed with internal disturbances in Syria, CIA is prepared and SIS (MI6) will attempt to mount more sabotage and ‘coup de main’ incidents within Syria working through contacts and individuals.”

The report went on to add that if the coup plotters were successful in carrying out their mission and the necessary degree of chaos and destruction achieved, then frontier incidents and border skirmishes would be staged with the help of friendly governments like neighbouring Jordan and Iraq. Syria had to be made to “appear as the sponsor of plots, sabotage and violence directed against neighbouring governments.” The blueprint for action against Syrian prepared in Washington and London called on the CIA and the SIS “to use their capabilities in both the psychological and action fields to augment tension.” The document spelt out what this meant in actual terms. The territories of Jordan, Lebanon and Iraq would be used as staging posts to mount “sabotage, national conspiracies and various strong arm activities” inside Syria.

PAST COMES ALIVE IN TODAY’S PLOTS

Interestingly, the plan also called for the formation a “Free Syria Committee” along with the arming of “political factions with paramilitary and other actionable capabilities” within Syria. The CIA and MI6 would coordinate to instigate internal uprisings, focussing on the minorities like the Druze and the Kurds and stir up the Muslim Brotherhood in the rest of the country. The report conceded that the plan to replace the Communist-Ba’ath government would not be welcomed domestically in Syria and any pro-western government that would replace it “would probably need to rely first upon repressive measures and arbitrary exercise of power.” It is another matter that the plan hatched in Washington and London could not fructify. The Jordanian and Iraqi governments had refused to come fully on board.

In the thick of the action to overthrow the progressive government in Syria was the notorious CIA operative, Kermit Roosevelt. He was the point man in the successful move to remove the government led by Mohammed Mossadegh in Iran and reinstall the pro-western Shah back to power. The West feared that a pro-Soviet government in Syria would destabilise the neighbourhood which at the time were all under friendly regimes. The important pipeline which delivered oil from Iraq to Turkey passed only through Syria in the fifties and the sixties. It was one of the main arteries controlling the flow of oil in those days. Roosevelt, in his memoirs, had written that the influential secretary of state at the time, John Foster Dulles, was so enthused with its success in Iran that he wanted to replicate similar scenarios in other countries that had governments that the West found to be inimical to its interests. Dulles, one of the architects of the Cold War, had once described the ideology of non-alignment as an “immoral” concept.

The West is trying to implement a blueprint eerily similar to the one they had tried 60 years ago in Syria. The Americans have set up a front organisation --- the Syrian National Council (SNC) --- that purports to speak for the Syrian people. Border and terror incidents have been manipulated to put the blame on the Syrian government. American planes have moved in fighters and arms from neighbouring countries to be trained in Turkey.

In the first year of the conflict, the West did successfully implement many of the tactics they had envisaged in the 1957 plan. Many top decision makers in the government, including the Syrian defence minister, were assassinated. Tribal militias and the Muslim Brotherhood were strengthened. However, as they had envisaged in the fifties, the move to impose regime change has not been a popular one. The majority of the Syrian people, especially now after the carnage they have witnessed, seem to have rallied behind the government.
                                              
*
Yohannan Chemarapally People's Democracy 20-10-2013

ഇറാനില്‍നിന്ന് എണ്ണ വരുമ്പോള്‍

ഇന്ത്യയുടെ ഇന്ധനപ്രതിസന്ധിക്ക് ഏറ്റവും ഫലപ്രദമായ പരിഹാരമാര്‍ഗങ്ങളിലൊന്നായി ഇറാനില്‍നിന്നുള്ള വാതക പൈപ്പ്ലൈന്‍ പദ്ധതി നിര്‍ദേശിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ഇന്ത്യയ്ക്ക് മാത്രമല്ല, പാകിസ്ഥാനും ബംഗ്ലാദേശിനും ചൈനയ്ക്കും ഗുണകരമാകുന്ന ആ പദ്ധതി ഉപേക്ഷിച്ചത് അമേരിക്കയുടെ സമ്മര്‍ദം കൊണ്ടാണ്. പ്രാവര്‍ത്തികമാകുന്ന തലത്തിലേക്ക് നടപടിക്രമങ്ങള്‍ എത്തിയപ്പോഴാണ്, അമേരിക്കയുമായുള്ള ആണവകരാറിന്റെ അദൃശ്യനിബന്ധനകളില്‍ കുരുങ്ങി യുപിഎ സര്‍ക്കാര്‍ വാതക പൈപ്പ്ലൈന്‍ പദ്ധതിയില്‍നിന്ന് നീതീകരണങ്ങളില്ലാതെ പിന്മാറിയത്. ഇറാനില്‍നിന്ന് ദ്രവീകൃത പ്രകൃതിവാതകം പാകിസ്ഥാന്‍വഴി പൈപ്പ് ലൈന്‍ സ്ഥാപിച്ച് ഇന്ത്യയിലെത്തിച്ചാല്‍, ഊര്‍ജലഭ്യതയും ഊര്‍ജസുരക്ഷിതത്വവും ഉറപ്പാക്കാനാകുന്നതിനുപുറമെ, കുറഞ്ഞ ചെലവില്‍ രാജ്യത്തിന്റെ ഊര്‍ജാവശ്യങ്ങള്‍ പരിഹരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. ദീര്‍ഘകാലത്തേക്ക് ആ രംഗത്തെ ആശങ്കകള്‍ അകറ്റാമായിരുന്നു.

പൈപ്പ്ലൈന്‍ വേണ്ടെന്നുവച്ചതില്‍ ഒതുങ്ങുന്നില്ല ഊര്‍ജരംഗത്തെ യുപിഎ സര്‍ക്കാരിന്റെ സാമ്രാജ്യത്വദാസ്യം. അമേരിക്കയുടെ സമ്മര്‍ദത്തിനു വഴങ്ങിയാണ് ഇറാനില്‍നിന്നുള്ള ക്രൂഡോയില്‍ ഇറക്കുമതി വെട്ടിക്കുറച്ചത്. അതേ സര്‍ക്കാര്‍ ഇപ്പോള്‍ എണ്ണയ്ക്കായി ഇറാനെത്തന്നെ അഭയം തേടുകയാണ്. ഇറക്കുമതിക്ക് ചെലവഴിക്കേണ്ട ഡോളറിന്റെ ആവശ്യം കുറയ്ക്കാനായി ഇറാനില്‍നിന്നുള്ള ക്രൂഡോയില്‍ ഇറക്കുമതി വര്‍ധിപ്പിക്കാനാണ് പുതിയ തീരുമാനം. ഇന്ത്യന്‍ രൂപ നല്‍കി ഇറാനില്‍നിന്ന് ക്രൂഡോയില്‍ വാങ്ങാം; അതിലൂടെ വ്യാപാരകമ്മി കുറയ്ക്കാനും രൂപയുടെ നില മെച്ചപ്പെടുത്താനും കഴിയും എന്നാണ് സര്‍ക്കാര്‍ പറയുന്നത്. എന്തുകൊണ്ട് ഈ വിവേകം നേരത്തെ ഉണ്ടായില്ല എന്ന ചോദ്യത്തിന് യുപിഎ നേതൃത്വം മറുപടി പറയേണ്ടതുണ്ട്. ഇറാനും എണ്ണയും ഇറക്കുമതിസാധ്യതയുമെല്ലാം നേരത്തെയും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ലാഭകരമായി ഇറക്കുമതി സാധ്യമാകുമെങ്കില്‍ ഇതുവരെ അത് ചെയ്യാതിരിക്കാനുള്ള കാരണമെന്താണ്?

രാജ്യത്തിന്റെയും ജനങ്ങളുടെയും ഉത്തമതാല്‍പ്പര്യങ്ങള്‍ തള്ളി അമേരിക്കന്‍ സമ്മര്‍ദത്തിന് എന്തിന് വഴങ്ങി? അമേരിക്കയുടെ എണ്ണരാഷ്ട്രീയം രഹസ്യമല്ല. എണ്ണസമ്പന്നമായ പശ്ചിമേഷ്യയില്‍ ഇസ്രയേലിനെ താങ്ങിനിര്‍ത്തുന്നതും ഇറാനും ഇറാഖിനും ലിബിയക്കും സിറിയക്കുംമേല്‍ കുതിരകയറുന്നതും ആ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഭാഗമായാണ്. ഇറാനുമായുള്ള ക്രൂഡോയില്‍ വ്യാപാരവും മറ്റ് വാണിജ്യ ഇടപാടുകളും വെട്ടിക്കുറയ്ക്കരുതെന്നും ശക്തിപ്പെടുത്തണമെന്നും സിപിഐ എം അടക്കമുള്ള ഇടതുപക്ഷ പാര്‍ടികള്‍ തുടര്‍ച്ചയായി ആവശ്യപ്പെട്ടതാണ്. അതിനോട് മാന്യമായി പ്രതികരിക്കാന്‍പോലും മന്‍മോഹന്‍ പ്രഭൃതികള്‍ക്ക് സൗമനസ്യമുണ്ടായിട്ടില്ല. ഇറാനില്‍നിന്ന് അസംസ്കൃത എണ്ണ ഇറക്കുന്നതിലൂടെ ഈ വര്‍ഷംമാത്രം 850 കോടി ഡോളര്‍ ലാഭിക്കാമെന്നാണ് പെട്രോളിയം മന്ത്രാലയത്തിന്റെ കണക്കുകൂട്ടല്‍. 1.10 കോടി ടണ്‍ ആണ് ഇങ്ങനെ ഇറക്കുന്നതത്രെ. ഇറാനില്‍നിന്നുള്ള എണ്ണ വെട്ടിക്കുറച്ച് ഇതര രാജ്യങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചതാണ് വിദേശനാണയബാധ്യത വന്‍തോതില്‍ പെരുകിയതിനുള്ള കാരണങ്ങളില്‍ ഒന്ന് എന്ന് ഇപ്പോള്‍ സര്‍ക്കാര്‍തന്നെ സമ്മതിക്കുന്നു. 2010-11ല്‍ സൗദി കഴിഞ്ഞാല്‍ ഇറാനില്‍നിന്നാണ് ഇന്ത്യ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ക്രൂഡോയില്‍ ഇറക്കുമതിചെയ്തത് എന്നും ഓര്‍ക്കണം. ഇവിടെയാണ്, യുപിഎ സര്‍ക്കാരിന്റെ നയവൈകല്യം വ്യക്തമാകുന്നത്. ജി-20 രാജ്യങ്ങളുടെ നേതാക്കള്‍ക്കിടയില്‍ താന്‍ ഗണ്യമായി ബഹുമാനിക്കപ്പെടുന്ന വ്യക്തിയാണെന്നും, ആ തന്നെ കള്ളനെന്നു വിളിച്ചില്ലേ എന്നും പ്രധാനമന്ത്രി മന്‍മോഹന്‍സിങ്ങിന് പാര്‍ലമെന്റില്‍ വിലപിക്കേണ്ടിവന്നതിന്റെ പശ്ചാത്തലവും ഇതുതന്നെയാണ്. ഇന്ത്യന്‍ പ്രധാനമന്ത്രിക്ക് ലോകത്ത് ലഭിക്കുന്ന അംഗീകാരത്തെയല്ല, അദ്ദേഹത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ രാജ്യത്തിനകത്ത് നടപ്പാക്കുന്ന തെറ്റായ നടപടികളെയും നയങ്ങളെയുമാണ് പ്രതിപക്ഷം വിമര്‍ശിച്ചത്. ആ വിമര്‍ശത്തെ സര്‍ക്കാര്‍തന്നെ സാധൂകരിക്കുന്ന അനുഭവമാണ് ഇറാന്‍ എണ്ണയുടെ കാര്യത്തിലെങ്കിലും ഇപ്പോള്‍ ഉണ്ടായിരിക്കുന്നത്. എന്നിട്ടും നയങ്ങള്‍ പുനഃപരിശോധിക്കാന്‍ സര്‍ക്കാര്‍ തയ്യാറാകുന്നില്ല.

ധനകാര്യ-സാമ്പത്തികപ്രതിസന്ധിയുടെ ഭാരം ജനങ്ങള്‍ താങ്ങണമെന്ന മന്‍മോഹന്‍സിങ്ങിന്റെ ആവര്‍ത്തിച്ചുള്ള പ്രസ്താവനകള്‍ അതാണ് തെളിയിക്കുന്നത്. നവ ഉദാരവല്‍ക്കരണ നയങ്ങളും സാമ്രാജ്യത്വദാസ്യവും ജനങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെയും രാജ്യത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക നിലനില്‍പ്പിനെത്തന്നെയും സാരമായി ബാധിച്ചു എന്ന യാഥാര്‍ഥ്യം യുപിഎ നേതൃത്വം സമ്മതിക്കുന്നില്ല. പക്ഷേ, ഗത്യന്തരമില്ലാതെ ചില നടപടികള്‍ തിരുത്താന്‍ അവര്‍ നിര്‍ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നു. അമേരിക്കന്‍ അജന്‍ഡ നടപ്പാക്കാനുള്ള ഏജന്റല്ല ഇന്ത്യയെന്ന് പറയാനുള്ള ചങ്കൂറ്റം അവര്‍ക്ക് അന്യമായിരിക്കുന്നു. രാജ്യത്ത് ശരിയായ നിലപാടുകള്‍ ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിക്കുന്ന ബദല്‍ ഉയര്‍ന്നുവരേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയ്ക്കാണ് ഈ അവസ്ഥ ഒരിക്കല്‍കൂടി അടിവരയിടുന്നത്.

*
ദേശാഭിമാനി മുഖപ്രസംഗം 04 സെപ്തംബര്‍ 2013

സിറിയയിലൂടെ ഇറാനിലേക്ക്

ഉത്തരാഫ്രിക്കയിലെ ടുണിഷ്യയില്‍ സൈനല്‍ അബിദിന്‍ ബെന്‍ അലിയെ വീഴ്ത്തി ആരംഭിച്ച അറബ്വസന്തത്തില്‍ ഈജിപ്തിലെ ഹുസ്നി മുബാറക്കിനും അടിതെറ്റിയപ്പോള്‍ ഏറ്റവും വിരണ്ടത് അമേരിക്കയും ഇസ്രയേലുമാണ്. അറബ് ജനമുന്നേറ്റം പശ്ചിമേഷ്യയില്‍ ബഹറൈനിലേക്കും പടര്‍ന്നപ്പോള്‍ മേഖലയിലെ സ്വേഛാധിപത്യ രാജവാഴ്ചകളും ഉലഞ്ഞു. ബഹറൈനിലെ 80 ശതമാനത്തിലധികം വരുന്ന മുസ്ലിങ്ങളില്‍ ബഹുഭൂരിപക്ഷവും ഷിയാകളാണ്. സുന്നി രാജവാഴ്ചയ്ക്കെതിരെ ഉയര്‍ന്ന പ്രക്ഷോഭത്തിന് ഷിയാകള്‍ക്കൊപ്പം ക്രൈസ്തവരടക്കം ന്യൂനപക്ഷ വിഭാഗങ്ങളും തെരുവിലിറങ്ങി. സൗദി അറേബ്യയുടെ നേതൃത്വത്തില്‍, ആറ് രാഷ്ട്ര ഗള്‍ഫ് സഹകരണ കൗണ്‍സിലിലെ(ജിസിസി) മറ്റ് രാജ്യങ്ങളുടെ സൈന്യത്തെ ഇറക്കിയാണ് ബഹറൈനിലെ ജനമുന്നേറ്റത്തെ അടിച്ചമര്‍ത്തിയത്. ഇത്തരത്തില്‍ ഒരു ദുര്‍ബല ജനതയുടെ ജനാധിപത്യാഭിലാഷത്തെ ഭരണാധികാരികള്‍ വിദേശ സേനകളെ ഇറക്കി അടിച്ചമര്‍ത്തിയതിന് ചരിത്രത്തില്‍ അധികം സമാനതകളില്ല. എന്നാല്‍ ബഹറൈനില്‍നിന്ന് സിറിയയിലെത്തിയപ്പോള്‍ ചിത്രം മാറി.

ബഹറൈനിലെ ജനാധിപത്യക്കശാപ്പിന് നേതൃത്വം നല്‍കിയവരെല്ലാം ഒന്നരവര്‍ഷമായി സിറിയയില്‍ വിമത കലാപകാരികള്‍ നടത്തുന്ന അട്ടിമറി ശ്രമത്തിന് ആയുധ-ധനസഹായം ഒഴുക്കുന്നത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ പേരില്‍ മുറവിളി ഉയര്‍ത്തിയാണ്. സിറിയന്‍ കലാപകാരികളുടെ വിമതസേനയിലെ അംഗങ്ങള്‍ക്ക് സൗദി അറേബ്യ ശമ്പളം നല്‍കുമെന്ന് അല്‍ സൗദ് രാജവംശം പ്രഖ്യാപിച്ചുകഴിഞ്ഞു. നാറ്റോ അംഗമായ തുര്‍ക്കിയാണ് സിറിയന്‍ കലാപകാരികള്‍ക്ക് പരിശീലന സൗകര്യമൊരുക്കുന്ന രാജ്യങ്ങളുടെ മുന്നണിയില്‍. അമേരിക്കയുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളും സിറിയന്‍ സര്‍ക്കാരിനെതിരെ നയതന്ത്ര സമ്മര്‍ദങ്ങള്‍ക്ക് പുറമേ വിമത കലാപകാരികള്‍ക്ക് എല്ലാ സഹായവുമെത്തിക്കാന്‍ രംഗത്തുണ്ട്. സൗദിയും ഖത്തറുമടക്കം സുന്നി അറബ് രാജവാഴ്ചകളും അമേരിക്കയടക്കം പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളും സിറിയക്കെതിരെ വാളോങ്ങുമ്പോള്‍ അവര്‍ ലക്ഷ്യമിടുന്നത് ഇറാനെ കൂടിയാണ്. അറബ് രാജ്യമല്ലാത്ത ഇറാന്റെ ഏറ്റവും വിശ്വസ്ത അറബ് മിത്രമാണ് സിറിയയിലെ ബാഷര്‍ അല്‍ അസദ് സര്‍ക്കാര്‍. സ്ത്രീകള്‍ക്ക് കാര്‍ ഓടിക്കാന്‍പോലും സ്വാതന്ത്ര്യമില്ലാത്ത സൗദി അറേബ്യയും മറ്റുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോള്‍ മേഖലയില്‍ ജനങ്ങള്‍ക്ക് മെച്ചപ്പെട്ട ജനാധിപത്യാവകാശങ്ങളും പൗരസ്വാതന്ത്ര്യവുമുള്ള അറബ് രാജ്യമാണ് സിറിയ(രാജ്യത്തെ ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ ചിത്രം യൂട്യൂബിലൂടെ പ്രചരിപ്പിച്ചതിന് പോലും മൂന്ന് യുവാക്കളെ കഴിഞ്ഞവര്‍ഷം സൗദി അധികൃതര്‍ ജയിലിലടച്ചിരുന്നു).

മേഖലയിലെ ഏറ്റവും മികച്ച മതേതര ഭരണമുള്ളത് സിറിയയിലാണെന്ന് പാശ്ചാത്യ വിദഗ്ധര്‍ പോലും സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. പ്രസിഡന്റ് അസദ് ഷിയാ അലവി വിഭാഗക്കാരനാണെങ്കിലും ഭൂരിപക്ഷ സുന്നി വിഭാഗക്കാരായാലും ക്രൈസ്തവരും കുര്‍ദുകളുമടക്കം ന്യൂനപക്ഷ വിഭാഗക്കാരായാലും മതവിശ്വാസത്തിന്റെ പേരില്‍ ആരും പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്നില്ല. മത തീവ്രവാദികളല്ലാതെ ആരും അടിച്ചമര്‍ത്തപ്പെടുന്നില്ല. എന്നിട്ടും അസദിനെ അട്ടിമറിക്കാതെ പിന്മാറില്ലെന്ന് ശഠിക്കുന്ന അമേരിക്ക സിറിയയില്‍ തീവ്രവാദികള്‍ക്ക് ആധിപത്യം ഉറപ്പാവുന്ന ഒരു സര്‍ക്കാര്‍ അധികാരത്തിലെത്തുന്നതിനാണ് വഴിവെട്ടുന്നത്.

കൂട്ടക്കുരുതിക്കുള്ള ആയുധങ്ങള്‍(ഡബ്ല്യുഎംഡി) കുന്നുകൂട്ടിയിട്ടുണ്ടെന്ന കെട്ടുകഥയുണ്ടാക്കി ഇറാഖില്‍ ആക്രമണം നടത്തി സദ്ദാം ഹുസൈനെ പാവക്കോടതിയുടെ തൂക്കുകയറിന് എറിഞ്ഞുകൊടുത്ത അമേരിക്ക അന്ന് പറഞ്ഞതെല്ലാം നുണയായിരുന്നു എന്ന് അധികം വൈകാതെ തെളിഞ്ഞതാണ്. എന്നിട്ടും അതേ തന്ത്രം തന്നെയാണ് ഇപ്പോള്‍ സിറിയക്കും ഇറാനുമെതിരെ അമേരിക്കയും കൂട്ടാളികളും പയറ്റുന്നത്. യമനില്‍ അമേരിക്കയ്ക്ക് പ്രിയങ്കരനായിരുന്ന സ്വേഛാധിപതി അലി അബ്ദുള്ള സാലിഹ് ഒരുവര്‍ഷത്തോളം ജനാധിപത്യ പ്രക്ഷോഭകരെ അടിച്ചമര്‍ത്താന്‍ ശ്രമിച്ച് രക്തപ്പുഴയൊഴുക്കിയപ്പോള്‍ ഒരുത്കണ്ഠയും തോന്നാതിരുന്ന ഒബാമ ഭരണകൂടം, വിശേഷിച്ച് വിദേശ സെക്രട്ടറി ഹിലരി ക്ലിന്റന്‍, സിറിയയില്‍ വിദേശ ഭീകരരടക്കമുള്ള കലാപകാരികളെ നേരിടുന്നതിന്റെ പേരിലാണ് അസദിന്റെ രക്തത്തിന് മുറവിളികൂട്ടുന്നത്. ഇതിനായി പാശ്ചാത്യ മാധ്യമങ്ങളിലൂടെ ലോകമെങ്ങും പ്രചരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കഥകളിലേറെയും നുണകളാണെന്ന് തെളിഞ്ഞുവരികയാണ്. ഹൗള, ഹോംസ്... നുണകള്‍ പ്രവഹിക്കുന്നു സിറിയന്‍ സര്‍ക്കാരിനെതിരെ പ്രചാരണത്തിന് ലോകമെങ്ങും ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടതാണ് മെയ് അവസാനം ഹൗളയിലൂണ്ടായ കൂട്ടക്കൊല. എന്നാല്‍ അവിടെ കൂട്ടക്കൊല ചെയ്യപ്പെട്ടത് അസദിന്റെ അലവി വംശജരാണെന്നും കൊലയാളികള്‍ വിമത കലാപകാരികളായിരുന്നെന്നും പിന്നീട് വ്യക്തമായി.

വാര്‍ത്തകളില്‍ ഗൗരവം പുലര്‍ത്തുന്ന ജര്‍മന്‍ പത്രം ഫ്രാങ്ക്ഫുട്ടര്‍ അല്‍ജെമീന്‍ സെയ്തൂങ് ലേഖകന്‍ റെയ്നര്‍ ഹെര്‍മാനാണ് ഹൗളയുടെ സത്യാവസ്ഥ പുറത്തുകൊണ്ടുവന്നത്. ഗ്രാമത്തെ കലാപകാരികളില്‍നിന്ന് രക്ഷിക്കാന്‍ സൈന്യം സ്ഥാപിച്ച സംവിധാനങ്ങള്‍ ആക്രമിച്ച "വിമതര്‍" സേനയുമായി ഏറ്റുമുട്ടി. ഇതിനിടെ ഒരു സായുധസംഘം ഗ്രാമത്തില്‍ക്കടന്ന് കൂട്ടക്കൊല നടത്തുകയായിരുന്നു. ഹോംസ് പ്രവിശ്യയില്‍ കഴിഞ്ഞ മാര്‍ച്ചിലുണ്ടായ കൂട്ടക്കൊലയാണ് സമാനമായ മറ്റൊരു സംഭവം. സര്‍ക്കാരിനെ അനുകൂലിക്കുന്ന ക്രൈസ്തവരാണ് ഇവിടെ വേട്ടയാടപ്പെട്ടത്. വിശ്രമമില്ലാതെ യുദ്ധഭ്രാന്ത് കുത്തിയിളക്കിവന്ന സാക്ഷാല്‍ ന്യൂയോര്‍ക്ക് ടൈംസിലൂടെ തന്നെ ഇപ്പോള്‍ സത്യം പുറത്തുവന്നിരിക്കുന്നു. അവിടെ അസദ് വിരുദ്ധ കലാപകാരികളുടെ വേട്ടയാടലില്‍നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാന്‍ പലായനം ചെയ്ത 80,000ല്‍പരം ക്രൈസ്തവര്‍ ഇനി ജന്മനാട്ടില്‍ തിരിച്ചെത്താനാവുമെന്ന പ്രതീക്ഷയില്ലാതെ കഴിയുകയാണെന്നാണ് ആഗസ്ത് മൂന്നിന് ന്യൂയോര്‍ക്ക് ടൈംസില്‍ ഇന്ത്യന്‍ മാധ്യമ പ്രവര്‍ത്തകന്‍ കപില്‍ കോമിറെഡ്ഡി എഴുതിയിരിക്കുന്നത്. സിറിയയിലെ 23 ലക്ഷം ക്രൈസ്തവര്‍ ജനസംഖ്യയില്‍ 10 ശതമാനത്തോളം വരും. ജൂണ്‍ ആദ്യവാരത്തില്‍ ദമാസ്കസിലെ യാര്‍മൂക്കില്‍ പലസ്തീന്‍ അഭയാര്‍ഥി ക്യാമ്പില്‍ മോര്‍ട്ടാര്‍ ആക്രമണം നടത്തി 21 പേരെ കൊന്ന സംഭവമാണ് മറ്റൊന്ന്. ഒന്നരലക്ഷം പലസ്തീന്‍ അഭയാര്‍ഥികളാണ് യാര്‍മൂക്കിലുള്ളത്. ആക്രമണത്തെ തുടര്‍ന്ന് നൂറുകണക്കിന് അഭയാര്‍ഥികള്‍ അടുത്ത ദിവസം ലെബനിലെ ക്യാമ്പില്‍ അഭയം തേടി. ഇത്തരത്തില്‍ സര്‍ക്കാരിനെ അനുകൂലിക്കുന്ന എല്ലാ വിഭാഗം ജനങ്ങളെയും വേട്ടയാടി കൊന്നൊടുക്കുന്ന കലാപകാരികള്‍ക്ക് ആയുധസഹായം മേഖലയിലെ സുന്നി അറബ് സ്വേഛാധിപത്യ വാഴ്ചകളില്‍നിന്നും തുര്‍ക്കിയില്‍നിന്നും മറ്റുമാണ്. തുര്‍ക്കിയിലും സിറിയയുടെ മറ്റ് അയല്‍രാജ്യങ്ങളിലും സിറിയന്‍ കലാപകാരികള്‍ക്ക് സിഐഎ പരിശീലനം നല്‍കുന്നതിന്റെ റിപ്പോര്‍ട്ടുകളും പുറത്തുവന്നിട്ടുണ്ട്.

സിറിയയിലെ ഭൂരിപക്ഷ വിഭാഗം സുന്നികളാണെങ്കിലും അവരില്‍ ഭൂരിപക്ഷവും അക്രമികള്‍ക്കൊപ്പമില്ലെന്നാണ് സൂചന. മതേതര സമൂഹത്തിന്റെ പരിരക്ഷ അനുഭവിച്ചുവരുന്ന അവര്‍ സിറിയ സുന്നി തീവ്രവാദികളുടെ പ്രാകൃത ശാസനകള്‍ക്ക് കീഴില്‍ അമരാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. അതിന് തെളിവാണ് മെയ് ആദ്യം സിറിയന്‍ സര്‍ക്കാര്‍ നടത്തിയ തെരഞ്ഞെടുപ്പിലെ ജനപങ്കാളിത്തം. സമാധാനത്തിന് വഴിയൊരുക്കാന്‍ അസദ് നടത്തിയ ഭരണഘടനാ പരിഷ്കരണത്തെ തുടര്‍ന്ന് നടത്തിയ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പരാജയപ്പെടുത്താന്‍ കലാപകാരികള്‍ നടത്തിയ ആക്രമണങ്ങളും വിമത നേതാക്കളുടെ ബഹിഷ്കരണാഹ്വാനങ്ങളും വകവയ്ക്കാതെ സുന്നികളില്‍ നല്ല പങ്കും തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ പങ്കെടുത്തു. അതിന്റെ ഫലമായാണ് 55 ശതമാനത്തോളം പോളിങ്ങുണ്ടായത്. എന്നാല്‍ ഇതംഗീകരിക്കാന്‍ കലാപകാരികളോ അവരെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന അറബ്-പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളോ തയ്യാറല്ല.

തെരഞ്ഞെടുപ്പിലൂടെ അധികാരത്തിലെത്തിയ സര്‍ക്കാരിനെ അസ്ഥിരീകരിക്കാന്‍ എല്ലാ വഴിയും തേടുന്നതിന്റെ തുടര്‍ച്ചയിലാണ് രണ്ട് മാസം മുമ്പ് അസദിന് കീഴില്‍ അധികാരമേറ്റ പ്രധാനമന്ത്രി റിയാദ് ഹിജാബിനെ കഴിഞ്ഞദിവസം കൂറുമാറ്റിച്ചത്. "അസദ് സര്‍ക്കാര്‍ നടത്തുന്ന കൂട്ടക്കൊലയില്‍" പങ്കാളിയാവാന്‍ കഴിയില്ലെന്നാണ് ഇപ്പോള്‍ ഹിജാബിന് വിളിപാടുണ്ടായിരിക്കുന്നത്. കലാപകാരികളില്‍ അല്‍ ഖായ്ദയും തങ്ങളുടെ പേരില്‍ അറിയപ്പെടുന്ന സിറിയന്‍ "വിമതരി"ല്‍ അല്‍ ഖായ്ദക്കാരടക്കം വിദേശഭീകരര്‍ സജീവമാണെന്ന തിരിച്ചറിവും സുന്നികളിലെ മതേതരവാദികള്‍ക്കുണ്ട്. അവരില്‍ സര്‍ക്കാരിനോട് വിയോജിപ്പുണ്ടായിരുന്നവര്‍ പോലും ഇപ്പോള്‍ സര്‍ക്കാരിനെ സംരക്ഷിക്കാന്‍ രംഗത്തുണ്ടെന്നും കപില്‍ കോമിറെഡ്ഡിയുടെ ന്യൂയോര്‍ക് ടൈംസ് ലേഖനത്തിലുണ്ട്.

കലാപത്തില്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടിരിക്കുന്ന വിമതരില്‍ നിരവധി വിദേശ ഭീകരരുണ്ടെന്ന് അവിടെ ബന്ദിയാക്കപ്പെട്ട ബ്രിട്ടീഷ് ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ ജോണ്‍ കാന്റില്‍ കഴിഞ്ഞദിവസം ബ്രിട്ടനിലെ സണ്‍ഡേ ടൈംസില്‍ എഴുതിയ സിറിയന്‍ അനുഭവ വിവരണത്തിലും വെളിപ്പെടുത്തി. തന്നെ ബന്ദിയാക്കിയവരില്‍ ഒരു ഡസനോളം ബ്രിട്ടീഷ് ഭീകരരും ഉണ്ടായിരുന്നതായും ഇവരില്‍ ഒമ്പതുപേര്‍ തെക്കന്‍ ലണ്ടന്‍ ശൈലിയിലെ ഇംഗ്ലീഷാണ് സംസാരിച്ചിരുന്നതെന്നും കാന്റില്‍ പറഞ്ഞു. തന്നെയും ഡച്ച് സഹപ്രവര്‍ത്തകന്‍ ജെറോണ്‍ ഓള്‍മാന്‍സിനെയും ബന്ദിയാക്കിയവരില്‍ ഒരു സിറിയക്കാരന്‍പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നത് കാന്റിലിനെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. ജൂലൈ 19ന് വടക്കന്‍ സിറിയയില്‍നിന്ന് തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ട കാന്റിലും ഓള്‍മാന്‍സും ഒരാഴ്ചയ്ക്കുശേഷമാണ് രക്ഷപ്പെട്ടത്. ബ്രിട്ടന്‍, പാകിസ്ഥാന്‍, ചെച്നിയ എന്നിവിടങ്ങളില്‍നിന്നുള്ള മുപ്പതോളം ഭീകരരാണ് തന്നെയും ഓള്‍മാന്‍സിനെയും ബന്ദിയാക്കിയതെന്ന കാന്റിലിന്റെ വെളിപ്പെടുത്തല്‍ സിറിയയില്‍ സര്‍ക്കാരിനെതിരെ ജനകീയ പ്രക്ഷോഭമാണ് നടക്കുന്നത് എന്ന പാശ്ചാത്യ വാദം പൊളിച്ചു. രക്ഷപ്പെടാന്‍ ശ്രമിച്ചപ്പോള്‍ പിന്തുടര്‍ന്ന ഭീകരരുടെ വെടിയേറ്റ പരിക്കോടെയാണ് കാന്റിലും സുഹൃത്തും രക്ഷപ്പെട്ടത്.

സിറിയന്‍ സര്‍ക്കാരിനെ അട്ടിമറിക്കാനുള്ള വ്യഗ്രതയില്‍ അല്‍ ഖായ്ദയെ പോലും ഉപയോഗിക്കാന്‍ മടിയില്ലെന്ന് അമേരിക്കന്‍ സഖ്യം തെളിയിക്കുമ്പോള്‍ ഭീകരവാദത്തോടുള്ള അവരുടെ പ്രഖ്യാപിത വിരോധത്തിന്റെ കാപട്യവും വീണ്ടും തെളിഞ്ഞുവരികയാണ്. അല്‍ഖായ്ദ വേട്ടയുടെ പേരില്‍ പാകിസ്ഥാനിലും മറ്റും സിഐഎയുടെ ചാരവിമാനങ്ങള്‍ ഉപയോഗിച്ച് മിസൈലുകള്‍ വര്‍ഷിച്ച് സൈനികരെയും നിരപരാധികളായ ഗ്രാമീണരെയും കൊല്ലുന്ന അമേരിക്ക ഇറാഖില്‍ നിന്ന് ഒന്നും പഠിച്ചിട്ടില്ല എന്നുകൂടിയാണ് സിറിയയിലെ ഇടപെടലിലൂടെ തെളിയിക്കുന്നത്. അമേരിക്കയ്ക്കും സൗദിക്കും ഒരേലക്ഷ്യം മേഖലയില്‍ ഭൂരിപക്ഷം അറബ് രാജ്യങ്ങളുടെയും ശത്രുത നേരിടുന്ന ഇറാന്റെ ചുരുക്കം സുഹൃത്തുക്കളില്‍ ഒന്നാണ് സിറിയ. സിറിയയില്‍ അസദിന്റെ മതേതര സര്‍ക്കാരിനെ അട്ടിമറിച്ച് സുന്നി തീവ്രവാദികള്‍ക്ക് ആധിപത്യമുള്ള ഒരു സര്‍ക്കാരിനെ വാഴിച്ചാല്‍ ഇറാനെ കൂടുതല്‍ ഒറ്റപ്പെടുത്താം എന്നാണ് അമേരിക്കയും സ്വന്തം രാജ്യങ്ങളില്‍ ഷിയാകളടക്കം ന്യൂനപക്ഷങ്ങളുടെയും ദരിദ്ര വിഭാഗങ്ങളുടെയും പ്രതിഷേധം നേരിടുന്ന സുന്നി രാജവാഴ്ചകളും കരുതുന്നത്.

മേഖലയില്‍ ഇറാന്റെ സ്വാധീനം വളരുന്നത് അപകടമായി കാണുന്ന സൗദിക്കും സിറിയയില്‍ അട്ടിമറിക്ക് പ്രത്യേക താല്‍പര്യം മറ്റൊന്നും കൊണ്ടല്ല. ഇറാഖില്‍ അമേരിക്കയ്ക്ക് പറ്റിയ മണ്ടത്തരം യഥാര്‍ഥത്തില്‍ ഇറാന് ഒരു വിശ്വസ്ത സൃഹൃത്തിനെയാണ് സംഭാവന ചെയ്തത്. സദ്ദാം ഹുസൈന്‍ അട്ടിമറിക്കപ്പെട്ട ഇറാഖില്‍ ഷിയാകള്‍ക്ക് ആധിപത്യമുള്ള സര്‍ക്കാരിനെ അധികാരത്തിലേറ്റിയപ്പോള്‍ അത് ഷിയാ ഭൂരിപക്ഷ ഇറാനാണ് ഗുണകരമായി മാറിയത്. ഈ വിഷമവേളയില്‍ സിറിയന്‍ സര്‍ക്കാരിനെ സഹായിക്കാന്‍ ഇറാനൊപ്പം ഇറാഖുമുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇറാനെ ദുര്‍ബലമാക്കാന്‍ സിറിയന്‍ സര്‍ക്കാരിനെ എങ്ങനെയും അട്ടിമറിക്കേണ്ടത് അമേരിക്കയുടെ ആവശ്യമാണ്. അതിനുള്ള ശ്രമത്തില്‍ അല്‍ഖായ്ദ ശക്തിപ്പെടുന്നതും പുതിയ താവളങ്ങള്‍ ഉറപ്പിക്കുന്നതും പോലും അമേരിക്കയ്ക്ക് വിഷയമല്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ലിബിയയില്‍ എന്ന പോലെ ഐക്യരാഷ്ട്ര സംഘടനയെ ഉപകരണമാക്കി സിറിയയില്‍ ഇടപെടുന്നതിന് അമേരിക്ക ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. എന്നാല്‍ ലിബിയയില്‍ അനുവര്‍ത്തിച്ച നിസംഗത സിറിയയില്‍ പാടില്ലെന്ന ജാഗ്രതയുള്ള റഷ്യയുടെയും ചൈനയുടെ വീറ്റോ മൂലം രക്ഷാസമിതിയില്‍ സിറിയക്കെതിരെ പ്രമേയം പാസാക്കുന്നതില്‍ മൂന്നുവട്ടം പരാജയപ്പെട്ട അമേരിക്കയ്ക്ക് അവര്‍ ഒരിക്കലും വിലകല്‍പിക്കാത്ത യുഎന്‍ പൊതുസഭയെപോലും ആശ്രയിക്കേണ്ടിവന്നു.

പലസ്തീനിലെ ഇസ്രയേലി ക്രൂരതകളെ അപലപിച്ചും ക്യൂബയ്ക്കെതിരായ യാങ്കി ഉപരോധം അവസാനിപ്പിക്കണം എന്നാവശ്യപ്പെട്ടും പൊതുസഭ ബഹുഭൂരിപക്ഷത്തോടെ പാസാക്കിയ പ്രമേയങ്ങളൊന്നും വകവച്ചിട്ടില്ലാത്ത അമേരിക്ക സിറിയക്കെതിരെ സൗദി അവതരിപ്പിച്ച പ്രമേയം പാസായപ്പോള്‍ മതിമറന്ന് ആഹ്ലാദിക്കുകയാണ്. എന്നാല്‍ റഷ്യയും ചൈനയും വിവിധ ലാറ്റിനമേരിക്കന്‍ രാജ്യങ്ങളുമടക്കം 12 രാജ്യങ്ങള്‍ എതിര്‍ക്കുകയും ഇന്ത്യയടക്കം 31 രാജ്യങ്ങള്‍ വിട്ടുനില്‍ക്കുകയും ചെയ്ത വോട്ടിങ്ങില്‍ ലോക ജനസംഖ്യയില്‍ ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെ വികാരം പ്രമേയത്തിനെതിരായാണ് പ്രതിഫലിച്ചതെന്ന വസ്തുത അവര്‍ സൗകര്യപൂര്‍വം അവഗണിക്കുകയാണ്.

സിറിയയില്‍ സമാധാനപരമായ പരിഹാരം പാടില്ലെന്ന് തീരുമാനിച്ചിട്ടുള്ള അമേരിക്ക അതിനുള്ള എല്ലാ സാധ്യതയും അലസിപ്പിക്കുന്നതില്‍ നിര്‍ബന്ധം പുലര്‍ത്തുന്നു. സിറിയന്‍ സമാധാനത്തിന് വഴിതേടാന്‍ എന്ന പേരില്‍ ജൂണ്‍ അവസാനം ഐക്യരാഷ്ട്ര സംഘടനയുടെ മുന്‍കൈയ്യില്‍ ജനീവയില്‍ വിളിച്ച അന്താരാഷ്ട്ര സമ്മേളനത്തില്‍ ഇറാനെ പങ്കെടുപ്പിക്കാതിരുന്നതിന് മറ്റൊരു കാരണവുമില്ല. അന്നന്റെ മുന്നറിയിപ്പ് സിറിയയില്‍ സമാധാനത്തിന് ഐക്യരാഷ്ട്ര സംഘടനയുടെയും അറബ്ലീഗിന്റെയും ദൂതനായി പ്രവര്‍ത്തിച്ച യുഎന്‍ മുന്‍ സെക്രട്ടറി ജനറല്‍ കോഫി അന്നന്റെ മുന്നറിയിപ്പ് പോലും അമേരിക്കയുടെയും കൂട്ടരുടെയും കണ്ണുതുറപ്പിക്കുന്നില്ല.

സിറിയ ലിബിയ അല്ലെന്നും അവിടെയുണ്ടാവുന്ന പൊട്ടിത്തെറി ആ രാജ്യത്തിന്റെ അതിരുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ ഒതുങ്ങാതെ പുറത്തേക്ക് വ്യാപിക്കുമെന്നുമാണ് അന്നന്‍ മുന്നറിയിപ്പ് നല്‍കിയത്. ലെബനില്‍ ഇപ്പോള്‍ തന്നെ സിറിയ അനുകൂലികളും വിരുദ്ധരും തമ്മില്‍ സംഘര്‍ഷങ്ങളുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഇറാഖില്‍ ഷിയാ വിഭാഗക്കാര്‍ക്കെതിരെ സുന്നി തീവ്രവാദി ആക്രമണങ്ങള്‍ അടുത്ത കാലത്തായി വീണ്ടും വര്‍ധിക്കുകയാണ്. സിറിയയില്‍ വിദേശ ഇടപെടലുണ്ടായാല്‍ ഈജിപ്തിലും പലസ്തീന്‍ പ്രദേശങ്ങളിലുമെല്ലാം അതിന്റെ അനുരണനങ്ങളുണ്ടാവും എന്നതിന്റെ സൂചന പ്രകടമാവുന്നുണ്ട്. സ്വയം നിര്‍ണയാവകാശത്തിന് പോരാടുന്ന കുര്‍ദുകളുടെ ഗണ്യ സാന്നിധ്യമുള്ള തുര്‍ക്കിക്കും പ്രയാസങ്ങളുണ്ടാവും. സൗദിയുടെ എണ്ണ സമ്പത്ത് ഏറെക്കുറെ പൂര്‍ണമായുമടങ്ങുന്ന കിഴക്കന്‍ പ്രവിശ്യയിലാണ് അവിടത്തെ ഷിയാ വിഭാഗക്കാരില്‍ നല്ല പങ്കും. ഇപ്പോള്‍ തന്നെ ജനാധിപത്യാവകാശങ്ങള്‍ക്കായി പ്രക്ഷോഭമുയര്‍ത്തുന്ന അവര്‍ സിറിയയിലെ സൗദി ഇടപെടലില്‍ രോഷാകുലരാണ്. കൂടാതെ, മൊത്തം സൗദി യുവാക്കളില്‍ തൊഴിലില്ലായ്മ 30 ശതമാനത്തിലധികമാണ് എന്നാണ് റിപ്പോര്‍ട്ട്. അവരുടെ രോഷവും അണപൊട്ടാനിരിക്കുകയാണ്. അറബ്വസന്തത്തിന്റെ പ്രാരംഭവേളയില്‍ തിടുക്കത്തില്‍ 13,000 കോടി ഡോളറിന്റെ(7.17 ലക്ഷം കോടി രൂപ) സൗജന്യങ്ങള്‍ പ്രഖ്യാപിച്ചാണ് സൗദി ഭരണകൂടം ജനങ്ങളുടെ പ്രതിഷേധം തണുപ്പിച്ചത്. സിറിയയില്‍ നിന്ന് പടരുന്ന പൊട്ടിത്തെറിക്ക് വംശീയമാനം കൂടിയുണ്ടാവും എന്നതിനാല്‍ അതടിച്ചമര്‍ത്തുക അത്ര എളുപ്പമാവില്ല. ലോക എണ്ണ വില നിയന്ത്രിക്കുന്ന സൗദിയിലുണ്ടാവുന്ന എന്ത് പ്രയാസവും ലോകമെങ്ങും പ്രതിധ്വനിക്കും. തുര്‍ക്കി, ഇസ്രയേല്‍ സിറിയന്‍ പ്രശ്നം ജൂണ്‍ അവസാനവാരം മേഖലാ യുദ്ധത്തിന്റെ വക്കുവരെ എത്തിയതാണ്. വ്യോമാതിര്‍ത്തി ലംഘിച്ച തുര്‍ക്കിയുടെ "ഫാന്റം എഫ്-4" യുദ്ധവിമാനം സിറിയന്‍ സേന വീഴ്ത്തിയത് തുര്‍ക്കിക്ക് കനത്ത ക്ഷീണമായി. വിമാനവേധ തോക്കുകളുടെയും ഭൂതല-വ്യോമ പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങളുടെയും വിന്യാസം കണ്ടെത്താന്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന വിമാനം റഡാര്‍ പരീക്ഷണ ദൗത്യത്തിലായിരുന്നു. അഞ്ച് വര്‍ഷം മുമ്പ് ഇസ്രയേലി യുദ്ധവിമാനം തുര്‍ക്കിക്കുമീതേ പറന്ന് തങ്ങളുടെ ഒരു സൈനിക സംവിധാനം തകര്‍ത്തത് ഓര്‍മയുള്ള സിറിയ ഇത്തവണ ഭാഗ്യപരീക്ഷണത്തിന് നിന്നില്ല. ഇതിന്റെ പേരില്‍ ചില മുറുമുറുപ്പുകള്‍ ഉയര്‍ത്തിയ തുര്‍ക്കി സിറിയക്കെതിരെയുള്ള ഉപജാപങ്ങള്‍ തീവ്രമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാല്‍ സിറിയന്‍ പ്രസിഡന്റ് അസദ് തുര്‍ക്കി പത്രം കമൂറിയത്തിന് നല്‍കിയ അഭിമുഖത്തില്‍ ഉന്നയിച്ച ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് തുര്‍ക്കി പ്രധാനമന്ത്രി റെജിപ് തയ്യിബ് എര്‍ദുഗാന് മറുപടിയില്ല.

ഗള്‍ഫ് രാജ്യങ്ങളിലെ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ എര്‍ദുഗാന് ഉത്കണ്ഠയില്ലാത്തത് എന്തെന്ന് അസദ് ചോദിച്ചു. അമേരിക്കയുടെ അഞ്ചാം കപ്പല്‍പടയുടെ താവളമായ ഖത്തറിന്റെ കാര്യം അസദ് എടുത്തുപറഞ്ഞു. ഇസ്രയേലി ഉപരോധം മൂലം നരകിക്കുന്ന ഗാസയിലെ പലസ്തീന്‍ സഹോദരങ്ങള്‍ക്ക് സഹായവുമായി പോയ തുര്‍ക്കി കപ്പല്‍ ആക്രമിച്ച് കഴിഞ്ഞവര്‍ഷം ഇസ്രയേല്‍ സൈനികര്‍ തുര്‍ക്കി പൗരന്മാരെ കൊന്നപ്പോള്‍ കാണിക്കാതിരുന്ന ശൗര്യം ഇപ്പോള്‍ എന്തെന്നും അസദ് ചോദിച്ചു. മാത്രമല്ല ഇസ്രയേലിനുവേണ്ടി തുര്‍ക്കിയില്‍ മിസൈല്‍ കവചം വിന്യസിക്കുന്നതിന്റെ സാധുതയും അസദ് ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു.

പലസ്തീന്‍ ജനതയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യ സ്വപ്നം എന്നന്നേക്കുമായി തല്ലിക്കൊഴിച്ച് വിശാല ഇസ്രയേല്‍ എന്ന സ്വപ്നം സാക്ഷാല്‍ക്കരിക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഇസ്രയേലാകും സിറിയയിലെ സംഘര്‍ഷത്തിന്റെ പ്രധാന ഗുണഭോക്താവ്. ഇസ്രയേലുമായി ഒത്തുതീര്‍പ്പിന് വഴങ്ങാതെ പലസ്തീന്‍ വിമോചന പ്രസ്ഥാനത്തിന് സഹായം തുടരുന്ന സിറിയ പലസ്തീനിലെ പല ഇടതുപക്ഷ മതേതര സംഘടനകളുടെയും അഭയകേന്ദ്രം കൂടിയാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇസ്ലാമികവാദികള്‍ അധികാരത്തിലുള്ള തുര്‍ക്കി, ഈജിപ്ത് എന്നിവയേക്കാള്‍ ഇസ്രയേല്‍ സിറിയയെ ഭയക്കുന്നതിന് രാഷ്ട്രീയ മാനങ്ങളുണ്ട്.

*
എ ശ്യാം ദേശാഭിമാനി വാരിക 19 ആഗസ്റ്റ് 2012

ഇന്ത്യ അമേരിക്കന്‍ കെണിയില്‍ തലവെയ്ക്കുന്നു

ഇറാനില്‍ നിന്നുള്ള അസംസ്‌കൃത എണ്ണ ഇറക്കുമതി ചെയ്യുന്നതിനെതിരെ ഇന്ത്യയുടെമേല്‍ അമേരിക്കന്‍ സമ്മര്‍ദ്ദം അനുദിനം ഏറിവരികയാണ്. ഇന്ത്യയുടെ ഇന്ധന സുരക്ഷിതത്വത്തേയും സമ്പദ്ഘടനയെ തന്നെയും തികച്ചും പ്രതികൂലമായി ബാധിക്കുന്നതാണ് ഈ സമ്മര്‍ദ്ദം. മെയ് ആദ്യം ഇന്ത്യ സന്ദര്‍ശിച്ച അമേരിക്കന്‍ സ്റ്റേറ്റ് സെക്രട്ടറി ഹിലാരി ക്ലിന്റന്റെ യാത്രോദ്ദേശത്തില്‍ മുഖ്യം ഇന്ത്യയുടെമേല്‍ ഇറാന്‍ എണ്ണ ഇറക്കുമതിക്കെതിരെ സമ്മര്‍ദ്ദം കൂട്ടുക എന്നതായിരുന്നു. അവരുടെ സന്ദര്‍ശനത്തെ തുടര്‍ന്ന് രാജ്യം ഇറാന്‍ എണ്ണ ഇറക്കുമതി ലക്ഷ്യത്തില്‍ ഗണ്യമായ വെട്ടിക്കുറവ് വരുത്തുകയുണ്ടായി. 2010-12 ല്‍ 18.50 ദശലക്ഷം ടണ്ണും 2011-2012 ല്‍ 17.44 ദശലക്ഷം ടണ്ണും അസംസ്‌കൃത എണ്ണയാണ് നാം ഇറക്കുമതി ചെയ്തിരുന്നത്. 2012-13 ല്‍ ലക്ഷ്യം വച്ചിരുന്നത് നമ്മുടെ ആഭ്യന്തര ആവശ്യത്തിന്റെ 12 ശതമാനമെന്നത് 11 ശതമാനമായി കുറവ് ചെയ്തു. ഇന്ത്യയുടെ ഊര്‍ജാവശ്യങ്ങള്‍ നിറവേറ്റുന്നതില്‍ ഇറാന്‍ നിര്‍ണായകപങ്കാണ് വഹിച്ചുപോരുന്നത്. നൂറ്റി ഇരുപതു കോടി ജനസംഖ്യയുള്ള രാജ്യത്തിന്റെ എണ്ണ ആവശ്യത്തിന്റെ 80 ശതമാനവും ഇറക്കുമതിയിലൂടെയാണ് നിര്‍വഹിക്കപ്പെടുന്നത്. രാജ്യത്തിന്റെ വിദേശനാണ്യ ശേഖരത്തിന്റെ സിംഹഭാഗവും ചിലവഴിക്കുന്നത് എണ്ണ ഇറക്കുമതിക്കു വേണ്ടിയാണ്. സംഘര്‍ഷഭരിതമായ ഇന്നത്തെ ലോക സാഹചര്യത്തില്‍ ഏതെങ്കിലും ഒരു ശാക്തിക ചേരിയെ ആശ്രയിച്ചുള്ള എണ്ണ ഇറക്കുമതി രാഷ്ട്രസുരക്ഷയ്ക്കുതന്നെ കനത്ത ഭീഷണിയാണ്. ഇറാനില്‍ നിന്നുള്ള അസംസ്‌കൃതഎണ്ണ ഇറക്കുമതിക്കെതിരെ ഇന്ത്യയുടെമേല്‍ സമ്മര്‍ദ്ദം ചെലുത്തുന്ന അമേരിക്ക അവരുടെ പക്ഷത്ത് നിലയുറപ്പിച്ചിട്ടുള്ള രാഷ്ട്രങ്ങളോടുള്ള ആശ്രയത്വം വളര്‍ത്താനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്.

അന്താരാഷ്ട്ര വിപണിയില്‍ അനുദിനം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അസംസ്‌കൃത എണ്ണവിലയും അതിന് അമേരിക്കന്‍ ഡോളറില്‍ വില നല്‍കേണ്ടിവരുന്നതും ഇന്ത്യയുടെ വിദേശനാണ്യശേഖരത്തിനുമേല്‍ കനത്ത സമ്മര്‍ദ്ദമാണ് സൃഷ്ടിച്ചുവരുന്നത്. ഇറാന്‍പോലെ പരമ്പരാഗതമായി ഉറ്റസൗഹൃദം നിലനിര്‍ത്തിപ്പോരുന്ന രാജ്യങ്ങളില്‍നിന്നുള്ള ഇറക്കുമതി ഈ സമ്മര്‍ദ്ദത്തിനു ആശ്വാസകരമായ അയവ് വരുത്തും. ഇറാനില്‍ നിന്നുള്ള ഇറക്കുമതിക്ക് അമേരിക്കന്‍ ഡോളറിലല്ലാതെ വിലനല്‍കാനുള്ള സാധ്യതകള്‍ ഉഭയകക്ഷിബന്ധത്തില്‍ സാധ്യമാണ്. അത്തരം ചര്‍ച്ചകള്‍ പുരോഗമിക്കുകയും ധാരണയിലേയ്ക്ക് എത്തിച്ചേരുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഘട്ടത്തിലാണ് അമേരിക്കന്‍ സമ്മര്‍ദ്ദത്തിനു വഴങ്ങേണ്ടി വന്നത്. ഒരര്‍ഥത്തില്‍ ദീര്‍ഘവീക്ഷണം കൂടാതെ അമേരിക്കന്‍ സമ്മര്‍ദ്ദത്തിനു വഴങ്ങിയതാണ് ഇന്ന് നാം അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന വിദേശനാണയ പ്രതിസന്ധിയുടെ കാരണങ്ങളില്‍ ഒന്നെന്ന് പറയാതെ വയ്യ. ഇന്ത്യയെ അമേരിക്കയുടെ ഒരു 'ക്ലൈന്റ്' രാഷ്ട്രമാക്കി മാറ്റാനുള്ള യു പി എ ഭരണകൂടത്തിന്റെ ശ്രമങ്ങള്‍ രാജ്യത്തിന്റെ എണ്ണസുരക്ഷിതത്വത്തിനു കനത്ത ഭീഷണിയായി തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. ഇന്ത്യയിലെ പല എണ്ണ ശുദ്ധീകരണശാലകളും ഇറാനിലെ അസംസ്‌കൃതഎണ്ണ കൈകാര്യം ചെയ്യാന്‍ കഴിയുന്ന സാങ്കേതികവിദ്യകളാണ് പ്രയോജനപ്പെടുത്തി വരുന്നത്. ഇത് ശുദ്ധീകരണ പ്രക്രിയയെ പ്രതികൂലമായി ബാധിക്കുമെന്നതും അവഗണിക്കാവുന്ന വസ്തുതയല്ല.

ഇന്ത്യയ്ക്കും പാകിസ്ഥാനും ബംഗ്‌ളാദേശിനും ചൈനയ്ക്കും ഏറെ പ്രയോജനകരമായി മാറുമായിരുന്ന ഇറാന്‍ ഇന്ത്യ വാതക പൈപ്പ് ലൈന്‍ പദ്ധതി അട്ടിമറിച്ചത് നമ്മുടെ ഭരണാധികാരികളുടെ സാമ്രാജ്യത്വ ദാസ്യമനോഭാവമാണ്. ദീര്‍ഘകാലമായി ചര്‍ച്ചചെയ്യപ്പെടുന്നതും കഴിഞ്ഞ ദശകത്തില്‍ വളരെ പുരോഗതി കൈവരിച്ചതുമായ സ്വപ്നപദ്ധതിയായിരുന്നു ഇറാന്‍ - ഇന്ത്യ വാതക പൈപ്പ്‌ലൈന്‍. അമേരിക്കയും ഇന്ത്യയും ഒപ്പുവച്ച ആണവ സഹകരണ കരാറാണ്  ആ പദ്ധതിയുടെ അട്ടിമറിയിലേയ്ക്കു നയിച്ചത്. ഇറാനില്‍ നിന്നുള്ള ദ്രവീകൃത പ്രകൃതിവാതകം പദ്ധതി വിഭാവനം ചെയ്തതനുസരിച്ച് ലഭിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ ഊര്‍ജ സുരക്ഷിതത്വത്തില്‍ രാജ്യത്തിനു വന്‍കുതിച്ചുചാട്ടം തന്നെ നടത്താനാവുമായിരുന്നു. സുദീര്‍ഘമായ ഒരു കാലയളവിലേയ്ക്ക് നമുക്ക് ആവശ്യമായ വിലകുറഞ്ഞ ഇന്ധനം അതുവഴി ലഭ്യമാകുമായിരുന്നു. രാജ്യത്തിന്റെ ഉത്തമതാല്‍പര്യങ്ങളേക്കാള്‍ ഉയര്‍ന്ന മുന്‍ഗണനയാണ് ഇന്ത്യന്‍ ഭരണാധികാരികള്‍ സാമ്രാജ്യ താല്‍പര്യങ്ങള്‍ക്കു നല്‍കുന്നതെന്നാണ് ഇത് കാട്ടിത്തരുന്നത്. രാഷ്ട്രാന്തര ഊര്‍ജവ്യാപാരത്തെ തങ്ങളുടെ താല്‍പര്യങ്ങള്‍ക്കനുസൃതമായി നിയന്ത്രിക്കാനാണ് അമേരിക്ക എക്കാലത്തും ശ്രമിച്ചുപോന്നിട്ടുള്ളത്. അതിന്റെ ഭാഗമായാണ് എണ്ണ സമ്പന്നമായ പശ്ചിമേഷ്യയില്‍ സയണിസ്റ്റ് ഇസ്രായേലിനെ അമേരിക്കയടക്കം പാശ്ചാത്യശക്തികള്‍ താങ്ങി നിര്‍ത്തുന്നത്. അതുതന്നെയാണ് ഇറാക്കിന്റെയും ലിബിയയുടെയും മേല്‍ നടത്തിയ സായുധ അതിക്രമത്തിന് പിന്നിലെ ചേതോവികാരവും.

സാമ്രാജ്യത്വത്തെ പ്രതിരോധിക്കാനുള്ള ഇറാന്റെ കരുത്തിന്റെ അടിത്തറ അവരുടെ എണ്ണ സമ്പത്താണ്. രാഷ്ട്രീയമായ കരുത്തും റഷ്യയും ചൈനയുമടക്കം വന്‍ശക്തികളുടെ നയതന്ത്ര പിന്തുണയും ഇറാനെതിരായ സൈനിക നടപടി ദുഷ്‌ക്കരമാക്കുന്നു. അഫ്ഗാനിസ്ഥാനും ഇറാക്കിനുശേഷം പുതിയൊരു യുദ്ധമുഖം തുറക്കാന്‍ കഴിയുന്ന അവസ്ഥയിലല്ല ഇന്ന് അമേരിക്ക. സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയും യുദ്ധത്തിനെതിരെ ശക്തിയാര്‍ജിച്ച ജനകീയ എതിര്‍പ്പും അത്തരം ഒരു സാധ്യതയെ പൂര്‍ണമായും നിരാകരിക്കുന്നു. ഈ സ്ഥിതി വിശേഷമാണ് ഇന്ത്യയുടെയും ഇതരരാജ്യങ്ങളുടെയും മേല്‍ സമ്മര്‍ദ്ദം ചെലുത്താന്‍ അമേരിക്കയെ നിര്‍ബന്ധിതമാക്കുന്നത്. ലാറ്റിന്‍ അമേരിക്കയില്‍ എണ്ണ സമ്പന്നമായ വെനിസ്വല എണ്ണ നയതന്ത്രത്തില്‍ അമേരിക്കയ്ക്ക് കനത്ത തിരിച്ചടിയാണ് നല്‍കുന്നത്. എണ്ണ സമ്പത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ അതിനേക്കാള്‍ സമ്പന്നമായ ഇറാന്റെ സ്വതന്ത്ര രാഷ്ട്രീയ നിലപാട് അമേരിക്കയ്ക്കു താങ്ങാനാവാത്തതാണ്. തങ്ങള്‍ക്ക് ഒറ്റയ്ക്കു നേരിടാനാവാത്ത വെല്ലുവിളിയെ നേരിടാന്‍ പരമാവധി രാഷ്ട്രങ്ങളെ അണിനിരത്താനാണ് അവര്‍ ശ്രമിക്കുന്നത്. അത്തരമൊരു കെണിയില്‍ തലവെച്ചു കൊടുക്കുന്ന ഇന്ത്യന്‍ ഭരണാധികാരി വര്‍ഗം രാജ്യതാല്‍പര്യത്തിനു തന്നെ വിരുദ്ധമായാണ് പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത്.

*
ജനയുഗം മുഖപ്രസംഗം 01 ജൂണ്‍ 2012

പരമാധികാരം അടിയറവയ്ക്കരുത്

ഇന്ത്യ സ്വതന്ത്ര പരമാധികാര റിപ്പബ്ലിക്കാണെന്ന് നമ്മുടെ ഭരണഘടനയില്‍ തങ്കലിപികളില്‍ രേഖപ്പെടുത്തിയതാണ്. എന്നാല്‍ , അതിമഹത്തായ ഈ പരമാധികാരം പടിപടിയായി ചോര്‍ത്തിക്കളയുന്ന നടപടിയാണ് മന്‍മോഹന്‍സിങ് സര്‍ക്കാരില്‍ നിന്നുണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ഇന്ത്യ-അമേരിക്ക ആണവ സഹകരണ കരാറില്‍ ഒപ്പുവച്ചതും അമേരിക്കയുമായി തന്ത്രപരമായ ബന്ധം ഊട്ടിയുറപ്പിച്ചതും ഉദാഹരണങ്ങള്‍ . ഊര്‍ജകമ്മി അനുഭവപ്പെടുന്ന രാജ്യങ്ങളിലൊന്നാണ് ഇന്ത്യ. രാഷ്ട്രത്തിന്റെ പുരോഗതിക്കും വളര്‍ച്ചയ്ക്കും ഊര്‍ജം കൂടിയേ തീരു. കമ്മി പരിഹരിക്കാന്‍ വേണ്ടതൊക്കെ ചെയ്യണം. ഇറാനില്‍നിന്ന് പ്രകൃതിവാതകം വാങ്ങാന്‍ ഇന്ത്യാ ഗവണ്‍മെന്റ് ഇറാനുമായി ചര്‍ച്ച നടത്തുകയുണ്ടായി. ഇറാനില്‍നിന്ന് പൈപ്പ്ലൈന്‍വഴി പ്രകൃതിവാതകം ഇന്ത്യയിലെത്തിക്കാന്‍ ധാരണയായി. എന്നാല്‍ , അമേരിക്കന്‍ ഐക്യനാടുകളുടെ സമ്മര്‍ദം മൂലം ഈ പരിപാടി ഉപേക്ഷിച്ചു.

ഇറാനില്‍നിന്ന് ഇന്ത്യ തുടര്‍ച്ചയായി എണ്ണ വാങ്ങുന്നുണ്ട്. ഇപ്പോള്‍ എണ്ണ വാങ്ങുന്നതില്‍ വിലക്കേര്‍പ്പെടുത്താന്‍ അമേരിക്ക നഗ്നമായി ഇടപെടുകയാണ്. ഇറാന്‍ അണുബോംബ് നിര്‍മിക്കുന്നതായി ഭീതി പരത്തി ആ രാജ്യത്തിനെതിരെ ഉപരോധം ഏര്‍പ്പെടുത്തി. ഉപരോധം അടിച്ചേല്‍പ്പിച്ചതോടെ ഒരു രാജ്യവും ഇറാനുമായി വ്യാപാരബന്ധത്തിലേര്‍പ്പെട്ടുകൂടാ എന്നാണ് അമേരിക്കയുടെ നിര്‍ബന്ധം. ഉപരോധത്തില്‍നിന്ന് യൂറോപ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളെ ഒഴിവാക്കിയതായി വാര്‍ത്ത കാണുന്നു. എന്നാല്‍ , ഇന്ത്യയും ചൈനയും ഇറാനില്‍നിന്ന് എണ്ണ വാങ്ങാന്‍ പാടില്ലപോലും. ഇന്ത്യയുടെ ഉത്തമ താല്‍പ്പര്യം സംരക്ഷിക്കാന്‍ ഇറാനില്‍നിന്ന് എണ്ണ വാങ്ങേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. അതിന് അമേരിക്കയുടെ അനുമതി വേണമെന്നു പറയുന്നത് പരമാധികാരമല്ല തനി അടിമത്തമാണ്. പാകിസ്ഥാന്‍ ഇറാനില്‍നിന്ന് പ്രകൃതിവാതകം വാങ്ങാന്‍ വിലക്ക് ലംഘിച്ച് തീരുമാനിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോള്‍ ഇന്ത്യക്കെതിരെ അമേരിക്ക നോട്ടീസയച്ചുപോലും. അമേരിക്കയുടെ വിലക്ക് തള്ളിക്കളയാനുള്ള ആര്‍ജവം മന്‍മോഹന്‍സര്‍ക്കാര്‍ കാണിക്കണം. അല്ലെങ്കില്‍ അത് ഇന്ത്യക്കാര്‍ക്ക് നാണക്കേടുണ്ടാക്കും. നമ്മുടെ പരമാധികാരരാഷ്ട്രം കോളനിരാഷ്ട്രമാക്കി മാറ്റരുത്. അത് ഇന്ത്യക്കാര്‍ക്ക് സഹിക്കാന്‍ കഴിയുന്നതല്ല.

*
ദേശാഭിമാനി മുഖപ്രസംഗം 24 മാര്‍ച്ച് 2012

ഭീകരനാടകത്തിന്റെ അണിയറക്കാര്‍

അപസര്‍പ്പകകഥകളെ വെല്ലുന്ന വിധമാണ് പലപ്പോഴും അന്താരാഷ്ട്രരംഗത്ത് കാര്യങ്ങള്‍ നടക്കാറ്. കഴിഞ്ഞ തിങ്കളാഴ്ച ന്യൂഡല്‍ഹിയിലെ ഇസ്രായേല്‍ നയതന്ത്ര ഉദ്യോഗസ്ഥയ്ക്കു നേരെയുണ്ടായ ഭീകരാക്രമണം ഈ യാഥാര്‍ഥ്യത്തിന് ഒന്നുകൂടി അടിവരയിടുന്നു.

ഇസ്രായേലിന്റെ കണ്ണില്‍ സംഭവം ഒരു ഇറാനിയന്‍ ഗൂഢാലോചനയാണ്. ഇറാനിയന്‍ പിന്തുണയുള്ള ഹിസ്ബുള്ള എന്ന തീവ്രവാദ സംഘടനയാണ് ആക്രമണപദ്ധതി ആവിഷ്‌ക്കരിച്ച് നടപ്പിലാക്കിയത്. ജോര്‍ജിയയിലെ തബ്‌ലിസിയിലെ ഇസ്രായേല്‍ നയതന്ത്രകാര്യാലയത്തിന്റെ കാറില്‍ നിന്നും ബോംബു കണ്ടെടുത്തതും, തായ്‌ലാണ്ടില്‍ ഇറാന്‍ പാസ്‌പോര്‍ട്ട് കൈവശമുള്ളയാള്‍ ബോംബാക്രമണം നടത്തുവാന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ പരിക്കേറ്റ് ആശുപത്രിയിലായതുമെല്ലാം തങ്ങളുടെ വാദത്തിന് ഉപോല്‍ബലകമായ തെളിവായി ഇസ്രായേല്‍ ഉയര്‍ത്തിക്കാണിക്കുന്നു.

പക്ഷേ ഇവിടെ സ്വാഭാവികമായും ഉയര്‍ന്നുവന്ന സംശയം മറ്റൊന്നാണ്. അതായത് ഇസ്രായേലിന്റെ പ്രേരണയില്‍ അമേരിക്കയും, സഖ്യകക്ഷികളും ഏര്‍പ്പെടുത്തിയ ഉപരോധങ്ങളില്‍പെട്ട് നട്ടം തിരിയുകയാണ് ഇറാന്‍. ഇതിനിടയില്‍ സ്വല്പം ആശ്വാസം അമേരിക്കന്‍ സമ്മര്‍ദ്ദം കൂട്ടാക്കാതെ ഇറാനുമായി നല്ലബന്ധം നിലനിറുത്തുന്ന ഇന്ത്യയുള്‍പ്പെടെയുള്ള ചുരുക്കം ചില നല്ല സുഹൃത്തുക്കളാണ്. അപ്പോള്‍ തൊടുന്യായങ്ങള്‍ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് തങ്ങളുടെ മേല്‍ ഒരു യുദ്ധം അടിച്ചേല്‍പ്പിക്കുവാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന അമേരിക്കന്‍, ഇസ്രായേല്‍ കൂട്ടുകെട്ടിന്, അത്തരം ഒരു യുദ്ധത്തെ ന്യായീകരിക്കാനാവുന്ന കാരണങ്ങള്‍ ഇറാന്‍ സൃഷ്ടിച്ചുകൊടുക്കുമോ എന്നതായിരുന്നു പ്രധാന സംശയം. പ്രത്യേകിച്ചും ഇന്ത്യപോലെയുള്ള ശക്തനായ ഒരു മിത്രത്തെ പിണക്കിക്കൊണ്ട്. ന്യായമായും ഇന്ത്യന്‍ രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വം ഇത്തരം സംശയങ്ങള്‍ കാര്യമായെടുത്തു. ഫലം ഈ അക്രമണം നടത്തിയവര്‍ പ്രതീക്ഷിച്ച ആഗ്രഹിച്ച രീതിയിലുള്ള ഒരു പ്രതികരണം നമ്മുടെ ഭാഗത്തുനിന്നുമുണ്ടായില്ല.

ഇത്തരം ഒരു സംശയം ഉയര്‍ന്നുവരാന്‍ മറ്റനേകം കാരണങ്ങളുമുണ്ട്. ഒന്നാമതായി ഇസ്രായേലിന്റേയും അതിന്റെ ചാരസംഘടനയായ മൊസാദിന്റെയും പൂര്‍വ്വകാലചരിത്രം. തങ്ങള്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെ കാര്യങ്ങള്‍ നടന്നുകിട്ടുവാന്‍ എന്തു നീചമായ വഴിയും അവര്‍ സ്വീകരിക്കും. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ രാജ്യത്തെ പലപ്പോഴും നയതന്ത്രഭാഷയില്‍ ''തെമ്മാടി രാഷ്ട്രം' എന്നു വിളിക്കുന്നത്. ഈ സാഹചര്യത്തില്‍ സ്വന്തം നയതന്ത്രജ്ഞയേ തന്നെ അപകടത്തിലാക്കിക്കൊണ്ട് ഒരു വൃത്തികെട്ട നാടകം ഇസ്രായേല്‍ കളിക്കുമോ എന്ന ചോദ്യം തന്നെ അപ്രസക്തമാകുന്നു.

സംഭവത്തിനു പിന്നില്‍ ഇസ്രായേല്‍തന്നെയാണ് എന്നു സംശയിക്കുവാനുള്ള ഒരു പ്രധാന കാരണം ആക്രമണത്തിനുപയോഗിച്ച ബോംബുകളുടെ സ്വഭാവമാണ്. കാന്തികബോംബുകളാണ് ഉപയോഗിച്ചത്. ഇത്തരം ബോംബുകളുപയോഗപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടാണ് ഇസ്രായേല്‍ ഇറാന്റെ രണ്ട് ആണവശാസ്ത്രജ്ഞരെ അടുത്തിടെ വധിച്ചത്. മാത്രമല്ല ഇത്തരം ഹൈടെക്ക് ആയുധങ്ങളുപയോഗിച്ചുകൊണ്ട് ശത്രുക്കളെ നിര്‍മ്മാര്‍ജ്ജനം ചെയ്ത നൂറുകണക്കിന് കഥകളുണ്ട് മൊസാദിനു പറയാന്‍. ഇതോടൊപ്പം ബോംബു ഘടിപ്പിച്ചു എന്നു കരുതപ്പെടുന്ന മോട്ടോര്‍ സൈക്കിള്‍ അഭ്യാസി കാണിച്ച കണിശതയും വൈദഗ്ധ്യവും കൂടി കണക്കിലെടുക്കണം. ഒരു ക്ലീനിക്കല്‍ മൊസാദ് ടച്ചുള്ള പ്രകടനമായിരുന്നു അത്. അതുമാത്രമല്ല ഒരേസമയം ലോകവ്യാപകമായി ഒരു ഇസ്രായേല്‍ വിരുദ്ധ ഭീകരാക്രമണം ഒരേസമയം ഉണ്ടാക്കുവാനുള്ള വിപുലമായ പദ്ധതിയും, അതില്‍ കൃത്യമായി ഒരു ഇറാനിയന്‍ പൗരന്‍ അക്രമണം നടത്തുന്നതിനിടെ പരിക്കേറ്റ് പിടിയിലാവുന്നതിലും പിന്നില്‍ ഒരു രാഷ്ട്രീയ നാടകത്തിന്റെ സംഘാടനമികവു കാണാം. ഇത് പക്ഷേ പാളിപ്പോയത് ഇറാനിയന്‍ ആക്രമകാരി തായ്‌ലാണ്ടില്‍ താന്‍ കൈവശം വെച്ചിരുന്ന ബോംബുപൊട്ടി അപകടത്തിലായപ്പോള്‍ തന്നെയാണ്. കാരണം ഡല്‍ഹിയില്‍ നടത്തിയതുപോലെ അതീവ വൈദഗ്ധ്യം ആവശ്യമുള്ള ഒരു ഭീകരാക്രമണ പദ്ധതിയുടെ ഭാഗമായി ഇസ്രായേല്‍ പറയുന്നതുപോലെ ഇറാന്‍ നടത്തിയ ഒരാക്രമണമായിരുന്നു അതെങ്കില്‍ ഇത്തരം ഒരബദ്ധം തായ്‌ലാണ്ടിലെ അക്രമണകാരിക്കു പറ്റില്ലായിരുന്നു. കാരണം അത്ര പരിതാപകരമായ 'അമേച്ചറിസമാ'ണ് ആ കൊടിയ തീവ്രവാദി കാണിച്ചത്. ഡല്‍ഹിയിലെ തന്റെ കൂട്ടാളിക്ക് നാണക്കേടുണ്ടാക്കുന്ന ഒന്ന്. ഇതില്‍ നിന്നും ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാകുന്നുണ്ട്. തായ്‌ലാണ്ടില്‍ പിടിയിലായ ഇറാനിയന്‍ ഭീകരന്‍ വാടകക്കെടുക്കപ്പെട്ടയാളാവാം. ഇത്തരം ഒരാളുടെ പക്കല്‍ തനിയെ പൊട്ടിത്തെറിക്കുമെന്നുറപ്പുള്ള ഒരായുധം നല്‍കുകയായിരുന്നു എന്നു വേണം കരുതാന്‍. ആവശ്യം ഒരിറാനിയനെ ചിത്രത്തില്‍ കൊണ്ടുവരിക എന്നതാവണം. ഇറാനിലാണെങ്കില്‍ ഇത്തരം ഒരാളെ കണ്ടെത്താന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടുമില്ല. കാരണം കുര്‍ദ്ദുകള്‍ തുടങ്ങിയ ഒട്ടനവധി ന്യൂനപക്ഷങ്ങളും, സുന്നികളും ഇറാനിയന്‍ ഭരണകൂടത്തിന്റെ ബദ്ധശത്രുക്കളാണ്. ഇതിലൊന്നുംപെടാത്ത വാടകക്കൊലയാളികളേയും കിട്ടും ഇഷ്ടം പോലെ.

രണ്ടുകാര്യങ്ങള്‍ കൊണ്ടാണ് ഇറാനെതിരെ ഒരന്താരാഷ്ട്ര കൂട്ടായ്മയുണ്ടാക്കുവാനും, ആ രാജ്യത്തെ നയതന്ത്രപരമായി ഒറ്റപ്പെടുത്തുവാനും ഇസ്രായേല്‍ ശ്രമിക്കുന്നത്. ഒന്നാമതായി ലബനോണ്‍, സിറിയ തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളെപോലെ ഇസ്രായേലിന് ഒറ്റക്ക് നേരിടാനാവുന്ന ഒരു രാജ്യമല്ല ഇറാന്‍. ഒന്നാമതായി തമ്മിലുള്ള ദൂരം. രണ്ടാമതായി ശക്തമായ തിരിച്ചടി നല്‍കുവാന്‍ ഇറാനാകും എന്ന വിലയിരുത്തല്‍. മറ്റൊരു കാരണം ഇസ്രായേലിന്റെ സഖ്യകക്ഷിയായ അമേരിക്കയുടെ സന്ദിഗ്ധാവസ്ഥയാണ്. ഒന്നാമതായി ഇപ്പോള്‍ ഒരു വന്‍ യുദ്ധം ചെയ്യാനുള്ള സാമ്പത്തികശക്തി അമേരിക്കയ്ക്കില്ല. രണ്ടാമതായി പ്രസിഡന്‍ഷ്യല്‍ തിരഞ്ഞെടുപ്പു നടക്കുവാന്‍ പോകുന്ന പശ്ചാത്തലത്തില്‍ ഒരു യുദ്ധത്തിനു പോകുന്നത് ആത്മഹത്യാപരമായിരിക്കുമെന്ന് പ്രസിഡന്റ് ഒബാമയ്ക്കറിയാം.

ഈ കാരണങ്ങള്‍കൊണ്ടു തന്നെ ഇറാനെതിരെ ഒരു അന്താരാഷ്ട്രസഖ്യം രൂപീകരിക്കുവാന്‍ കുറച്ചുകാലമായി ശ്രമിക്കുകയാണ് ഇസ്രായേല്‍. അമേരിക്കയിലെ സൗദി സ്ഥാനപതിയെ മെക്‌സിക്കന്‍ മയക്കുമരുന്നു റാക്കറ്റിനെ വിലക്കെടുത്ത് വധിക്കുവാന്‍ ഇറാന്‍ പദ്ധതിയിട്ടു എന്ന ഒരു വാര്‍ത്ത ഏതാനും മാസങ്ങള്‍ക്കുമുമ്പ് സി ഐ എ പുറത്തു വിട്ടിരുന്നു. ഒരു ഇറാന്‍കാരനെ അറസ്റ്റുചെയ്തു എന്നതും ഒരു ഇറാനിയന്‍ ബാങ്കുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചില സാമ്പത്തിക ഇടപാടുകള്‍ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി എന്നുമല്ലാതെ ഈ സംഭവത്തിലും കൃത്യമായ തെളിവുകളൊന്നും ഇതുവരെ മുന്നോട്ടുവെക്കുവാന്‍ സി ഐ എയ്ക്കായിട്ടില്ല.

ഇസ്രായേലിന് ഇവിടെ പറ്റിയ അബദ്ധം ഇറാനാണ് ആക്രമണത്തിന് പിന്നിലെന്നു പറഞ്ഞതാണ്. ഹമാസോ, അല്‍ക്വയ്ദയോ ആണെന്നു പറഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കില്‍ അത് നിലവിലുള്ള സാഹചര്യത്തില്‍ കൂടുതല്‍ വിശ്വസനീയമാകുമായിരുന്നു. ഏതായാലും കാര്യകാരണസഹിതം പ്രശ്‌നം പടിച്ച് യുക്തിപൂര്‍വ്വമായ നിലപാടാണ് ഇന്ത്യന്‍ഭരണകൂടം തിങ്കളാഴ്ച നടന്ന ഭീകരാക്രമണത്തില്‍ കൈക്കൊണ്ടത്.

ഇസ്രായേലിന്റെ വാദം ഡല്‍ഹി വെള്ളം തൊടാതെ വിഴുങ്ങിയില്ല. ഇറാനെ പ്രതിചേര്‍ത്തതുമില്ല. പക്ഷേ ഭരണത്തില്‍ ബി ജെ പി ആയിരുന്നുവെങ്കില്‍ മറ്റൊന്നാകുമായിരുന്നു അവസ്ഥ. കേട്ടപാതി കേള്‍ക്കാത്ത പാതി ഇസ്രായേലിനൊപ്പം കൂടി ഇറാനെതിരെ യുദ്ധപ്രഖ്യാപനം നടത്തുമായിരുന്നു. അങ്ങനെ കൂടുതല്‍ ഭീകരവാദ ആക്രമണങ്ങളിലേക്കും, അനാവശ്യമായ യുദ്ധത്തിലേക്കും അവര്‍ നമ്മെ വലിച്ചിടുമായിരുന്നു. ഒപ്പം ശവപ്പെട്ടി വിറ്റ് സ്വന്തം കീശവീര്‍പ്പിക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.

*
മുഹമ്മദ് ഫക്രുദ്ദീന്‍ അലി ജനയുഗം 20 ഫെബ്രുവരി 2012

സിനിമ - കലയോ കൊലയോ?

ഇറാനിയന്‍ സിനിമാ സംവിധായകന്‍ - ജാഫര്‍ പനാഗി - 6 മാസമായി കഠിന തടവിലാണ് എന്ന വാര്‍ത്ത ലോകമെങ്ങുമുള്ള പത്രമാധ്യമങ്ങളില്‍ വന്നു എന്നതു ശരിതന്നെ. എന്നാല്‍ അതിനെത്തുടര്‍ന്ന് ഒരുപത്ര റിപ്പോര്‍ട്ടറോ, സിനിമാസംരംഭകരോ, ആ മനുഷ്യനെ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയിട്ടില്ല എന്നത് ദൗര്‍ഭാഗ്യകരം. പോരാത്തതിന് ശിക്ഷവിധിച്ച അവിടത്തെ കോടതി തടവ് നീട്ടിയിരിക്കുന്നു എന്നതാണ് പുതിയ അറിവ്. അതെന്തിനാവാം? ജാഫര്‍പനാഗി ചെയ്ത കുറ്റം - സിനിമയെടുത്തു, സിനിമയെടുക്കുന്നു എന്നതാണ്. ഒരു രാഷ്ട്രം അത് മതാതീതമാണെങ്കില്‍ക്കൂടി, ഈ 2012 ല്‍ എത്തിനില്‍ക്കുമ്പോള്‍ പോലും, കലാപരമായ യുക്ത്യാതീതവും മനഃശാസ്ത്രപരവുമായ ഒരവകാശത്തെ, അല്ലെങ്കില്‍ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ തടയിടുമ്പോള്‍ അത് കുറ്റകൃത്യമായി മുദ്രയിടുമ്പോള്‍, അതിന്റെ പരിണിതഫലം എന്താണ്, എവിടെയാണെന്ന്, അതേ പ്രവൃത്തിയും അതേ ജീവിതവും തുടരുന്ന പുറംലോകജനത മനസിലാക്കിയേ പറ്റൂ. കാലം മാറിയിട്ടുണ്ടെന്ന ബോധ്യം ഒരു പ്രാദേശിക രാജ്യനിയമത്തെയോ, നിയമനിര്‍വഹണത്തെയോ ബോധ്യപ്പെടുത്തേണ്ടതും ശ്രദ്ധയില്‍കൊണ്ടുവരേണ്ടതും പിന്നെങ്ങനെയാണ്? ലോകമെങ്ങും സിനിമകള്‍ സിഗരറ്റു നിര്‍മ്മാണം പോലെ കൂനകൂടുമ്പോള്‍ പ്രാദേശിവത്കരിച്ച ഒരു കേസുപോലെ ജാഫര്‍പനാഗിയെ നമുക്ക് തള്ളിക്കളയാനാകുമോ?

സിനിമ അതിന്റെ ആദ്യകാലം മുതല്‍ക്കേ മതനിയമങ്ങളുമായി ഉരസല്‍ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ജനങ്ങളെ വഴിതെറ്റിക്കുകയും, നെഗറ്റീവ് വ്യക്തിത്വം രൂപവത്കരിക്കാനും സാധ്യതയുണ്ട് എന്നതിനാലാവാം ആദ്യകാലത്ത് ആ തടയിട്ടത്. അത് നല്ലതിനുമാണ്. അത്തരം ഒരു തട ഇപ്പോഴും ആവശ്യമുണ്ടുതാനും. ക്രമേണ സിനിമ ഒരു കോപ്രായം എന്ന തലംവിട്ട് സര്‍വമേഖലകളിലേക്കും വ്യാപിക്കുന്നത് നാം കണ്ടു. ടെലിവിഷന്‍, കംപ്യൂട്ടര്‍ എന്നീ അത്യാധുനിക സാങ്കേതിക രീതികള്‍കൂടി വന്നപ്പോള്‍ സിനിമ മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ അത്യന്താപേക്ഷിതമായ ഒരിടമായി മാറി. അടിസ്ഥാനപരമായി സിനിമയും ഒരു തൊഴിലിടം തന്നെയാണ്. അപ്പോള്‍ ഒരു തൊഴിലില്‍ സംഭവിക്കാറുള്ള പാകപ്പിഴകളോ, ജീവിതത്തില്‍ എന്നതുപോലെ സിനിമയിലും സംഭവിക്കാറുണ്ട്. അത് കുറ്റ കൃത്യങ്ങളിലേക്കും, അനന്തരനടപടികളിലേക്കും ചെന്നെത്താറുമുണ്ട്. കടുത്ത സിനിമാ വിരോധിയായ അവിടത്തെ നീതിന്യായം എന്തുകൊണ്ട് പനാഗിയിലെ മനുഷ്യനെ കാണുന്നില്ല? കേവലം ഒരു അശ്ലീല വാക്കുപോലും തന്റെ സിനിമയിലിടം കാണിക്കാത്ത ജാഫര്‍ പനാഗി ശിക്ഷയേറ്റ് ഇരുട്ടറയില്‍ കിടക്കുമ്പോള്‍, ഐറ്റം ഡാന്‍സും അശ്ലീലങ്ങളുടെ കൊടുമുടി കയറിയിറങ്ങുന്ന സിനിമയും സിനിമാക്കാരും ഇന്ന് നമുക്ക് ചുറ്റും മുന്നില്‍ പറന്നു നടക്കുകയാണ്. സ്വന്തം വീടുവരെ വിറ്റ് സിനിമയെടുത്തിട്ടുള്ള പനാഗിയുടെ പ്രസക്തിയും ഇതു തന്നെ. ഇതു പനാഗിയില്‍ നിലനില്‍ക്കുന്ന ഒന്നല്ല. 2009 ല്‍ ഒരു ഇറാനിയന്‍ നടി സിനിമയിലഭിനയിച്ചതിന് ആ രാജ്യത്തുനിന്നു തന്നെ പലായനം ചെയ്ത് ഇപ്പോഴവര്‍ ലണ്ടനില്‍ താമസിക്കുന്നു. മക്ബല്‍ബഫിനും കുടുംബത്തിനും (മറ്റൊരു ചലച്ചിത്ര സംവിധായകന്‍) കഴിഞ്ഞ 3 വര്‍ഷമായി ഒളിതാമസത്തിലുമാണ് തങ്ങളുടെ ചലച്ചിത്രജീവിതം കഴിച്ചുകൂട്ടുന്നതും. വിരോധാഭാസം അതല്ല, ഇവര്‍ ചെയ്ത ചലച്ചിത്രങ്ങളിലൂടെയാണ് ലോകമെങ്ങും ഇറാനിയന്‍ സിനിമയെപ്പറ്റി കേള്‍ക്കുന്നതും ശ്രദ്ധകൊടുക്കുന്നതും. ആ ചലച്ചിത്രങ്ങളാകട്ടെ ഇന്ന്, ലോകത്തുള്ള എല്ലാ ചലച്ചിത്രമേളകളില്‍ പങ്കെടുക്കുകയും അവാര്‍ഡുകള്‍ കരസ്ഥാമാക്കുകയും ചെയ്തവയും. ഇതിലുപരി, ഒരു സിനിമപോലും അതിന്റെ കഥാപരമായോ ആവിഷ്‌കാരരൂപപരമായോ, തങ്ങളുടെ സര്‍ക്കാരിനേയോ, നീതിന്യായത്തെയോ വെല്ലുവിളിക്കുന്നതുപോലുമില്ല. തികച്ചും സിനിമ ഒരു കലാരൂപമായി എടുക്കുന്ന അവിടത്തെ ഇത്തരം ചലച്ചിത്രജീവിതങ്ങള്‍ക്ക് സിനിമ എന്തെന്നറിയാത്ത ഒരു നീതിന്യായം അനീതികാട്ടുമ്പോള്‍ ലോകസിനിമാപ്രേക്ഷകരായ, നമുക്ക് ഇടപെടാന്‍ പറ്റുന്നില്ലെങ്കിലും ഒന്നു ചിന്തിക്കുക എന്ന കര്‍മ്മമെങ്കിലും ബാക്കിവെക്കേണ്ടതുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ച് അന്താരാഷ്ട്ര ചലച്ചിത്രോത്സവങ്ങള്‍ കേരളത്തിലടക്കം ഭൂരിഭാഗം രാജ്യങ്ങളിലും പടര്‍ന്നുപിടിച്ച് ഒരു ചലച്ചിത്ര സംസ്‌കാരം തന്നെ കെട്ടിപ്പടുക്കുമ്പോള്‍ അടിയന്തിരമായി സിനിമ, അതിന്റെ നല്ല വശങ്ങള്‍, ജീവിതത്തെയും സംരക്ഷിക്കാനും നിലനിര്‍ത്താനും അന്താരാഷ്ട്രതലത്തില്‍ത്തന്നെ, ഒരു സമിതിയുടെ ആവശ്യകത നിലവില്‍ ആവശ്യമുണ്ട് എന്നു കുടിയാണ് ഇത്തരം സംഭവങ്ങള്‍ കാണിക്കുന്നത്.

ലോകസിനിമാപ്രേക്ഷകരായ നമുക്ക് ഈ ദൃശകാര്യത്തെ കണ്ണടച്ചിരിക്കാന്‍ ആവില്ല എന്നതുകൊണ്ടുതന്നെ, കോടിക്കണക്കിന് ചിലവിട്ട് ആഘോഷമാക്കുന്ന ലോക ചലച്ചിത്രമേളാ സംഘാടകരും, ഒരു രാജ്യത്തിനകത്തെ സിനിമയേയും, സിനിമ എന്ന കലയേയും, വീണ്ടെടുക്കണമെന്നുമാണ് ഇറാനിയന്‍ സിനിമാ പ്രേക്ഷകന്‍ എന്ന നിലയില്‍ ഒടുവില്‍ മനസിലാക്കുന്ന പാഠം. സിനിമ എന്നത് ഏതുമായിക്കൊള്ളട്ടെ, ശുദ്ധവും നല്ലതുമായ സിനിമകള്‍ അവരവരിലെ കാലഘട്ടത്തേയും, ജീവിതരാഷ്ട്രത്തെയും വ്യതിരിക്തമാക്കുന്ന ഇത്തരം പാവം പിടിച്ച ചലച്ചിത്രകാരന്‍മാരിലല്ല കൈ വിലങ്ങണിയിക്കേണ്ടത്. പ്രേക്ഷകരെ വിഡ്ഢികളാക്കിയും കഴുതകളാക്കിയും കാശുവാരുന്ന സിനിമാക്കൊള്ള ചെയ്യുന്ന പുതിയ ഹിറ്റലര്‍മാരെയാണ്.
ആചാരങ്ങളിലൂടെയും ചിന്താശീലങ്ങളിലൂടെയും പുത്തന്‍യാഥാര്‍ഥ്യത്തെ തിരിച്ചറിയുന്ന സ്ത്രീകളടക്കം സമ്പന്നമായ ഒരു വിദ്യാഭ്യാസം സംസ്‌കാരത്തിലേക്കാണ് ഇതുവരെ പുറത്തിറങ്ങിയ എല്ലാ ഇറാനിയന്‍ സിനിമകളുടേയും കാതല്‍. മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ തെളിവുകളിലൊന്നായി പീഡനം ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടിവരിക എന്നത് ധാര്‍മ്മികോദ്‌ബോധനത്തിന് നിരക്കാവുന്നതല്ല. രാഷ്ട്രം എത്ര നീതിന്യായങ്ങള്‍ നിരത്തിക്കൊണ്ടുവന്നാലും, ദൈവീകപരമായ സമഗ്രപ്രപഞ്ചവ്യവസ്ഥക്കു മുന്നില്‍ ഓരോ മനുഷ്യനും മറുപടി പറയേണ്ടതുണ്ട്. ശിക്ഷയേറ്റു വാങ്ങുന്നവനും, ശിക്ഷ കൊടുക്കുന്നവനും. പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിലേക്കോ, പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലേക്കോ അതിനു നാം പോകേണ്ടതില്ല. ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണത്തിനു വേണ്ടി വരെ ദൈവത്തോട് പ്രാര്‍ഥിക്കുന്ന 60% സാധാരണജനങ്ങളുള്ള അവിടത്തെ സമ്പദ്ശാസ്ത്രത്തിന്റെയും, മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടേയും, വാദങ്ങള്‍ മുറുക്കിപ്പിടിക്കുന്ന ഇത്തരം കലയുടെ പുതുനാമ്പുകളെ വെട്ടിമാറ്റുന്നത് സാമൂഹ്യഘടനയില്‍ എന്തു സുതാര്യതയാണ് ഉണ്ടാക്കുക? സാമാന്യ ബോധത്തില്‍ നിന്നും സിനിമാ സ്‌നേഹികള്‍, മാധ്യമങ്ങള്‍, ഉണരുക തന്നെ വേണം. സോഷ്യല്‍ കമ്മിറ്റ്‌മെന്റ് ഒരു സോഷ്യല്‍ പണിഷ്‌മെന്റായി മാറുന്നതാണ് ഒടുവില്‍ നാം മനസ്സിലാക്കുന്നത്.

നീതിന്യായങ്ങളിലുള്ള പക്ഷപാതിത്വങ്ങളിലുണ്ടാകുന്ന വിള്ളല്‍, ഇന്ന് വ്യാപകമാക്കുന്നുണ്ട് എന്നറിയാഞ്ഞിട്ടല്ല, അനീതിക്കും അധാര്‍മികതക്കും മുകളില്‍ നീതിബോധത്തിനും പ്രതിജ്ഞാബദ്ധതയാര്‍ന്ന കലാരൂപത്തിനും പ്രസക്തിയില്ലേ? അതോ സിനിമ സൃഷ്ടാവ് എന്നത് ഒരു കൊലപാതകിയാണോ?

*
രാകേഷ് നാഥ് ജനയുഗം

ഇറാന്‍ എണ്ണ മുടങ്ങുമ്പോള്‍

"ആണവായുധശേഷി ഉള്‍പ്പെടെ കൂട്ടക്കൊല നടത്താനുള്ള സന്നാഹമൊരുക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന ഇറാനെ ഇതില്‍നിന്നു പിന്തിരിപ്പിക്കാനും ഒറ്റപ്പെടുത്താനും വേണ്ടിവന്നാല്‍ അവര്‍ക്കെതിരെ ഉപരോധം ഏര്‍പ്പെടുത്താനും അമേരിക്കയും രാജ്യാന്തരസമൂഹവും നടത്തുന്ന ശ്രമങ്ങളോട് ഇന്ത്യ പൂര്‍ണമായും സജീവമായും സഹകരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് വിലയിരുത്താന്‍ ഇന്ത്യ ഇക്കാര്യത്തില്‍ സ്വീകരിച്ചിട്ടുള്ള വ്യക്തമായ നടപടി ഉള്‍പ്പെടെ വിശദീകരിക്കണം" (2006ല്‍ അമേരിക്ക പാസാക്കിയ ഹെന്‍ട്രി ഹൈഡ് ആക്ടിന്റെ വകുപ്പ് 104 ജി(2) ഇ(ഐ)ല്‍ നിന്ന്). ഇന്ത്യ ഇറക്കുമതിചെയ്യുന്ന അസംസ്കൃത എണ്ണയുടെ 12 ശതമാനവും ഇറാനില്‍നിന്നാണ്. പ്രതിദിനം നാലുലക്ഷം വീപ്പയോളം എണ്ണ. എന്നാല്‍ , ഏതാനും മാസമായി ഇന്ത്യ എണ്ണയ്ക്ക് വില നല്‍കാത്തതിനാല്‍ ഈ മാസം ഇറാനില്‍നിന്നുള്ള ഇറക്കുമതി നിലച്ചേക്കാം. 25,000 കോടിയോളം രൂപയാണ് ഇറാന്‍ എണ്ണക്കമ്പനികള്‍ക്ക് ഇന്ത്യ കുടിശ്ശിക വരുത്തിയിട്ടുള്ളത്. പണം നല്‍കാന്‍ തയ്യാറായില്ലെങ്കില്‍ എണ്ണവിതരണം നിര്‍ത്തിവയ്ക്കുമെന്ന് ഇറാന്‍ സൂചിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഇറാനുമായുള്ള എല്ലാ വ്യാപാര വാണിജ്യബന്ധവും നിര്‍ത്തിവയ്ക്കണമെന്ന അമേരിക്കന്‍ സമ്മര്‍ദത്തിന് ഇന്ത്യ വഴങ്ങുകയാണ്. ഇറാന്റെ എണ്ണ, പ്രകൃതിവാതക വ്യവസായമേഖല തകര്‍ക്കുകയെന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ 2010 ജൂലൈയില്‍ അമേരിക്ക ആ രാജ്യത്തിനെതിരെ വിപുലമായ തോതിലുള്ള ഉപരോധം ഏര്‍പ്പെടുത്തി. "പ്രമേയം 1929"ന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ 2010 ജൂണില്‍ യുഎന്‍ രക്ഷാസമിതി ഇറാനെതിരെ പ്രഖ്യാപിച്ച ഉപരോധത്തിലെ വ്യവസ്ഥകള്‍ക്കും അപ്പുറത്തുള്ള കാര്യങ്ങളാണ് അമേരിക്ക നടപ്പാക്കിയത്. ഇറാന്‍ ബാങ്കുകളുമായും ധനകാര്യസ്ഥാപനങ്ങളുമായും ബാങ്കിങ്- വിദേശ നാണയ ഇടപാടുകള്‍ നടത്തുന്നതും അമേരിക്കയും യൂറോപ്യന്‍ യൂണിയനും ചേര്‍ന്ന് നിരോധിച്ചു. യുഎന്‍ രക്ഷാസമിതി പ്രമേയത്തിലെ വ്യവസ്ഥകള്‍ ലംഘിച്ച് അമേരിക്കയും യൂറോപ്യന്‍ യൂണിയനും ഏര്‍പ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള ഏകപക്ഷീയവും നിയമവിരുദ്ധവുമായ ഉപരോധ നടപടി ഇന്ത്യ അനുസരിക്കുകയാണ്. ഇവരുടെ സമ്മര്‍ദത്തിനു വഴങ്ങി 2010 ഡിസംബറില്‍ , ഏഷ്യന്‍ ക്ലിയറിങ് യൂണിയന്‍ (എസിയു) വഴി റിസര്‍വ് ബാങ്ക് ഇറാനുമായി നടത്തിവന്ന വ്യാപാരസംബന്ധമായ എല്ലാ സാമ്പത്തിക ഇടപാടും നിര്‍ത്തിവച്ചു. ദീര്‍ഘകാലമായി എണ്ണയുടെ ബില്‍ ഇന്ത്യ അടച്ചിരുന്നത് ഈ സംവിധാനം വഴിയായിരുന്നു. ഇത് അവസാനിപ്പിച്ചതോടെ എണ്ണയുടെ വില എങ്ങനെ നല്‍കുമെന്ന പ്രശ്നം ഉയര്‍ന്നു. ഇതേത്തുടര്‍ന്ന് ജര്‍മന്‍ കേന്ദ്ര ബാങ്കായ ബ്യൂണ്ടസ് ബാങ്ക് വഴി പണം കൈമാറാമെന്ന കരാറില്‍ ഇന്ത്യന്‍ , ഇറാന്‍ സര്‍ക്കാരുകള്‍ എത്തി. ബ്യൂണ്ടസ് ബാങ്ക് പണം ഹാംബര്‍ഗ് കേന്ദ്രമായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന യൂറോപ്യന്‍ - ഇറാനിയന്‍ വാണിജ്യബാങ്കിന് (ഇഐഎച്ച്) കൈമാറും. ഈ ബാങ്കിനുമേല്‍ ഉപരോധം ഏര്‍പ്പെടുത്തിയിരുന്നില്ല. ഏതാനും ആഴ്ച പിന്നിട്ടപ്പോള്‍ അമേരിക്കയുടെയും ഇസ്രയേലിന്റെയും സമ്മര്‍ദം കാരണം ഈ ഇടപാട് നിര്‍ത്തിവയ്ക്കാന്‍ ജര്‍മന്‍ സര്‍ക്കാര്‍ തീരുമാനിച്ചു. അതിനുശേഷം ഇറാന്‍ ഇന്ത്യക്ക് എണ്ണ നല്‍കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ, എണ്ണയുടെ പണം അവര്‍ക്ക് കിട്ടുന്നില്ല. സൗദി അറേബ്യ കഴിഞ്ഞാല്‍ ഇന്ത്യയ്ക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ എണ്ണ നല്‍കുന്നത് ഇറാനാണ്. എന്നാല്‍ , ഇറാനുമായുള്ള എണ്ണ ഇടപാട് തുടരാനുള്ള മാര്‍ഗം ഉറപ്പാക്കുന്നതിനുപകരം യുപിഎ സര്‍ക്കാര്‍ ഇപ്പോള്‍ ആലോചിക്കുന്നത് എണ്ണ വാങ്ങാനുള്ള മറ്റ് ഉറവിടങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ്. ഇറാനെ ഉപേക്ഷിച്ച് സൗദിയില്‍നിന്ന് കൂടുതല്‍ എണ്ണ ഇറക്കുമതിചെയ്യാന്‍ അമേരിക്ക ഇന്ത്യയുടെമേല്‍ സമ്മര്‍ദം ചെലുത്തിവരികയാണ്. ഇന്ത്യ- അമേരിക്ക ആണവകരാര്‍ ഒപ്പിട്ടതോടെ ഇറാനുമായുള്ള നമ്മുടെ പരമ്പരാഗത ബന്ധം അപകടത്തിലായി. ഇന്ത്യ തങ്ങളുടെ വിദേശനയം അമേരിക്കയുടേതുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നതാക്കി മാറ്റുമെന്ന് അംഗീകരിച്ചതായി ആണവകരാര്‍ വ്യക്തമാക്കുന്നുവെന്ന് അമേരിക്ക പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നു. മാത്രമല്ല, ഇറാനെ ഒറ്റപ്പെടുത്താനും അവര്‍ക്കെതിരെ ഉപരോധം ഏര്‍പ്പെടുത്താനും ഇന്ത്യ ഏതൊക്കെ രീതിയില്‍ സഹകരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അമേരിക്കന്‍ കോണ്‍ഗ്രസില്‍ എല്ലാവര്‍ഷവും പ്രസിഡന്റ് വിശദീകരണം നല്‍കണമെന്ന് ഇന്ത്യ- അമേരിക്ക ആണവസഹകരണത്തിന് അനുമതി നല്‍കുന്ന ഹൈഡ് ആക്ടില്‍ വ്യവസ്ഥ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഇത്തരത്തില്‍ ഇന്ത്യയുടെ ദേശീയ പരമാധികാരവും സ്വതന്ത്രമായ വിദേശനയം കൈക്കൊള്ളാനുള്ള അധികാരവും അമേരിക്കയ്ക്ക് അടിയറവയ്ക്കുന്നതിനെ ഇടതുപക്ഷം ശക്തിയായി എതിര്‍ത്തുവരികയാണ്.

2005 ജൂലൈയില്‍ പ്രസിഡന്റ് ബുഷും പ്രധാനമന്ത്രി മന്‍മോഹന്‍സിങ്ങും ഇന്ത്യ- അമേരിക്ക സംയുക്ത പ്രസ്താവനയില്‍ ഒപ്പിട്ട് ആഴ്ചകള്‍ക്കുള്ളില്‍ ഐഎഇഎയില്‍ ഇന്ത്യ ഇറാനെതിരെ വോട്ട്ചെയ്തു. ബഹുഭൂരിപക്ഷം ചേരിചേരാ രാജ്യങ്ങളും ഇറാനെ അനുകൂലിക്കുകയോ വോട്ടെടുപ്പില്‍നിന്ന് വിട്ടുനില്‍ക്കുകയോ ചെയ്തു. 2006 ഫെബ്രുവരിയിലും ഇതേരീതിയില്‍ ഇറാനെതിരെ ഇന്ത്യ വോട്ട്ചെയ്തു. അമേരിക്കന്‍ കോണ്‍ഗ്രസില്‍ ഹൈഡ് ആക്ട് ചര്‍ച്ചചെയ്തപ്പോള്‍ ഇന്ത്യയുടെ ഈ നിലപാടിന് പ്രശംസ ലഭിച്ചു. അടുത്ത ഉന്നം ഇറാന്‍ - പാകിസ്ഥാന്‍ - ഇന്ത്യ പ്രകൃതിവാതകക്കുഴല്‍ പദ്ധതിയായിരുന്നു. ഇറാനുമായുള്ള പ്രകൃതിവാതകക്കുഴല്‍ പദ്ധതിയുമായി മുന്നോട്ടുപോകരുതെന്ന് അമേരിക്ക പരസ്യമായി പലപ്രാവശ്യം ഇന്ത്യക്ക് മുന്നറിയിപ്പ് നല്‍കി. ഈ പദ്ധതി ഉപേക്ഷിച്ചതായി ഇന്ത്യ ഔദ്യോഗികമായി പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും അതില്‍നിന്ന് പിന്‍വാങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. രണ്ടുവര്‍ഷത്തിലേറെ കാത്തുനിന്നശേഷം ഇറാന്‍ പാകിസ്ഥാനുമായി ചേര്‍ന്ന് പദ്ധതിക്ക് തുടക്കമിട്ടു. പാക് അതിര്‍ത്തിവരെ ഇപ്പോള്‍ ഇറാന്‍ കുഴലുകള്‍ സ്ഥാപിക്കുകയാണ്. ഇന്ത്യയാകട്ടെ അമേരിക്കയുടെ ഇച്ഛാനുസരണം തുര്‍ക്ക്മെനിസ്ഥാന്‍ - അഫ്ഗാനിസ്ഥാന്‍ - പാകിസ്ഥാന്‍ - ഇന്ത്യ (ടിഎപിഐ) വാതകക്കുഴല്‍ പദ്ധതി നടപ്പാക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. ഇന്ത്യ ഇറാനെതിരെ ഐഎഇഎയില്‍ വോട്ട് ചെയ്തതോടെ ഇറാനില്‍നിന്ന് ദ്രവീകൃത പ്രകൃതിവാതകം വാങ്ങാന്‍ മുമ്പ് ഒപ്പിട്ട 25 വര്‍ഷം ദൈര്‍ഘ്യമുള്ള കരാര്‍ അപ്രസക്തമായി. പടിപടിയായി ഇറാനുമായുള്ള വാണിജ്യബന്ധങ്ങളെല്ലാം ഇന്ത്യ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. ഇറാനിലേക്ക് നടത്തേണ്ട 28 കോടി ഡോളറിന്റെ ഗ്യാസൊലിന്‍ കയറ്റുമതി അമേരിക്കന്‍ സമ്മര്‍ദം കാരണം റിലയന്‍സ് നിര്‍ത്തിവച്ചു. ഒടുവില്‍ , ഇറാനില്‍നിന്നുള്ള അസംസ്കൃത എണ്ണയുടെ ഇറക്കുമതിയും അവസാനിപ്പിക്കാന്‍ പോവുകയാണ്. അമേരിക്കന്‍ വിദേശസെക്രട്ടറി ഹിലരി ക്ലിന്റന്റെ ഇന്ത്യാ സന്ദര്‍ശനത്തിനിടെ കൗതുകകരമായ ഒരു പത്രവാര്‍ത്ത പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഏഴുമാസമായി നിലനില്‍ക്കുന്ന ഇന്ത്യ- ഇറാന്‍ എണ്ണ കുടിശ്ശിക പ്രശ്നത്തിനുള്ള പരിഹാരം "ദൃഷ്ടിയില്‍ കാണുന്നുവെന്ന്" ക്ലിന്റനെ അനുഗമിക്കുന്ന അമേരിക്കന്‍ ഉദ്യോഗസ്ഥരില്‍ ഒരാള്‍ പറഞ്ഞതായാണ് റിപ്പോര്‍ട്ട് വന്നത്. ഇക്കാര്യത്തില്‍ അമേരിക്കന്‍ ധനവകുപ്പും ഇന്ത്യയും ആലോചനകള്‍ നടത്തിവരികയാണ്. ഇന്ത്യ ഇക്കാര്യത്തിലും വല്യേട്ടന്റെ സഹായം അഭ്യര്‍ഥിച്ചതായി ഇതില്‍നിന്ന് വ്യക്തം. ഇറാനില്‍നിന്നുള്ള എണ്ണ ഇറക്കുമതി അട്ടിമറിക്കുന്നതിന്റെ ഉത്തരവാദി അമേരിക്കയാണ്.

എണ്ണവിതരണം യുഎന്‍ ഉപരോധത്തിന്റെ പരിധിയില്‍ വരുന്നതല്ല. ഇത്തരം നിയമവിരുദ്ധ നടപടിയെ ചെറുക്കുന്നതിനു പകരം ഇന്ത്യ അമേരിക്കയുടെ സഹായത്തിനുവേണ്ടി യാചിക്കുന്നു. ഇറാനില്‍നിന്ന് എണ്ണയും പ്രകൃതിവാതകവും ഇറക്കുമതി ചെയ്യുന്നത് ഇന്ത്യയ്ക്ക് നേട്ടമാണ്. എന്നാല്‍ , പശ്ചിമേഷ്യയില്‍ ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കാനുള്ള അമേരിക്കയുടെ ശ്രമത്തിന്റെ ഭാഗമായി ഇറാനെ ഒറ്റപ്പെടുത്തുന്നതിന് കൂട്ടുനില്‍ക്കാന്‍ ഇന്ത്യയുടെ താല്‍പ്പര്യങ്ങള്‍ ബലികഴിക്കുകയാണ്. ദേശീയ താല്‍പ്പര്യം പരിഗണിക്കാതെ അമേരിക്കയുടെ പദ്ധതികള്‍ക്ക് ഇന്ത്യ കൂട്ടുനില്‍ക്കുന്നുവെന്നത് നടുക്കം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അതേസമയം, അമേരിക്കയുടെ ഉറ്റകൂട്ടാളികളായ ജപ്പാനും ദക്ഷിണകൊറിയയും ഇറാനില്‍നിന്ന് എണ്ണ ഇറക്കുമതി തുടരുകയാണ്. അമേരിക്ക- യൂറോപ്യന്‍ യൂണിയന്‍ ഉപരോധം നിലനില്‍ക്കുമ്പോഴും പണം നല്‍കാന്‍ അവര്‍ സംവിധാനം ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. മറ്റൊരു നാറ്റോ അംഗരാഷ്ട്രമായ തുര്‍ക്കിയും ഇറാനില്‍നിന്ന് എണ്ണ വാങ്ങാന്‍ കരാറിലെത്തിയിട്ടുണ്ട്. ചൈനയാകട്ടെ ഇറാനില്‍നിന്നുള്ള എണ്ണ ഇറക്കുമതി വര്‍ധിപ്പിച്ചു. കഴിഞ്ഞവര്‍ഷത്തെ അപേക്ഷിച്ച് ഇക്കൊല്ലം ജൂണില്‍ അവരുടെ ഇറക്കുമതിയില്‍ 53.2 ശതമാനം വര്‍ധനയാണുണ്ടായത്. ഇത്തരത്തില്‍ ആണവകരാറിന്റെ കാല്‍വിലങ്ങുകളില്‍ കുടുങ്ങി, ഹൈഡ് ആക്ട് വ്യവസ്ഥ പ്രകാരം അമേരിക്കയുടെ താല്‍പ്പര്യങ്ങള്‍ സംരക്ഷിക്കാന്‍ മന്‍മോഹന്‍സിങ് സര്‍ക്കാര്‍ എല്ലാ കാര്യവും ചെയ്യുന്നു; ഇറാനെ ഒറ്റപ്പെടുത്താനും ഉപരോധിക്കാനും. ഇന്ത്യയ്ക്ക് എണ്ണ മറ്റു രാജ്യങ്ങളില്‍നിന്നു ലഭിക്കും. പക്ഷേ, അമേരിക്കന്‍ തീട്ടൂരത്തിന് അടിപ്പെട്ട് രാജ്യത്തിന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തിനും രാജ്യതാല്‍പ്പര്യങ്ങള്‍ക്കും വരുത്തിയ നഷ്ടത്തിന് പരിഹാരം കാണാനാകില്ല.

*
പ്രകാശ് കാരാട്ട്

ഐന്‍സ്റ്റീന്‍ എന്തുപറയുമായിരുന്നു?

പ്രശസ്ത പത്രപ്രവര്‍ത്തകനായ ജെഫ്രി ഗോള്‍ഡ്ബര്‍ഗ് അമേരിക്കന്‍ മാസികയായ 'അറ്റ്‌ലാറ്റിക് മന്ത്‌ലി'യുടെ കഴിഞ്ഞ സെപ്റ്റംബര്‍ ലക്കത്തില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച സുദീര്‍ഘമായ ഒരു ലേഖനം ഞാന്‍ ഈയ്യിടെ ഒരു കുറിപ്പില്‍ പരാമര്‍ശിച്ചിരുന്നു. അമേരിക്കയുടെയും സഖ്യ ശക്തികളുടെയും നീക്കങ്ങള്‍ ഇറാനുമായി ആണവ സ്വഭാവത്തിലുള്ള ഒരു ഏറ്റുമുട്ടലിന്റെ അപകടം സൃഷ്ടിക്കുന്നുവെന്നാണ് ഞാന്‍ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയത്.

ഗോള്‍ഡ്ബര്‍ഗ് ഇസ്രായേലി വിരുദ്ധനല്ല. മറിച്ച് ഇസ്രായേലിന്റെ ഒരു ആരാധകനാണ്. അമേരിക്കയുടെയും ഇസ്രായേലിന്റെയും ഇരട്ട പൗരത്വമുള്ള അദ്ദേഹം ഇസ്രായേലിലാണ് സൈനിക സേവനം പൂര്‍ത്തിയാക്കിയത്.

''ഇസ്രായേലിന്റെയും അമേരിക്കയുടെയും ബ്രിട്ടന്റെയും മറ്റ് പാശ്ചാത്യ ശക്തികളുടെയും ഇന്റലിജന്‍സ് ഏജന്‍സികള്‍ നടത്തിയ ''വിഘാത നടപടികള്‍'' (അട്ടിമറിയിലൂടെയും ആണവ ശാസ്ത്രജ്ഞന്‍മാരെ വകവരുത്തുന്നതിലൂടെയും ഇറാന്റെ ആണവ ശ്രമങ്ങള്‍ തുരങ്കം വെയ്ക്കാന്‍ ലക്ഷ്യംവെച്ചുള്ള പരിപാടികള്‍) ഇറാന്റെ പുരോഗതിക്ക് ഗണ്യമായതോതില്‍ തടസ്സം സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുണ്ട്'' എന്നാണ് ഗോള്‍ഡ്ബര്‍ഗ് ലേഖനത്തില്‍ പറഞ്ഞത്.
ലേഖനത്തിലെ ഈ ഭാഗം പരാമര്‍ശിച്ചശേഷം സാര്‍വദേശീയ രാഷ്ട്രീയത്തിലെ കുരുക്കുകള്‍ വിശകലനം ചെയ്തുകൊണ്ട് ഐന്‍സ്റ്റിന്‍ ഏറെ ഭയപ്പെട്ടിരുന്ന യുദ്ധത്തിലേക്ക് കാര്യങ്ങള്‍ നീങ്ങുമെന്ന് ഞാന്‍ അഭിപ്രായപ്പെട്ടിരുന്നു. ഏറ്റവും കഴിവുള്ള ആണവ ശാസ്ത്രജ്ഞന്‍മാരെ കായികമായി വകവരുത്താന്‍ ലക്ഷ്യംവെച്ചുള്ള ഗൂഢ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളെ കുറിച്ച് അറിയാമായിരുന്നുവെങ്കില്‍ ഐന്‍സ്റ്റീന്‍ എന്തു പറയുമായിരുന്നു?
ഇറാന്‍ സര്‍ക്കാര്‍ ഈയ്യിടെ തുറന്നുകാട്ടിയ കാര്യങ്ങളും കാര്യ വിവരമുള്ള കേന്ദ്രങ്ങള്‍ പ്രകടിപ്പിച്ച അഭിപ്രായങ്ങളും ഗോള്‍ഡ്ബര്‍ഗിന്റെ ലേഖനത്തില്‍ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങള്‍ വീണ്ടും എന്റെ മനസ്സില്‍ തെളിഞ്ഞുവരാന്‍ ഇടയാക്കി.

2010 അവസാനിക്കുന്നതിനും നാല് ആഴ്ചകള്‍ക്കു മുമ്പ് എ എഫ് പി വാര്‍ത്താ ഏജന്‍സി റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്തു! ''ഇറാനിയന്‍ ആണവ ശാസ്ത്രജ്ഞന്‍ കൊലചെയ്യപ്പെട്ടു''.

''ഇരട്ടബോംബ്'' ആക്രമണത്തിനു പിന്നില്‍ അമേരിക്കയും ഇസ്രായേലുമാണെന്ന് ടെഹ്‌റാന്‍ ആരോപിച്ചു'' (എ എഫ് പി 2010 നവംബര്‍ 30).

''കൊലപാതകത്തില്‍ പാശ്ചാത്യ സര്‍ക്കാരുകളുടെയും സിയോണിസ്റ്റ് ഭരണകൂടത്തിന്റെയും കരങ്ങള്‍ ഉള്‍പ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്'' എന്ന് ഇറാന്‍ പ്രസിഡന്റ് മഹമൂദ് അഹമ്മദി നെജാദ് ആരോപിച്ചു. ടെഹ്‌റാനില്‍ ആണവ വിദഗ്ധര്‍ക്കുനേരെ നടന്ന ഇരട്ട ആക്രമണത്തിന് ഉത്തരവാദികളായവരെ കണ്ടുപിടിക്കുമെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

ടെഹ്‌റാനിലെ ഷഹിദ് ബെഹെസ്റ്റി സര്‍വകലാശാലയിലെ പ്രഫസറും ഇറാന്‍ ന്യൂക്ലിയര്‍ സൊസൈറ്റി അംഗവുമായ മജിദ് ഷ ഹരിയാര്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വസതിയില്‍ നിന്നും ഏതാനും മീറ്റര്‍ അകലെ നടന്ന സ്‌ഫോടനത്തില്‍ കൊല്ലപ്പെടുകയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യയ്ക്ക് സാരമായി പരിക്കേല്‍ക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതേ രൂപത്തിലുള്ള മറ്റൊരു ആക്രമണത്തില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹപ്രവര്‍ത്തകനും അതേ സര്‍വകലാശാലയിലെ ലെയ്‌സര്‍ ഫിസിക്‌സ് വിദഗ്ധനുമായ ഫെരെദുന്‍ അബ്ബാസിക്കും ഭാര്യയ്ക്കും ഗുരുതരമായി പരിക്കുപറ്റി. അബാസി കൊല്ലപ്പെട്ടുവെന്നായിരുന്നു ആദ്യ വാര്‍ത്തകളില്‍ പറഞ്ഞിരുന്നതെങ്കിലും അദ്ദേഹം രക്ഷപ്പെട്ടുവെന്നാണ് ഇറാന്‍ വാര്‍ത്താ ഏജന്‍സി പിന്നീട് അറിയിച്ചത്. ''അജ്ഞാതരായ ഭീകരവാദി''കള്‍ മോട്ടോര്‍ സൈക്കിളുകളില്‍ വന്ന് ആണവ ശാസ്ത്രജ്ഞന്‍മാര്‍ സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന കാറുകള്‍ക്കു നേരെ ബോംബ് എറിയുകയായിരുന്നു.
ഈ ആക്രമണങ്ങള്‍ക്കു പിന്നില്‍ അമേരിക്കയുടെയും ഇസ്രായേലിന്റെയും ഇന്റലിജന്‍സ് ഏജന്‍സികളായ സി ഐ എയും മൊസാദുമാണെന്ന് ഇറാന്‍ ആഭ്യന്തരമന്ത്രി മുസ്തഫ മുഹമ്മദ് നജാര്‍ ആരോപിച്ചു. രാജ്യത്തിന്റെ ആണവ പരിപാടിക്ക് ഏറ്റ പുതിയ ഒരു ആഘാതമാണ് ഈ ആക്രമണങ്ങളെന്ന് അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.

2007 നുശേഷം ഇറാനിലെ മൂന്നു ആണവ ശാസ്ത്രജ്ഞന്‍മാരാണ് കൊല ചെയ്യപ്പെട്ടത്. 2007 ല്‍ ഇസ്ഫഹാന്‍ ന്യൂക്ലിയര്‍ പ്ലാന്റില്‍ ദുരൂഹ സാഹചര്യത്തില്‍ അര്‍ദെശിര്‍ഹൊസൈന്‍പുര്‍ എന്ന ശാസ്ത്രജ്ഞന്‍ മരണമടഞ്ഞു. ഡോ. മസൂദ് അലി മുഹമ്മദി കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം ജനവരിയില്‍ ടെഹ്‌റാനിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വസതിക്കു സമീപം ബോംബു സ്‌ഫോടനത്തില്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടു.

ആണവായുധങ്ങള്‍ കൈവശമുള്ള രാജ്യങ്ങളുടെ ഒരു സംഘത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക നയമായി ശാസ്ത്രജ്ഞന്‍മാരെ കൊലചെയ്യുന്നത് മാറിയ സന്ദര്‍ഭം ചരിത്രത്തില്‍ മുമ്പൊരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ല. സാങ്കേതിക വിദ്യയില്‍ ഇറാനുമായി മത്സരിക്കാനും ഇറാനെ പിന്തള്ളാനും കഴിയുന്ന ശക്തികളാണ് ഈ ആക്രമണങ്ങള്‍ നടത്തുന്നത്. അസംബന്ധവും കുറ്റകരവുമായ ഇതേ ഫോര്‍മുല എതിരാളികള്‍ക്ക് എതിരെ പ്രയോഗിക്കാന്‍ ഇറാന്‍ തീരുമാനിച്ചാല്‍ ജീവന്‍ ബലിയര്‍പ്പിച്ചും അതു നടപ്പാക്കാന്‍ ഇറാനിലെ പൗരന്‍മാര്‍ തയ്യാറാകും.

ഇസ്രായേലും അമേരിക്കയും ബ്രിട്ടനും സംഘടിപ്പിച്ച ശാസ്ത്രജ്ഞന്‍മാരുടെ കൊലപാതകവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് മറ്റുചില സംഭവങ്ങളുമുണ്ട്. ഇവയുടെ വിശദാംശങ്ങള്‍ കോര്‍പ്പറേറ്റ് മാധ്യമങ്ങള്‍ ലോകത്തെ അറിയിക്കുന്നില്ല.

''ഇറാന്റെ ഡ്രോനെ എയര്‍ക്രാഫ്റ്റിന്റെ ഉപജ്ഞാതാവ് സ്‌ഫോടനത്തില്‍ കൊല്ലപ്പെട്ട''തായി റബലിയന്‍ വെബ്‌സൈറ്റില്‍ ഓഗസ്റ്റ് 25ന് ക്രിസ്റ്റിന്‍ എലിയ ഒരു ലേഖനത്തില്‍ പറഞ്ഞു. എയറോനോറ്റിക്കല്‍ എന്‍ജിനീയറായ റെസാബറൂണിയാണ് കൊലചെയ്യപ്പെട്ടത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീട് ബോംബു സ്‌ഫോടനത്തില്‍ തകരുകയായിരുന്നു.

ആണവ ശാസ്ത്രജ്ഞനായ മസുദ് അലി മുഹമ്മദിയുടെ കൊലപാതകത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം ഇസ്രായേല്‍ ഏറ്റെടുത്തതായി ക്യൂബ ഡിബേറ്റ് വെബ്‌സൈറ്റില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഒരു ലേഖനം വെളിപ്പെടുത്തുകയുണ്ടായി. ഇസ്രായേലി ഇന്റലിജന്‍സ് ഏജന്‍സിയായ മൊസാദുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വൃത്തങ്ങളെ ലേഖനത്തില്‍ ഉദ്ദരിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഇറാന്റെ ആണവ പരിപാടിക്ക് വിഘാതം സൃഷ്ടിക്കാന്‍ നടത്തിയ ആക്രമണങ്ങള്‍ക്കു പിന്നില്‍ ഇസ്രായേലാണെന്ന് ഗോര്‍ഡന്‍ തോമസ് ബ്രിട്ടനിലെ സണ്‍ഡെ ടെലിഗ്രാഫിനോട് പറയുകയുണ്ടായി. ഇസ്രായേലി ഇന്റലിജന്‍സ് ഏജന്‍സിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിദഗ്ധനായാണ് ഗോര്‍ഡന്‍ തോമസ് അറിയപ്പെടുന്നത്.

''ഇറാന്റെ ആണവ പരിപാടിയുമായി ബന്ധമുള്ള വ്യക്തികള്‍ക്ക് എതിരെ സമീപവര്‍ഷങ്ങളിലെ എല്ലാ ആക്രമണങ്ങളും ''കിഡോണ്‍'' യൂണിറ്റാണ് നടത്തിയത് എന്ന് തോമസ് തറപ്പിച്ചു'' പറഞ്ഞതായി സന്‍ഡേ ടെലിഗ്രാഫ് റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്തു. മൊസാദിന്റെ കീഴിലുള്ള കിഡോണ്‍ യൂണിറ്റില്‍ അഞ്ച് സ്ത്രീകള്‍ ഉള്‍പ്പടെ 38 ഏജന്റുമാരാണുള്ളതെന്ന് ഹീബ്രു ദിനപത്രമായ യെദിയോട്ട് അഹറോനോട്ട് വെളിപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. 20നും 30നും ഇടയില്‍ പ്രായമുള്ളവരാണിവര്‍. ഫാര്‍സി ഉള്‍പ്പടെ വിവിധ ഭാഷകള്‍ സംസാരിക്കുന്നവരാണിവര്‍. വ്യാജ പേരുകളിലാണ് ഇവര്‍ ഇറാനില്‍ കടക്കുക. നെഗോവ് മരുഭൂമിയിലാണ് ഇവരുടെ ആസ്ഥാനം എന്നും പത്രം റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്തു.

യഹൂദര്‍ പരദേശികളായി കഴിഞ്ഞകാലത്ത് ലോകത്തെ ഇടതുപക്ഷം അവരോട് ഐക്യദാര്‍ഢ്യം പ്രകടിപ്പിച്ചു. വംശീയതയുടെയും മതത്തിന്റെ പേരില്‍ അവര്‍ വേട്ടയാടപ്പെട്ടപ്പോള്‍ വിപ്ലവ പാര്‍ട്ടികളുടെ അണികളോട് ഒപ്പം ചേര്‍ന്ന് അവരില്‍ പലരും പൊരുതി. യൂറോപ്പിലെയും ലോകത്തെയും ബൂര്‍ഷ്വാസി അവഗണിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന നരഹത്യാ ക്യാമ്പുകളെ ജനങ്ങള്‍ അപലപിച്ചു.

ഇന്ന് ഇസ്രായേലിന്റെ ഭരണനേതാക്കന്‍മാര്‍ നരഹത്യയില്‍ പങ്കാളികളാവുകയും ഭൂമുഖത്തെ ഏറ്റവും പിന്തിരിപ്പനായ ശക്തികളുമായി കൂട്ടുചേരുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഇസ്രായേലിലെ ഭരണ നേതാക്കന്‍മാര്‍ അമേരിക്കയുടെ മൗനാനുവാദത്തോടെ ആണവായുധം വികസിപ്പിക്കാനുള്ള സാങ്കേതിക വിദ്യ ദക്ഷിണാഫ്രിക്കയിലെ വെറുക്കപ്പെട്ട വര്‍ണ വെറിയന്‍ ഭരണകൂടത്തിനു കൈമാറിയ കാര്യം ഇത്തരുണത്തില്‍ അനുസ്മരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ആഫ്രിക്കയുടെ ഹൃദയഭാഗത്തേക്ക് ആക്രമണം അഴിച്ചുവിടാനുള്ള വര്‍ണ്ണ വെറിയന്‍മാരുടെ നീക്കത്തെ 1975 ല്‍ ചെറുത്ത ക്യൂബന്‍ സൈന്യത്തിനു നേരെ പ്രയോഗിക്കാന്‍ ലക്ഷ്യം വെച്ചായിരുന്നു ആണവായുധങ്ങള്‍ വികസിപ്പിക്കാന്‍ പരിപാടിയിട്ടത്. ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ജൂതന്‍മാരെയും റഷ്യക്കാരെയും മറ്റ് യൂറോപ്യന്‍ ജനങ്ങളെയും കൂട്ടക്കൊലചെയ്ത നാസികളുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തില്‍ നിന്നും വര്‍ണ വെറിയന്‍മാരുടെ പ്രത്യയ ശാസ്ത്രത്തെ വേര്‍തിരിച്ചു കാണാനാവില്ല.

ഇറാന്‍ വിപ്ലവം നടന്നില്ലായിരുന്നുവെങ്കില്‍ ഇസ്രായേലല്ല, മറിച്ച് ആണവായുധങ്ങളോടു കൂടിയ ഇറാനിലെ ഷായാകുമായിരുന്നു തന്ത്രപ്രധാനമായ ആ മേഖലയിലെ അമേരിക്കയുടെയും നാറ്റോയുടെയും മുഖ്യ ആക്രമണശക്തി.

*
ഫിഡല്‍കാസ്‌ട്രോ കടപ്പാട്: ജനയുഗം ദിനപത്രം 11 ജനുവരി 2011

ഇറാനിയന്‍ ഭരണകൂടം ഈ പച്ച ഭൂതത്തെ പേടിക്കുന്നതെന്തിന്?

ഞെട്ടിക്കുന്ന ഭീകരവാര്‍ത്തകളാണ് ഇറാനില്‍ നിന്ന് പുറത്തു വരുന്നത്. വിഖ്യാത ചലച്ചിത്രകാരനായ ജാഫര്‍ പനാഹിയെ ആറു വര്‍ഷത്തെ തടവുശിക്ഷ വിധിച്ച് ജയിലിലടക്കുകയും അദ്ദേഹത്തിന് ഇരുപതു വര്‍ഷത്തേക്ക് സിനിമയെടുക്കാന്‍ പാടില്ല എന്ന് ഉത്തരവിടുകയും ചെയ്തിരിക്കുകയാണ് ഇറാനിയന്‍ ഭരണകൂടം. ഒരു സമൂഹജീവി എന്ന നിലക്കുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ എല്ലാ അവകാശങ്ങളും എടുത്തുകളഞ്ഞിരിക്കുന്നു. സിനിമയെടുക്കുന്നതിനു മാത്രമല്ല; തിരക്കഥകളെഴുതുക, അഭിമുഖങ്ങള്‍ നല്‍കുക, വിദേശയാത്രകള്‍ ചെയ്യുക എന്നീ കാര്യങ്ങള്‍ക്കൊന്നും അദ്ദേഹത്തിന് അവകാശമില്ല. ഭരണകൂടത്തിനെതിരായ പ്രചാരണങ്ങള്‍ ശേഖരിക്കുകയും വിതരണം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു എന്നതാണ് അദ്ദേഹത്തിനെതിരെ ചുമത്തപ്പെട്ടിട്ടുള്ള കുറ്റം. ഇറാനിയന്‍ ഭരണ/മത നേതൃത്വത്തിന് കലയോട് അസഹിഷ്ണുതാപൂര്‍ണമായ സമീപനമാണുള്ളത് എന്ന ഖൊമേനിക്കാലത്തെ പഴയ ആരോപണത്തെ വീണ്ടും ശരി വെക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള നടപടികളാണ് സര്‍ക്കാര്‍ സ്വീകരിച്ചുവരുന്നതെന്ന് ഈ കുടില സംഭവം തെളിയിക്കുന്നു. ലോക പ്രശസ്തി നേടിയെടുത്ത ഇറാനിയന്‍ സിനിമയുടെ ദുരന്തവും ഒരു പക്ഷെ അവസാനവും കുറിച്ചേക്കാവുന്ന ഒരു ഭരണകൂട ഭീകരപ്രവൃത്തിയായിട്ടാണ് സ്വതന്ത്ര-ജനാധിപത്യ ലോകം ഈ സംഭവത്തെ കണക്കാക്കുന്നത്.

മഹത്തായ ചരിത്രമുള്ളതും വിപുലമായ പ്രേക്ഷക ശൃംഖലയെ ഇന്നും നിലനിര്‍ത്തിപ്പോരുന്നതുമായ അഭിവൃദ്ധിയുള്ള ഒരു സിനിമയാണ് ഇറാനിയന്‍ സിനിമ അഥവാ പേര്‍സ്യന്‍ സിനിമ. സ്വയം പര്യാപ്തമായ രീതിയില്‍ സ്വന്തം രാജ്യത്തും അയല്‍ രാജ്യങ്ങളിലുമായി വാണിജ്യ വിജയങ്ങള്‍ നേടുന്നവയ്ക്കു പുറമെ ലോകവ്യാപകമായി മേളകളിലൂടെ അവാര്‍ഡുകളും പ്രശംസകളും ഏറ്റു വാങ്ങുന്ന സൌന്ദര്യാത്മക സൃഷ്ടികള്‍ വരെ അനവധി സിനിമകള്‍ വര്‍ഷം തോറും ഇറാനില്‍ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിക്കൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നുണ്ട്. ലോകത്തെമ്പാടും ഇറാനിയന്‍ സിനിമകള്‍ മാത്രം ഉള്‍പ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടുള്ള ഇറാനിയന്‍ ചലച്ചിത്ര മേളകള്‍ തന്നെ സംഘടിപ്പിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. 1990 കളോടെ ചൈനയെപ്പോലെ ചലച്ചിത്രക്കയറ്റുമതിയുടെ കാര്യത്തില്‍ ഇറാനും ശ്രദ്ധേയമായ പുരോഗതി നേടിക്കഴിഞ്ഞു. ചില നിരൂപകര്‍ ലോകത്തുള്ളതില്‍ വെച്ചേറ്റവും മികച്ച ദേശീയ സവിശേഷതകള്‍ നിലനിര്‍ത്തുന്ന കലാവ്യവസ്ഥകളിലൊന്നായി ഇറാനിയന്‍ സിനിമയെ പരിഗണിക്കുന്നുമുണ്ട്. മുന്‍ ദശകങ്ങളില്‍ സജീവമായിരുന്ന ഇറ്റാലിയന്‍ നിയോ റിയലിസം പോലെ സ്വന്തം സംസ്ക്കാരത്തെയും ഇതര സംസ്ക്കാരങ്ങളെയും ആഴത്തില്‍ സ്വാധീനിക്കാവുന്ന ഒരു ദിശാബോധം തന്നെ ഇറാനിയന്‍ സിനിമ രൂപീകരിച്ചതായിട്ടാണ് നിരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. വിഖ്യാത ജര്‍മന്‍ ചലച്ചിത്രകാരനായ വെര്‍ണര്‍ ഹെര്‍സോഗിനെപ്പോലുള്ളവര്‍ ലോകത്തെ ഏറ്റവും പ്രധാനമായ കലാസിനിമകളിലൊന്നായിട്ടാണ് ഇറാനിയന്‍ സിനിമയെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. ഷാക്കെതിരെ 1979ല്‍ നടന്ന വിപ്ളവത്തോടെ പരിപൂര്‍ണമായി പരിവര്‍ത്തിതമായ ഇറാനിയന്‍ സാംസ്ക്കാരിക-രാഷ്ട്രീയ അവസ്ഥയുടെ സങ്കുലതകളും വൈവിധ്യങ്ങളും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന ആധുനിക ഇറാനിയന്‍ സിനിമ ലോകമെമ്പാടും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടു. സിനിമയുടെ ലോക ചരിത്രത്തില്‍ എക്കാലവും സ്ഥാനം പിടിക്കാവുന്ന നിരവധി സിനിമകളും മാസ്റര്‍മാരും ഇറാനില്‍ നിന്ന് ഇതിനെ തുടര്‍ന്ന് പുറത്തുവരുകയുണ്ടായി. വ്യത്യസ്തമായ ശൈലികള്‍, ഇതിവൃത്തങ്ങള്‍, സംവിധായകര്‍, ദേശ രാഷ്ട്ര സങ്കല്‍പത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആശയം, സാംസ്ക്കാരികമായി സവിശേഷമായ സന്ദര്‍ഭത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പരാമര്‍ശങ്ങള്‍ എന്നിവയിലൂടെയാണ് ഇറാനിയന്‍ സിനിമ ആരാലും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുന്നത്.

1960കളിലാണ് ഇറാനിയന്‍ നവതരംഗ സിനിമകളുടെ കാലം ആരംഭിക്കുന്നത്. രാഷ്ട്രീയവും തത്വശാസ്ത്രപരവുമായ അര്‍ത്ഥ തലങ്ങളുണ്ടായിരിക്കെ തന്നെ കാവ്യാത്മകമായ ഒരു ആഖ്യാന രീതി ഈ ചിത്രങ്ങളില്‍ കാണാം. ഇവയുടെ ശക്തമായ സ്വാധീനത്തെ തുടര്‍ന്ന് പുതിയ ഇറാനിയന്‍ സിനിമ എന്ന സംജ്ഞയും പ്രയോഗത്തില്‍ വന്നു. അബ്ബാസ് ഖൈരസ്തമി, ജാഫര്‍ പനാഹി, മാജിദ് മജീദി, ബഹ്റാം ബെയസായ്, ദറിയൂസ് മെഹ്റൂജി, മൊഹ്സെന്‍ മഖ്മല്‍ബഫ്, ഖോസ്റോ സിനായ്, സൊഹ്റാബ് ഷാഹിസ് സാലെസ്സ്, പര്‍വീസ് കിമിയാവി, അമീര്‍ നദേരി, അബോല്‍ ഫാസി ജലീലി എന്നീ പേരുകള്‍ ഇറാനിയന്‍ നവതരംഗസിനിമകളിലൂടെ ലോകപ്രശസ്തമായിത്തീര്‍ന്നു. ആ കാലഘട്ടത്തിലെ ബുദ്ധിജീവി മണ്ഡലത്തിലും രാഷ്ട്രീയ മണ്ഡലത്തിലുമുണ്ടായ രാസപരിണാമങ്ങളെ തുടര്‍ന്നാണ് ചൈതന്യവത്തായ ഒരു ചലച്ചിത്രാഖ്യാന രീതി ഇറാന്‍ സ്വായത്തമാക്കിയത്. പുതിയ ഇറാനിയന്‍ സിനിമയെ ഉത്തരാധുനിക കലയുടെ ഉദാഹരണങ്ങളായി കണക്കു കൂട്ടുന്ന നിരൂപകരുമുണ്ട്. ഇറ്റാലിയന്‍ നിയോ റിയലിസത്തോട് ഒരു ചാര്‍ച്ച ഇറാനിയന്‍ സിനിമക്കുണ്ടെന്ന നിരീക്ഷണം പ്രബലമാണെങ്കിലും ഇറാനിയന്‍ സിനിമയുടെ സ്വത്വം പ്രത്യേകം രൂപീകൃതമായിട്ടുണ്ടെന്നാണ് വിദഗ്ദ്ധമതം.

നവതരംഗ സിനിമകള്‍ മാറ്റിയെഴുതിയ ചലച്ചിത്ര ഭാഷയെക്കുറിച്ച് റിയല്‍ ഫിക്ഷന്‍സ് എന്ന ലേഖനത്തില്‍ റോസ് ഈസ ഇപ്രകാരമെഴുതി. ഭാവനയും യാഥാര്‍ത്ഥ്യവും തമ്മിലുള്ളതും കഥാസിനിമയും ഡോക്കുമെന്ററിയും തമ്മിലുള്ളതുമായ അതിര്‍വരമ്പുകള്‍ മായ്ച്ചുകളഞ്ഞുകൊണ്ട് സാധാരണ മനുഷ്യരിലും ദൈനം ദിന ജീവിതത്തിലും കാവ്യാത്മക കാല്‍പനികത കണ്ടെത്താന്‍ കഴിഞ്ഞു എന്നതാണ് ഇറാനിയന്‍ സിനിമയുടെ വിജയം.
ചലച്ചിത്രകാരന്മാരുടെ വൈയക്തികവും ദേശീയവുമായ സ്വത്വബോധത്തില്‍ നിന്ന് ഉയിര്‍ക്കൊണ്ട ഈ പുതിയ മാനവികവും സൌന്ദര്യാത്മകവുമായ ചലച്ചിത്ര ഭാഷ ആഗോളീയതയുടെ ശാക്തേയതയെ മറികടന്നുകൊണ്ട് സ്വന്തം രാജ്യത്തു മാത്രമല്ല, ലോകവ്യാപകമായ പ്രേക്ഷക സമൂഹത്തിനോട് സര്‍ഗാത്മകമായി സംവദിക്കാന്‍ പ്രാപ്തി നേടിയിരിക്കുന്നു. ക്ളോസപ്പ് - ഇറാനിയന്‍ സിനിമ, പാസ്റ്റ്, പ്രസന്റ്, ഫ്യൂച്ചര്‍ എന്ന ഗ്രന്ഥത്തില്‍ കൊളമ്പിയ സര്‍വകലാശാലയിലെ ഇറാനിയന്‍ പഠനങ്ങള്‍ക്കുള്ള വിഭാഗത്തിലെ പ്രൊഫസറായ ഹമീദ് ദബാഷി പറയുന്നത് ആധുനിക ഇറാനിയന്‍ സിനിമയും ദേശീയ സിനിമ എന്ന പ്രതിഭാസവും സാംസ്ക്കാരിക ആധുനികതയുടെ രൂപമായി വിശദീകരിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ടെന്നാണ്. അനാദിയായ മനുഷ്യനെക്കുറിച്ചുള്ള ഖുര്‍ ആന്‍ വ്യാഖ്യാനത്തിനു പകരം ചരിത്രപരമായ സ്ഥലകാലനിബന്ധനകളില്‍ കൃത്യമായി സ്ഥാനപ്പെടുത്താവുന്ന തരം ആധുനിക മനുഷ്യനെ ദൃശ്യവത്ക്കരിക്കുന്നു എന്ന ഒറ്റ കാര്യം തന്നെ ആധുനികതയോട് ഇറാനിയന്‍ സമൂഹത്തെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നതിന്റെ തെളിവാണെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

ഇറാനില്‍ സിനിമക്ക് ഇത്തരത്തില്‍ ആകര്‍ഷണീയമായ ഒട്ടനവധി അവസ്ഥകളുണ്ടെങ്കിലും വിപ്ളവത്തിനു മുമ്പും പിമ്പുമായി പല തരത്തില്‍ സജീവമായ സെന്‍സര്‍ഷിപ്പ് കടുത്ത നിബന്ധനകള്‍ അടിച്ചേല്‍പിച്ച് ചലച്ചിത്രകാര•ാരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ പ്രശ്നഭരിതമാക്കി. അതോടൊപ്പം, ഇറാനിയന്‍ സിനിമകളോട് ചില രാജ്യങ്ങളിലുള്ള വിദ്വേഷവും പഠനവിധേയമാക്കേണ്ടതുണ്ട്. പല ഇറാനിയന്‍ സിനിമകളും രാജ്യത്തിനകത്ത് പ്രദര്‍ശനം നിരോധിക്കപ്പെട്ടവയാണ്. ഇസ്ളാമിക വിപ്ളവത്തിനു ശേഷം സെന്‍സര്‍ഷിപ്പ് കൂടുതല്‍ ശക്തമായി. ജാഫര്‍ പനാഹിയുടെ എല്ലാ ചിത്രങ്ങളും രാജ്യത്തിനകത്ത് നിരോധിക്കപ്പെട്ടവയാണ്. വനിതകള്‍ ഫുട്ബാള്‍ കാണാന്‍ നടത്തുന്ന ശ്രമത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഓഫ്സൈഡ് (2006) എന്ന ചിത്രവും ഇക്കൂട്ടത്തിലുണ്ട്.

എണ്‍പതുകളിലെയും തൊണ്ണൂറുകളിലെയും ഇറാനിയന്‍ സിനിമ പൊതുജനസംസ്ക്കാരത്തില്‍ സൃഷ്ടിച്ച സ്വാധീനത്തിനു സമാനമായ ഒന്ന് അമ്പതുകള്‍ മുതല്‍ എഴുപതുകള്‍ വരെ ഇറാനിയന്‍ കവിത സൃഷ്ടിച്ച സ്വാധീനം മാത്രമേ ഉള്ളൂ എന്നാണ് ഹമീദ് ദബാഷി പറയുന്നത്. എന്നാല്‍ കവിതയേക്കാളേറെ, രാജ്യത്തിനകത്തും പുറത്തുമുള്ള ലക്ഷക്കണക്കിന് ഇറാനിയന്‍ വംശജരെ ഒരേ സമയം അഭിസംബോധന ചെയ്തു എന്നതും അവരാല്‍ ആ ചിത്രങ്ങള്‍ സാമാന്യേന സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടും എന്നുള്ള കാര്യം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധേയമാണ്. അതുപോലെ തന്നെ പേര്‍സ്യന്‍ ഭാഷയോടുള്ള അപരിചിതത്വം കൊണ്ട് ലോകമെമ്പാടും വായിക്കപ്പെടാതിരുന്ന കവിതയില്‍ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി ഇറാനിയന്‍ സിനിമ ലോകപ്രേക്ഷകസമൂഹം ആദരവോടെയും ആരാധനയോടെയും ഏറ്റുവാങ്ങി എന്നുള്ളതും എടുത്തു പറയേണ്ടതാണ്. സത്തയില്‍ വാചികമായ സാംസ്കാരിക അടിത്തറയുള്ള ഒരു സമൂഹം ദൃശ്യ സംസ്ക്കാരത്തിലേക്ക് പാകപ്പെടുന്നതിന്റെ ദൃഷ്ടാന്തങ്ങള്‍ കൂടിയായിരുന്നു ആ പതിറ്റാണ്ടുകളില്‍ കണ്ടത്. അങ്ങിനെ കഥകളിലൂടെയും കവിതകളിലൂടെയും ആവിഷ്കൃതമായിരുന്ന ഉത്ക്കണ്ഠകളും പ്രതീക്ഷകളും ആധുനികമായ ഒരു പൊതുസ്ഥലത്തെ രൂപീകരിച്ചെടുത്ത സിനിമയെന്ന മാധ്യമത്തിലൂടെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. പുതിയ തലമുറയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം സിനിമക്കു പോകുക എന്നതു വിലക്കുകളെ ധിക്കരിക്കാനുള്ള നൈസര്‍ഗിക ചോദനയുടെ ഒരു ആവിഷ്ക്കാരം കൂടിയായിരുന്നു. ഷാ ഭരണകൂടം സിനിമയെ പ്രചാരണാവശ്യങ്ങള്‍ക്ക് ദുരുപയോഗപ്പെടുത്തിയിരുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് ഇസ്ളാമിസ്റുകള്‍ സിനിമക്കെതിരായി അക്രമാസക്തമായ കലാപങ്ങള്‍ തന്നെ സംഘടിപ്പിച്ചിരുന്നു. നിരവധി സിനിമാശാലകള്‍ തീയിട്ടും ബോംബിട്ടും തകര്‍ത്തു. ഇക്കൂട്ടത്തില്‍ അബദാന്‍ നഗരത്തിലെ സിനിമാ റെക്സ് 1979ല്‍ അകത്തുള്ള പ്രേക്ഷകരെ പുറത്തുവിടാതെ തീയിട്ടതായിരുന്നു ഏറ്റവും ദാരുണമായ സംഭവം. നൂറുകണക്കിന് നിരപരാധികളാണ് സിനിമാ റെക്സില്‍ ചുട്ടു കൊല്ലപ്പെട്ടത്. ഇസ്ളാമിക വിപ്ളവത്തിനു ശേഷം പുതിയ ഭരണകൂടം അധികാരത്തില്‍ വന്നതോടെ പ്രതിപക്ഷാവിഷ്ക്കാരത്തിനുള്ള ഒരു സ്ഥലമായി സിനിമാശാലകള്‍ പരിണമിക്കുന്നതിന് ഇസ്ളാമിസ്റുകളുടെ ഈ മനോഭാവവും ഒരു കാരണമായിട്ടുണ്ട്. നിയമത്തെ ഉല്ലംഘിക്കാനുള്ള ഒരു നിമിത്തവും സ്ഥലവുമെന്ന അതിയാഥാര്‍ത്ഥ്യമായി സിനിമാതിയറ്ററുകള്‍ മാറി ത്തീര്‍ന്നു. ഇരുട്ടില്‍ കൈ കോര്‍ക്കാനും ചുംബിക്കാനും ദേശീയഗാനം പാടുമ്പോള്‍ എഴുന്നേല്‍ക്കാതിരിക്കാനും ഉള്ള നിഷേധത്തിന്റെ ആഘോഷസ്ഥലമായി സിനിമാശാലകള്‍ കൊണ്ടാടപ്പെട്ടു. അസാധാരണമായ ഒരു നൂതനത്വം, ആകര്‍ഷണം, നിരോധത്തെ മറികടക്കല്‍, അപ്രതീക്ഷിതത്വം എല്ലാം കൂടിച്ചേര്‍ന്നതായിരുന്നു സിനിമ.

ലോകസിനിമയുടെ വൈവിധ്യങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞകാലത്ത് കാണുകയും ഗ്രഹിക്കുകയും അവയുടെ സ്വത്വ പ്രതിനിധാനങ്ങള്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളുകയും ചെയ്തതിന്റെ ഒരു മറുപടിയാണ് പില്‍ക്കാല ഇറാനിയന്‍ സിനിമ എന്നാണ് ഹമീദ് ദബാഷി നിര്‍വചിക്കുന്നത്. എന്താണോ തങ്ങള്‍ പണ്ട് കണ്ടത് അതിനെ തങ്ങളുടെ സാംസ്കാരിക വര്‍ണഛായയില്‍ മുക്കി ലോകത്തിനെ തിരിച്ചേല്‍പ്പിക്കുകയാണ് ഇറാന്‍ സിനിമ ചെയ്യുന്നത്. ഇന്ത്യയില്‍ നിന്നും ഈജിപ്തില്‍ നിന്നുമുള്ള സംഗീത സിനിമകള്‍, അമേരിക്കന്‍ വെസ്റേണ്‍ ഴാങ്റിലുള്ളവ, യൂറോപ്യന്‍ അവാങ് ഗാര്‍ദ്, സോവിയറ്റ് യൂണിയനില്‍ നിന്നു വന്ന സാമൂഹ്യ യഥാതഥ സിനിമകള്‍ എന്നിവയെല്ലാം കണ്ട് അപഗ്രഥിച്ചതിന്റെ ഒരു ഭൂതകാലത്തില്‍ നിന്നാണ് പുതിയ ഇറാനിയന്‍ സിനിമ ഉദയം കൊണ്ടത്. ഇസ്ളാമിക വിപ്ളവത്തിന്റെ മഹാഖ്യാനത്തിനുള്ളില്‍ മാത്രം ഇറാനിയന്‍ സംസ്ക്കാരത്തെ പരിമിതപ്പെടുത്തിയ പാശ്ചാത്യ വീക്ഷണത്തെ സിനിമകളിലൂടെ ആവിഷ്ക്കരിക്കുന്ന നൂതനവും വ്യത്യസ്തവുമായ ലാവണ്യം കൊണ്ട് അത്ഭുതപ്പെടുത്തുകയാണ് അത് ചെയ്തത്. ഒളിച്ചുവെക്കപ്പെട്ട ആഗ്രഹങ്ങളൊക്കെയും സിനിമകളിലൂടെ വെളിച്ചം കണ്ടു. രാഷ്ട്രീയവും മതാത്മകവുമായ സെന്‍സര്‍ഷിപ്പുകള്‍ക്കു ശേഷവും മാരിവില്ലിന്റെ സൌന്ദര്യം കൊണ്ട് മെനഞ്ഞ പകല്‍ക്കിനാവുകള്‍ ഇറാനിയന്‍ സിനിമക്ക് നെയ്തെടുക്കാനായി എന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്.

കാനില്‍ പാം ദ ഓറും വെനീസ് മേളയില്‍ ഗോള്‍ഡന്‍ ലയണും ബെര്‍ലിനില്‍ സില്‍വര്‍ ബിയറും അടക്കമുള്ള നിരവധി പുരസ്കാരങ്ങള്‍ നേടിയ ജാഫര്‍ പനാഹിയെ പ്പോലൊരു ചലച്ചിത്രകാരനെ തടവിലിട്ടത് ലോകമാനവികതയെ തന്നെ തടവിലിട്ടതിന് തുല്യമാണ്. കുട്ടിക്കാലത്തേ സാഹിത്യ-കലാ വാസനകള്‍ പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്ന പനാഹി പില്‍ക്കാലത്ത് ഫോട്ടോഗ്രാഫിയും ഡോക്കുമെന്ററികളും എടുത്തുകൊണ്ടാണ് ചലച്ചിത്രകലയിലേക്ക് ആകൃഷ്ടനാകുന്നത്. 1980-1988 കാലത്തെ ഇറാന്‍ ഇറാഖ് യുദ്ധകാലത്ത് സൈനിക സര്‍വ്വീസിലുണ്ടായിരുന്ന പനാഹി ആ യുദ്ധത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു ഡോക്കുമെന്ററി തയ്യാറാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അബ്ബാസ് ഖൈരസ്തമിയുടെ ത്രൂ ദ ഒലീവ് ട്രീസിന്റെ സഹസംവിധായകനായിരുന്നു പനാഹി.

1995ല്‍ സംവിധാനം ചെയ്ത വൈറ്റ് ബലൂണ്‍ കാനില്‍ പാം ദ ഓര്‍ നേടി. ഖൈരസ്തമിയാണ് തിരക്കഥ രചിച്ചത്. ഏഴു വയസ്സുകാരിയായ റസിയയും അവളുടെ അമ്മയും നവവത്സരപ്പിറവിയുടെ തലേന്ന് തെഹ്റാന്‍ നഗരത്തിലെ മാര്‍ക്കറ്റില്‍ ഷോപ്പിംഗ് നടത്തുകയായിരുന്നു. അവള്‍ക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട സ്വര്‍ണമത്സ്യത്തെ അമ്മ വാങ്ങിച്ചുകൊടുക്കുന്നില്ല. പിന്നീട് പണം കിട്ടിയെങ്കിലും അതു വാങ്ങാനുള്ള നെട്ടോട്ടത്തിനിടയില്‍ പണം നഷ്ടപ്പെടുന്നു. അത് തിരഞ്ഞുള്ള ഓട്ടമായി പിന്നെ. സിനിമ അവസാനിക്കുമ്പോള്‍ പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങളില്‍ പലരും അപ്രസക്തരാവുന്നു. പകരം പുതിയ കഥാപാത്രങ്ങളെ ഫോക്കസ് ചെയ്തുകൊണ്ടാണ് പനാഹി നമ്മെ അമ്പരപ്പിക്കുന്നത്. ഇസ്ളാമികഭരണകാലത്തെ സ്ത്രീ ജീവിതത്തെ സത്യസന്ധമായി ആവിഷ്ക്കരിക്കുന്ന ദ സര്‍ക്കിള്‍(2000) ആണ് പനാഹിയെ ലോകപ്രശസ്തനാക്കിയത്. അള്‍ട്രാസൌണ്ട് സ്കാനിംഗില്‍ കണ്ടത് ആണ്‍കുട്ടിയെ ആയിരുന്നുവെങ്കിലും സോള്‍മാസ് ഗോലാമി പ്രസവിക്കുന്നത് പെണ്‍കുട്ടിയെയാണ്. അവളുടെ അമ്മ തികച്ചും അസ്വസ്ഥയാകുന്നു. അവളെ ഭര്‍തൃഗൃഹക്കാര്‍ ഉപേക്ഷിച്ചേക്കുമോ എന്ന് ഭയന്ന്, മറ്റൊരു പെണ്‍കുട്ടിയെക്കൊണ്ട് ഭര്‍തൃസഹോദരന്മാരെ അമ്മാവാ എന്നു വിളിപ്പിക്കുകയാണ് അവര്‍. ഫോണ്‍ ബൂത്തിലുള്ളത് മൂന്നു പേരാണ്. അതില്‍ പാരിയുടെ കാര്യം കഷ്ടമാണ്. അവള്‍ ഗര്‍ഭിണിയാണ്; പക്ഷെ കുഞ്ഞിന്റെ അഛന്‍ വധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവള്‍ക്ക് ഗര്‍ഭഛിദ്രം നടത്തണമെന്നുണ്ട്; പക്ഷെ അതിനുള്ള അപേക്ഷയില്‍ ഒപ്പിടാനുള്ള ആളാണ് മരണപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ഇത്തരത്തിലുള്ള പല നിരാശാഭരിതരുടെ ദൂഷിത വൃത്തമായിട്ടാണ് സിനിമ വിഭാവനം ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. ഇറാനിലെ സ്ത്രീകള്‍ നേരിടുന്ന ദുരവസ്ഥകളാണ് ആഖ്യാനം ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. ഇതു തന്നെയാണ് യാഥാസ്ഥിതിക ഭരണകൂടത്തെ പ്രകോപനം കൊള്ളിക്കുന്നതും. ഒറ്റക്ക് യാത്ര ചെയ്യാനുള്ള സ്ത്രീകളുടെ ബുദ്ധിമുട്ട്, വസ്ത്ര ധാരണത്തിലെ നിബന്ധനകള്‍ എന്നിവ ഹൃദയസ്പര്‍ശകമായി ആവിഷ്ക്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. തെഹ്റാന്‍ നഗരക്കാഴ്ചകളില്‍, ദുരന്തവും സന്തോഷവും സമാന്തരമായിരിക്കുന്നത് പനാഹി ചിത്രീകരിക്കുന്നത് ചലച്ചിത്രകലയുടെ ആഖ്യാനരീതിയെ സമ്പുഷ്ടമാക്കുന്ന തരത്തിലാണ്. ഒരു ഭാഗത്ത്, ഒരു പെണ്‍കുട്ടി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍ തൊട്ടടുത്ത് ഒരു വിവാഹപാര്‍ടിയുടെ ആരവങ്ങളാണ്. ദ സര്‍ക്കിളിന് വെനീസില്‍ ഗോള്‍ഡന്‍ ലയണും സാന്‍ സെബാസ്റ്യനില്‍ മികച്ച ചിത്രത്തിനുള്ള ഫിപ്രെസ്കി പുരസ്കാരവും ലഭിച്ചു. ഈ ചിത്രത്തിന്റെ പ്രദര്‍ശനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് യാത്ര ചെയ്യുമ്പോള്‍ ന്യൂയോര്‍ക്കിലെ ജെ എഫ് കെ വിമാനത്താവളത്തില്‍ വെച്ച് പനാഹി തടഞ്ഞുവെക്കപ്പെടുകയുണ്ടായി. ഇറാനിലെ പൊതു ഫുട്ബാള്‍ സ്റേഡിയത്തില്‍ സ്ത്രീകള്‍ക്ക് പ്രവേശനമില്ല. ആവേശകരമായ ഒരു കളി കാണാന്‍ വേഷപ്രഛന്നരായി ഗാലറിയില്‍ കടന്നിരിക്കുന്ന പെണ്‍കുട്ടികളുടെ കഥയായ ഓഫ്സൈഡ്(2006) ഇറാനില്‍ നിരോധിക്കപ്പെട്ടു; ബെര്‍ലിനില്‍ സില്‍വര്‍ ബെയര്‍ നേടി. ക്രിമ്സണ്‍ ഗോള്‍ഡാണ് ജാഫര്‍ പനാഹിയുടെ പ്രസിദ്ധമായ മറ്റൊരു സിനിമ.

2009 ജൂലായില്‍ പനാഹി അറസ്റ്റ് ചെയ്യപ്പെട്ടതായി ഒരു ഇറാനിയന്‍ ബ്ളോഗര്‍ പുറം ലോകത്തെ അറിയിച്ചിരുന്നു. ബെര്‍ലിന്‍ മേളയില്‍ അതിഥിയായി പങ്കെടുത്ത് ഇറാനിയന്‍ സിനിമയുടെ വര്‍ത്തമാനകാല പരിതസ്ഥിതിയെക്കുറിച്ച് പ്രഭാഷണം നടത്താനിരിക്കുകയായിരുന്നു പനാഹി. അത് നടന്നില്ല. പിന്നീട് 2010 മാര്‍ച്ചില്‍ കുടുംബാംഗങ്ങളോടും സുഹൃത്തുക്കളോടും ഒപ്പം അറസ്റ്റ് ചെയ്യപ്പെട്ട അദ്ദേഹത്തെ 48 മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞാണ് വിട്ടയച്ചത്. ലോകത്തെമ്പാടുമുള്ള ചലച്ചിത്ര പ്രവര്‍ത്തകരും സാമൂഹ്യ-മനുഷ്യാവകാശ പ്രവര്‍ത്തകരും ഈ അറസ്റിനെ അപലപിച്ചിരുന്നു. തന്റെയും സഹപ്രവര്‍ത്തകരുടെയും തടവിനെ പനാഹി വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്, കലയെയും കലാകാരന്മാരെയും റാഞ്ചാനുള്ള ഇറാനിയന്‍ ഭരണകൂടത്തിന്റെ ശ്രമം എന്നാണ്. ഇറാനില്‍ അധിനിവേശം നടത്താനും ജനങ്ങളെ ബന്ദിയാക്കാനുമുള്ള അമേരിക്കയടക്കമുള്ള ഏതെങ്കിലും വൈദേശിക ശക്തികളുടെ ശ്രമങ്ങള്‍ക്കും താന്‍ എതിരാണെന്ന് ജാഫര്‍ പനാഹി അസന്നിഗ്ദ്ധമായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നുണ്ട്. (ക്രിസ് വിസ്നീസ്ക്കി പനാഹിയുമായി നടത്തിയ അഭിമുഖം റിവേഴ്സ് ഷോട്ട് എന്ന വെബ്സൈറ്റില്‍ വായിക്കുക ). ഇറാനിലും പുറത്തും വേട്ടയാടപ്പെടുന്ന കലാകാരനായ ജാഫര്‍ പനാഹി സമകാലിക ലോകാവസ്ഥയുടെ കൃത്യമായ ഒരു നിദര്‍ശനം തന്നെയാണ്. ഇറാനകത്ത് യാഥാസ്ഥിതികത്വം ദൈനം ദിന ജീവിതത്തെ ദുസ്സഹവും പീഡാത്മകവുമാക്കുന്നു. ഈ യാഥാസ്ഥിതികത്വത്തിനെതിരായ പോരാട്ടത്തില്‍ അണി ചേര്‍ന്നാല്‍ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും ജനാധിപത്യത്തിനുമെന്ന ഭാവേന അമേരിക്കന്‍ സാമ്രാജ്യത്വം നിങ്ങളെ ഒരു ഭാഗത്ത് പ്രയോജനപ്പെടുത്തുകയും മറു ഭാഗത്ത് പീഡിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കുള്ള ദൂരം ഇനിയും താണ്ടേണ്ടതുണ്ടെന്നു തന്നെയാണ് ഈ ദുരന്തം തെളിയിക്കുന്നത്.

*
ജി പി രാമചന്ദ്രന്‍