മനുഷ്യരാശിക്കെതിരായ മഹാപാതകങ്ങള്‍ 1

സിഐഎയുടെ മുന്‍കയ്യില്‍ അമേരിക്കന്‍ ഗവേഷകരും പെന്‍റഗണും മനുഷ്യരാശിക്കെതിരെ നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഹീനമായ ജൈവ - രാസയുദ്ധങ്ങളെയും രോഗപരീക്ഷണങ്ങളെയും സംബന്ധിച്ചുള്ള സ്തോഭജനകമായ വെളിപ്പെടുത്തലുകള്‍ ഒന്നിന് പിറകെ ഒന്നായി പുറത്തുവന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഏറ്റവുമൊടുവില്‍ ഗ്വാട്ടിമാലയിലെ തടവുകാര്‍ക്ക് നേരെ അമേരിക്കന്‍ ഭരണകൂടം നടത്തിയ ഹീനമായൊരു രോഗപരീക്ഷണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അത്യന്തം അപലപനീയമായ വിവരങ്ങളാണ് പുറത്തുവന്നിരിക്കുന്നത്. അമേരിക്കന്‍ ഗവേഷകര്‍ 1946 - 48 കാലത്ത് ഗ്വാട്ടിമാലക്കാരില്‍ മാരകമായ ലൈംഗിക രോഗ പരീക്ഷണം നടത്തിയെന്നും അതിന് ഇരയായ 83 പേര്‍ അതിവേഗം മരിച്ചുവെന്നും കഴിഞ്ഞവര്‍ഷം ഒക്ടോബറില്‍ വെല്ലസ്ലി കോളേജ് പ്രൊഫസര്‍ സൂസന്‍ റിവര്‍ബെയാണ് ലോകത്തെ അറിയിച്ചത്. തീര്‍ത്തും അധാര്‍മികമാണെന്ന ബോധത്തോടെയാണ് ആറ് പതിറ്റാണ്ടുമുമ്പ് അമേരിക്കന്‍ ഗവേഷകര്‍ ഗ്വാട്ടിമാലയിലെ തടവുകാരിലും മനോരോഗികളിലും ഈ രോഗപരീക്ഷണം നടത്തിയതെന്നാണ് സൂസന്‍ റിവര്‍ബെ കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നത്.

സിഐഎയുടെ സ്പെഷല്‍ ഓപ്പറേഷന്‍ വിഭാഗത്തില്‍പെട്ട വൈദ്യശാസ്ത്രജ്ഞരാണ് ഈ മനുഷ്യത്വരഹിതമായ രോഗപരീക്ഷണത്തിന് നേതൃത്വം നല്‍കിയത്. വൈദ്യശാസ്ത്ര സദാചാരത്തിന് വിരുദ്ധമായ ഇത്തരം ഓപ്പറേഷനുകള്‍ക്ക് സിഐഎയും വന്‍കിട ബഹുരാഷ്ട്ര കോര്‍പ്പറേഷനുകളും ഡോക്ടര്‍മാരെയും ഗവേഷകരെയും റിക്രൂട്ട് ചെയ്തെടുക്കുന്നുണ്ട്. വൈദ്യശാസ്ത്രത്തില്‍ ബിരുദമെടുക്കുന്നവര്‍ ഒരു പ്രതിജ്ഞയെടുക്കുന്നുണ്ട്. ബിസി നാലാം നൂറ്റാണ്ടിലോ അഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിലോ ഹിപ്പോക്രാറ്റസ് എഴുതിയുണ്ടാക്കിയെതെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന വൈദ്യസദാചാരത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങളടങ്ങുന്ന ധാര്‍മ്മികസംഹിതയാണ് ഈ പ്രതിജ്ഞ. രോഗഗ്രസ്തരായ മനുഷ്യരെ രോഗവിമുക്തരാക്കുവാന്‍ വേണ്ടി മാത്രമേ തെന്‍റ അറിവും കഴിവും ഉപയോഗിക്കൂവെന്നുള്ളതാണ് ഓരോ ഡോക്ടറും എടുക്കുന്ന പ്രതിജ്ഞ. രോഗം പിടിപെട്ടുഴലുന്നവരെ ഏത് ഘട്ടത്തിലും രക്ഷിക്കുന്നതിന് സന്നദ്ധനാണെന്നാണ് ഓരോ ഡോക്ടറും സ്വയം പ്രതിജ്ഞ ചെയ്യുന്നത്. രോഗം പിടിപെട്ടവരെ രക്ഷിക്കുവാനുള്ള കടമയാണ് മറ്റെന്തിനേക്കാളും വൈദ്യസദാചാരം ഡോക്ടര്‍മാരില്‍ ഏല്‍പിച്ചിരിക്കുന്നത്. എന്നാല്‍ അതേ ഡോക്ടര്‍മാരെ തന്നെ ഉപയോഗിച്ചാണ് അമേരിക്കന്‍ ഭരണകൂടം മനുഷ്യത്വരഹിതമായ രോഗപരീക്ഷണങ്ങള്‍ നടത്തി മനുഷ്യരെ കൂട്ടക്കൊല ചെയ്യുന്നത്. വൈദ്യസദാചാരത്തിന്റെ എല്ലാ മൂല്യങ്ങളെയും കാറ്റില്‍പറത്തികൊണ്ടാണ് സിഐഎയുടെ ഗവേഷണ - പരീക്ഷണ വിഭാഗം ഗ്വാട്ടിമാലന്‍ തടവുകാരിലും മനോരോഗികളിലും ലൈംഗികരോഗപരീക്ഷണം നടത്തിയത്.

പ്രൊഫ. സൂസന്‍ റിവര്‍ബെ കഴിഞ്ഞവര്‍ഷം പുറത്തുവിട്ട വിവരമനുസരിച്ച് സിഫിലിസ്, ഗൊണേറിയ, ഷാങ്ക്രോയ്ഡ് തുടങ്ങിയ മാരകമായ ലൈംഗികരോഗങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുകയായിരുന്നു. ഈയിടെ ഈ വാര്‍ത്ത പുറത്തുവന്നതിനെ തുടര്‍ന്നാണ് പ്രസിഡന്‍റ് ഒബാമ ഈ മഹാപാതകത്തെ സംബന്ധിച്ച് അന്വേഷിക്കുവാന്‍ ഒരു കമ്മീഷനെ നിയോഗിച്ചത്. ഈ പ്രസിഡന്‍ഷ്യല്‍ കമ്മീഷന്‍ റിപ്പോര്‍ട്ട് സൂസന്‍ റിവര്‍ബെയുടെ വെളിപ്പെടുത്തലുകള്‍ ശരിവെക്കുന്നുവെന്നാണ് ഇപ്പോള്‍ പുറത്തുവന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വിവരങ്ങള്‍ നല്‍കുന്ന സൂചന. കമ്മീഷന്‍ നടത്തിയ പരസ്യമായ തെളിവെടുപ്പില്‍ പങ്കെടുത്തവര്‍ ഈ മനുഷ്യത്വരഹിതമായ രോഗപരീക്ഷണത്തിന് തെളിവുകള്‍ നല്‍കിയതായി വ്യക്തമാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്. ഈ റിപ്പോര്‍ട്ട് അടുത്തമാസം അമേരിക്കന്‍ സര്‍ക്കാര്‍ പുറത്തുവിട്ടേക്കുമെന്നാണ് മാധ്യമങ്ങള്‍ റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യുന്നത്.

1932 മുതല്‍ 72 വരെ അലബാമയിലെ കറുത്തവംശജരായ ദരിദ്രകര്‍ഷകരില്‍ അമേരിക്കന്‍ ശാസ്ത്രജ്ഞര്‍ സിഫിലിസ് പരീക്ഷണം നടത്തിയത് സംബന്ധിച്ചുള്ള, ടസ്കജി സിഫിലിസ് പരീക്ഷണത്തെ സംബന്ധിച്ച ഗവേഷണ പഠനത്തിനിടയിലാണ് ഗ്വാട്ടിമാലയില്‍ നടന്ന ക്രൂരമായ ഈ ലൈംഗികരോഗപരീക്ഷണം സൂസന്‍ റിവര്‍ബെയുടെ ശ്രദ്ധയില്‍ വന്നത്. ഗ്വാട്ടിമാലയില്‍ ഏകദേശം 5,500 തടവുകാരെയും മനോരോഗികളെയും കുട്ടികളെയും സൈനികരെയുമാണ് അമേരിക്കന്‍ ശാസ്ത്രജ്ഞര്‍ രോഗപഠനത്തിനായി കണ്ടെത്തിയത്. 1300 പേരാണത്രേ അവരറിയാതെ ലൈംഗികരോഗപരീക്ഷണത്തിന് വിധേയരായത്. രോഗബാധിതരായ ലൈംഗികതൊഴിലാളികളെ ഉപയോഗിച്ചും നേരിട്ട് രോഗാണുക്കള്‍ കുത്തിവെച്ചുമാണ് ഇവര്‍ക്ക് രോഗമുണ്ടാക്കിയത്. ലൈംഗികരോഗ ചികില്‍സയില്‍ പെന്‍സിലിന്റെ ഫലപ്രാപ്തിയെക്കുറിച്ചു പഠിക്കാനായിരുന്നു ഈ പരീക്ഷണം. എന്നാല്‍ , രോഗാണു പരീക്ഷണം നടത്തിയ ആയിരങ്ങളില്‍ എഴുനൂറോളം പേര്‍ക്ക് മാത്രമാണ് എന്തെങ്കിലും ചികില്‍സ നല്‍കിയത്.

ബഹുരാഷ്ട്രകുത്തകകളുടെ മരുന്നു പരീക്ഷണത്തിന് യാതൊരുവിധ നിയന്ത്രണവും മൂന്നാംലോക രാജ്യങ്ങളില്‍ ഇല്ലെന്നതാണ് യാഥാര്‍ത്ഥ്യം. ഇന്ത്യപോലുള്ള രാജ്യങ്ങളില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന നിയന്ത്രണങ്ങള്‍പോലും നവഉദാരവല്‍ക്കരണ നയങ്ങളുടെ ഫലമായി എടുത്തുകളയപ്പെടുകയാണ്. ഇത്തരം രോഗപരീക്ഷണങ്ങളെല്ലാം അമേരിക്കയുടെ യുദ്ധ ഗവേഷണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാണ് നടക്കുന്നത്. ജൈവായുധങ്ങള്‍ വികസിപ്പിക്കുക എന്ന തന്ത്രമാണ് രോഗാണുപരീക്ഷണത്തിലൂടെ സിഐഎയുടെ പ്രത്യേക ഗവേഷണവിഭാഗം ലക്ഷ്യംവെക്കുന്നത്. മനുഷ്യരാശിക്കെതിരായ മഹാ അപരാധമാണ് ഇത്തരം പരീക്ഷണങ്ങളെന്ന കാര്യത്തില്‍ അന്താരാഷ്ട്ര സമൂഹത്തിന് യാതൊരുവിധ സംശയവുമില്ല. ഗ്വാട്ടിമാലാ പ്രസിഡന്‍റ് ആല്‍വാരോ കൊളോം തുറന്നുപറഞ്ഞത്, അമേരിക്കന്‍ ഗവേഷകര്‍ നടത്തിയത് മനുഷ്യരാശിക്കെതിരായ കുറ്റമാണെന്നാണ്. ഗ്വാട്ടിമാലയിലെ തടവുകാരിലും മനോരോഗികളിലും നടത്തിയ ഈ മാരകമായ രോഗപരീക്ഷണം അമേരിക്കയുടെ ചരിത്രത്തിലെ കറുത്ത അധ്യായമാണെന്നാണ് പെന്‍സില്‍വേനിയ സര്‍വ്വകലാശാലയിലെ ആമി ഗുഡ്മാന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള കമ്മീഷന്‍ അസന്ദിഗ്ദ്ധമായ ഭാഷയില്‍ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതെന്നാണ് അമേരിക്കന്‍ മാധ്യമങ്ങള്‍ റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യുന്നത്. ഇത് മനുഷ്യരാശിയോടും വൈദ്യസദാചാരത്തോടുമുള്ള കടുത്ത വെല്ലുവിളിയാണെന്നാണ് കമ്മീഷന്‍ കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നത്. പരീക്ഷണത്തിന് ഇരയായവരില്‍നിന്നും അമേരിക്കയിലെയും ഗ്വാട്ടിമാലയിലെയും ശാസ്ത്ര സമൂഹത്തില്‍നിന്നും അമേരിക്കന്‍ ഗവേഷകര്‍ തങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തി ബോധപൂര്‍വ്വം മറച്ചുവെച്ചു. തീര്‍ത്തും മനുഷ്യത്വരഹിതവും അധാര്‍മ്മികവുമായ പരീക്ഷണങ്ങളാണെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്നെ ഗവേഷകര്‍ അത് നടത്തിയെന്നതാണ് സ്തോഭകജനകമായ വസ്തുത. പ്രസിഡന്‍ഷ്യല്‍ റിപ്പോര്‍ട്ടിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ പ്രസിഡന്‍റ് ഒബാമ ഗ്വാട്ടിമാലന്‍ സമൂഹത്തോട് മാപ്പ് ചോദിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ലോകത്തിന് മുമ്പില്‍ ഭീതിദമായ അമേരിക്കന്‍ ചെയ്തികള്‍ അനാവൃതമാകുമ്പോള്‍ മുഖം രക്ഷിക്കുവാന്‍ നടത്തുന്ന സാധാരണ വേലകള്‍ മാത്രമാണ് ഈ മാപ്പിരക്കല്‍ എന്ന കാര്യം അമേരിക്കന്‍ ഭരണകൂടത്തിന്റെ ചരിത്രം പഠിച്ചിട്ടുള്ള എല്ലാവര്‍ക്കുമറിയാം.

സാമ്പ്രദായിക ആയുധങ്ങള്‍ ഉപയോഗിക്കാത്ത സിഐഎയുടെ "കറുത്ത സൈനിക പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍" (Black Operations) മറ്റെല്ലാ അമേരിക്കന്‍ ഭരണാധികാരികളുടെ കാലത്തെന്നപോലെ ഒബാമയുടെ ഭരണത്തിലും തീവ്രതരമായ രീതിയില്‍ തുടരുകയാണ്. ഈ "കറുത്ത സൈനിക പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍"ക്കായി നിയോഗിക്കപ്പെടുന്ന സ്പെഷല്‍ ഓപ്പറേഷന്‍ ഗ്രൂപ്പുകള്‍ അമേരിക്കന്‍ സൈനിക സംവിധാനത്തിന്റെ അവിഭാജ്യഘടകമാണ്. സിഐഎയാണ് ഇത്തരം പ്രത്യേക ഗവേഷണ വിഭാഗത്തെ റിക്രൂട്ട് ചെയ്യുന്നതും നയിക്കുന്നതും. പെന്‍റഗണിന്റെ ഔപചാരിക രേഖകളിലൊന്നും ഇത്തരം ഗ്രൂപ്പുകളെക്കുറിച്ച് വിവരമുണ്ടാവാറില്ല. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഒരുതരം ഗവേഷണവും പരീക്ഷണവുമല്ല ഇത്തരം സ്പെഷല്‍ ഗ്രൂപ്പുകളുടെ ജോലി. ഒരുതരം ഭീകരസംഘത്തെപ്പോലെ പ്രത്യേക നിയമങ്ങളും ചട്ടങ്ങളും പാലിക്കേണ്ടതില്ലാത്ത നരഹത്യാ സ്ക്വാഡുകളാണിത്തരം ഗ്രൂപ്പുകള്‍ . സിഐഎയും അമേരിക്കന്‍ സ്റ്റേറ്റ് ഡിപ്പാര്‍ട്ട്മെന്‍റും പെന്‍റഗണും അമേരിക്കന്‍ കോര്‍പ്പറേറ്റ് മാധ്യമവ്യവസ്ഥയും ചേര്‍ന്നാണ് ഇത്തരം ഓപ്പറേഷനുകള്‍ ആസൂത്രണം ചെയ്ത് നിര്‍വ്വഹിക്കുന്നത്. തങ്ങളുടെ നീചമായ ജൈവ - രാസായുധ പരീക്ഷണങ്ങളെ മറച്ചുപിടിക്കുവാനായി അമേരിക്കന്‍ മാധ്യമങ്ങളെ സിഐഎ സമര്‍ത്ഥമായി ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്. തങ്ങളുടെ മനുഷ്യത്വരഹിതമായ ചെയ്തികളെക്കുറിച്ചും അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങളെക്കുറിച്ചും അജ്ഞത സൃഷ്ടിക്കുന്ന പ്രത്യയശാസ്ത്രലീലകളിലൂടെയാണ് സിഐഎ മനുഷ്യരാശിക്കെതിരായ മഹാപാതകങ്ങള്‍ അനവരതം നടപ്പാക്കുന്നത്.

1991ലെ യുദ്ധത്തിനുശേഷം അങ്ങേയറ്റം വിധ്വംസകമായ ഉപരോധവ്യവസ്ഥകളിലൂടെ ശ്വാസംമുട്ടിച്ച് നിര്‍ത്തിയിരുന്ന ഇറാഖിനുനേരെ വീണ്ടും സൈനികാക്രമണമാരംഭിച്ചപ്പോള്‍ അമേരിക്കന്‍ ഭരണകൂടം പറഞ്ഞ ന്യായീകരണം ഇറാഖ് വന്‍തോതില്‍ ജൈവ, രാസായുധങ്ങള്‍ നിര്‍മ്മിച്ച് സംഭരിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നായിരുന്നു. മനുഷ്യരാശിക്ക് ഭീഷണിയാവുന്ന ഈ മാരകായുധങ്ങള്‍ നശിപ്പിക്കുവാന്‍ യുദ്ധം അനിവാര്യമാണെന്നായിരുന്നല്ലോ ബുഷ് ഭരണകൂടം നിരന്തരമായി ലോകത്തെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുവാന്‍ ശ്രമിച്ചത്. മറ്റു രാജ്യങ്ങളുടെ പരമാധികാരത്തെയും ജനാധിപത്യമൂല്യങ്ങളെയും ഒരിക്കലും അംഗീകരിച്ചിട്ടില്ലാത്ത അമേരിക്കന്‍ സാമ്രാജ്യത്വത്തിന് ഇറാഖിന് നേരെ ആക്രമണം നടത്തുവാന്‍ യാതൊരു ന്യായവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. തങ്ങളുടെ ലോകാധിപത്യത്തിനായി ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയെ മാപ്പുസാക്ഷിയാക്കികൊണ്ട് അമേരിക്കയും കൂട്ടാളികളും നടത്തിയ ഇറാക്കാക്രമണം ജൈവരാസായുധങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുവാനുള്ള "മാനവികത"ക്കുവേണ്ടിയുള്ള യുദ്ധമായി അവതരിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു അമേരിക്കന്‍ ഭരണകൂടം. ഇറാക്കിന്റെ ജൈവ, രാസായുധശേഖരങ്ങളെപ്പറ്റി കഥകള്‍ പ്രചരിപ്പിക്കുന്ന അമേരിക്ക തന്നെയാണ് ഇത്തരം ആയുധങ്ങള്‍ ഏറ്റവുമധികം നിര്‍മ്മിക്കുകയും സംഭരിക്കുകയും മനുഷ്യസമൂഹത്തിനുമേല്‍ പ്രയോഗിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുള്ളതെന്ന വസ്തുത ആഗോള മാധ്യമ വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് മറച്ചുവെയ്ക്കാനാവാത്ത അനിഷേധ്യമായൊരു ചരിത്ര യാഥാര്‍ത്ഥ്യമാണ്.

സാമ്പ്രദായിക ആയുധങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് ആപല്‍ക്കാരിയും ദൂരവ്യാപക ഫലങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്നവയും സൈനികര്‍ക്കു മാത്രമല്ല സിവിലിയന്മാരുടെ കൂടി ജീവിതത്തെ അപകടപ്പെടുത്തുകയും പാരിസ്ഥിതിക ഘടകങ്ങളെ മലിനീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവയുമായ രാസായുധങ്ങളും ജൈവായുധങ്ങളും അമേരിക്ക നിര്‍മ്മിച്ചു കുന്നുകൂട്ടുകയാണ്. ലോക സമൂഹത്തിനുനേരെ ഇത്തരം മനുഷ്യനാശകാരിയായ ആയുധങ്ങള്‍ അമേരിക്ക പലവട്ടം പ്രയോഗിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. 1960കളിലും 70കളിലും വിയറ്റ്നാം യുദ്ധത്തില്‍ ഇത്തരം രാസ, ജൈവായുധങ്ങള്‍ അമേരിക്ക വ്യാപകമായി ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്തു. അമേരിക്കന്‍ യുദ്ധ യത്നങ്ങളോട് നിസ്സഹകരിച്ച സ്വന്തം സൈനികര്‍ക്കുനേരെപോലും വിഷവാതകങ്ങള്‍ പ്രയോഗിക്കുവാന്‍ സിഐഎ നടത്തിയ ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന ശ്രമങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള റിപ്പോര്‍ട്ടുകളും വെളിപ്പെടുത്തലുകളും ഈയടുത്തകാലത്ത് പുറത്തുവരികയുണ്ടായി. നിരപരാധികളായ ജനങ്ങള്‍ക്കും സ്വന്തം സൈനികര്‍ക്കും നേരെ അമേരിക്ക നടത്തിയ വിഷവാതക പ്രയോഗത്തിെന്‍റ നിഷ്ഠൂരമായ ചരിത്രത്തിലേക്ക് വെളിച്ചം വീശുന്ന വെളിപ്പെടുത്തലുകള്‍ 90കളുടെ അവസാനം അമേരിക്കന്‍ മാധ്യമങ്ങള്‍ തന്നെ പുറത്തുകൊണ്ടുവന്നു. "ഓപ്പറേഷന്‍ ടെയില്‍വിന്‍റ്" എന്ന് നാമകരണം ചെയ്യപ്പെട്ട സിഐഎയും പെന്‍റഗണും ആസൂത്രണം ചെയ്ത രഹസ്യ സൈനിക നടപടിയെക്കുറിച്ചുള്ള വെളിപ്പെടുത്തലുകള്‍ അമേരിക്കന്‍ ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഹിംസയുടെയും നരഹത്യകളുടെയും ഭീതിദമായ ചിത്രമാണ് വരച്ചുകാട്ടുന്നത്.

1970 സെപ്തംബറില്‍ അമേരിക്കന്‍ സൈനിക ആസ്ഥാനമായ പെന്‍റഗണില്‍നിന്നുള്ള ആജ്ഞയനുസരിച്ച് നടത്തിയ "ഓപ്പറേഷന്‍ ടെയില്‍വിന്‍റ്" രാസായുധങ്ങള്‍ പ്രയോഗിച്ചുകൊണ്ടുള്ള സ്വന്തം സൈനികര്‍ക്കുനേരെയുള്ള യുദ്ധമായിരുന്നു. വിയറ്റ്നാമില്‍ അമേരിക്ക നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന നരവേട്ടയില്‍ മനസ്സു മടുത്ത് യുദ്ധത്തോട് നിസ്സഹകരിക്കുകയും ഉത്തര വിയറ്റ്നാം പക്ഷത്തേക്ക് കൂറുമാറുകയും ചെയ്ത സൈനികരെ വകവരുത്തുവാനായിട്ടാണ് ഈ രാസായുധ പ്രയോഗം ആസൂത്രണം ചെയ്യപ്പെട്ടത്. "സരിന്‍" എന്ന വിഷവാതകം പ്രയോഗിച്ചുകൊണ്ട് നടത്തിയ യുദ്ധം ഏതാനും അമേരിക്കന്‍ പട്ടാള മേധാവികളുടെ മാത്രം പ്രതികാര മനോഭാവത്തില്‍ നിന്നുടലെടുത്തതായിരുന്നില്ല. പെന്‍റഗണും സിഐഎയും തങ്ങള്‍ വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത ഒരു രാസായുധത്തിന്റെ പരീക്ഷണം നടത്തുകയായിരുന്നു സ്വന്തം സൈനികരില്‍ എന്ന വിവരമാണ് വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടത്. ഇതുസംബന്ധമായി പുറത്തുവന്നിരിക്കുന്ന രഹസ്യരേഖകള്‍ മനുഷ്യരാശിക്കെതിരെ അമേരിക്ക വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത രാസായുധ പ്രയോഗങ്ങളുടെ നീചമായ ചരിത്രത്തെക്കൂടി അനാവരണം ചെയ്യുന്നതാണ്. (തുടരും)

*
കെ ടി കുഞ്ഞിക്കണ്ണന്‍ ചിന്ത വാരിക 23 സെപ്തംബര്‍ 2011

രണ്ടാം ഭാഗം ഇവിടെ

കാണാന്‍ വരുന്നു... പെണ്ണ് "ആണു കാണല്‍"

കൈയില്‍ കിട്ടിയ കടലാസ് കഷ്ണം നിവര്‍ത്തി വായിച്ചപ്പോള്‍ നവാഗത തെല്ലൊന്നമ്പരന്നു. പരിപാടിയുടെ സംഘാടകരായ "സീനിയര്‍" വിദ്യാര്‍ഥിനികള്‍ വിശദീകരിച്ചുകൊടുത്തപ്പോള്‍ ആദ്യമുണ്ടായ അമ്പരപ്പും ലജ്ജയും കളഞ്ഞ് അവര്‍ അഭിനയം തുടങ്ങി. കാരണവരുടെ മുഖഭാവത്തോടെ ഒരാള്‍ കസേരയിട്ടിരുന്നു. അമ്മായിയമ്മയായി മറ്റൊരാള്‍ കസേര തൊട്ടുനിന്നു. താമസിയാതെ പെണ്ണും കൂട്ടുകാരും സ്റ്റേജിലെത്തി ഇരുന്നു. ചായ കുടിച്ചു. "ഇനി ചടങ്ങിലേക്ക് കടക്കാം" ബാഗെടുത്ത് ദല്ലാളെന്ന് തോന്നിക്കുന്നവളുടെ ഇടപെടല്‍ . "എന്നാലായിക്കോട്ടെ", കാരണവരുടെ അനുവാദം. നാണിച്ച് വിരല്‍ കടിച്ചെത്തുന്ന ചെറുക്കന്‍ . പെണ്ണ് അടുത്തു ചെന്ന് ചില കാര്യങ്ങള്‍ ചോദിക്കുന്നു. അനന്തരം ചെറുക്കനെ കാണാനെത്തിയ കൂട്ടുകാരികളുമായി രഹസ്യം പറച്ചില്‍ . പിന്നെ കാരണവരോട് "വിവരമറിയിക്കാം" എന്നുപറഞ്ഞ് മടക്കം. ലജ്ജാവിവശനായ ചെറുക്കന്‍ ഇതിനകംതന്നെ അകത്തേക്ക് പിന്‍വലിഞ്ഞു-കൈയടിയുയര്‍ന്നു. കുട്ടികള്‍ക്കിടയില്‍ കൂട്ടച്ചിരി പടര്‍ന്നു. അധ്യാപകര്‍ ഗൗരവം വിടാതെ രസഭാവത്തില്‍നിന്നു. പരിപാടി അടുത്ത "ഐറ്റ"ത്തിലേക്ക് കടന്നു.

സീനിയര്‍ വിദ്യാര്‍ഥികളുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ അധ്യാപകരുടെ സഹകരണത്തോടെ നടത്തുന്ന "വെല്‍ക്കം പാര്‍ടി"യിലാണ് മേല്‍പറഞ്ഞ കാര്യമാകുന്ന തമാശ. വെറുമൊരു തമാശയല്ലാത്തതിനാലാണിത് "കാര്യമാകുന്ന കളി"യാകുന്നത്. വിളികള്‍ എല്ലാം "അല്ലെടാ", "ഇല്ലെടാ" എന്നാണെങ്കിലും ശബ്ദത്തിന് പഴയ പരുക്കന്‍ ഭാവമില്ല. കഥ പറഞ്ഞ്, കളി പറഞ്ഞ് ചായ കുടിച്ച്, ബീഡിയോ സിഗരറ്റോ പുകച്ചും മിഠായി ചവച്ചും കൂക്കിവിളിച്ചോ, കുഴപ്പങ്ങളുണ്ടാക്കിയോ ഇടംവലം മാറി ജാഥകളില്‍ കയറിനിന്ന് രസികത്വം കാണിച്ചോ കുമാരികളുടെ കണ്ണിലുണ്ണിയാകുന്ന കുമാരന്മാര്‍ ആര്‍ട്സ് ആന്‍ഡ് സയന്‍സ് കോളേജുകളിലെ കേള്‍ക്കാന്‍ രസമുള്ള കഥയായി മാറി. പ്രിന്‍സിപ്പല്‍മാര്‍ക്ക് തലവേദനയേ ഇല്ലാതായി. "വിമന്‍സ് കോളേജ്" എന്നൊരു വേര്‍തിരിവിന് ഇനി പ്രസക്തിയുണ്ടോ എന്ന് ആലോചിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. സെമസ്റ്ററൈസേഷന്റെയും അറ്റന്റന്‍സ് കണക്കുകളുടെയും അസൈന്‍മെന്റുകളുടെയും "കണിശബുദ്ധി"കളെ നേരിടാന്‍ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ക്കേ കഴിയുകയുള്ളൂ എന്നൊരു ശങ്കയ്ക്കിട നല്‍കുന്നതാണ് ഇന്ന് ആര്‍ട്സ് ആന്‍ഡ് സയന്‍സ് കോളേജുകളിലെ ആണ്‍ പെണ്‍ അനുപാതം. മിക്ക കലാലയങ്ങളിലും പെണ്‍കുട്ടികളുടെ എണ്ണം തൊണ്ണൂറുശതമാനത്തിലധികമാണ്. പേരിനുമാത്രം ആണ്‍ സാന്നിധ്യമേ സയന്‍സ് ക്ലാസുകളിലും ഉള്ളൂ. തീരെയില്ലാത്ത ക്ലാസ്മുറികളും വിരളമല്ല. ചുരുക്കത്തില്‍ മാനവിക വിഷയങ്ങള്‍ പ്രത്യേകിച്ചും പെണ്‍ കേരളത്തിന്റേത് മാത്രമായിത്തുടങ്ങി. ചരിത്രത്തില്‍ തലയെടുപ്പോടെ നില്‍ക്കുന്ന മലബാറിലെ കലാലയങ്ങളെല്ലാം ഏറെക്കുറെ വനിതാ കോളേജായി കഴിഞ്ഞു. തെരഞ്ഞെടുപ്പും മുദ്രാവാക്യം വിളികളും കോളേജ് യൂണിയനും കലോത്സവങ്ങളും എന്‍എസ്എസും എന്‍സിസിയുമെല്ലാം പെണ്‍കരുത്തിന്റെ കര്‍മരംഗങ്ങളാണിവിടെ.

ആണിറക്കത്തിന്റെയും പെണ്ണേറ്റത്തിന്റെ ഈ കഥയില്‍ രസകരമായ അനുഭവങ്ങളാണുള്ളത്. ക്ലാസ്മുറികളില്‍ പിന്‍ബഞ്ചിലിരുന്ന് "വീരസാഹസിക കൃത്യങ്ങള്‍" ചെയ്തിരുന്ന "ചുള്ളന്മാര്‍" മിക്കവാറും മുന്‍ബഞ്ചിലെ അനുസരണയേറുന്ന കുഞ്ഞാടുകളായി. നാണിച്ചും നടുനിവരാതെയും എഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ മടിച്ചും ഒരു വാക്കുരിയാടാന്‍ മടിക്കുന്ന അധ്യാപകനൊന്ന് കലമ്പിയാല്‍ കരച്ചിലിനോളമെത്തുന്ന പാവം!പാവം! കോളേജ് കുമാരന്മാര്‍! അപൂര്‍വം ചില അപവാദങ്ങളുണ്ടെങ്കിലും അവര്‍ ക്ലാസിലെത്താറില്ല. മിക്കവാറും ഗ്രൗണ്ടിലായിരിക്കും.

അണുകുടുംബത്തിന്റെ വ്യാപനത്തോടെ വിദ്യാഭ്യാസം തൊഴിലധിഷ്ഠിതമാക്കിയതില്‍ രക്ഷിതാക്കള്‍ പുലര്‍ത്തുന്ന "ശുഷ്കാന്തി"യും പ്രീഡിഗ്രിയുടെ വേര്‍പിരിയലുമാണ് ഈ പുതിയ ക്യാമ്പസിനെ സൃഷ്ടിക്കുന്നതില്‍ പങ്കുവഹിച്ചതെന്ന് മലബാറിലെ ഒരു പ്രമുഖ കലാലയത്തില്‍ 25 വര്‍ഷത്തിലേറെ അധ്യാപന പരിചയമുള്ള പ്രൊഫസര്‍ പറഞ്ഞു. പുതിയ കുട്ടികള്‍ക്ക് അറിവ് കൂടുതലും തിരിച്ചറിവ് കുറവും ആണെന്നാണ് മറ്റൊരഭിപ്രായം. എന്തായാലും സ്കൂള്‍ യൂണിഫോമില്‍നിന്ന് വളര്‍ന്നുനിവരാന്‍ ഡിഗ്രിക്കാലം മുഴുവനുമെടുക്കുന്നുണ്ടെന്നതാണ് ശ്രദ്ധേയമായ നിരീക്ഷണം.

വിദ്യാര്‍ഥി സംഘടനകളുടെ പ്രവര്‍ത്തന സ്വാതന്ത്ര്യത്തില്‍ വന്ന നിയന്ത്രണങ്ങള്‍ , കോളേജ് യൂണിയന്‍ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ വന്ന പുതിയ ക്രമീകരണം, നിയമങ്ങള്‍ , പഠനഭാരം, ആര്‍ട്സ് വിഷയങ്ങളോട് പൊതുസമൂഹത്തിലുടലെടുത്ത ആഭിമുഖ്യക്കുറവ്, പ്രൊഫഷണല്‍ , സ്വാശ്രയ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ വ്യാപനം, പരസ്യം, കെട്ടിലും മട്ടിലും സ്വകാര്യ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ കാഴ്ച വയ്ക്കുന്ന പുറംമോടികള്‍ , മാനവിക വിഷയങ്ങളെപ്പോലും എന്‍ട്രന്‍സ് കോച്ചിങ് മാതൃകയിലാക്കി വന്‍തുക കൈപ്പറ്റുന്ന പുത്തന്‍ പ്രവണതകള്‍ എന്നിങ്ങനെ നിരവധി കാരണങ്ങള്‍ കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹ്യ രാഷ്ട്രീയരംഗത്തെ അതികായന്‍മാരെയും അതികായകളെയും തീര്‍ത്ത ക്യാമ്പസുകളുടെ ചരിത്രം തിരുത്തുകയാണ്. അതോടൊപ്പം കര്‍മധീരതയും കരുത്തും കാര്യശേഷിയും രാഷ്ട്രീയനേതൃപാടവവും ബൗദ്ധികനിലവാരവുമുള്ള ഒരു പെണ്‍നിര സാധ്യമാവുകയും ചെയ്യുന്നു. സംവരണ സീറ്റുകള്‍ക്കപ്പുറം പല കോളേജ് യൂണിയനുകളുടെയും നേതൃത്വം വഹിക്കുന്നത് അതിന്റെ സൂചന തന്നെയാണ്. കുറെക്കഴിയുമ്പോള്‍ കോളേജ് യൂണിയനില്‍ "ആണ്‍ സംവരണം" വരുമെന്നാണ് ഒരു പ്രമുഖ ക്യാമ്പസിലെ മാഗസിന്‍ എഡിറ്ററായി തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട മിടുക്കിയുടെ ദീര്‍ഘവീക്ഷണം. പക്ഷേ, പൊതുസമൂഹമെപ്പോഴാണോ ഈ കരുത്തിനെയും കര്‍മശേഷിയേയും അംഗീകരിക്കുകയെന്നോരാശങ്കയും പ്രകടിപ്പിക്കാതിരുന്നില്ല.

*
പത്മനാഭന്‍ കാവുമ്പായി ദേശാഭിമാനി സ്ത്രീ സപ്ലിമെന്റ്

Public Pensions and the World Bank

THREE years ago the workers of Milan and other cities of Italy brought the country to a shutdown to oppose the government’s plans to curtail pensions. This was followed the next year by the working class in France along with the students and youth, who occupied the streets for a fortnight to protest against restrictive conditions on jobs. An estimated 3.5 million workers and students marched nationwide in France to oppose pension cuts demanded by president Nicolas Sarkozy. This year, as these words are being written, the youth of Spain are occupying over a hundred and fifty centres with sit-down programmes to decry their conversion into a lost generation without education, jobs or old age security.

DRACONIAN PFRDA BILL

On March 24, 2011 the government of India once again introduced in parliament the draconian bill called the Pension Fund Regulatory and Development Authority Bill (PFRDA) to withdraw pensions and replace them by a new scheme. The next day, on March 25, government employees and teachers all over the country walked out of offices and schools to protest against this new attack on their service conditions.

Retrenchment of pensions and their replacement by other ‘pillars’ of old age support are programmes undertaken by these governments strictly according to the plans outlined by the World Bank in their 1994 Policy Research Report: Averting the Old Age Crisis. Simply put, taking courage from the collapse of the USSR in 1991, the World Bank recommended to all the developing countries and the so-called transitional countries that they should step out of all pension commitments.

The World Bank admits that, “In the republics of the Soviet Union and East Europe, old age pensions were included as part of the cradle-to-the-grave security that communism was supposed to provide all workers (page 106)”. However, it argues that such commitment from the governments is no longer possible, nor is it advisable.

Although the title of the World Bank document refers to old people, the recommendations have less to do with the old people and their problems, than with the crisis the present capitalist governments would face if the pension schemes are continued. In fact, every attempt is made to pit the rest of society against the retirees. The World Bank does not look at pension payment as redemption to those who have toiled for society for over thirty years and as a recognition of the dignity of these employees, but merely as a part of the poverty alleviation programme of the government. The document compares the pension of retirees with the condition of the others in society who are destitute and need greater attention. Then, turning attention to the generation of funds, the World Bank pits the retirees against those who are at present working and from whom, through taxes, funds are required to be diverted to the old. The retirees are also shown as agents who are coming in the way of the economic march of the State. Surprisingly, the document lists longevity as one of the risks that “the old are specifically vulnerable to”. (page 233). Thus longevity is not treated as a good to be ensured for those who have served society, but as a risk to the rest of society.

The crisis that the World Bank is looking at is the economic crises that the various capitalist countries are facing in the post-1991 period. In the late twentieth century, following prescriptions of economists like Fredrich Hayek, Joseph Schumpeter and Milton Friedman for a free market economy (namely, deregulate business and trade, restrict State intervention, and let the energies of entrepreneurship and free flowing capital generate wealth for all of those who participate in the economy), the USA and UK embarked on the neo-liberal economic path. This new path dominated by finance capital and speculative growth, demands great amounts of liquid money. The huge pension funds with the State treasuries are seen as the godsend solutions to help the limping economies to move forward. This is the driving force behind the World Bank proposals to privatise pensions.

While suggesting a move away from publicly funded pensions, the World Bank is proposing privately managed and funded occupational pensions and mandatory savings schemes. These are supposed to be the two ‘pillars’ to support the employees when they retire. The World Bank’s neo-liberal cat is out of the bag when it criticises the present pension schemes by saying that “pension funds are often legally constrained from investing in foreign assets”, and decides to title this section as Liberating Pension Funds: An Idea whose Time has Come. Thus the whole endeavour is to get the present funds out into the capital market for the operation of speculative market forces.

The World Bank Report makes a self-congratulatory reference to the US experience after the pension funds were liberated from the earlier strict conditions on investments : “In the United States, pension funds and life insurance companies became the main forces behind financial innovations after the Employee Retirement Income Security Act (ERISA) of 1974, which imposed minimum funding requirements and sharply increased the demand for hedging instruments. New instruments have been tailored to the needs of pension funds (such as zero-coupon bonds, collateralised mortgage obligations, mortgage-backed securities, indexed futures and options, and guaranteed income contracts). These financial instruments have transformed illiquid loans into highly liquid and tradeable securities and enabled new forms of risk sharing, facilitating both business investment and housing finance. UK pension funds make active use of financial instruments in their international investment strategies, increasing liquidity and lowering transaction costs. So, one reason for encouraging private funded pension plans in middle income developing and transitional countries is that these plans might become an instrument of financial innovation and capital market deepening”(page 177).

The World Bank's arguments are centred on how the pension reserves can be utilised for economic growth and how the States can be relieved of the responsibility of paying pensions. According to it, old age protection should be wholly left dependent on market regulated schemes like the privately funded pensions, occupational pensions and mandatory savings schemes. The argument is that it is better to let the market forces work for the welfare of the retirees.

The Theoretical Side

Investments in the new financial products offer higher returns precisely because the risks are higher. At the time when this World Bank Report was written, the 1990s, the dominating economic philosophy in the capitalist world was ‘market-fundamentalism’. It was the faith, first propounded by Adam Smith, that if we leave things to the market forces, what will turn out will be the best and most efficient outcome. Ideas ascribed to the market fundamentalists include the belief that markets tend to an equilibrium, and that the best interests of society are achieved by allowing its participants to pursue their own financial self-interest with no or little restraint or regulatory oversight. Theoretically, the formal mathematical proof specifying the conditions under which this was true was provided by Gerard Debreu and Kenneth Arrow. However, in 1986 a basic result was proved by B Greenwald and Joseph Stiglitz showing that when information is imperfect or markets are incomplete, then competitive equilibrium is not efficient.

The worldwide financial crisis of 2007-2010 put paid to all such hopes of human deliverance through the markets. Joseph Stiglitz described the crisis as the end of market fundamentalism. The free flow of information and market completeness were seen to have been deliberately thwarted by powerful players in the financial markets. The European Commission has now instituted two anti-trust inquiries into possible collusion of 16 investment banks in the marketing of credit default swaps (CDS). It should be remembered that in the USA the selling of CDS led to the $150 billion bailout of one single firm, AIG, in September 2008. Thus the market model failed the citizens, while working perfectly for the Wall Street financial groups that run the USA.

It is on such an unsustainable model that the World Bank proposes to ensure the security of the retirees. The ruling classes in Italy, France, Spain and India, and many other countries are accepting these suggestions of the World Bank. In India the new pension scheme PFRDA is one such attempt to put the employees and workers to the yoke of the new financial products like hedge funds and CDS. This needs to be promptly opposed, and as strongly as the workers, employees and teachers in other parts of the world are doing.

*
K K Theckedath People's Democracy

GLORIOUS STRUGGLE IN MARUTI SUZUKI

Has Manesar Become Suzukiland?

IN the midst of the ongoing industrial unrest, caused by premeditated provocative actions by Maruti Suzuki management since August 29, 2011, it appears that the laws of the land, whether labour and non-labour, do not hold good in Manesar. The biggest lie, propagated by the management, one which has been loyally echoed by the corporate-captive media, was to dub an illegal action by the management as a “strike” by workers. With no stretch of imagination, however, can this be called a strike as it was the management which stopped the 2500-strong workforce from entering the factory from August 29 onward till they signed individually what the management called a “Good Conduct Bond.” This “fatwa” was given by the management after the unilateral dismissal of five permanent workers and 18 trainees as well as the suspension of 26 permanent workers. The workers are, even today, actually reporting in shift as per the usual working hours before the gate but they are not allowed to enter the factory. Under which law of the land has the management resorted to such gross provocation to create an industrial disorder? None.

GOOD CONDUCT BOND! OR SLAVERY BOND?

The then labour secretary of the government of India publicly said, “It was illegal for the company to ask workers to sign a good conduct bond as a precondition to work” (Financial Express, September 2, 2011). This was the interpretation by a representative of the highest executive authority in the country in regard to labour disputes, i.e. the labour ministry of the government of India. But, obviously, the Maruti Suzuki has its own laws for Manesar!

How do the contents of the “bond” read? It starts with the following preamble:

“I,…. s/o…. Staff no….. do hereby execute and sign this good conduct bond voluntarily of my own volition in accordance with clause 25(3) of the certified standing orders.”

It is crystal clear that no worker would execute such a bond “voluntarily,” of his own volition. The question is: under which law of the land can the Maruti Suzuki coerce its workers to become an unwilling bonded labourer in a country where bonded labour is banned?

STANDING ORDER

The bond refers to a clause in the certified standing order. But a perusal of the standing order glaringly exposes how the relevant law has been shamelessly violated by the management in connivance with the certifying authority of the state government of Haryana.

The standing orders regulate the service conditions of workmen in accordance with Industrial Employment (Standing Orders) Act 1946. The Model Standing Order for the purposes of the Act has also been appended in this Act which specifies the acts and omission of workmen, amounting to misconduct. The model order gives an outline of eleven major misconducts. The standing orders for workmen for Maruti Udyog Limited, Manesar, show eight acts constituting minor misconduct and 103 (one hundred and three!) acts constituting major misconducts. Is there any industrial undertaking in the country where 103 acts of such misconduct has been listed as may can lead to major penalties like dismissal without notice, suspension without wages for 15 days etc? (These practices the present management is resorting to at the drop of a hat.) One has to go to Guinness Book of Records to find a precedent.

Some such major misconducts in the Maruti Suzuki’s aforesaid Standing Order are given below. These show to what extent the workers are being intimidated:

(i) Apply or obtain leave on a false pretext.

(ii) Lack of proper personal appearance, sanitation and cleanliness including proper grooming.

(iii) Conduct in private life prejudicial to the reputation of the company.

(iv) Remaining in a toilet for a substantially long period of time.

(v) Habitual neglect of cleanliness.

These give just a cursory idea of what actions constitute a misconduct in the eyes of the Maruti Suzuki management. The above exclude the minor misconduct for “Chewing betel while on duty and within the boundary walls!”

CERTIFYING AUTHORITY’S ROLE

The certifying authority of the above standing order, which included the clause of “Good Conduct Bond” was one M S Rana, deputy labour commissioner of Haryana, Chandigarh. As per the Act, after the certifying officer receives an application of certification from industrial establishment, he should take any of the following steps:

(i) Where there is a trade union, he must forward a copy of the draft standing orders to the trade union;

(ii) Where there is no trade union, he must call a meeting of the workmen to make them elect three representatives, to whom he must, after their election, forward a copy of the draft standing order.

Rana sent the certified standing order to the management i.e. M/s Maruti Udyog Limited, Manesar Plant, Plot No 1, Phase 3A, IMT Manesar, Gurgaon on March 21, 2007. But no copy was forwarded to any trade union (as there was none), nor to any elected representatives of the workmen. Rather it was forwarded to four trainees in the plant on January 25, 2007. The address of the four trainees was --- C/o Maruti Udyog Limited, Manesar Plant, Plot No 1, Phase 3A, IMT Manesar, Gurgaon.

From the above it is clear that the certified standing order --- on whose basis all the victimisation of and repression on the workforce is taking place in Manesar --- is a fraud on the relevant Act and that the then certifying authority was a wilful partner in this fraud.

Instead of taking action against the Maruti Suzuki management and also against the state certifying authority who was in connivance with the former, the state government is now trying to brazenly cover up the illegal actions of the company.

RIGHT TO FORM UNION: CONSTITUTIONAL RIGHT

That workers have the right to form a union or association of their own choice, is enshrined in our Constitution. If the employers or industrialists have their own option to form the FICCI, CIL, ASSOCHAM etc to represent their views, there is no law in the land which can deny the workers in Manesar unit of Maruti Suzuki their right to form a union of their own choice, whether independent or otherwise. The present union is an independent one and the management had been pressurising the workers to form a union of the management’s choice. The workers had been resisting this illegal coercion for the last three months.

The state government of Haryana has been playing the role of a loyal cohort aiding this coercive action of the management. The application of registration of the Maruti Suzuki Employees Union was almost instantly rejected by the Additional Registrar of Trade Unions, Haryana, in a most arbitrary and irregular manner --- as a supplement to the Maruti Suzuki management’s coercive exercise to crush the initiative of forming a trade union in the Manesar plant.

This is the crux of the present struggle of the Maruti Suzuki workers against a repressive and aggressive foreign company which is bent upon thrusting its own arbitrary writ in the area, overriding all the laws of the land. The state government’s machinery in Haryana --- whether labour administration or police administration --- is bending backward to show its loyalty to the foreign investor, in abetting the open violations of laws of the land and repression of democratic rights of the workers. The government of India is a silent spectator in spite of the labour secretary’s open challenge to the Maruti Suzuki’s human resource practice and the demand of all the central trade unions for immediate intervention by the government to ensure the withdrawal of the said bond and other victimisation measures and for restoration of industrial peace and harmony in the Gurgaon Manesar area.

The “Suzukiland” in Manesar is not an isolated case of industrial unrest and blatant labour law violations. This kind of jungle raj is pervading in most of the new industrial establishments here, where the so called investor friendly regimes have allowed a free hand to the employers for going back to the age of “bonded labour.” In the national industrial scenario obtaining today, the brave and courageous young workers of Manesar are to be saluted for exposing these ugly faces of neo-liberalism --- the tin-pot dictators of Maruti Suzuki and their boot-lickers in the government machineries. The trade union movement in the country must have to take up this issue in all seriousness in order to combat the design of the corporate captive governments who want to serve their corporate masters and for this purpose deprive the workers of their basic right to form a trade union of their own choice.

*
Dipankar Mukherjee People's Democracy