Sunday, October 3, 2010

കേരളം ബദല്‍ തീര്‍ക്കുകയാണ്...




















കത്താത്ത തെരുവുവിളക്കും
ഇനിയും നികത്താത്ത പാതയിലെ
പാതാളക്കുണ്ടും ചൂണ്ടി
പത്രങ്ങളായ പത്രങ്ങളാകെ
നമ്മോട് പറയാതെ പറയുന്നതെന്താണ് ?

ഇടവപ്പാതിയും പിന്നെ
തുലാവര്‍ഷവും ചേര്‍ന്ന്
പാതകളെയാകെ
കോരിയെടുത്തിരിക്കുന്നു എന്നത് നേര്.
എന്നാല്‍
നാട്ടിടവഴികളിലെ
ചെറുകല്ലടരലുകള്‍ പോലും
ക്യാമറ തിരിച്ചും മറിച്ചും ഒപ്പിയെടുത്ത്
പാതാളഗര്‍ത്തമെന്ന് ആക്രോശിക്കുമ്പോള്‍
അതിനു പിന്നിലെന്തോ ഉണ്ട്, ഉറപ്പാണ്.

ജനാധികാരപ്രയോഗമെന്ന വാക്കു കേട്ട്
ബോധരഹിതരായ അണ്ണാമുണ്ണികള്‍
അവര്‍ക്ക് നോട്ടം സ്വന്തം കീശയിലായിരുന്നു.
അധികാരമെല്ലാം ഒരു കേന്ദ്രത്തില്‍-
അവിടത്തെ ഇടന്നാഴികള്‍ കറങ്ങി
മൃഷ്‌ടാന്നം തിന്നു ജീവിച്ച
കുമ്പകുലുക്കികള്‍ക്ക് കലികയറി
അധികാ‍ര വികേന്ദ്രീകരണമെന്നു കേള്‍ക്കെ.

പ്ലാന്‍ പ്രോജക്‌റ്റുകള്‍ തയ്യാറാക്കാന്‍
എം ബി എ യും എം എ യും വേണ്ടെന്നും
സ്വന്തം തൊഴില്‍ത്തുറയെ നോക്കിക്കണ്ട
പണിയാളര്‍ക്ക് അതിനാവുമെന്നും
പഠിപ്പിച്ചത്
ജനകീയാസൂത്രണമായിരുന്നു.
ഡിമിസ്‌റ്റിഫൈയിങ്ങ് ദ പ്ലാന്‍ പ്രോസസ്.

സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ അധികാരങ്ങള്‍
ഓരോന്നോരോന്നായ്
ഊറ്റിവലിച്ചെടുത്ത്, അതിനാല്‍
കൊഴുക്കുന്ന
കേന്ദ്രസര്‍ക്കാര്‍ നയങ്ങള്‍ക്കെതിര്‍നിന്ന്
അധികാരവും വിഭവങ്ങളുമൊരേപോലെ
താഴേത്തലത്തിലേക്കെത്തിച്ചൊരു
സര്‍ക്കാറിനെ
വാമനവേഷം പൂണ്ട്
ചവുട്ടിത്താഴ്ത്തിയതോടെ
അധികാരവികേന്ദ്രീകരണം
ഒരു കടംകഥയായി.
ഓര്‍മ്മയില്ലേ, എല്ലാം തിരിച്ചെടുത്തത് ?

പിന്നെ വീണ്ടും ഇപ്പോഴിതാ
അന്നത്തെ പരുക്കുകളില്‍ നിന്ന്
വിമുക്തി നേടി
പുതിയ ജനാധികാര പ്രയോഗങ്ങള്‍ ‍!

വീടില്ലാത്തവര്‍ക്കെല്ലാം വീട്
മണ്ണില്ലാത്തവര്‍ക്ക് മുഴുവന്‍ മണ്ണ് !
എവിടുണ്ടിത് ? എന്നിട്ടും...

കുറ്റവും കുറവുമുണ്ടാവാം-
കോഴി കിട്ടിയവനതൃപ്‌തി
ആടു കിട്ടാത്തതു കൊണ്ട്.
ആടു കിട്ടിയവന് ആന കിട്ടാത്തത്‌ !
എങ്കിലുമറിയുക,
പറയുക, പ്രചരിപ്പിക്കുക.
ഇതേപോലൊരു ജനാധികാരപ്രയോഗം
ഇന്ത്യയിലെവിടുണ്ട്
കേരളത്തിലല്ലാതെ?

അതിനിയും കുത്തിച്ചോര്‍ത്തി
പഴയ കരാറുകാര്‍ക്കും
ഖദര്‍കങ്കാണികള്‍ക്കും
വീണ്ടും വിട്ടുകൊടുക്കണോ?
ചോദ്യമതു തന്നെയാണ്.

*

റേഷനും ധാന്യസംഭരണവും നിര്‍ത്താനായി
ലോകഭക്ഷ്യക്കുത്തകകള്‍ ചരടുവലിക്കുമ്പോള്‍
കേരളത്തിലിതാ പൊതുവിതരണത്തില്‍
ഫലപ്രദമായ സര്‍ക്കാരിടപെടല്‍.
വേറെവിടുണ്ട് ഇതേപോലൊരു സംവിധാനം?

*
ലോകത്താകെ ക്ഷേമപദ്ധതികള്‍ തകര്‍ക്കപ്പെടുമ്പോള്‍
കേരളത്തില്‍ മാത്രം മുഴുവന്‍ ജനങ്ങള്‍ക്കും പെന്‍ഷന്‍.

*
നാടാകെ പൊതുമേഖല വിറ്റു തുലയ്ക്കുമ്പോള്‍
കേരളത്തില്‍ വീണ്ടും സര്‍ക്കാര്‍ മുതല്‍മുടക്കുന്നു!

*
വനിതാ സംവരണ ബില്‍ പരണത്ത്.
ഇവിടിതാ വനിതകള്‍ക്ക് 50 ശതമാനം
വേറെവിടുണ്ടീ സമീപനം?

*

തീര്‍ച്ചയായും ഇതൊരു ബദല്‍ സമീപനമാണ്.
കേരളം ബദല്‍ തീര്‍ക്കുകയാണ്.
ഇത് തുടരണോ എന്നതു തന്നെയാണ് ചോദ്യം.

ചരിത്രത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍

പശ്ചാത്തല പരിജ്ഞാനം ഏതുരംഗത്ത് പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നവര്‍ക്കും മുന്നേറ്റത്തിനുള്ള ശക്തി പകരും. രാഷ്‌ട്രീയ പ്രവര്‍ത്തകനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അത് ഏറ്റവും ശരിവഴിക്കുള്ള പ്രേരകവുമാവണം. ഭൂതകാലമെന്നാല്‍ ചരിത്രമാണ്. ഇവിടെ പശ്ചാത്തല പരിജ്ഞാനം ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനംതന്നെ. മതാധിഷ്‌ഠിത പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ തുടങ്ങി രാഷ്‌ട്രീയ-വിപ്ളവങ്ങള്‍വരെ അതിനായി നമ്മുടെ മുന്നിലുണ്ട്. എല്ലാറ്റിലും മനുഷ്യന്‍ നിറഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്നു. അവരെക്കുറിച്ചുള്ള സ്‌മരണയാകട്ടെ ആര്‍ക്കും ആവേശംപകരുന്നതും. കാലയവനികയ്‌ക്കു പിന്നില്‍ മറഞ്ഞുവെങ്കിലും മനുഷ്യമനസ്സുകളില്‍ നിറഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്ന കുറേ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതകഥ - 'കേരളത്തിലെ കമ്യൂണിസ്‌റ്റ് പ്രസ്ഥാനം: ആദ്യ പഥികര്‍' എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിലൂടെ സി ഭാസ്‌കരന്‍ പറഞ്ഞുതരുന്നു. കേരളത്തില്‍ മാത്രമല്ല, ഇന്ത്യയിലാകെ നിറഞ്ഞുപ്രവര്‍ത്തിച്ച വിപ്ളവകാരികളെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരണവും അടങ്ങിയതാണ് ഗ്രന്ഥം. 85 പേരെയാണ് പരിചയപ്പെടുത്തുന്നത്.

ഒരാള്‍ എങ്ങനെ കമ്യൂണിസ്‌റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഭാഗമാകുന്നു, എങ്ങനെ അതിന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ എത്തുന്നു എന്നെല്ലാം ഈ ചെറു ജീവിതരേഖാ വിവരണങ്ങളില്‍നിന്നു മനസ്സിലാക്കാം. ഡോക്‌ടറാകാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചവര്‍. പുരോഹിതനാകാന്‍ കൊതിച്ചവര്‍. കുടുംബം പുലര്‍ത്താന്‍ പല തൊഴിലിലും ഏര്‍പ്പെട്ടവര്‍- ഇവരെല്ലാം കമ്യൂണിസ്‌റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ക്ളേശതയാര്‍ന്ന പ്രവര്‍ത്തനത്തില്‍ പങ്കുചേര്‍ന്ന കഥകള്‍ രോമാഞ്ചജനകങ്ങളാണ്.

ഖാദിയില്‍ തുടങ്ങി സ്വാതന്ത്ര്യസമര പ്രസ്ഥാനത്തിലൂടെ കോണ്‍ഗ്രസില്‍. പിന്നെ കോണ്‍ഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്‌റ്റാവുക. ഒടുവില്‍ കമ്യൂണിസ്‌റ്റ് പാര്‍ടിയിലും അതിന്റെ നേതൃനിരയിലും. വിപ്ളവപ്രസ്ഥാനത്തിലേക്കുള്ള പലരുടെയും നടന്നുകയറ്റം അങ്ങനെയായിരുന്നുവെന്ന് ഗ്രന്ഥം മനസ്സിലാക്കിത്തരുന്നു. അത് വെട്ടിയൊരുക്കിയ പാതയിലൂടെ ആയിരുന്നില്ലെന്നര്‍ഥം.

ചരിത്രത്തിലൂടെയും ആത്മകഥയിലൂടെയും മറ്റും സുപരിചിതരായ നേതാക്കളെക്കുറിച്ചുള്ള ചെറുവിവരണങ്ങളും ഗ്രന്ഥത്തില്‍ ചേര്‍ത്തിട്ടുണ്ട്. ഇ എം എസ്, എ കെ ജി, സി അച്യുതമേനോന്‍, സി എച്ച് കണാരന്‍, അഴീക്കോടന്‍ രാഘവന്‍, ഇ കെ നായനാര്‍, ഇ ബാലാനന്ദന്‍, എം എന്‍ ഗോവിന്ദന്‍നായര്‍, കെ ദാമോദരന്‍, ടി വി തോമസ്, സി ഉണ്ണിരാജ, എന്‍ ഇ ബലറാം, ടി കെ രാമകൃഷ്‌ണന്‍, പി കെ വാസുദേവന്‍ നായര്‍, സുശീല ഗോപാലന്‍, കെ സി ജോര്‍ജ് തുടങ്ങിയവര്‍ അക്കൂട്ടത്തില്‍പ്പെടുന്നു.

1964ല്‍ കമ്യൂണിസ്‌റ്റ് പാര്‍ടി പിളര്‍ന്നശേഷം നേതൃനിരയിലുണ്ടായ ചിലര്‍ വിവിധ കാരണങ്ങളാല്‍ വിട്ടുപോയിട്ടുണ്ട്. കെ പി ആര്‍ ഗോപാലന്‍, എന്‍ സി ശേഖര്‍ തുടങ്ങിയവര്‍ നക്‌സല്‍പ്രസ്ഥാനങ്ങളില്‍ ചേക്കേറി (ഒടുവില്‍ സിപിഐ എം ആഭിമുഖ്യമുള്ളവരായി മാറിയിരുന്നു). പി ഗംഗാധരന്‍ എസ്ആര്‍പി രൂപീകരണവും അതുമായ ബന്ധപ്പെട്ട പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളിലും മുഴുകി. കെ ചാത്തുണ്ണിമാസ്‌റ്റര്‍ സിഎംപിയിലും ഇടം കണ്ടെത്തി. പക്ഷേ, ഇവരെല്ലാം കമ്യൂണിസ്‌റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വളര്‍ച്ചയ്‌ക്കുചെയ്‌ത സേവനങ്ങള്‍ ഒരു കമ്യൂണിസ്‌റ്റ് ഗ്രന്ഥകാരന് വിസ്‌മരിക്കാനാവില്ലല്ലോ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ സി ഭാസ്‌കരന്‍ അവരെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരണങ്ങളും പുസ്‌തകത്തില്‍ ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നുവെന്നത് ശ്ളാഘനീയമാണ്.

സി ഭാസ്‌കരനൊപ്പം കെഎസ്എഫിലും പിന്നീട് 'ദേശാഭിമാനി' റിപ്പോര്‍ട്ടറായി എറണാകളത്തും പ്രവര്‍ത്തിക്കാനുള്ള അവസരം ഈ ലേഖകന് ലഭിച്ചു. അതിനാല്‍ ഗ്രന്ഥത്തില്‍ പ്രതിപാദിച്ചിട്ടുള്ള ചുരുക്കം ചിലരൊഴികെ മറ്റെല്ലാവരുമായും ബന്ധം പുലര്‍ത്താനുള്ള അവസരവും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ഈ 'സംഗ്രഹ ജീവചരിത്ര ഗ്രന്ഥം' തയ്യാറാക്കുന്നതില്‍ ഭാസ്‌കരന്‍ തികച്ചും വസ്‌തുനിഷ്‌ഠ നിലപാടാണ് സ്വീകരിച്ചിട്ടുള്ളതെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു പറയാന്‍ കഴിയും.

അതുപോലെത്തന്നെ പ്രസ്ഥാനത്തില്‍ പുതുതായി എത്തിയതും എത്തുന്നതുമായവര്‍ക്ക് പ്രചോദനമാകും ഈ ഗ്രന്ഥമെന്ന കാര്യത്തിലും തര്‍ക്കമില്ല. കേരളത്തിലെ കമ്യൂണിസ്‌റ്റ് പാര്‍ടിയുടെ വളര്‍ച്ചയെക്കുറിച്ച് ആഴത്തില്‍ അറിയാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നവര്‍ക്കെല്ലാം ഈ ഗ്രന്ഥം വലിയ സഹായമാകും. സ്വന്തം താല്‍പ്പര്യങ്ങള്‍ ഉപേക്ഷിച്ച് ത്യാഗോജ്വല പോരാട്ടത്തിലൂടെ പ്രസ്ഥാനം കെട്ടിപ്പടുത്തവരുടെ അനുഭവ കഥയാണിത്. അവതാരികയില്‍ കെ ഇ എന്‍ പറയുന്നതുപോലെ "മണ്‍മറഞ്ഞ കമ്യൂണിസ്‌റ്റ് നേതാക്കന്മാര്‍ സ്വന്തം ചോരയുടെ ചുവപ്പുകൊണ്ടും വിയര്‍പ്പിന്റെ ഉപ്പുകൊണ്ടും സ്വപ്‌നങ്ങളുടെ ആര്‍ദ്രതകൊണ്ടും കല്ലിനുമുകളില്‍ കല്ലുവച്ചല്ല, എല്ലിനും മുകളില്‍ എല്ലുവച്ച് കെട്ടിപ്പടുത്ത ഒരു മഹാപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രമാണ് ഈ കൃതി.“

*****

എം എം ലാസര്‍ കടപ്പാട്: ദേശാഭിമാനി വാരാന്തപ്പതിപ്പ് 26-10-2010

ധീരതയുടെ ചെന്താരക

നൂറു വര്‍ഷം മുമ്പ് അത്ര സുഖപ്രദമായ അന്തരീക്ഷമായിരുന്നില്ല ഇന്ത്യയിലെവിടെയും പത്രപ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നത്. ആദ്യത്തെ ഇന്ത്യന്‍ പത്രം എന്നറിയപ്പെടുന്ന 'ബംഗാള്‍ ഗസറ്റ് ' ശൈശവത്തില്‍ വീരമൃത്യു വരിച്ചശേഷം പത്രപ്രവര്‍ത്തനം സാമാന്യേന അസാധ്യമാക്കുന്ന നിയമങ്ങളും നിയന്ത്രണങ്ങളുമാണ് ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ കൊണ്ടുവന്നത്. 1799 ല്‍ ആരംഭിക്കുകയും 1857 നു ശേഷം ശക്തമാവുകയും ചെയ്‌ത പത്രനിയന്ത്രണ പരമ്പരയില്‍ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായത് 1878ലെ വെര്‍ണാകുലര്‍ പ്രസ് ആക്‌ട് തന്നെ. ഭാഷാപത്രങ്ങള്‍ക്കു മാത്രം ബാധകമായ ഈ മാരണം മറികടക്കുന്നതിന് ശിശിര്‍ കുമാര്‍ ഘോഷിന്റെ അമൃത ബസാര്‍ പത്രിക രായ്‌ക്കുരാമാനം ബംഗാളിയില്‍നിന്ന് ഇംഗ്ളീഷിലേക്കു മാറി.

കണ്ടുകെട്ടലും നാടുകടത്തലും നാട്ടുനടപ്പ് മാത്രമല്ല, നിയമപരമായി സാധുതയുള്ള ശിക്ഷാ നടപടികൂടിയായിരുന്നു. ലൈസന്‍സിങ്ങും സെന്‍സര്‍ഷിപ്പും ഉള്‍പ്പെടെ പത്രനിയന്ത്രണങ്ങള്‍ പൂര്‍ണമായും അവസാനിപ്പിച്ച് ബ്രിട്ടന്‍ ജനാധിപത്യക്രമത്തിലേക്കു മാറിയശേഷവും ഇന്ത്യയില്‍ സ്‌റ്റാര്‍ ചേംബര്‍ കുറ്റവിചാരണയുടെ അന്തരീക്ഷം നിലനിന്നു. കോളനിയെ മെരുക്കിനിര്‍ത്തുന്നതിന് അത് ആവശ്യമായിരുന്നു.

ജനാധിപത്യവിരുദ്ധമായ ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് കെ രാമകൃഷ്‌ണപിള്ള നാലു വര്‍ഷം സ്വദേശാഭിമാനിയുടെ പത്രാധിപരായത്. തന്റെ നയം നടപ്പാക്കാന്‍ പറ്റിയ പത്രാധിപരെ ഉടമയായ വക്കം അബ്‌ദുല്‍ ഖാദര്‍ മൌലവി തേടിപ്പിടിക്കുകയായിരുന്നു. രാജവാഴ്‌ചയ്‌ക്കും അതിലുപരി ദിവാന്‍ഭരണത്തിനും എതിരായ നയമായിരുന്നു അത്. ആപത്തുകളെ ‘ഭയന്ന് ഒന്നും മറച്ചുവയ്‌ക്കാതിരിക്കുക എന്നതായിരുന്നു അതിന്റെ അന്തഃസത്ത. ജയിംസ് അഗസ്‌റ്റസ് ഹിക്കിയുടെ നയവും ഇതായിരുന്നു. ഈസ്‌റ്റിന്ത്യാ കമ്പനിയിലെ ക്രമക്കേടുകള്‍ മാത്രമല്ല, ഗവര്‍ണര്‍ ജനറല്‍ വാറന്‍ ഹേസ്‌റ്റിങ്സിന്റെ അരമനക്കഥകളും ഹിക്കിയുടെ ഗസറ്റിനു വിഷയമായി. 60 മാസം മാത്രമായിരുന്നു ഗസറ്റിന്റെ ആയുസ്സ്. 16 മാസവും പത്രാധിപര്‍ ജയിലിലായിരുന്നു. ഒടുവില്‍ പ്രസ് കണ്ടുകെട്ടി; സായ്‌പിനെ ഇംഗ്ളണ്ടിലേക്കു കയറ്റിവിടുകയും ചെയ്‌തു.

ഏതാണ്ട് ഇതേ തിരക്കഥതന്നെയാണ് ഈസ്‌റ്റിന്ത്യാ കമ്പനിയുമായി സഖ്യത്തിലായിരുന്ന തിരുവിതാംകൂറിലും അരങ്ങേറിയത്. രാജാവിനേക്കാള്‍ ദിവാനായിരുന്നു സ്വദേശാഭിമാനിയുടെ ആക്രമണത്തിനു വിഷയമായത്. രാജഗോപാലാചാരിയെ അക്ഷരത്തെറ്റെന്ന മട്ടില്‍ ജാരഗോപാലാചാരിയാക്കിയപ്പോള്‍ കഥാതന്തു പിടികിട്ടുമല്ലോ. ഇന്നാണെങ്കില്‍ ഒരു മഞ്ഞപ്പത്രമെന്ന് പരിഹസിക്കപ്പെടുമായിരുന്ന സ്വഭാവമാണ് സ്വദേശാഭിമാനിക്കുണ്ടായിരുന്നത്. പുലിറ്റ്സറും ഹേഴ്‌സ്‌റ്റും തമ്മിലുള്ള ഏറ്റുമുട്ടലിലാണ് യെല്ലോ ജേര്‍ണലിസം എന്ന പ്രതിഭാസമുണ്ടായത്. ന്യൂയോര്‍ക്കില്‍ ഈ പത്രപ്രഭുക്കള്‍ യുദ്ധം നടത്തുന്ന കാലത്താണ് തിരുവനന്തപുരത്ത് രാമകൃഷ്‌ണപിള്ള കൊട്ടാരവുമായി ഏറ്റുമുട്ടിയത്.

സ്വദേശാഭിമാനി എന്ന പേര് പത്രത്തില്‍നിന്ന് പത്രാധിപരിലേക്കുമാറിയ ചരിത്രമാണ്. പത്രാധിപര്‍പദവിതന്നെ അന്യംനിന്നുപോയ സാഹചര്യത്തില്‍ ഇന്ന് പത്രാധിപര്‍ പത്രത്തിന്റെ പേരില്‍ അറിയപ്പെടുന്നില്ല. മുന്നില്‍നിന്ന് പട നയിക്കാന്‍ ഇന്നത്തെ മിസൈല്‍യുഗത്തില്‍ പണ്ടേപ്പോലെ സര്‍വസൈന്യാധിപന്‍ വേണമെന്നില്ല. അതുപോലെ ഡിജിറ്റല്‍ യുഗത്തിലെ കോര്‍പറേറ്റ് സാഹചര്യങ്ങളില്‍ പത്രാധിപര്‍ അപ്രത്യക്ഷനായിരിക്കുന്നു. ഉടമ നിശ്ചയിക്കുന്ന നയം നടപ്പാക്കുന്ന തൊഴിലാളികള്‍ മാത്രമാണ് പത്രങ്ങളില്‍. ഒരര്‍ഥത്തില്‍ രാമകൃഷ്‌ണപിള്ളയുടെ നിയോഗവും അതുതന്നെയായിരുന്നു. പക്ഷേ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉടമയുടെ താല്‍പ്പര്യങ്ങള്‍ റൂപര്‍ട്ട് മര്‍ഡോക്കിന്റേതുപോലെയായിരുന്നില്ല. പത്രാധിപരും ഉടമയും സയാം ഇരട്ടകളെപ്പോലെ ഒന്നായിത്തീരുന്ന അപൂര്‍വമായ അനുഭവമാണ് സ്വദേശാഭിമാനിയുടെ കാര്യത്തിലുണ്ടായത്. മൂലധനം നഷ്‌ടപ്പെട്ടതിനേക്കാള്‍ മൌലവിയെ ഖിന്നനാക്കിയത് തന്റെ പത്രാധിപര്‍ക്കു സംഭവിച്ച ദുര്യോഗമായിരുന്നു.

പത്രാധിപരുടെ ദേശാടനത്തേക്കാള്‍ പത്രത്തിന്റെ തിരോധാനമാണ് ചരിത്രത്തെ ദരിദ്രമാക്കിയത്. മലയാളത്തില്‍ പത്രപ്രവര്‍ത്തനം ഏറെക്കുറെ വേരുപിടിച്ച കാലമായിരുന്നിട്ടും സാര്‍വത്രികമായ വിമര്‍ശം ദിവാന്റെ നടപടിയിലുണ്ടായില്ല. ‘ചരിത്രത്തിന്റെ ‘ഭാഗമായിത്തീരുന്ന ആ സംഭവം മലയാള മനോരമ റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്‌തതുപോലുമില്ല. ദി ഹിന്ദു തുടങ്ങിയ മറുനാടന്‍ പത്രങ്ങളാണ് തിരുവിതാംകൂറിലെ അന്യായ നടപടിക്കെതിരെ ശബ്‌ദിച്ചത്. വ്യത്യസ്‌ത കാരണങ്ങളാല്‍പിന്നീടൊരു കണ്ടുകെട്ടലും അറസ്‌റ്റും ഉണ്ടാകുന്നതിന് 30 വര്‍ഷം വേണ്ടിവന്നു എന്നതുതന്നെ സ്വദേശാഭിമാനിയെ മറക്കാന്‍ അന്നത്തെ പത്രസമൂഹം ബോധപൂര്‍വം ശ്രമിച്ചു എന്നതിനു തെളിവാണ്.

അന്നെന്നപോലെ ഇന്നും രാമകൃഷ്‌ണപിള്ളയെ മറക്കാനാണ് പൊതുവേ എല്ലാവരും ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. തിരുവനന്തപുരത്തുനിന്ന് തിരുനെല്‍വേലിയിലേക്കുകടത്തിവിടുന്നത് നാടുകടത്തലാണോ എന്നു ചോദിക്കുന്നവരുണ്ട്. അവര്‍ ചരിത്രത്തിനുനേരേ മുഖംതിരിക്കുന്നവരോ അതിന്റെ ആവര്‍ത്തനം ആഗ്രഹിക്കാത്തവരോ ആണ്. പത്രസ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചര്‍ച്ചകളില്‍ സ്‌തുതിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി ഓര്‍മയുടെ രൂപക്കൂട്ടില്‍ സ്വദേശാഭിമാനിയെ പ്രതിഷ്‌ഠിച്ചിട്ടുള്ളവരുണ്ട്. നഗരവികസനത്തിലെ വഴിമുടക്കിയായ പ്രതിമയായി മാത്രം അദ്ദേഹത്തെ കാണുന്നവരും കുറവല്ല.

ഈ ഓര്‍മകള്‍ക്കും ആഗ്രഹങ്ങള്‍ക്കുമിടയില്‍ എവിടെയാണ് ചരിത്രത്തില്‍ സ്വദേശാഭിമാനിക്ക് ഇടം? ജനാധിപത്യത്തെ മാത്രമല്ല, മാര്‍ക്സിനെയും കമ്യൂണിസത്തെയും മലയാളികള്‍ക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തിയ പത്രാധിപരെ നാടുകടത്തിയതിന്റെ 100-ആം വര്‍ഷത്തില്‍ എങ്ങനെയാണ് നാം അനുസ്‌മരിക്കേണ്ടത്? അതിന്യൂനപക്ഷമായ ചൂഷകരും ബഹുഭൂരിപക്ഷമായ ചൂഷിതരും എന്നിങ്ങനെയാണ് ജനതയെ രണ്ടു വര്‍ഗമായി വിഭജിക്കേണ്ടതെന്നു കണ്ടെത്തിയ മാർക്‌സിയന്‍ വീക്ഷണമുള്ള പത്രാധിപരെ ആഗോളവല്‍കരണത്തിന്റെ നവകൊളോണിയല്‍ കാലഘട്ടത്തില്‍ എപ്രകാരമാണ് വിലയിരുത്തേണ്ടത്?

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആരംഭത്തില്‍ രാമകൃഷ്‌ണപിള്ള സ്വപ്‌നംകണ്ട ജനാധിപത്യക്രമത്തിലേക്ക് ലോകം മുന്നേറുന്ന കാഴ്‌ചയോടെയാണ് ആ നൂറ്റാണ്ട് അവസാനിച്ചത്. പത്രസ്വാതന്ത്ര്യമെന്നത് ജനാധിപത്യക്രമത്തിലെ ഒഴിവാക്കാനാവാത്ത ഘടകമാണ്. പക്ഷേ ഈ നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആരംഭത്തില്‍ കേരളത്തിലല്ലാതെ എവിടെയെങ്കിലുമാണ് രാമകൃഷ്‌ണപിള്ള പത്രാധിപരാകുന്നതെങ്കില്‍ ഗളഹസ്‌തമല്ല ശിരച്‌ഛേദംതന്നെ അദ്ദേഹത്തിനു സംഭവിക്കുമായിരുന്നു. റഷ്യയില്‍ അന്ന പൊളിറ്റ്കോവസ്‌കയ്‌ക്കും ശ്രീലങ്കയില്‍ ലസാന്തെ വിക്രമതുംഗയ്‌ക്കും ദൌത്യമധ്യേ ലഭിച്ചത് വെടിയുണ്ടകളാണ്. ഭരണകൂടത്തിന് ഹിതകരമല്ലാത്ത ലേഖനങ്ങള്‍ എഴുതിയ തിസെനായകത്തിന് കൊളംബോ കോടതി നല്‍കിയത് 20 വര്‍ഷം തടവാണ്. ലോകപര്യടനം നടത്തിയാല്‍ ഉദാഹരണങ്ങള്‍ ഇനിയുമുണ്ട്. 100 വര്‍ഷം മുമ്പുള്ള തിരുവിതാംകൂര്‍ ഇന്നും പലേടത്തും നിലനില്‍ക്കുന്നു. നിര്‍ഭയനായ രാമകൃഷ്‌ണപിള്ളയും ലോകത്തിന്റെ പല ‘ഭാഗങ്ങളിലും പല പേരുകളില്‍ ജീവിക്കുന്നു. അത്തരക്കാരിലൂടെയാണ് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ തീ അണയാതെ നില്‍ക്കുന്നത്.

സി പി സ്‌കോട്ടിനെപ്പോലെ മാധ്യമഗുരു ആയിരുന്നില്ല രാമകൃഷ്‌ണപിള്ള. ജേര്‍ണലിസം ക്ളാസുകളില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റേതായ സൂക്തങ്ങളൊന്നും പറഞ്ഞുകൊടുക്കാനില്ല. എഴുതിയ വൃത്താന്തപത്രപ്രവര്‍ത്തനം വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ വായിക്കുന്നുണ്ടാവില്ല. നിര്‍ഭയനായ പത്രാധിപര്‍ എന്ന നിലയില്‍ മാത്രമാണ് ഓര്‍മിക്കപ്പെടുന്നത്. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ വില നിതാന്ത ജാഗ്രതയാണ്. ധൈര്യമുള്ള ജനതയ്‌ക്കേ അത്തരത്തില്‍ ജാഗ്രത പാലിക്കാന്‍ കഴിയൂ. ‘ഭയലോഭകൌടില്യങ്ങള്‍’ ഒരു ജനതയെ തളര്‍ത്തുമെന്നു മുന്നറിയിപ്പ്. രാമകൃഷ്‌ണപിള്ള ധീരതയുടെ സന്ദേശമാണ് ജനങ്ങള്‍ക്കു നല്‍കിയത്. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ സംരക്ഷണച്ചുമതല നിയോഗംപോലെ ഏറ്റെടുത്തിരിക്കുന്ന പത്രപ്രവര്‍ത്തകര്‍ ഈ സന്ദേശം മുന്‍നിര്‍ത്തിയാണ് രാമകൃഷ്‌ണപിള്ളയെ സ്‌മരിക്കേണ്ടത്. അടിയന്തരാവസ്ഥയിലെ അപമാനകരമായ അടിയറവ് പാഠമാണ്. അന്ന് പത്രപ്രവര്‍ത്തകര്‍ അത്രമാത്രം ‘ഭയപ്പെട്ടുവെങ്കില്‍ അതിനും 65 വര്‍ഷം മുമ്പ് ഭരണഘടനയും മൌലികാവകാശങ്ങളും ഇല്ലാതിരുന്ന കാലത്ത് രാമകൃഷ്‌ണപിള്ള പ്രകടിപ്പിച്ച ധീരതയെ എത്ര പ്രകീര്‍ത്തിച്ചാലും മതിയാകില്ല.

തെറ്റെന്നു തോന്നിയത് നിര്‍ഭയം വിളിച്ചുപറയുന്നതിന് രാമകൃഷ്‌ണപിള്ള പ്രകടിപ്പിച്ച ആര്‍ജവം പ്രശംസനീയമാണ്. അത്തരത്തില്‍ അധികംപേര്‍ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ് ഈ 100-ാം വര്‍ഷത്തിലും നാം അദ്ദേഹത്തെ ഓര്‍മിക്കുന്നത്. നാഥാന്‍ പ്രവാചകനെപ്പോലെ രാജാവിനു നേരെയാണ് അദ്ദേഹം വിരല്‍ചൂണ്ടിയത്. ആയതിന്റെ ശിക്ഷയായിരുന്നു വിപ്രവാസം. മാര്‍ക്‌സ് വിഭാവനംചെയ്‌ത ദുരന്തനായകന്റെ ലക്ഷണമൊത്ത മാതൃകയായിരുന്നു രാമകൃഷ്‌ണപിള്ള - കാലമാകുംമുമ്പേ വന്നെത്തിയ വിപ്ളവകാരി.

അത്തരക്കാരുടെ വാസം രാജമന്ദിരങ്ങളിലല്ല. ഈശ്വരന്റെ തെറ്റും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുമെന്നു പ്രഖ്യാപിച്ച രാമകൃഷ്‌ണപിള്ള ഒരുപക്ഷേ ലൂസിഫറിനൊപ്പമായിരിക്കാം നില്‍ക്കാനിഷ്‌ടപ്പെടുക. അദ്ദേഹം എഴുതിയ നരകത്തില്‍നിന്ന് എന്ന നോവല്‍ വായിച്ചാല്‍ ഇക്കാര്യം ബോധ്യമാകും. ഈശ്വരനേക്കാള്‍ നരാകാധിപനായ യമനാണ് ദയാലു; സ്വര്‍ഗത്തേക്കാള്‍ മികച്ച ലോകമാണ് നരകം.സ്വര്‍ഗത്തിലെ സ്‌തുതിവചനങ്ങളേക്കാള്‍ നരകത്തിലെ തീയില്‍ നിന്നുകൊണ്ടുള്ള വിമര്‍ശമാണ് അദ്ദേഹത്തിന് അഭികാമ്യമായുള്ളത്. ധീരന്മാര്‍ക്കു മാത്രം സഹനീയമായ ആ തീയാണ് രാമകൃഷ്‌ണപിള്ളയുടെ ഒസ്യത്ത്.സ്വര്‍ഗത്തിലും ഓരോ പുതിയ ‘ഭാഷ പഠിക്കാന്‍ അവസരം കിട്ടിയിരുന്നെങ്കില്‍ എന്നാണ് ഹെര്‍മന്‍ ഗുണ്ടര്‍ട്ട് ആഗ്രഹിച്ചത്. അവിടെയും ഒരു പത്രം തുടങ്ങാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍ എന്നായിരുന്നിരിക്കാം രാമകൃഷ്‌ണപിള്ളയുടെ ആലോചന.

*****

ഡോ. സെബാസ്‌റ്റ്യന്‍ പോള്‍ കടപ്പാട്: ദേശാഭിമാനി വാരാന്തപ്പതിപ്പ് 29-10-2010

അധിക വായനയ്‌ക്ക :

Saturday, October 2, 2010

ഗാന്ധിജി യഥാര്‍ഥദൃഷ്‌ടിയിലൂടെ

മഹാത്മാഗാന്ധി എന്തിനുവേണ്ടി നിലകൊള്ളുകയും ജീവത്യാഗം വരിക്കുകയും ചെയ്‌തുവോ,അതെല്ലാം ഇന്ത്യയിലും ലോകത്തിലും തകര്‍ന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നുവെന്ന നിരാശയുടെ പ്രതികരണത്തിന് ഇന്ന് ശക്തി കൂടിക്കൂടി വരികയാണ്. പൊതുവെ പരന്നിരിക്കുന്ന ഒരു ധാരണയാണിത്. അദ്ദേഹം നമ്മെ വിട്ടുപിരിഞ്ഞിട്ട് 62 വര്‍ഷമായി. ഒരു സിനിക് പറഞ്ഞത് ഗാന്ധിജി സ്‌മരിക്കപ്പെടുന്നത് രണ്ട് ഒഴിവുദിനം കിട്ടിയതുകൊണ്ടാണ് എന്നാണ്. ഇതേ വര്‍ഗത്തില്‍പ്പെട്ട മറ്റൊരു ബുദ്ധിജീവി കറന്‍സിനോട്ടിലെ ചിത്രം ഓര്‍ത്തുപറഞ്ഞത്, ഗാന്ധിജിയുടെ വില നൂറുരൂപയായി നിജപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു എന്നും.

നാം വിചാരിച്ചത് ഗാന്ധിജിയോട് ഏറ്റവും കടുത്തപാപം ചെയ്‌തത് ഗോഡ്‌സെയാണെന്നാണല്ലോ, പിന്നീട് നമുക്ക് തോന്നി, രാജ്യത്ത് കൊടും ക്രൂരതയും സമൂഹജീവിതത്തില്‍ അസത്യത്തിന്റെ മറ്റൊരു പേരായ അഴിമതിയും എല്ലാം വര്‍ധിച്ചുവരുന്നതുകൊണ്ട് സമുദായമാണ് ഗാന്ധിജിയെ നശിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് എന്നാണ്. ഈ സമൂഹത്തില്‍ നമ്മളെല്ലാം പെടുന്നു. പക്ഷേ, ഇപ്പോള്‍ എനിക്ക് തോന്നുന്നു, ഗാന്ധിജി മഹാനായത് രണ്ടു വിശേഷദിവസങ്ങള്‍ തന്ന് നമ്മളെ വെറുതെയിരുത്തിയതുകൊണ്ടും ഗാന്ധിജിക്ക് നൂറുരൂപ വിലയെന്ന് രേഖപ്പെടുത്തിയതുകൊണ്ടും ആണെന്ന് പറഞ്ഞവരോളം നമ്മളാരും ഗാന്ധിജിക്ക് എതിരല്ല എന്ന്.

നാടാകെ അക്രമവും മറ്റും എണ്ണത്തിലും വണ്ണത്തിലും കടുപ്പത്തിലും കൂടിക്കൂടി വരുന്നു എന്നുള്ളത് അപ്പടി വിഴുങ്ങാന്‍ പറ്റില്ല. സമൂഹം നിലനില്‍ക്കുന്നത് ഹിംസയുടെ ശക്തിയേക്കാള്‍ അഹിംസയ്‌ക്ക് ശക്തികൂടിയതുകൊണ്ടാണെന്ന് പണ്ടേ ഗാന്ധിജി വകതിരിച്ച് കാണിച്ചുതന്നിട്ടുണ്ട്. ചരിത്രത്തില്‍ ഹിംസയ്‌ക്കും അനീതിക്കുമാണ് മുന്‍തൂക്കമെങ്കില്‍ മനുഷ്യന്‍ ഇപ്പോള്‍ ബാക്കി കാണില്ല. അതുകൊണ്ട് ചരിത്രത്തിന്റെ സന്ദേശം അഹിംസയുടെ പ്രാമുഖ്യവും അതിവര്‍ത്തനശക്തിയുമാണെന്ന് ഗാന്ധിജി കണ്ടെത്തി. ഈ സത്യം ഇത്ര ലളിതമായും യുക്തിയുക്തമായും എണ്ണം പറഞ്ഞ ലോകചരിത്രകാരന്മാരാരും പറഞ്ഞിട്ടില്ല.
ഗാന്ധിജിയെ ഓര്‍മിക്കാന്‍ രണ്ടു വിശേഷദിനങ്ങള്‍ കൊടുക്കണമെന്ന് സമൂഹത്തിന് തോന്നുന്നുണ്ടല്ലോ. ഗാന്ധിജിയുടെ മഹത്വത്തിന് ഇത് വലിയ തെളിവാണ്. നൂറു രൂപ നോട്ടില്‍ ഗാന്ധിജിയുടെ ചിത്രമാണല്ലോ വച്ചിരിക്കുന്നത്, ഗോഡ്‌സേയുടെ ചിത്രമല്ലല്ലോ. ഗാന്ധിജി, എത്രയായാലും, മരിച്ചിട്ടില്ല എന്ന് ഇവയൊക്കെ തെളിയിക്കുന്നു. രാജ്യത്ത് ഓരോ വധവും അക്രമവും അഴിമതിയും നടക്കുമ്പോള്‍ ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകള്‍ ഗാന്ധിജിയെ ഓര്‍ക്കുകയും ഇന്ന് ഇല്ലാതെ പോയല്ലോ എന്ന് ദുഃഖിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അനശ്വരനായ ഗാന്ധിജി ഇക്കാലത്തും വിജയിച്ചരുളുന്നു.

ഗാന്ധിജിയില്‍നിന്ന് അകന്നുപോകുന്നത് ഒരു മേന്മയായിട്ട് ജനങ്ങള്‍ കാണുന്ന കാലത്ത് ഗാന്ധിജി പരാജയപ്പെട്ടു എന്ന് സമ്മതിക്കാം. ഇന്നും വലിയൊരു തെറ്റാണ്, ഗാന്ധിജിയില്‍നിന്ന് അകന്നുപോകുന്നത്. ഇന്ത്യന്‍ നാഷണല്‍ കോൺഗ്രസ് ഇന്ന് നിശിതമായി വിമര്‍ശിക്കപ്പെടുന്നത് ഗാന്ധിജിയുടെ ആദര്‍ശങ്ങളെ പരിപാലിക്കുന്നതില്‍ പരാജയപ്പെട്ടു എന്നതുകൊണ്ടാണ്. പാവങ്ങളെ മറന്നുകൊണ്ട് വലിയ പണക്കാര്‍ക്കുവേണ്ടിയാണ് കോൺഗ്രസ് നേതൃത്വത്തില്‍ ഇന്ന് ഇന്ത്യഭരിക്കുന്നത്. അവര്‍ നടപ്പാക്കുന്ന ആഗോളവല്‍ക്കരണനയമായാലും ആണവനയമായാലും വിദേശനയമായാലും ഗാന്ധിജിക്കും ഗാന്ധിസത്തിനും എതിരാണ്.

ഗാന്ധിയന്‍തത്വങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ചതിന് കോൺഗ്രസിനെ ആരെങ്കിലും പ്രശംസിക്കുകയാണെങ്കില്‍ ഗാന്ധിജിയുടെ അവസാനമെത്തി എന്നു പറയാം. പക്ഷേ, സ്ഥിതി മറിച്ചാണ്. ഗാന്ധിജിയുടെ ആദര്‍ശങ്ങള്‍ പരിപാലിക്കപ്പെടുന്നില്ല എന്നത് അനുമോദനീയമല്ല. പക്ഷേ, ഗാന്ധിജി ഉള്ള കാലത്തും ഗാന്ധിയന്‍തത്വങ്ങള്‍ വേണ്ടപടി അനുസരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.

ആദര്‍ശപതനം സംഭവിക്കുമ്പോള്‍ ഗാന്ധിജി മനസ്സില്‍ ഓടിയെത്തുന്നത്, ഗാന്ധിജി ഇന്നും നമ്മുടെ ഇടയിലെ സജീവ സാന്നിധ്യമാണ് എന്നതുകൊണ്ടാണ്. ആദര്‍ശത്തിന്റെ സമ്പൂര്‍ണ പ്രതിഭാസം ഉണ്ടാവുക പ്രയാസംതന്നെയാണ്. ഗാന്ധിജി ഈ പ്രായോഗിക തത്വം നല്ലപോലെ ഗ്രഹിച്ച ഒരു യാഥാര്‍ഥ്യവാദിയാണ്. യൂക്ളിറ്റിന്റെ നേര്‍വര ഗാന്ധിജി സദാ ഉദ്ധരിക്കുന്ന ഒരു ഉപമയാണ്. നേര്‍വരയ്‌ക്ക് നീളമേയുള്ളൂ, വീതിയില്ല, നിര്‍വചനപ്രകാരം പക്ഷേ എത്ര നേരിയതായാലും വരയ്‌ക്ക് ചെറിയ വീതിയുണ്ടായിരിക്കും. അതുപോലെയാണ് എത്ര ആദര്‍ശപൂര്‍ണമായ ജീവിതമായാലും അതിന് ആദര്‍ശത്തിന്റെ നീളത്തോടൊപ്പം ആദര്‍ശരാഹിത്യത്തിന്റെ വീതിയും ഉണ്ടായിരിക്കും. എന്നുവച്ച് ആദര്‍ശത്തിന്റെ നീളം ഉണ്ടെന്നും പറയണം.

നൂറുശതമാനം യഥാര്‍ഥമായ ഗാന്ധിയനാദര്‍ശം ഇന്നുണ്ടെന്ന് ആരും അവകാശപ്പെടില്ല; അതുപോലെ നൂറുശതമാനം അത് നഷ്‌ടമായിപ്പോയെന്ന് വിലപിക്കുന്നതും ശരിയല്ല. എല്ലാ ആദര്‍ശ സംഹിതകളുടെയും ചരിത്രഗതി ഇതാണ്. ബുദ്ധന്‍ ക്രിസ്‌തു, മുഹമ്മദ് തുടങ്ങിയ എല്ലാ ലോക ഗുരുക്കന്മാര്‍ക്കും ഈ മങ്ങല്‍ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ, അവര്‍ ഇന്നും മനുഷ്യരെ പ്രചോദിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് നിലനില്‍ക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. ഗീത ഉപദേശിച്ച ശ്രീകൃഷ്‌ണന്റെ അടുത്ത് യുദ്ധാനന്തരം അര്‍ജുനന്‍ ചെന്ന് ഗീതോപദേശം ഒന്നുകൂടെ കേള്‍ക്കണം എന്നും കുരുക്ഷേത്രത്തില്‍വച്ച് കേട്ടത് മറന്നുപോയെന്നും പറഞ്ഞുവെന്ന് ഭാഗവതത്തില്‍ കാണുന്നു. ശ്രീകൃഷ്‌ണന്‍ കോപിച്ചത്രേ. എങ്കിലും വീണ്ടും ഉപദേശിച്ചുകൊടുത്തു. പക്ഷേ, കൃഷ്‌ണനും പഴയ ഗീതയുടെ സമഗ്രത രണ്ടാമത്തെ ഉദ്ബോധനവേളയില്‍ പുലര്‍ത്താനായില്ല.

ഗാന്ധിജി നിലനില്‍ക്കുന്നതിന് ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളില്‍നിന്നും തെളിവുകള്‍ കിട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അമേരിക്കയില്‍ മാര്‍ട്ടിന്‍ ലൂഥര്‍കിങ് (ജൂനിയര്‍) കറുത്ത വര്‍ഗത്തിന്റെ അവകാശങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി അഹിംസാമാര്‍ഗത്തിലാണ് സമരം നടത്തിയത്. ഗാന്ധിജിയെപ്പോലെ വെടിയുണ്ടയേറ്റ് ആത്മത്യാഗവും വരിച്ചു. ദക്ഷിണാഫ്രിക്കയിലെ വൈദികപ്രമുഖന്‍ ടുടുവും നെല്‍സ മണ്ടേലയും കറുത്ത ആഫ്രിക്കയുടെ വിമോചനത്തിനായി നിരായുധസമരം നടത്തി വിജയം നേടി.
ഗാന്ധിയുടെ പ്രതിമ സ്ഥാപിക്കുക എന്നത് അമേരിക്കയും യൂറോപ്പിലെ പല രാജ്യങ്ങളും ഒരു കര്‍ത്തവ്യനിര്‍വഹണം എന്ന നിലയ്‌ക്ക് നിറവേറ്റിക്കഴിഞ്ഞു. ഈ രാജ്യങ്ങള്‍ക്ക് ഏത് പ്രതിമ സ്ഥാപിക്കാനും സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്. ആ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ മേലെ തന്റെ വ്യക്തിപ്രഭാവത്തെ ഉറപ്പിക്കാന്‍ മരിച്ച മഹാത്മാവിന് കഴിഞ്ഞു എന്നത് മരണമില്ലായ്‌മയുടെ തെളിവാണെന്നതില്‍ ആര്‍ക്കും സംശയം തോന്നാന്‍ ഇടയില്ല.

മാര്‍ട്ടിന്‍ ലൂഥര്‍കിങ് സീനിയറിനും, പുത്രനും രക്തസാക്ഷിയുമായ മാര്‍ട്ടിന്‍ ലൂഥര്‍ കിങ്ങിനും ശേഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുത്രനായ മാര്‍ട്ടിന്‍ ലൂഥര്‍ കിങ്ങ് മൂന്നാമന്‍ തന്റെ ഗാന്ധിവിശ്വാസപാരമ്പര്യത്തെ നിലനിര്‍ത്തുന്ന വലിയ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ ഇപ്പോള്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടുകഴിയുന്നു. ഇതിനിടെ അദ്ദേഹം ഇന്ത്യ സന്ദര്‍ശിക്കുകയുണ്ടായി. അമേരിക്കയില്‍ അത്‌ലാന്റയില്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ചുവരുന്ന മാര്‍ട്ടിന്‍ ലൂഥര്‍ കിങ്ങ് ജൂനിയറിന്റെ പേരിലുള്ള 'അഹിംസാത്മകമായ സമൂഹപരിവര്‍ത്തനകേന്ദ്ര'ത്തിന്റെ പ്രസിഡന്റാണ് ഈ പേരക്കുട്ടി. കുഴപ്പങ്ങള്‍ വളരെ കൂടുതലുള്ള പ്രദേശങ്ങളിലെ യുവാക്കള്‍ക്ക് അഹിംസാത്മകമായ പരിശീലനം കൊടുക്കുന്ന ശാസ്‌ത്രീയപദ്ധതി ഈ കേന്ദ്രം പരീക്ഷിച്ചുവരുന്നു

ഇതൊക്കെ കാണുമ്പോള്‍ ഇന്ത്യയിലാണ് ഗാന്ധിജി ഏറെ മങ്ങിക്കിടക്കുന്നതെന്ന് തോന്നിക്കൂടായ്‌കയില്ല. ഇവിടെ സര്‍വോദയപ്രസ്ഥാനവും അതുപോലുള്ള ഗാന്ധി സംഘടനകളും ഇന്ത്യയുടെ വര്‍ത്തമാനകാല പ്രശ്‌നങ്ങളില്‍ സാരമായ ഒരിടപെടലിനും ശക്തമല്ലാതെ പിന്‍വാങ്ങിക്കഴിയുന്നു. ഗാന്ധിജി എന്ന 'കര്‍മചന്ദ്രന്‍' ഏതോ കരിങ്കാറുകളാല്‍ മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആളിക്കത്തുന്നില്ലായിരിക്കാം. പക്ഷേ, തീ അടിയില്‍ കെടാതെ നില്‍പ്പുണ്ട്.

ഗാന്ധിജി ഇന്ന് നിലനില്‍ക്കുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവചനങ്ങളുടെ ജീവല്‍സത്യംകൊണ്ടാണ്. കാടും മരവും ഭൂമിയുടെ ഐശ്വര്യങ്ങളെല്ലാംതന്നെയും വെട്ടി ഭുജിച്ച് മുടിച്ച് കഴിയുന്ന ദുരാഗ്രഹിയായ മനുഷ്യനോട് ഒരു ദുരന്തപ്രവാചകനെപ്പോലെ ഏറെ മുമ്പുതന്നെ ഗാന്ധിജി പറഞ്ഞല്ലോ, 'നമുക്ക് വേണ്ടതെല്ലാം തരാന്‍ ഭൂമിക്ക് കഴിയും. പക്ഷേ, നമ്മുടെ അത്യാര്‍ത്തിയെ ശമിപ്പിക്കാന്‍ ഭൂമിക്ക് കഴിയില്ല.' എന്നും ആണവശക്തി, വിപണിയുടെ കരുത്ത്, വ്യവസായോല്‍പ്പാദനവും ഇറക്കുമതിയും തുടങ്ങിയ ആധുനിക വികസനോപാധികളുടെ അതിര് ഗാന്ധിജി പറഞ്ഞുതന്ന ഈ സത്യമാണ്.ആ സത്യത്തിന്റെ സ്ഥാനം ആര്‍ത്തി പെരുകിയ ഇക്കാലം ഗാന്ധിജിയുടെ വാക്കിന്റെ വില എന്തെന്ന് മനസ്സിലാക്കിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. മനുഷ്യനോടു മാത്രമല്ല, സഹജീവികളോടും പ്രകൃതിയോടും അഹിംസ പാലിക്കാന്‍ അവന് കഴിയുകയില്ലെങ്കില്‍ മനുഷ്യവംശത്തിന്റെ വിനാശമായിരിക്കും അന്ത്യഫലം.

ഗാന്ധിജിയെ അനുസ്‌മരിക്കാത്ത ലോകം സ്വയം നാശത്തെ വരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ അപ്പോഴും ഗാന്ധിജി പിറകില്‍ എവിടെയോ ഉണ്ടായിരിക്കും. ഗാന്ധിജിയെ അനുസരിക്കാത്തതുകൊണ്ടാണല്ലോ നാശം സംഭവിക്കുന്നത്. മോചനമാര്‍ഗം ഗാന്ധിജിതന്നെ. ഇതില്‍ കവിഞ്ഞ് എന്ത് മഹത്വമാണ് ഗാന്ധിജിക്കുവേണ്ടത്.


*****

സുകുമാര്‍ അഴീക്കോട്