സാമ്പത്തിക ശാസ്‌ത്രത്തിനുള്ള ലെനിന്റെ സൈദ്ധാന്തിക സംഭാവനകളെല്ലാം ശരിയായ വിപ്ളവ പ്രയോഗത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇടപെടലുകളായിരുന്നു; അവയൊന്നും തന്നെ മാർൿസിസ്‌റ്റ് സാമ്പത്തിക ശാസ്‌ത്രത്തെ വികസ്വരമാക്കുന്നതിനുവേണ്ടി മാത്രം എഴുതിയ പ്രബന്ധങ്ങളായിരുന്നില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഭാവനകള്‍ ദൂരവ്യാപകമായവയുമാണ്; പക്ഷേ ഒരു പൊതുകാഴ്‌ചപ്പാടിനുള്ളിലാണ് അവയുടെ ഇടം കണ്ടെത്തേണ്ടത്. അതാണ് ലെനിന്റെ സവിശേഷത- അതായത്, ഒരു സമൂര്‍ത്ത പദ്ധതിയെന്ന നിലയിലാണ് വിപ്ളവത്തെ സംബന്ധിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീക്ഷണം. "ഇവിടെയും ഇപ്പോഴും'' വിപ്ളവവും തമ്മില്‍ ഒരു വേര്‍തിരിക്കല്‍ രൂപരേഖ തയ്യാറാക്കേണ്ടത് ഇത് അനിവാര്യമാക്കി; തൊഴിലാളിവര്‍ഗവും സമൂഹത്തിലെ മറ്റു വര്‍ഗങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ സംബന്ധിച്ച ഒരു പരിശോധനയും നിരവധി ഘട്ടങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന ഒരു പ്രക്രിയ എന്ന നിലയില്‍ വിപ്ളവത്തെ സംബന്ധിച്ച ഒരു സങ്കല്‍പനവുമാണ് അത്. ഒരു സമൂര്‍ത്ത പരിപാടിയെന്ന നിലയിലുള്ള വിപ്ളവത്തെ സംബന്ധിച്ച ഈ കാഴ്‌ചപ്പാടാണ് റഷ്യയെപ്പോലെയുള്ള "പിന്നണിയില്‍ നില്‍ക്കുന്ന'' ഒരു സമൂഹത്തിലെ വിപ്ളവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ലെനിന്റെ സിദ്ധാന്തവല്‍ക്കരണത്തിന് ആധാരമായത്. പിന്നീട് ഒരു ഘട്ടത്തില്‍, സാമ്രാജ്യത്വത്തെ സംബന്ധിച്ച തന്റെ ധാരണയുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ രണ്ട് മുഖ്യ വിപ്ളവധാരകളെ യോജിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ലോക വിപ്ളവ പ്രക്രിയയെ സിദ്ധാന്തവല്‍ക്കരിക്കാന്‍ (ഒന്നാം ലോകയുദ്ധക്കാലത്ത് അദ്ദേഹം വാദിച്ചത് ചരിത്രത്തിന്റെ അജണ്ടയില്‍ വന്നുകഴിഞ്ഞതാണ് ) അത് അദ്ദേഹത്തെ പ്രാപ്‌തനാക്കുകയും ചെയ്‌തു: "വികസിതരാജ്യങ്ങളിലെ തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗ വിപ്ളവധാരയും മര്‍ദ്ദിത 'പിന്നോക്ക' രാജ്യങ്ങളിലെ ദേശീയ വിമോചനധാരയും'' (അഥവാ ജനാധിപത്യവിപ്ളവം).
മാർൿസിന്റെ സൈദ്ധാന്തികമായ മുഖ്യകൃതി വാദിക്കുന്നത്, മുതലാളിത്തത്തിന്റെ വികാസം സോഷ്യലിസത്തിലൂടെ അതിനെത്തന്നെ തിരസ്‌ക്കരിക്കുന്നതിനുള്ള സാഹചര്യം സംജാതമാക്കുന്നതായാണ്. ഈ വിപ്ളവം വികസിത മുതലാളിത്ത രാജ്യങ്ങളില്‍ സംഭവിക്കുമെന്നാണ് അദ്ദേഹം വ്യക്തമായും വിഭാവനം ചെയ്‌തത്. കൊളോണിയലിസത്തെ സംബന്ധിച്ച തങ്ങളുടെ കൃതികളില്‍, ഇന്ത്യയെപ്പോലെയുള്ള രാജ്യങ്ങളില്‍ കോളനിവാഴ്‌ചയ്‌ക്കെതിരായ വിപ്ളവത്തിന്റെ സാധ്യത മാർൿസും എംഗല്‍സും മുന്‍കൂട്ടി കണ്ടു. പക്ഷേ, സോഷ്യലിസ്റ്റ് വിപ്ളവത്തിലേക്കുള്ള പരിസരവുമായി ഇത്തരം വിപ്ളവങ്ങളുടെ ബന്ധത്തെ അദ്ദേഹം പരിശോധനാവിധേയമാക്കിയില്ല. എന്നാല്‍ തന്റെ ജീവിതാന്ത്യത്തില്‍ മാർൿസ് റഷ്യയിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു; റഷ്യന്‍ ഗ്രാമ കമ്യൂണ്‍ വ്യവസ്ഥിതിയില്‍ നിന്നും നേരിട്ട് സോഷ്യലിസത്തിലേക്കുള്ള പരിവര്‍ത്തനം സാധ്യമാണെന്ന വേര സാഡു ലിച്ചിന്റെ അഭിപ്രായത്തോട് അദ്ദേഹം യോജിക്കുകയും ചെയ്‌തിരുന്നു. പക്ഷേ, ഈ പ്രക്രിയയെ സഹായിക്കാന്‍ യൂറോപ്പില്‍ സോഷ്യലിസം വിജയം വരിച്ചിരിക്കണമെന്നു മാത്രം.
യൂറോപ്യന്‍ സോഷ്യലിസ്റ്റ് വിപ്ളവത്തിനുള്ള കേന്ദ്ര സ്ഥാനത്തിന് ഊന്നല്‍ നല്‍കുമ്പോള്‍ തന്നെ, പരസ്‌പര പൂരകമായ ഒരു ലോക വിപ്ളവ പ്രക്രിയ ലെനിന് വിഭാവനംചെയ്‌തു. മുതലാളിത്ത വികസനത്തിന്റെ താഴ്ന്ന പടിയിലുള്ള രാജ്യങ്ങള്‍ക്ക് പോലും യൂറോപ്യന്‍ സോഷ്യലിസ്റ്റ് വിപ്ളവത്തിന്റെ സഹായത്തിലൂടെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങളിലൂടെ കടന്ന് സോഷ്യലിസത്തിലേക്ക് നീങ്ങാനാകും. വിപ്ളവം ആദ്യം, എവിടെ സംഭവിക്കുന്നു എന്നത് പ്രശ്‌നമേയല്ല. (മുതലാളിത്ത സാമ്രാജ്യത്വം ലോകത്തെ ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്ന "ചങ്ങല''യിലെ 'ദുര്‍ബലമായ കണ്ണി'യായിരിക്കും ആദ്യം പൊട്ടുകയെന്ന് അദ്ദേഹം വാദിച്ചു). ഓരോ രാജ്യത്തിലെയും വിപ്ളവത്തിന്റെ കൃത്യമായ വര്‍ഗസ്വഭാവവും ഘട്ടവും കടമകളും അതിന്റെ മുന്നോട്ടുള്ള പ്രയാണവുമെല്ലാം വ്യക്തമായി വിശലകനം ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. മുതലാളിത്ത വികസനം പൂര്‍ത്തിയായിട്ടില്ലാത്ത രാജ്യങ്ങളുടെ കാര്യത്തില്‍പോലും ഈ വിശകലനം നടത്തേണ്ടതാണ്.
റഷ്യയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഗ്രാമ സമൂഹങ്ങള്‍ ശിഥിലമാവുകയും മുതലാളിത്ത വികസനത്തിന് വഴിയൊരുങ്ങുകയും ചെയ്യുമെന്ന് ലെനിന് വിശ്വസിച്ചു. അങ്ങനെയായാല്‍ ഗ്രാമസമൂഹങ്ങളില്‍നിന്ന് നേരിട്ട് സോഷ്യലിസത്തിലേക്കുള്ള പരിവര്‍ത്തനം എന്ന സാഡു ലിച്ചിന്റെ വീക്ഷണം അപ്രസക്തമാകും. റഷ്യയില്‍ മുതലാളിത്തത്തിന്റെ വളര്‍ച്ച അതിവേഗത്തില്‍ മുന്നേറുകയായിരുന്നു. അതുകാരണം തൊഴിലാളിവര്‍ഗം മുഖ്യവിപ്ളവ ശക്തിയായി ഉയര്‍ന്നുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. രംഗത്ത് താമസിച്ച് എത്തുകയും തൊഴിലാളിവര്‍ഗത്തിന്റെ ഭീഷണി നേരിടുകയും ചെയ്‌ത റഷ്യന്‍ ബൂര്‍ഷ്വാസിക്ക് ജനാധിപത്യവിപ്ളവം മുന്നോട്ടു നയിക്കാന്‍ കെല്‍പില്ലായിരുന്നു; പ്രത്യേകിച്ചും, ഫ്രഞ്ച് വിപ്ളവകാലത്ത് ഫ്രാന്‍സിലെ ബൂര്‍ഷ്വാസി ചെയ്‌തതുപോലെ ഫ്യൂഡല്‍ എസ്റ്റേറ്റുകള്‍ പിടിച്ചെടുക്കാനും സാര്‍ ഭരണത്തെ അധികാര ഭ്രഷ്‌ടമാക്കാനും അവര്‍ക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ആയതിനാല്‍ ബൂര്‍ഷ്വാസി ചെയ്യേണ്ടതായ ജനാധിപത്യവിപ്ളവത്തെ നയിക്കുകയെന്ന ജോലി തൊഴിലാളിവര്‍ഗം ഏറ്റെടുക്കുകയും സോഷ്യലിസത്തിലേക്ക് നീങ്ങുകയും വേണം. ഓരോ ഘട്ടത്തിലും ഇതിനായി കര്‍ഷകജനതയുടെ ഗണ്യമായ ഒരു വിഭാഗത്തെ തൊഴിലാളിവര്‍ഗം തങ്ങളോടൊപ്പം അണിനിരത്തണം. (വിപ്ളവത്തിന്റെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലെയും തൊഴിലാളി-കര്‍ഷക സഖ്യത്തിന്റെ ഘടന വ്യത്യസ്‌തമായിരിക്കും).
യുദ്ധപൂര്‍വ്വ രചനകള്‍
യുദ്ധത്തിന് മുമ്പുള്ള കാലഘട്ടത്തില്‍ ലെനിന് എഴുതിയ സാമ്പത്തിക ശാസ്‌ത്ര കൃതികള്‍ ഏറെയും ഈ സങ്കല്‍പനം സ്ഥാപിച്ചെടുക്കുന്നതിന് ലക്ഷ്യമാക്കിയവയാണ്. റഷ്യയിലെ ആഭ്യന്തരവിപണി വളരെ ചെറുതായതുകാരണം (റഷ്യന്‍ ജനതയുടെ ദാരിദ്ര്യമാണ് വിപണി ചെറുതായതിനു കാരണം) ആ രാജ്യത്ത് മുതലാളിത്തത്തിന്റെ വളര്‍ച്ച അസാധ്യമാണെന്നാണ് നരോദ്നിക്ക് സാമ്പത്തിക ശാസ്‌ത്രജ്ഞര്‍ വാദിച്ചത്. അതേസമയം, ലെനിനാകട്ടെ, റഷ്യയില്‍ മുതലാളിത്തം വികസിച്ചുവരുന്നതായും റഷ്യന്‍ ഗ്രാമ സമൂഹം (മിര്‍) ഫലപ്രദമായി തകര്‍ക്കപ്പെട്ടു വരുന്നതായും വാദിച്ചു. അദ്ദേഹം നരോദ്നിക്കുകളുമായി സൈദ്ധാന്തിക സംവാദത്തില്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടു; മാർൿസിന്റെ വിപുലീകൃത പുനരുല്‍പാദന പദ്ധതിയെയാണ് ലെനിന് ഈ സംവാദത്തില്‍ വിനിയോഗിച്ചത്.
ലെനിന് മൂന്ന് അടിസ്ഥാന വിഷയങ്ങളാണ് അവതരിപ്പിച്ചത്; ഒന്നാമത്തേത്, സമ്പദ്ഘടനയിലെ തൊഴില്‍ വിഭജനപ്രക്രിയയുടെ ഫലം മാത്രമാണ് വിപണി. കര്‍ഷക കുടുംബങ്ങള്‍ കൈത്തൊഴില്‍ ഉല്‍പാദനത്തില്‍ (craft production) കൂടി ഏര്‍പ്പെട്ടിരുന്ന സാഹചര്യത്തില്‍നിന്ന് കര്‍ഷകര്‍ കൃഷിയില്‍ മാത്രം പ്രത്യേക ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുകയും ഒരു പ്രത്യേക വിഭാഗം ഉല്‍പാദകര്‍ കൈത്തൊഴില്‍ ഉല്‍പാദനത്തില്‍ കേന്ദ്രീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യത്തിലേക്ക് മാറുമ്പോള്‍, അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവിടെ വിപണിയുടെ ആവിര്‍ഭാവം ഉണ്ടാകുന്നു. രണ്ടാമതായി, വിവിധ ശാഖകള്‍ ഏറ്റെടുക്കുന്ന ഉല്‍പാദനത്തില്‍ അസന്തുലിതാവസ്ഥകള്‍ ഉണ്ടായേക്കാം; ചിലര്‍ ചോദനത്തെക്കാള്‍ അധികമായി ഉല്‍പാദിപ്പിക്കുന്നു; മറ്റു ചിലരാകട്ടെ ചോദനത്തിന്റെ അത്രതന്നെ ഉല്‍പാദിപ്പിക്കുന്നില്ല. എന്നാല്‍ പ്രതിസന്ധികള്‍ക്കിട വരുത്തുന്ന ഇത്തരം അസന്തുലിതാവസ്ഥകള്‍ മുതലാളിത്തത്തിന്റെ സഹജമായ സവിശേഷതയാണ്. പ്രതിസന്ധി കാരണമുണ്ടാകുന്ന അസാധ്യത ഒഴിവാക്കുന്നതിനുപരി അത്തരം പ്രതിസന്ധികളിലൂടെയാണ് ഈ വ്യവസ്ഥിതി മുന്നോട്ടുനീങ്ങുന്നത്. മൂന്നാമതായി, ഉല്‍പാദനവും ഉപഭോഗവും തമ്മിലുള്ള അന്തരം മുതലാളിത്തത്തിന്റെ മുഖമുദ്രയാണ്. ഇത് തൊഴിലാളികളെ പരമദയനീയമായ ജീവിതനിലവാരത്തിലേക്ക് തള്ളിനീക്കുന്നു. ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ഈ വ്യവസ്ഥിതിക്ക് വികസിക്കാന്‍ കഴിയില്ലെന്ന് വാദിക്കുന്നത് ശരിയല്ല; കാരണം, മുതലാളിത്ത ഉല്‍പാദനം ഉപഭോഗത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയല്ല നടക്കുന്നത്. വിവിധതരത്തിലുള്ള ഉല്‍പാദനോപാധികള്‍ ഉല്‍പാദിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നാമത്തെ ഡിപ്പാര്‍ട്ടുമെന്റ്, ഉപഭോഗ ഉപാധികള്‍ ഉല്‍പാദിപ്പിക്കുന്ന രണ്ടാമത്തെ ഡിപ്പാര്‍ട്ടുമെന്റില്‍നിന്ന് തികച്ചും സ്വതന്ത്രമായാണ് വളരുന്നത്; അങ്ങനെ ചെയ്യാന്‍ കഴിയുകയും ചെയ്യും. മൂലധനത്തിന്റെ വര്‍ദ്ധിച്ചുവരുന്ന ജൈവഘടന കാരണം വികസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മുതലാളിത്ത വ്യവസ്ഥിതിയുടെതന്നെ സ്വന്തം ആന്തരിക ആവശ്യങ്ങളെ തീറ്റിപ്പോറ്റിയാണ് ഈ വളര്‍ച്ച സാധ്യമാകുന്നത്.
കമ്പോള പ്രശ്‌നത്തെ സംബന്ധിച്ച ലെനിന്റെ വാദഗതികളില്‍ തുഗാന്‍ ബാരനോവ്സ്‌ക്കിയുടെ സ്വാധീനമുണ്ടായിരുന്നുവെന്നത് നിസ്സംശയമാണ്. "ഉല്‍പാദനം ഉല്‍പാദനത്തിനുവേണ്ടി മാത്രം'' എന്നതാണ് മുതലാളിത്തത്തിന്റെ സവിശേഷത എന്നായിരുന്നു തുഗാന്‍ ബാരനോവ്സ്‌ക്കിയുടെ വാദം; സേയുടെ നിയമത്തിലും തുഗാന്‍ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. എന്നാല്‍ ലെനിന് തുഗാന്റെ വാദമുഖങ്ങളുടെ തനിയാവര്‍ത്തനം നടത്തുകമാത്രമായിരുന്നു എന്ന് കണക്കാക്കുന്നതും അബദ്ധമാണ്. പുനരുല്‍പാദന പദ്ധതിക്ക് അളവ് നിശ്ചയിച്ചുകൊണ്ട് താന്‍ വിവരിച്ചിട്ടുള്ള മുതലാളിത്തത്തിന്റെ ചലനാത്മകത "യാഥാര്‍ത്ഥ്യ''ത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നതിനായി ലക്ഷ്യമാക്കിയിട്ടുള്ളതല്ലെന്ന് അദ്ദേഹംതന്നെ സൂചിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്; നരോദ്നിക് സാമ്പത്തികശാസ്‌ത്രജ്ഞന്മാര്‍ "മുതലാളിത്തത്തിന്റെ അസംഭാവ്യത''യെ സംബന്ധിച്ച് വാദിച്ചിരുന്നപ്പോള്‍ അതിന്റെ "സംഭാവ്യത''യെ സംബന്ധിച്ച് വ്യക്തമാക്കാന്‍ അദ്ദേഹത്തിന് അത് ആവശ്യമായിരുന്നു. അതാണ് അദ്ദേഹം ചെയ്‌തത്. (മറ്റൊരുതരത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍, അദ്ദേഹം നരോദ്നിക്കുകള്‍ക്ക് ഒരു "പ്രതി ഉദാഹരണം'' (counter example) ഉല്‍പാദിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.) പുറമേയ്‌ക്ക് ശരിയെന്ന് തോന്നാവുന്ന വിധത്തിലുള്ള ഒരു നിക്ഷേപ സ്വഭാവം അംഗീകരിക്കാതെ പുനരുല്‍പാദന പദ്ധതിക്ക് അളവ് കണക്കാക്കുക മാത്രം ചെയ്‌തതിലൂടെ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലെ കമ്പോള പ്രശ്‌നം സംബന്ധിച്ച മാർൿസിസ്‌റ്റ് സംവാദങ്ങളാകെ വികൃതമാക്കപ്പെടുകയായിരുന്നുവെന്ന് പില്‍ക്കാലത്ത് ഓസ്‌ക്കാര്‍ ലാങ്ങെ നടത്തിയ വിമര്‍ശനം, മുതലാളിത്തത്തിന്റെ അസംഭാവ്യതയെ സംബന്ധിച്ച നരോദ്നിക്ക് വാദഗതികളെ ഖണ്ഡിക്കുന്നതില്‍ മാത്രം തല്‍പരനായിരുന്ന ലെനിന് ബാധകമേയല്ല. ഇതില്‍ അദ്ദേഹം വിജയിക്കുകയും ചെയ്‌തു. ഈ പ്രക്രിയയ്‌ക്കിടയില്‍ തുഗാന്‍ ബാരനോവ്സ്‌ക്കിയെപ്പോലെതന്നെ അദ്ദേഹവും കൂലിച്ചെലവായിപ്പോലും മൂലധനത്തിന്റെ ജൈവഘടനയില്‍ ഉണ്ടാകുന്ന വര്‍ദ്ധനവിലൂടെ സ്വയം വിപണി കണ്ടെത്തിക്കൊണ്ട് മുതലാളിത്തത്തിന് വളരാന്‍ കഴിയുമെന്ന വസ്‌തുതയിലേക്ക് ശ്രദ്ധയാകര്‍ഷിച്ചു.
റഷ്യയില്‍ മുതലാളിത്ത വളര്‍ച്ച അസംഭാവ്യമാണെന്ന് നരോദ്നിക്കുകള്‍ വാശിപിടിച്ചുനില്‍ക്കുമ്പോഴും അവിടെ മുതലാളിത്തം വികസിക്കുകയാണെന്ന വസ്‌തുത, റഷ്യയിലെ മുതലാളിത്തത്തിന്റെ വളര്‍ച്ച എന്ന തന്റെ ക്ളാസിക് പഠനത്തില്‍ ലെനിന് സ്ഥാപിച്ചു. ആസന്നമായ റഷ്യന്‍ വിപ്ളവത്തിന് ഇതുമൂലമുണ്ടാകുന്ന ആന്തരാര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ എന്തെന്ന് അദ്ദേഹം "ജനാധിപത്യവിപ്ളവത്തില്‍ സോഷ്യല്‍ ഡെമോക്രസിയുടെ രണ്ട് അടവുകള്‍'' എന്ന കൃതിയില്‍ വിവരിച്ചു. "ജനാധിപത്യവിപ്ളവത്തെ അതിന്റെ പൂര്‍ത്തീകരണംവരെ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകാന്‍ ബൂര്‍ഷ്വാസിക്ക് കഴിയില്ല; എന്നാല്‍ കര്‍ഷകജനതയ്‌ക്ക് അതിനുള്ള കഴിവുണ്ട്.'' തൊഴിലാളിവര്‍ഗ നേതൃത്വത്തിലായിരിക്കും അത് എന്നാണ് ആ കൃതിയില്‍ ലെനിന് വാദിച്ചത്. ആയതിനാല്‍, "തൊഴിലാളിവര്‍ഗം ജനാധിപത്യ വിപ്ളവത്തെ പരിപൂര്‍ണതയിലേക്ക് നയിക്കണം. ഏകാധിപത്യത്തിന്റെ ചെറുത്തുനില്‍പിനെ ബലപ്രയോഗത്തിലൂടെ തകര്‍ക്കാനും ബൂര്‍ഷ്വാസിയുടെ ചാഞ്ചാട്ടത്തെ ദുര്‍ബലമാക്കാനും തൊഴിലാളിവര്‍ഗം കര്‍ഷക ജനതയെ ഒപ്പം കൂട്ടണം. തൊഴിലാളിവര്‍ഗം സോഷ്യലിസ്റ്റ് വിപ്ളവവും പൂര്‍ത്തിയാക്കണം; അതിനെതിരായ ബൂര്‍ഷ്വാസിയുടെ ചെറുത്തുനില്‍പിനെ ബലംപ്രയോഗിച്ച് തകര്‍ക്കാനും കര്‍ഷകജനതയുടെയും പെറ്റി ബൂര്‍ഷ്വാസിയുടെയും ചാഞ്ചാട്ടത്തെ അതിജീവിക്കാനും തൊഴിലാളിവര്‍ഗം തങ്ങളോടൊപ്പം ബഹുജനങ്ങള്‍ക്കിടയിലെ അര്‍ദ്ധ തൊഴിലാളി വിഭാഗങ്ങളെക്കൂടി കൂട്ടുചേര്‍ക്കണം.''
ഈ സങ്കല്‍പനത്തിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദു വിവിധ കര്‍ഷകവര്‍ഗങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള അന്തരവും കാര്‍ഷിക പരിവര്‍ത്തനത്തില്‍ അവ ഓരോന്നും വഹിക്കുന്ന പങ്കുമാണ്. മുതലാളിത്ത വികസനത്തിലേക്ക് താമസിച്ച് എത്തിയ സമൂഹങ്ങളിലെ ബൂര്‍ഷ്വാസി, ജനാധിപത്യ വിപ്ളവത്തിന്റെ പൂര്‍ത്തീകരണം ആവശ്യപ്പെടുന്നതുപോലെ ഫ്യൂഡല്‍ പ്രഭുത്വവുമായി വഴിപിരിഞ്ഞുമാറാന്‍ അശക്തമാണെങ്കിലും പഴയ ഫ്യൂഡല്‍ പ്രഭുക്കന്മാരുമായി സഖ്യത്തില്‍ ഏര്‍പ്പെടുന്നു. "അര്‍ദ്ധ ഫ്യൂഡല്‍ മുതലാളിത്തം'' എന്ന് ലെനിന് വിശേഷിപ്പിച്ച സംവിധാനം വികസിപ്പിക്കുന്നതിനാണ് ഈ സഖ്യം. ജര്‍മ്മനിയിലെ "ജങ്കര്‍ മുതലാളിത്തം'' ഇതിന്റെ ഉദാഹരണമാണ്. ഇത് "കര്‍ഷക മുതലാളിത്ത''ത്തില്‍നിന്ന് വ്യത്യസ്‌തവുമാണ്; കൂടുതല്‍ വിശാലമായ അടിത്തറയുള്ളതും കൂടുതല്‍ ഊര്‍ജ്ജസ്വലവും താരതമ്യേന കുറഞ്ഞ മര്‍ദ്ദക സ്വഭാവമുള്ളതുമായ മുതലാളിത്ത വികസനത്തെയാണ് കര്‍ഷക മുതലാളിത്തം പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നത്. അത് ഫ്യൂഡല്‍പ്രഭുത്വവുമായി വഴിപിരിഞ്ഞാണ് നില്‍ക്കുന്നത്. "കര്‍ഷക മുതലാളിത്ത''പാത പിന്തുടരാനുള്ള ബൂര്‍ഷ്വാസിയുടെ കഴിവുകേട് അര്‍ത്ഥമാക്കുന്നത് തൊഴിലാളിവര്‍ഗത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ മാത്രമേ കര്‍ഷകജനതയുടെ ജനാധിപത്യ അഭിലാഷങ്ങള്‍ പൂര്‍ത്തിയാക്കാനാവൂ എന്നാണ്.
സാമ്രാജ്യത്വം സംബന്ധിച്ച ലെനിന്റെ വിശകലനം
ഫ്യൂഡല്‍ സ്വത്തുമായുള്ള ബന്ധം വിച്ഛേദിക്കുന്നതിന്റെ തുടര്‍ നടപടിയെന്ന നിലയില്‍ "ഭൂമിയുടെ ദേശസാല്‍ക്കരണത്തിനുവേണ്ടി'' അക്കാലത്ത് ലെനിന് വാദിച്ചിരുന്നു; "കേവല തറ പാട്ട''ത്തിന്റെ ബാധ്യതയില്‍നിന്ന് ഉല്‍പാദകരെ ആ നടപടി വിമുക്തരാക്കുകയും അത് മൂലധന സഞ്ചയത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുമെന്ന് അദ്ദേഹം വാദിച്ചു. ബോള്‍ഷെവിക് വിപ്ളവത്തിന്റെ ഘട്ടത്തില്‍ മാത്രമാണ് ഫ്യൂഡല്‍ പ്രഭുത്വവുമായുള്ള ബന്ധം വിച്ഛേദിക്കുമ്പോള്‍ കൃഷിക്കാര്‍ക്ക് ആ ഭൂമി വിതരണം ചെയ്യുന്നതിന് ഇടയാക്കണമെന്ന തരത്തിലേക്ക് അദ്ദേഹം തന്റെ നിലപാട് മാറ്റിയത്. നരോദ്നിക് പാരമ്പര്യത്തിന്റെ നേരവകാശികളായിരുന്ന ഇടതുപക്ഷ സോഷ്യല്‍ റവല്യൂഷണറികള്‍ ഏറെക്കുറെ ഇങ്ങനെയായിരുന്നു ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നത്.
കര്‍ഷക ജനതയ്‌ക്കിടയിലെ വര്‍ഗപരമായ വേര്‍തിരിക്കലിന്റെ പ്രശ്‌നവും രണ്ട് ഘട്ട വിപ്ളവം എന്ന സങ്കല്‍പനത്തില്‍ ഏറ്റവും പ്രാധാന്യമര്‍ഹിക്കുന്നതാണ്. ഈ വിഷയം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറെ സമയം അപഹരിച്ചിരുന്നു. കാരണം, ഈ സങ്കല്‍പനത്തിന്റെ പ്രസക്തി റഷ്യയുടെ അതിരുകള്‍ക്കും അപ്പുറം കടന്നിരുന്നു; "പിന്നണിയില്‍ നില്‍ക്കുന്ന'' സമൂഹങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച കോമിന്റേണ്‍ വിശകലനത്തിന് ആധാരമായത് ഈ സങ്കല്‍പനമാണ്. കോമിന്റേണിന്റെ രണ്ടാം കോണ്‍ഗ്രസിനുള്ള തന്റെ പ്രാഥമിക കരട് തീസിസില്‍, വ്യത്യസ്‌ത കര്‍ഷകവര്‍ഗങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ വേര്‍തിരിച്ചറിയുന്നതിന് തൊഴിലാളികളെ കൂലിക്കുവെയ്‌ക്കുന്നതിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ഒരു മാനദണ്ഡം ലെനിന് അവതരിപ്പിച്ചിരുന്നു; മൌ സേദൂങ്ങിന്റേതുള്‍പ്പെടെയുള്ള, പില്‍ക്കാലത്ത് ഈ പ്രശ്‌നം സംബന്ധിച്ചുണ്ടായ ഏറെ പ്രസിദ്ധമായ എല്ലാ വിശകലനങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനം ഇതായിരുന്നു.
സാമ്രാജ്യത്വവും യുദ്ധവും
ഒന്നാം ലോകയുദ്ധത്തെ മുതലാളിത്തത്തിന്റെ പരിവര്‍ത്തനഘട്ടം എന്ന നിലയിലാണ് ലെനിന് കണ്ടത്. അത് ചരിത്രപരമായ അജണ്ടയില്‍ ലോക വിപ്ളവത്തിന്റെ ആഗമനം വിളംബരംചെയ്‌തു. ഒരു ഉല്‍പാദന സമ്പ്രദായത്തിന്റെ വികസനത്തിന്റെ നിശ്ചിതഘട്ടത്തില്‍, അതിന്റെ സവിശേഷതയായ സ്വത്തുബന്ധങ്ങള്‍, ഉല്‍പാദനശക്തികളുടെ തുടര്‍ന്നുള്ള വികസനത്തിന് "പ്രതിബന്ധ''മായി മാറുന്നുവെന്ന മാർൿസിന്റെ പരാമര്‍ശം സ്വാഭാവികമായും ഈ "പ്രതിബന്ധത്തി''ന്റെ ഘട്ടം എത്തിയെന്ന് നാം എങ്ങനെ അറിയും എന്ന ചോദ്യം ഉയര്‍ത്തിയിരുന്നു. അഥവാ പൊതുവെ പറഞ്ഞാല്‍, ഒരു ഉല്‍പാദന സമ്പ്രദായം ചരിത്രപരമായി കാലഹരണപ്പെട്ടുവെന്ന് പറയാന്‍ കഴിയുന്നത് എപ്പോഴാണ് ? വ്യവസ്ഥിതിയുടെ "തകര്‍ച്ച''യിലേക്കുള്ള പ്രവണതയില്‍ ഈ കാലഹരണപ്പെടല്‍ സ്വയം പ്രകടമാകും എന്നും അത്തരത്തില്‍ ഒരു "തകര്‍ച്ച''യുടെ സൂചനയൊന്നും ഉണ്ടായില്ലെങ്കില്‍ മുതലാളിത്തംതന്നെ തുടരുമെന്ന വസ്‌തുതയുമായി തൊഴിലാളിവര്‍ഗം പൊരുത്തപ്പെടണമെന്നും ആ വ്യവസ്ഥിതിക്കുള്ളില്‍നിന്ന് തങ്ങളുടെ സാമ്പത്തികനില മെച്ചപ്പെടുത്തുന്നതിനുള്ള സമരങ്ങളില്‍ മാത്രം തൊഴിലാളിവര്‍ഗം ഏര്‍പ്പെട്ടാല്‍ മതിയെന്നും അതനുസരിച്ച് മാർൿസിസത്തെ "തിരുത്തിയെഴുതണ''മെന്നുമാണ് ജര്‍മ്മന്‍ സോഷ്യല്‍ ഡമോക്രസിയിലെ "തിരുത്തല്‍വാദ'' പാരമ്പര്യം വാദിച്ചത്. റോസാ ലൿസംബര്‍ഗ് പ്രതിനിധാനം ചെയ്‌തിരുന്ന ജര്‍മ്മനിയിലെ വിപ്ളവ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ വക്താക്കള്‍ ഇതിനെതിരായി വാദിച്ചത് ആ വ്യവസ്ഥിതി അനിവാര്യമായും "തകര്‍ച്ച''യിലേക്ക് നീങ്ങുകയാണെന്നാണ്; പക്ഷേ, വ്യവസ്ഥിതിയുടെ കാലഹരണപ്പെടലിന്റെ തെളിവ് "തകര്‍ച്ച''യിലേക്കുള്ള അതിന്റെ പ്രവണതയിലാണ് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത് എന്ന തിരുതല്‍വാദികളുടെ ആശങ്ക ആ പ്രക്രിയക്കിടയില്‍ അവരും അംഗീകരിച്ചു.
ലെനിന് ഈ ആശങ്കയില്‍നിന്ന് അകന്നു മാറുകയും യുദ്ധത്തെ മുതലാളിത്തത്തിന്റെ "ജീര്‍ണ്ണ'' സ്വഭാവത്തിന്റെ മാതൃകയായി കാണുകയും ചെയ്‌തു. തൊഴിലാളികള്‍ ഏതെങ്കിലും ഒന്ന് തെരഞ്ഞെടുത്തേ മതിയാകു എന്ന് ശക്തമായ ഒരു സാഹചര്യം ഇത് പ്രദാനംചെയ്‌തു. അവര്‍ ഒന്നുകില്‍ ട്രെഞ്ചുകളില്‍ തങ്ങളെപ്പോലുള്ള മറ്റു രാജ്യങ്ങളിലെ തൊഴിലാളികളെ കൊല്ലണം, അല്ലെങ്കില്‍ തങ്ങളുടെ രാജ്യത്തെ മുതലാളിത്ത ചൂഷകര്‍ക്കെതിരെ തോക്ക് തിരിച്ചുപിടിക്കണം (അങ്ങനെയാണ് ബോള്‍ഷെവിക് മുദ്രാവാക്യം "സാമ്രാജ്യത്വ യുദ്ധത്തെ ആഭ്യന്തര യുദ്ധമാക്കി മാറ്റുക'' എന്നായത്). യുദ്ധത്തെക്കുറിച്ച് വിശദീകരിക്കുന്നതിനും വിശകലനം ചെയ്യുന്നതിനും മുതലാളിത്തത്തിന്റെ ജീര്‍ണ്ണ സ്വഭാവത്തെ സംബന്ധിച്ച് (യുദ്ധം അതിന്റെ അസന്ദിഗ്ധമായ തെളിവായിരുന്നു) നിര്‍വചിക്കുന്നതിനും വേണ്ടിയായിരുന്നു അദ്ദേഹം തന്റെ സിദ്ധാന്തം വികസിപ്പിച്ചത്.
സാമ്രാജ്യത്വത്തെ സംബന്ധിച്ച ലെനിന്റെ സിദ്ധാന്തം ഏറെ തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ടതാണ്. ഒരു ഉപഭോഗ വിധേയ (under-consumptionist) നിലപാട് ലെനിനുമേല്‍ ആരോപിക്കുന്നതാണ് പൊതുവെ കണ്ടുവരുന്ന ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണ. ഈ പ്രവണതയെ പ്രതിരോധിക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു ഉപകരണ മാര്‍ഗ്ഗമാണ് സാമ്രാജ്യത്വം എന്ന വീക്ഷണം ഇതിന്റെ ഭാഗമാണ്. രണ്ടാം ലോക യുദ്ധാനന്തര കാലഘട്ടത്തിലെ കെയ്‌നീഷ്യന്‍ ചോദന നിര്‍വ്വഹണ (demand management) ത്തോടെ, സാമ്രാജ്യത്വത്തെ സംബന്ധിച്ച ലെനിന്റെ സിദ്ധാന്തം കാലഹരണപ്പെട്ടതായി പില്‍ക്കാലത്ത് പല എഴുത്തുകാരും വാദിക്കുന്നതിന് ഇടയാക്കിയത് ഈ വ്യാഖ്യാനമാണ്. എന്നാല്‍ ധൈഷണികമായി ഹോബ്‌സണോട് ലെനിന് കടപ്പെട്ടിരുന്നുവെങ്കിലും, അദ്ദേഹം ഹോബ്‌സണെപ്പോലെ ഒരു ഉപഭോഗവിധേയ നിലപാടുകാരനായിരുന്നില്ല. സാമ്രാജ്യത്വത്തെ സംബന്ധിച്ച ഒരു "ഔദ്യോഗികമായ'' സിദ്ധാന്തമായിരുന്നില്ല ലെനിന്റേത് എന്നത് ശരിതന്നെയാണ്; അതായത്, മുതലാളിത്തത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും സവിശേഷ പ്രവണതയ്‌ക്കുള്ള പ്രതിവിധി പ്രദാനംചെയ്യുന്ന ഒന്നായി അദ്ദേഹം സാമ്രാജ്യത്വത്തെ കണക്കാക്കിയില്ല.
കുത്തക മുതലാളിത്തമാണ് സാമ്രാജ്യത്വം
ലെനിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം സാമ്രാജ്യത്വം കുത്തക മുതലാളിത്തമാണ്. മൂലധനത്തിന്റെ കേന്ദ്രീകരണപ്രക്രിയ ഉല്‍പാദനത്തിന്റെയും ധനപരിപാലനത്തിന്റെയും മണ്ഡലങ്ങളില്‍ കുത്തകകള്‍ ഉദയംചെയ്യുന്നതിന് ഇടവരുത്തുന്നു. പിന്നീട് അവ പരസ്‌പരം സുദൃഢമാക്കപ്പെടുന്നു. ധനപരിപാലനത്തിന്റെയും വ്യവസായത്തിന്റെയും മണ്ഡലങ്ങളെ മറികടന്ന് ഒരു ചെറുകിട ധനാധിപതിക്ക് വമ്പിച്ച തോതിലുള്ള "ധനമൂലധന''ത്തിന്റെയാകെ നിര്‍വഹണത്തെക്കുറിച്ച് തീരുമാനമെടുക്കാന്‍ പറ്റുന്ന അവസ്ഥ സംജാതമാകുന്നു. ഈ ധനാധിപതികള്‍ (oligarchies) ദേശാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ളവരും തങ്ങളുടെ ദേശരാഷ്‌ട്രങ്ങളുമായി സംയോജിപ്പിക്കപ്പെട്ടവരുമാണ്. ഓരോ വികസിത മുതലാളിത്ത രാജ്യത്തിലെയും ഭരണകൂടത്തിന്റെയും ധന മേഖലയുടെയും വ്യവസായത്തിന്റെയും ചുക്കാന്‍ പിടിക്കുന്നവര്‍ തങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഒരു "വ്യക്തിഗത യൂണിയന്‍'' സൃഷ്‌ടിക്കുന്നു. മൂലധനങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ എപ്പോഴും നിലനില്‍ക്കുന്ന മത്സരം ഇപ്പോള്‍ ശക്തരായ ധനാധിപതികള്‍ അവരുടെ ദേശരാഷ്‌ട്രങ്ങളുടെ പിന്‍ബലത്തോടെ "സാമ്പത്തിക ഭൂപ്രദേശങ്ങള്‍'' പിടിച്ചെടുക്കുന്നതിന് നടത്തുന്ന പരസ്‌പരമുള്ള ചേരിപ്പോരിന്റെ രൂപം കൈവരിച്ചിരിക്കുന്നു. "സാമ്പത്തിക ഭൂപ്രദേശങ്ങള്‍'' കൈയടക്കുന്നത് കമ്പോളങ്ങള്‍ എന്ന നിലയിലോ അസംസ്‌ക്കൃത വസ്‌തുക്കളുടെ ഉറവിടങ്ങളായോ ധനനിക്ഷേപമേഖലകളായോ ഉള്ള അവയുടെ യഥാര്‍ത്ഥ ഉപയോഗക്ഷമത കണക്കിലെടുക്കുന്നതു കാരണമല്ല, മറിച്ച് എതിരാളികളെ ആ മേഖലയില്‍നിന്ന് അകറ്റിനിര്‍ത്തുന്നതില്‍നിന്നുള്ള പ്രയോജനക്ഷമതാ സാധ്യത കാരണമാണ്. "സാമ്പത്തിക ഭൂപ്രദേശങ്ങള്‍' വെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നതിനുവേണ്ടിയുള്ള നെട്ടോട്ടം ലോകത്തെയാകെ അവര്‍ തമ്മില്‍ വിഭജിച്ചെടുക്കുന്നതിലാണ് വിജയകരമായി കലാശിച്ചത്. ഇനി പുനര്‍വിഭജനം മാത്രമേ സാധ്യമാകൂ എന്ന സ്ഥിതിയിലുമെത്തി; യുദ്ധങ്ങളിലൂടെയാണ് അത് നടപ്പിലാക്കാന്‍ കഴിയുന്നത്. സാമ്രാജ്യത്വയുഗത്തിന്റെ, അതായത് കുത്തക മുതലാളിത്ത യുഗത്തിന്റെ സവിശേഷതയാണ് യുദ്ധങ്ങള്‍.
ധനമൂലധനത്തെ സംബന്ധിച്ച ലെനിന്റെ സങ്കല്‍പനം പലവിധത്തിലുള്ള വിമര്‍ശനങ്ങള്‍ക്ക് ഇരയായിട്ടുണ്ട്: "സംഭരിച്ചുവയ്‌ക്കലും''(Stock) "പ്രവഹിപ്പിക്കലും'' (flow) തമ്മിലുള്ള ആശയക്കുഴപ്പത്തെ ആധാരമാക്കിയതാണ് അത്; "വന്‍ തുകകള്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന സാമ്പത്തിക ഇടപാടുകള്‍'' (high finance) സംബന്ധിച്ച ഹോബ്‌സണിന്റെ സങ്കല്‍പനത്തിനും (ധനപരവും വ്യാവസായികവുമായ താല്‍പര്യങ്ങള്‍ ഏറെക്കുറെ വ്യത്യസ്‌തമായ ബ്രിട്ടന്റെ സവിശേഷത) "ധനമൂലധനം'' അഥവാ "ബാങ്കുകളുടെ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ളതും വ്യവസായത്തില്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടിട്ടുള്ളതുമായ മൂലധനം'' എന്ന ഹില്‍ ഫെര്‍ഡിങ്ങിന്റെ സങ്കല്‍പനത്തിനും (വ്യാവസായികവും ധനപരവുമായ താല്‍പര്യങ്ങള്‍ ഏകോപിച്ച് നീങ്ങുന്ന ജര്‍മ്മനിയുടെ സവിശേഷത) ഇടയ്‌ക്ക് അത് ആടിക്കളിക്കുന്നു എന്നിവയാണ് ആ വിമര്‍ശനങ്ങള്‍. എന്നാല്‍ ലെനിന്റെ സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ അന്തഃസത്ത എന്താണെന്ന് അറിയാതെയുള്ള വിമര്‍ശനങ്ങളാണ് ഇവയെല്ലാം. "സംഭരിച്ചുവയ്‌ക്കലും'' "പ്രവഹിപ്പിക്കലും'' തമ്മിലുള്ള വേര്‍തിരിവ് ഉപഭോഗ വിധേയവാദ (under-consumptionist) കാഴ്‌ചപ്പാടിനുള്ളില്‍ മാത്രമാണ് പ്രസക്തി കൈവരിക്കുന്നത്; ആ സാഹചര്യത്തില്‍ വായ്‌പാവ്യാപനത്തിലൂടെ ധനസഹായം ചെയ്യുന്ന കയറ്റുമതിമിച്ചം എന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ മൂലധന കയറ്റുമതിക്ക് മൊത്തം ചോദന (aggregate demand) ത്തെ വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കാനുള്ള സ്രോതസ്സായി മാറാന്‍ കഴിയും. ചുരുക്കത്തില്‍, "പ്രവഹിപ്പിക്കല്‍'' പ്രസക്തമാകുന്നത് മൊത്തം ചോദനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ നോക്കുമ്പോഴാണ്; കയറ്റുമതി മിച്ചം കൂടാതെയുള്ള, നിക്ഷേപം തെരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള അവകാശ (portfolio choice) ത്തിന്റെ പ്രതിഫലനം എന്ന നിലയിലുള്ള മൂലധന കയറ്റുമതി മൊത്തം ചോദനത്തെ ബാധിക്കില്ല. ലെനിനെ ഉപഭോഗ വിധേയവാദത്തില്‍നിന്നും വേര്‍പെടുത്തി പരിശോധിച്ചാല്‍, അദ്ദേഹം സംഭരിച്ചുവെയ്‌ക്കലും പ്രവഹിപ്പിക്കലും തമ്മില്‍ വേര്‍തിരിച്ചുകാണുന്നില്ല എന്ന വിമര്‍ശനത്തിന് പ്രസക്തിയുണ്ടാവില്ല. അതേപോലെതന്നെ, മുതലാളിത്തത്തിന്റെ ഒരു ഘട്ടത്തിന്റെ മൊത്തം സവിശേഷതകളാണ് ലെനിന് വിശദീകരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചത്; നിരവധി രാജ്യങ്ങളുടെ പ്രത്യേകതകള്‍ അതില്‍ അദ്ദേഹം ഉള്‍ക്കൊള്ളിച്ചിട്ടുമുണ്ട്; ആ സ്ഥിതിക്ക് അദ്ദേഹം ഉപയോഗിച്ച ഏറെക്കുറെ അയവേറിയതും (elastic) മേല്‍ കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കപ്പെട്ടതുമായ സങ്കല്‍പനങ്ങളെക്കുറിച്ച് വലിയ വിമര്‍ശനം ഉന്നയിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ സിദ്ധാന്തം, അതിന്റെ സാമ്പത്തികമായ സങ്കല്‍പനത്തില്‍ തികച്ചും ലളിതമാണെങ്കിലും അതിന്റെ സന്ദര്‍ഭത്തിനുള്ളില്‍ ഏറെക്കുറെ അപ്രതീക്ഷിതമാണെങ്കിലും, സാമ്രാജ്യത്വം കൈയടക്കിവെച്ചിട്ടുള്ള അധീശാധികാരത്തിന്റെ ബന്ധങ്ങള്‍ ചിത്രീകരിക്കുന്നതില്‍ സമ്പന്നമാണ്. മുമ്പുതന്നെ വിഭജിക്കപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞ ഒരു ലോകത്തെ പുനര്‍ വിഭജിക്കാനുള്ള പരിശ്രമം സങ്കീര്‍ണമായ നിരവധി രൂപങ്ങള്‍ കൈക്കൊള്ളുന്നു (യുദ്ധത്തെ കണക്കിലെടുക്കാതെതന്നെ). കോളനികള്‍, അര്‍ദ്ധ കോളനികള്‍, സാധാരണ സ്വതന്ത്ര രാജ്യങ്ങളുടെ പരമാധികാരത്തെ തകര്‍ക്കല്‍, പോര്‍ച്ചുഗലിനെപ്പോലെയുള്ള കൊളോണിയല്‍ ശക്തികള്‍ക്കുമേല്‍പോലും പ്രത്യയശാസ്‌ത്രപരമായ അധീശാധികാരം സ്ഥാപിക്കാല്‍ ഇത്യാദി. അന്താരാഷ്‌ട്രബന്ധങ്ങളുടെ ലോകത്തെ ലെനിന്റെ സിദ്ധാന്തം മാർൿസിസ്‌റ്റ് വിശകലനത്തിനായി തുറന്നുകൊടുത്തു.
യൂറോപ്യന്‍ തൊഴിലാളിവര്‍ഗ പ്രസ്ഥാനത്തിലെ തിരുത്തല്‍വാദ (റിവിഷനിസം)ത്തെ വിശദീകരിക്കാന്‍ 1908-ല്‍ ലെനിന് പരിശ്രമിച്ചിരുന്നു. മുതലാളിത്ത മത്സരത്തില്‍ പുറന്തള്ളപ്പെടുന്ന ചെറുകിട ഉല്‍പാദകരുടെ തൊഴിലാളിവര്‍ഗത്തിന്റെ ചേരിയിലേക്കുള്ള തള്ളിക്കയറ്റം, അതിനോടൊപ്പം തിരുത്തല്‍വാദത്തിന് മണ്ണൊരുക്കുന്ന അന്യവര്‍ഗ പ്രത്യയശാസ്‌ത്രത്തെക്കൂടി തൊഴിലാളിവര്‍ഗ ചേരിയിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. കുത്തക മുതലാളിത്ത ശക്തികളുടെ "അമിത ലാഭ''ത്തില്‍നിന്നുള്ള കൈക്കൂലിക്ക് അടിപ്പെട്ട തൊഴിലാളിവര്‍ഗത്തില്‍ ഒരു വിഭാഗത്തെ, പ്രത്യേകിച്ച് ട്രേഡ്‌യൂണിയന്‍ നേതൃത്വത്തെയാണ്, എംഗല്‍സിന്റെ ചില പരാമര്‍ശങ്ങളില്‍നിന്നുള്ള സൂചന ഉള്‍ക്കൊണ്ടുകൊണ്ട് ലെനിന് "സാമ്രാജ്യത്വം'' എന്ന കൃതിയില്‍ തിരുത്തല്‍വാദികള്‍ എന്ന് വിശദീകരിച്ചത്. "അസമമായ വിനിമയ''ത്തെ ആധാരമാക്കിയുള്ള പില്‍ക്കാല വാദഗതികളില്‍നിന്നും ലെനിന്റെ ഈ നിലപാടിനെ വേര്‍തിരിച്ചു കാണേണ്ടതുണ്ട്. വികസിത രാജ്യങ്ങളിലെ തൊഴിലാളിവര്‍ഗവും ചൂഷകവിഭാഗത്തിന്റെ ഭാഗംതന്നെയാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നിടംവരെ അത് എത്തി. സാമ്രാജ്യത്വ ചൂഷണത്തിന്റെ പ്രത്യക്ഷത്തിലുള്ള ഗുണഭോക്താക്കളെ മാത്രം ഒരു ഇടുങ്ങിയ വരിയില്‍ ഒതുക്കുകയായിരുന്നില്ല അദ്ദേഹം. മറിച്ച്, ആ പ്രതിഭാസത്തെ കുത്തകയുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി. കുത്തകാധിപത്യം നടപ്പിലാക്കാത്ത അസമമായ വിനിമയം എന്ന സിദ്ധാന്തം ദുരുപദിഷ്‌ടിതമാണ്. സമ്പന്ന കേന്ദ്രങ്ങളും (metropolis) ചുറ്റുവട്ടത്തു (periphery) ള്ളവരും പ്രത്യേക പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ വൈദഗ്ധ്യം നേടുന്നില്ലെങ്കില്‍ അവരുടെ നിലനില്‍പുതന്നെ ഇല്ലാതാവും; എന്നാല്‍ കുത്തകയുടെ അഭാവത്തില്‍ ഇത്തരം വൈദഗ്ധ്യവല്‍ക്കരണത്തെ അവര്‍ക്ക് വിശദീകരിക്കാനാവില്ല. കുത്തകയെ സംബന്ധിച്ച ലെനിനിസ്‌റ്റ് ഊന്നല്‍ ആ വിഷയത്തെ സംബന്ധിച്ച കൂടുതല്‍ ഫലപ്രദമായ സമീപനമാണ് - ഒരു ഇടുങ്ങിയ മണ്ഡലത്തിനും അപ്പുറത്തേക്ക് ഗുണഭോക്താക്കളുടെ വൃത്തത്തെ വിപുലമാക്കുകയാണെങ്കില്‍പോലും ഇതാണ് സ്ഥിതി.
"സാമ്രാജ്യത്വം'' എന്ന തന്റെ കൃതിയില്‍ ലെനിന്, "തീവ്ര-സാമ്രാജ്യത്വം'' (Ultra-imperialism) എന്ന നിലയില്‍ സാര്‍വദേശീയമായി ഏകീകൃതമായ ധനമൂലധനം സമാധാനപരമായ കരാറിലൂടെ ലോകത്തെ കൂട്ടായി കൊള്ളയടിക്കാനുള്ള സാധ്യതയെക്കുറിച്ചുള്ള കാള്‍ കൌട്സ്‌ക്കിയുടെ മന്ത്രോച്ചാരണത്തെ ലെനിന് വിമര്‍ശിച്ചിട്ടുണ്ട്. വിവിധ ധനമൂലധനശക്തികള്‍ക്കിടയില്‍ അവ തമ്മിലുള്ള പരസ്‌പര ധാരണയുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ലോകത്തെ പങ്കിട്ടെടുക്കുമെന്ന് കരുതിയാല്‍തന്നെ, അത് യാഥാര്‍ത്ഥ്യമായാല്‍തന്നെ, ആ സമയത്തെ അവര്‍ ഓരോരുത്തരുടെയും ആപേക്ഷികമായ ശക്തിയെ മാത്രമെ അത് പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നുള്ളൂ. എന്നാല്‍ മുതലാളിത്തത്തിന്റെ സഹജ സവിശേഷതയായ അസമമായ വികസനം ഈ ആപേക്ഷികമായ ശക്തിയെ അനിവാര്യമായും കീഴ്‌മേല്‍ മറിക്കും; ഇത് സംഘട്ടനങ്ങള്‍ക്ക് ഇടയാക്കുകയും തുടര്‍ന്ന് യുദ്ധത്തില്‍ കലാശിക്കുകയും ചെയ്യും. യുദ്ധങ്ങള്‍ക്കിടയിലുള്ള താല്‍ക്കാലിക യുദ്ധവിരാമത്തിന്റെ ഇടവേളയാകാന്‍ മാത്രമേ "തീവ്രസാമ്രാജ്യത്വ''ത്തിനു കഴിയൂ. യുദ്ധാനന്തരകാലത്തെ അനുഭവങ്ങളെ ആധാരമാക്കി പലരും വാദിക്കുന്നത് കൌട്സ്‌ക്കിയന്‍ സങ്കല്‍പനമാണ് ലെനിന്റേതിനെക്കാള്‍ ശരിയെന്നാണ്. സാമ്രാജ്യത്വത്തിനുള്ളിലെ കിടമത്സരങ്ങള്‍ക്ക് പാൿസ് അമേരിക്കാനയ്‌ക്കു കീഴില്‍ (അമേരിക്കന്‍ ആധിപത്യത്തിന്‍കീഴില്‍ സമാധാനം) തീവ്രത കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
എന്നാല്‍, ഇവിടെ രണ്ടു കാര്യങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടേണ്ടതായുണ്ട്: ഒന്നാമത്, ദേശീയാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ളതും ദേശീയ രാഷ്‌ട്രങ്ങളുടെ സഹായം ലഭിക്കുന്നവയുമായ വിവിധ ധനമൂലധനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ കൌട്സ്‌ക്കി കണ്ടിരുന്നതുപോലെ ഈയിടെയായി യോജിപ്പുണ്ടാകുന്നില്ല. എന്നാല്‍, ഒരു പുതിയ അന്താരാഷ്‌ട്ര ധനമൂലധനവും അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഒരു പുതിയ സാമ്രാജ്യത്വവും യാഥാര്‍ത്ഥ്യമായിരിക്കുകയാണ്. മൂലധനം കൂടുതല്‍ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതിന്റെയും അതിര്‍ത്തി കടന്നുള്ള മൂലധന പ്രവാഹത്തിനുള്ള നിയന്ത്രണങ്ങള്‍ ഇല്ലാതാക്കുന്നതിന്റെയും, അതായത് പണത്തിന്റെ ആഗോളവല്‍ക്കരണ പ്രക്രിയ, ഉല്‍പ്പന്നമാണത്. ചുരുക്കത്തില്‍ ഇന്ന് നാം കാണുന്നത്, കൌട്സ്‌ക്കി - ലെനിന് കൂട്ടായ്‌മയെ ഒന്നിച്ച് കടത്തി വെട്ടുന്ന ഒരു പുതിയ പ്രതിഭാസത്തെയാണ്. രണ്ടാമതായി, അന്താരാഷ്‌ട്ര ധനമൂലധനത്തിന്റെ ആവിര്‍ഭാവം, സാമ്രാജ്യത്വശക്തികള്‍ക്കിടയിലെ യുദ്ധങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ചപ്പോള്‍തന്നെ, യുദ്ധം ഇല്ലാതാക്കിയിട്ടില്ല. യുദ്ധമാതൃകകള്‍ മാറിയിട്ടുണ്ട്; പക്ഷേ യുദ്ധങ്ങള്‍ അതിന്റെ എല്ലാ ഭീകരതകളോടുംകൂടി നിലനില്‍ക്കുന്നു. ഇപ്പോഴത്തെ സ്ഥിതിവിശേഷം ലെനിന് പറഞ്ഞതില്‍നിന്നും വ്യത്യസ്‌തമാണ്; പക്ഷേ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സിദ്ധാന്തസംഹിത ഇപ്പോഴും ഈ പുതിയ സ്ഥിതിവിശേഷത്തെയും വിശകലനം ചെയ്യാന്‍ പറ്റിയ മാനദണ്ഡമാണ്.
വിപ്ളവാനന്തര രചനകള്‍
ലെനിന്റെ അസംഖ്യം വിപ്ളവാനന്തര രചനകള്‍ ഇപ്പോഴും അത്യധികം പ്രാധാന്യം അര്‍ഹിക്കുന്നവയും പ്രത്യേകവും കൂടുതല്‍ സമഗ്രവുമായ പരിശോധന ആവശ്യമുള്ളവയുമാണ്. ആഭ്യന്തരയുദ്ധം അവസാനിച്ചതോടെ, "യുദ്ധകാല കമ്യൂണിസം'' "പുതിയ സാമ്പത്തികനയ''ത്തിന് വഴിമാറിക്കൊടുത്തു. അത് മുതലാളിത്ത പ്രവണതയുടെ സാധ്യത തുറന്നുകൊടുത്തു; എന്നാല്‍, സമ്പദ്ഘടനയുടെ ഉന്നതാധികാര കേന്ദ്രങ്ങളില്‍ തൊഴിലാളിവര്‍ഗ ഭരണകൂടത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം നിലനിര്‍ത്തുന്നതിലൂടെ അതിനെ നിലയ്‌ക്കുനിര്‍ത്താവുന്ന തരത്തിലായിരുന്നു അത്. മുതലാളിത്ത പുന:സ്ഥാപനത്തിനെതിരായ നെടുങ്കോട്ടയെന്ന നിലയില്‍ കേന്ദ്രീകൃത ഭരണകൂടത്തിന് നല്‍കിയ ഈ പ്രാധാന്യം, ക്രമേണ ആ വ്യവസ്ഥിതി ജീര്‍ണിക്കുന്നതിനുള്ള വിത്തുപാകിയതായി പലരും കരുതുന്നുണ്ട്. അതുപ്രകാരം കേന്ദ്രീകൃത വ്യവസ്ഥയുടെ ബോധപൂര്‍വമുള്ള സംസ്ഥാപകനായിരുന്നു ലെനിനെന്നും സ്റ്റാലിന്‍ യുഗത്തില്‍ അത് പരിപൂര്‍ണതയില്‍ എത്തുകയാണുണ്ടായതെന്നും വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നുണ്ട്. എന്നാല്‍, ഇത് ലെനിനെ തെറ്റായി വായിക്കലാണ്; സോഷ്യലിസത്തെ സംബന്ധിച്ചഅഭിപ്രായ സ്വാതന്ത്ര്യവാദാത്മകമായ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനപരമായ കാഴ്‌ചപ്പാട് അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും കൈവെടിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ജര്‍മ്മന്‍ വിപ്ളവത്തിന്റെ വിജയസാധ്യതകള്‍ മങ്ങിയതിനെ തുടര്‍ന്നും ലെനിന് ചൈന, ഇന്ത്യ തുടങ്ങിയ പൌരസ്‌ത്യനാടുകളിലേക്ക് പ്രതീക്ഷയോടെ നോക്കാന്‍ ആരംഭിച്ചതിനുശേഷം ശത്രുക്കളാല്‍ വലയംചെയ്യപ്പെട്ട സോവിയറ്റ് യൂണിയനെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി കെട്ടിപ്പടുത്തതായിരുന്നു കേന്ദ്രീകൃതമായ ഭരണകൂട സംവിധാനംപോലും.
ഭരണകൂടം കൊഴിഞ്ഞുപോകുന്നത് സംബന്ധിച്ച് 1917 ആഗസ്റ്റില്‍ എഴുതിയ "ഭരണകൂടവും വിപ്ളവവും'' എന്ന കൃതിയില്‍ ദീര്‍ഘദര്‍ശനം ചെയ്‌ത ലെനിന്, അഭിപ്രായപ്രകടന സ്വാതന്ത്ര്യത്തില്‍ ഊന്നിയ വിമോചനപരമായ ഈ കാഴ്‌ചപ്പാട് തൊഴിലാളിവര്‍ഗ ഭരണകൂടം രൂപീകരിച്ച അതേ കാലത്തുതന്നെ, 1917 ഒൿടോബറില്‍തന്നെ, നടത്തിയ തന്റെ പരാമര്‍ശത്തില്‍ ഇങ്ങനെ ആവര്‍ത്തിച്ചുറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു -"നമുക്ക് ഇപ്പോള്‍തന്നെ, പത്തു ദശലക്ഷം ആളുകളെയെങ്കിലും ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന-ഇരുപത് ദശലക്ഷംപേരെ ഉള്‍ക്കൊള്ളിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും-ഭരണകൂട ഉപകരണം പ്രവര്‍ത്തിപ്പിച്ചു തുടങ്ങാന്‍ കഴിയണം''. നിര്‍ണായകമായ നിമിഷങ്ങളില്‍പോലും, കേന്ദ്രീകൃതമായ ഭരണകൂട ഉപകരണം സൃഷ്‌ടിക്കാന്‍ സാഹചര്യങ്ങള്‍ അദ്ദേഹത്തെ നിര്‍ബന്ധിതനാക്കിയിട്ടും, ട്രേഡ്‌യൂണിയനുകളുടെ സൈനികവല്‍ക്കരണത്തിനെതിരെ എന്നതുപോലെയുള്ള കാര്യങ്ങളിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇടപെടലുകള്‍ ഈ വിമോചനപരമായ വീക്ഷണത്തില്‍നിന്നും ഉയര്‍ന്നുവന്നതാണ്. സോവിയറ്റ് ജനാധിപത്യം പ്രവര്‍ത്തനരഹിതമായതിനുശേഷംപോലും, ലെനിന് ശ്രദ്ധചെലുത്തിയിരുന്നത് ചുരുങ്ങിയപക്ഷം പാര്‍ടിയെങ്കിലും കേന്ദ്രീകൃതമായ ബ്യൂറോക്രാറ്റിക് സംവിധാനമായി മാറാതിരിക്കാനാണ്. അങ്ങനെയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ "അവസാന സമരം'' പാര്‍ടിയുടെ ഉദ്യോഗസ്ഥ മേധാവിത്വവല്‍ക്കരണത്തെ തടയുന്നതിനുള്ള നടപടികള്‍ സ്വീകരിക്കുന്നതിനായത്. ഫ്യൂഡല്‍ ഏകാധിപത്യത്തില്‍നിന്നും ഉയര്‍ന്നുവന്ന ഒരു സമൂഹത്തില്‍ "ജനാധിപത്യ കേന്ദ്രീകരണം'' (ലെനിനിസ്‌റ്റ്പാര്‍ടിയുടെ സംഘടനാ തത്വം) നടപ്പാക്കുന്നത് ഉദ്യോഗസ്ഥ മേധാവിത്വപരമായ കേന്ദ്രീകരണമായി അതിവേഗം അധഃപതിക്കാന്‍ ഇടയുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം തികഞ്ഞ വ്യക്തതയോടെയും ദീര്‍ഘവീക്ഷണത്തോടെയും കണ്ടു. സോഷ്യലിസത്തിന്റെ വിമോചനപരമായ ദൌത്യത്തിനെതിരെ കേന്ദ്രീകരണത്തെ പ്രതിഷ്ഠിച്ച ആള്‍ എന്ന് ലെനിനെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത് ശരിയല്ല.
******
പ്രഭാത് പട്നായിക്
Monday, August 2, 2010
Sunday, August 1, 2010
വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ഗുണനിലവാരവും എയിഡഡ് സ്‌കൂള്‍ അദ്ധ്യാപക നിയമനവും
എയിഡഡ് സ്‌കൂള്‍ അദ്ധ്യാപക നിയമനത്തില്‍ ചില ക്രമീകരണങ്ങള്‍ ഏര്‍പ്പെടുത്തുന്നത് ഉചിതമായിരിക്കുമെന്ന് ഈയിടെ കേരള ഹൈക്കോടതി നിരീക്ഷിക്കുകയുണ്ടായി. ഓരോ അദ്ധ്യയന വര്‍ഷത്തിന്റെയും ആരംഭത്തില്‍ത്തന്നെ ഉണ്ടാകാനിടയുള്ള ഒഴിവുകള്‍ നിജപ്പെടുത്തുകയും അവ ചട്ടപ്രകാരം നികത്താവുന്ന ഒഴിവുകളാണെന്ന് വിദ്യാഭ്യാസ വകുപ്പധികൃതരുടെ സമ്മതിപത്രം നേടുകയും ചെയ്‌തതിനുശേഷമായിരിക്കണം എയിഡഡ് സ്‌കൂള്‍ മാനേജര്‍മാര്‍ അദ്ധ്യാപക നിയമനം നടത്തേണ്ടത് എന്നാണ് കോടതിയുടെ നിരീക്ഷണം. അങ്ങനെയായാല്‍ നിയമനം നേടിയതിനുശേഷം വകുപ്പധികൃതരുടെ അംഗീകാരത്തിനും ശമ്പളത്തിനും വേണ്ടി മാസങ്ങളോ വര്‍ഷങ്ങളോ തന്നെ അദ്ധ്യാപകര്‍ അലഞ്ഞു തിരിയേണ്ടിവരില്ലായെന്നും അവര്‍ സംതൃപ്‌തരായിരിക്കുമെന്നും കോടതി പറയുകയുണ്ടായി. കോടതി ഇത്രയും പറഞ്ഞതിനപ്പുറം ചില വസ്‌തുതകളിലേക്കും കൂടി ഈ നിരീക്ഷണത്തെ ബാധകമാക്കാം. അത് വിദ്യാഭ്യാസ വകുപ്പിലെ അഴിമതിയെ സംബന്ധിക്കുന്നതാണ്. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഇല്ലാത്ത ഒഴിവുകളിലേക്ക് ജാതി - മത - ധന പരിഗണനകള്‍വെച്ച് നിയമനം നേടിയതിനുശേഷം അംഗീകാരം ലഭിക്കുന്നതിനായി ഉദ്യോഗസ്ഥരെ ഭയ - കൌടില്യ - ലോഭങ്ങളിലൂടെ സ്വാധീനിച്ച് കാര്യം സാധിക്കുന്നുണ്ട് എന്നത് വസ്‌തുതയാണ്. തെളിവുകളും രേഖകളും സാക്ഷികളുമില്ലാത്തതിനാല്‍ കേസുമില്ല ശിക്ഷയുമില്ല. ഈ സമൂഹത്തില്‍ ജീവിക്കുന്ന ആര്‍ക്കും - നീതിന്യായ കോടതികളിലെ ന്യായാധിപര്‍ മുതല്‍ ഭരണ - പ്രതിപക്ഷ രാഷ്‌ട്രീയക്കാര്‍ക്കുവരെ അറിവുള്ള കാര്യമാണത്.
ഭരണസംവിധാനത്തിന്റെ നാനാമേഖലകളിലെ അഴിമതിക്ക് നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പഴക്കമുണ്ട്. ഒന്നാംതരം കായ്‌ഫലമുള്ള തെങ്ങുകളെ മൂന്നാംതരമെന്ന് കണ്ടെഴുതിയ (assessment) മല്ലന്‍ ശങ്കരന്റെ വലതുകയ്യിന്റെ പെരുവിരല്‍ ഛേദിച്ചു കളയുകയും കളവുചെയ്‌തവന്റെ നെറ്റിയില്‍ ചുട്ടുപഴുപ്പിച്ച കൊരടാവുകൊണ്ട് ചാപ്പ കുത്തുകയും ചെയ്‌ത വേലുത്തമ്പിദളവയുടെ ശിക്ഷാമുറകള്‍ക്ക് തിരുവിതാംകൂറിലെ അഴിമതി അവസാനിപ്പിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. അതിനും ഒരു നൂറ്റാണ്ടിനുശേഷം ഖജനാവു കൊള്ളയടിച്ച് ബന്ധുക്കള്‍ക്കും ആശ്രിതര്‍ക്കും മണിമാളികകള്‍ പണിത അധികാരികളോട് "തിരുവിതാംകൂറിലെ ഖജനാവ് പൊന്നു തമ്പുരാന്റെ തറവാട്ടു സ്വത്തല്ല'' എന്ന് വിളിച്ചുപറഞ്ഞ സ്വദേശാഭിമാനി രാമകൃഷ്ണപിള്ളയെ നാടുകടത്തിയതിന്റെ നൂറാം വാര്‍ഷികവും കഴിഞ്ഞു. എന്നിട്ടും അഴിമതി കുറയുന്നില്ല. ഒറ്റയടിക്ക് നിറുത്തലാക്കാന്‍ കഴിയുന്ന ഒരു പ്രതിഭാസമല്ല അത്.
കോടതി നിരീക്ഷിച്ച പ്രകാരം നിയമനം നടത്തിയാലും അദ്ധ്യാപകര്‍ക്ക് ശമ്പളം കിട്ടുന്നതിനുള്ള കാലതാമസം ഒഴിവാകുമെന്നല്ലാതെ നിയമിക്കപ്പെടുന്ന അദ്ധ്യാപകരുടെ ഗുണനിലവാരം ഉറപ്പുവരുത്താന്‍ അത് പര്യാപ്‌തമാവില്ല. എന്തെന്നാല്‍ എയിഡഡ് സ്‌കൂള്‍ അധ്യാപക നിയമനത്തില്‍ ഗുണനിയന്ത്രണം ഏര്‍പ്പെടുത്താന്‍ ഇതേ വരെ ആരും ശ്രദ്ധിച്ചില്ലായെന്നതാണ് വസ്‌തുത. കേരളത്തിലെ സര്‍ക്കാര്‍ സ്ഥാപനങ്ങളിലും പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങളിലും സഹകരണ സംഘങ്ങളിലും എഴുത്തുപരീക്ഷയില്ലാതെ ഉദ്യോഗാര്‍ത്ഥികളെ തെരഞ്ഞെടുക്കുകയോ നിയമിക്കുകയോ ചെയ്യാറില്ല. ലാസ്റ്റ് ഗ്രേഡ് ജീവനക്കാരുടെ അര്‍ഹതപ്പട്ടിക തയ്യാറാക്കുന്നതിനുപോലും എഴുത്തുപരീക്ഷ നടത്താറുണ്ട്. സര്‍വകലാശാലകളിലും ഇതുതന്നെയാണ് സ്ഥിതി. ഉയര്‍ന്ന തസ്‌തികകളിലെ നിയമനത്തിന് അഭിമുഖ പരീക്ഷയുമുണ്ട്. സര്‍ക്കാര്‍ സ്‌കൂളുകളിലെ അദ്ധ്യാപക നിയമനത്തിന് എഴുത്തുപരീക്ഷയും അഭിമുഖ പരീക്ഷയുമുണ്ട്. ഹയര്‍സെക്കണ്ടറി അദ്ധ്യാപകരാകാന്‍ സ്റ്റേറ്റ് എലിജിബിലിറ്റി ടെസ്റ്റ് (SET) പരീക്ഷ പാസാകണം. കോളേജദ്ധ്യാപകനാകാന്‍ നാഷണല്‍ എലിജിബിലിറ്റി ടെസ്റ്റ് (NET) പരീക്ഷ പാസാകണം. ഈ പരീക്ഷകളില്‍ വിജയിച്ച സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് ഉണ്ടെങ്കില്‍ മാത്രമേ പിഎസ്സിയില്‍ അപേക്ഷിക്കാന്‍ കഴിയുകയുള്ളൂ. അതിനുശേഷം പിഎസ്സി വക പരീക്ഷയുണ്ട്. അതില്‍ വിജയിച്ച് ചുരുക്കപ്പട്ടികയില്‍ കടന്നുകൂടിയാല്‍ പിന്നീട് അഭിമുഖ പരീക്ഷയുണ്ട്. അതിലും വിജയിച്ചാല്‍ മാത്രമേ റാങ്ക് ലിസ്റ്റില്‍ ഉള്‍പ്പെടുകയുള്ളൂ. ഇതിനുശേഷം സംവരണതത്വങ്ങള്‍ പാലിച്ചുകൊണ്ട് നിയമനം നടത്തുന്നു. എയിഡഡ് ഹയര്‍ സെക്കന്‍ഡറിയിലും കോളേജിലും സെറ്റും നെറ്റും ഉള്ളവരെ അഭിമുഖപരീക്ഷ നടത്തിയതിനുശേഷമാണ് നിയമിക്കുന്നത്. അത്രയെങ്കിലും ഗുണനിയന്ത്രണം അവിടെയുണ്ട്. എന്നാല്‍ പ്രൈമറി മുതല്‍ ഹൈസ്‌കൂള്‍ വരെയുള്ള എയിഡഡ് മേഖലയിലെ അദ്ധ്യാപക നിയമനത്തില്‍ യാതൊരുവിധ ഗുണനിയന്ത്രണവും ഏര്‍പ്പെടുത്താന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.
കഴിഞ്ഞ രണ്ടു ദശാബ്‌ദത്തിനിടയ്‌ക്ക് കൂണു മുളക്കുന്നതുപോലെയാണ് കേരളത്തില്‍ ടിടിഐകളും ട്രെയിനിംഗ് കോളേജുകളും തുടങ്ങിയിട്ടുള്ളത്. കര്‍ണാടകത്തിലും തമിഴ്‌നാട്ടിലും ഇതിലേറെയുണ്ട്. അവിടെയെല്ലാം കോഴ കൊടുത്തും ഭാരിച്ച ഫീസ് കൊടുത്തും പഠനം പൂര്‍ത്തിയാക്കിയവരാണ് കേരളത്തിലെ പ്രൈമറി സ്‌കൂളുകളിലും ഹൈസ്‌കൂളുകളിലും നിയമനം തേടിയെത്തുന്നത്. ഇതില്‍ യഥാര്‍ത്ഥ യോഗ്യതയും കഴിവുമുള്ള ചിലര്‍ പിഎസ്സി നടത്തുന്ന പരീക്ഷകള്‍ താണ്ടി സര്‍ക്കാര്‍ സ്‌കൂളുകളിലെത്തും. എന്നാല്‍ എയിഡഡ് സ്‌കൂളുകളിലോ? അണ്‍ എയിഡഡ് കോളേജില്‍ അഡ്‌മിഷന്‍ തരപ്പെടുത്തിയതുപോലെ തന്നെ എയിഡഡ് സ്‌കൂളുകളില്‍ ലക്ഷങ്ങള്‍ കോഴ നല്‍കി അദ്ധ്യാപകരാകുന്നു. കോഴ വാങ്ങാത്ത മാനേജര്‍മാരാണെങ്കില്‍ ജാതി - മത - ബന്ധുബലം പരിഗണിച്ച് നിയമനം നടത്തുന്നു. ഇതിലേതായാലും അത്തരത്തില്‍ നിയമനം നേടിയവരുടെ നിലവാരത്തെപ്പറ്റി സംശയമുണ്ടാവുക സ്വാഭാവികമാണ്. ഇത്തരക്കാരുടെ നിയമനത്തിന് അംഗീകാരം കിട്ടാനാണ് മാസങ്ങളും വര്‍ഷങ്ങളും നെട്ടോട്ടമോടേണ്ടതായി വരുന്നുവെന്ന് കോടതി നിരീക്ഷിച്ചത്. അഡ്‌മിഷന്‍ കിട്ടാനും നിയമനം നേടാനും ലക്ഷങ്ങള്‍ മുടക്കിയവരുടെ മനോഭാവം ഉല്‍പന്നം വില കൊടുത്തു വാങ്ങുന്നവരുടേതായിരിക്കും. ആ മനോഭാവമാണ് നിയമനാംഗീകാരം കിട്ടുന്നതിനുവേണ്ടി വിദ്യാഭ്യാസ വകുപ്പിലെ ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ക്ക് കൈക്കൂലി കൊടുക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്. നേരത്തെ ലക്ഷങ്ങള്‍ മുടക്കിയവര്‍ക്ക് ഇനി ആയിരങ്ങള്‍ മുടക്കേണ്ട കാര്യമല്ലേയുള്ളൂ. ആനയെ വാങ്ങാമെങ്കില്‍ എന്തുകൊണ്ട് തോട്ടികൂടി വാങ്ങിക്കൂട?
ശിശുകേന്ദ്രിതവും പ്രവര്‍ത്തനാധിഷ്ഠിതവും പ്രക്രിയാബന്ധിതവും ആയതും നിരന്തര മൂല്യനിര്‍ണയമുള്ളതും, ജ്ഞാന നിര്‍മിതി രീതിയിലധിഷ്ഠിതവുമായ കേരളത്തിലെ പുതിയ പാഠ്യപദ്ധതി ഇക്കൂട്ടരുടെ മുമ്പില്‍ പൊതിക്കാത്ത തേങ്ങാപോലെയാണ്. ഇതൊന്നും ഉള്‍ക്കൊള്ളാനുള്ള മനോഭാവമല്ല അവരുടേത്. സുരക്ഷിതമായ ഒരു തൊഴിലും സ്ഥിരമായ വരുമാനവും സമൂഹത്തില്‍ അംഗീകാരവും വിവാഹ കമ്പോളത്തില്‍ ഉയര്‍ന്ന റേറ്റും എന്നതിനപ്പുറം ഭാവി തലമുറയെ വാര്‍ത്തെടുക്കുന്ന മഹത്തരവും ശ്രമകരവുമായ ദൌത്യമാണ് തങ്ങള്‍ നിര്‍വഹിക്കുന്നത് എന്ന് ഒരിക്കലും ഇവര്‍ക്ക് തോന്നിയിട്ടില്ല. പുതിയ പാഠ്യപദ്ധതിയേയും അദ്ധ്യാപക പരിശീലനത്തേയും നിശബ്‌ദമായി അട്ടിമറിച്ചതില്‍ ഇവരുടെ പങ്ക് നിര്‍ണായകമായിരുന്നു. സ്‌കൂള്‍ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ നിലവാരം കുറഞ്ഞുപോകാനുള്ള പല കാരണങ്ങളില്‍ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒന്ന് അദ്ധ്യാപകരുടെ ഗുണനിലവാരത്തകര്‍ച്ചയാണ്. വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ നിലവാരം കുടികൊള്ളുന്നത് അദ്ധ്യാപകരുടെ നിലവാരത്തിലാണ്. യോഗ്യതയും ശേഷിയും അഭിരുചിയുമുള്ള അദ്ധ്യാപകര്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ക്ക് മാര്‍ഗ്ഗദര്‍ശികളായിരിക്കും; ഗുരുനാഥന്മാരായിരിക്കും; ദാര്‍ശനികരായിരിക്കും; സ്‌നേഹനിധികളായിരിക്കും. അത്തരക്കാരുടെ എണ്ണം വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ മാത്രമേ സ്‌കൂള്‍ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ നിലവാരവും വിശ്വാസ്യതയും വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കാന്‍ സാധിക്കുകയുള്ളൂ. അപ്പോള്‍ മാത്രമേ, അണ്‍ എയിഡഡ് മേഖലയിലേക്കും സിബിഎസ്ഇയിലേക്കുമുള്ള ഒഴുക്ക് തടയാനാവുകയുള്ളു. പത്താം ക്ളാസുവരെ സിബിഎസ്ഇയിലും ഐസിഎസ്സിയിലും പഠിച്ചവര്‍ ഹയര്‍ സെക്കന്‍ഡറിയിലെത്തുമ്പോള്‍ കേരള പാഠ്യപദ്ധതി സ്വീകരിക്കാനും കാരണം മറ്റൊന്നല്ല.
ഇത്രയും പറഞ്ഞതിനര്‍ത്ഥം എയിഡഡ് മേഖലയിലെ മുഴുവന്‍ അദ്ധ്യാപകരും നിര്‍ഗുണന്മാരും സര്‍ക്കാര്‍ സ്‌കൂളുകളിലെ അദ്ധ്യാപകര്‍ ഗുണവാന്മാരുമാണെന്നല്ല. രണ്ടിടത്തും ഗുണവാന്മാരും നിര്‍ഗുണരുമുണ്ട്. ആപേക്ഷികമായ അന്തരമുണ്ടെന്നേയുള്ളൂ. ഗുണമേന്മ ഉറപ്പാക്കുന്നതിന് നിയമനത്തിലെ പ്രക്രിയ ഒരു പ്രധാന ഘടകമാണ്. പിഎസ്സി വഴി നിയമനം നടത്തുമ്പോള്‍ പാലിക്കപ്പെടുന്ന നടപടിക്രമങ്ങള്‍ ഗുണനിലവാരം ഉറപ്പാക്കാന്‍ സഹായകരമാണ്. അങ്ങനെ നിയമിക്കപ്പെടുന്നവരുടെ ഗുണനിലവാരം നിലനിറുത്തേണ്ടതും വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കേണ്ടതും വിദ്യാഭ്യാസ വകുപ്പിന്റെ കടമയാണ്. കോടികള്‍ ചെലവാക്കി വര്‍ഷംതോറും പരിശീലനം നടത്തിയിട്ടും ഗുണനിലവാരം വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ലെങ്കില്‍ പരിശീലനത്തിന്റെ പിഴവാണെന്നു വേണം കരുതാന്‍. എയിഡഡ് ആയാലും സര്‍ക്കാര്‍ വക ആയാലും അദ്ധ്യാപകര്‍ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന പാഠ്യപദ്ധതിയും പാഠപുസ്‌തകങ്ങളും ഒന്നു തന്നെയാണ്. സുദീര്‍ഘമായ ഒരു നിയമന പ്രക്രിയയിലൂടെ കടന്നുവരുന്ന സര്‍ക്കാര്‍ സ്‌കൂളദ്ധ്യാപകരുടെ നിലവാരം അത്തരമൊരു പ്രക്രിയയ്‌ക്കു വിധേയമാകാതെ കടന്നുവന്നവരുടേതിനേക്കാള്‍ മെച്ചപ്പെട്ടതായിരിക്കും. പിഎസ്സി പരീക്ഷയ്‌ക്കും ഇന്റര്‍വ്യൂവിനും വേണ്ടി നടത്തിയ തയ്യാറെടുപ്പുകള്‍ അവരുടെ നിലവാരം മെച്ചപ്പെടാന്‍ സഹായിച്ചിട്ടുണ്ട്. അത്തരമൊരു തയ്യാറെടുപ്പിന്റെ ആവശ്യമില്ലാത്ത എയിഡഡ് സ്‌കൂള്‍ അദ്ധ്യാപകര്‍ എഴുത്തുപരീക്ഷയുടെയും അഭിമുഖത്തിന്റെയും അനുഭവമില്ലാത്തവരാണ്. ഇതാണ് രണ്ടു കൂട്ടരും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം.
ഇക്കാരണങ്ങളാല്‍ എയിഡഡ് സ്‌കൂള്‍ അദ്ധ്യാപക നിയമനത്തില്‍ ഗുണനിലവാരം ഉറപ്പാക്കാന്‍ ചില നടപടി ക്രമങ്ങള്‍ അടിയന്തിരമായി നടപ്പാക്കേണ്ടത് ആവശ്യമാണ്. അതിലേക്കായി ചില നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ വെയ്‌ക്കുകയാണ്. ഒന്ന്; ഹയര്‍ സെക്കന്ററി - കോളേജദ്ധ്യാപക നിയമനത്തില്‍ സെറ്റും നെറ്റും ഉള്ളതുപോലെ സ്‌കൂള്‍ അദ്ധ്യാപക നിയമനത്തിലും ഒരു സെറ്റ് പരീക്ഷ നിര്‍ബന്ധമാക്കണം. (സര്‍ക്കാര്‍ സ്‌കൂള്‍ അദ്ധ്യാപകര്‍ക്കും ഇത് ബാധകമാക്കേണ്ടതാണ്). രണ്ട്, വ്യക്തിഗത മാനേജ്‌മെന്റായാലും കോര്‍പ്പറേറ്റ് മാനേജ്‌മെന്റായാലും അദ്ധ്യാപക നിയമനത്തിന് അപേക്ഷ ക്ഷണിച്ചുകൊണ്ടുള്ള പത്രപ്പരസ്യം കൊടുക്കുകയും ഉദ്യോഗാര്‍ത്ഥികളെ എഴുത്തുപരീക്ഷയ്‌ക്കു വിധേയരാക്കുകയുംവേണം. എഴുത്തുപരീക്ഷയില്‍ നിശ്ചിത ശതമാനം മാര്‍ക്ക് നേടിയിരിക്കണമെന്ന് മുന്‍കൂട്ടി പ്രഖ്യാപിക്കണം. മൂന്ന്, അത്തരത്തില്‍ വിജയികളായി വരുന്നവരെ അഭിമുഖ പരീക്ഷയ്‌ക്കു വിധേയരാക്കണം. പിഎസ്സി ചെയ്യുന്നതുപോലെ അഭിമുഖ പരീക്ഷയുടെ വിഹിതം ആകെ മാര്‍ക്കിന്റെ ഇരുപതുശതമാനത്തില്‍ കവിയാന്‍ പാടില്ല. അര്‍ഹരായവരെ തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിനുമുമ്പ് ഈ മൂന്നു ഘട്ടങ്ങളും പൂര്‍ത്തിയാക്കിയാല്‍ സര്‍ക്കാര്‍ സ്‌കൂളിലേയും എയിഡഡ് സ്‌കൂളിലേയും അദ്ധ്യാപകരുടെ നിയമന ഘട്ടത്തില്‍ തന്നെ തുല്യതയും ഗുണമേന്മയും ഉറപ്പാക്കാന്‍ കഴിയും.
മേല്‍പ്പറഞ്ഞ മൂന്നു ഘട്ടങ്ങളില്‍ ആദ്യത്തേതിന് ഇന്ന് നിലവിലുള്ള സംവിധാനം തന്നെ പര്യാപ്‌തമാകും. രണ്ടാംഘട്ടത്തിലെ എഴുത്തുപരീക്ഷയുടെ ഘടകങ്ങള്‍ നിശ്ചയിക്കുകയും ചോദ്യത്തിന്റെ നിലവാരം നിശ്ചയിക്കുകയും ചെയ്‌തു കഴിഞ്ഞാല്‍ പരീക്ഷ നടത്താന്‍ മാനേജര്‍മാരെത്തന്നെ ചുമതലപ്പെടുത്താവുന്നതാണ്. മൂന്നാംഘട്ടത്തിലെ അഭിമുഖ പരീക്ഷയ്‌ക്ക് സര്‍ക്കാര്‍ പ്രതിനിധിയും വിദ്യാഭ്യാസ വിദഗ്ദ്ധനുമടങ്ങിയ ഒരു സമിതി രൂപീകരിക്കാന്‍ മാനേജര്‍മാരെത്തന്നെ ചുമതലപ്പെടുത്തിയാല്‍ മതി. അഭിമുഖപരീക്ഷ കഴിഞ്ഞാല്‍ ഒരു നിശ്ചിത സമയത്തിനകം റാങ്ക് ലിസ്റ്റ് പ്രസിദ്ധീകരിക്കണമെന്ന് നിഷ്‌ക്കര്‍ഷിക്കുകയും വേണം. കുത്തഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന അദ്ധ്യാപകനിയമനം ചിട്ടപ്പെടുത്താന്‍ ഈ നടപടികള്‍ സഹായകമാകും.
ഇത്തരം ചില വ്യവസ്ഥകള്‍ ഏര്‍പ്പെടുത്തുന്നതുകൊണ്ട് മാനേജര്‍മാരുടെ അവകാശങ്ങള്‍ക്ക് യാതൊരു കോട്ടവും തട്ടുകയില്ല. ന്യൂനപക്ഷമായാലും ഭൂരിപക്ഷമായാലും ഭരണഘടനാപരമായും അല്ലാതെയും തങ്ങള്‍ അനുഭവിച്ചുവരുന്ന അവകാശങ്ങള്‍ യാതൊരുവിധത്തിലും ഹനിക്കപ്പെടുകയില്ല. മേല്‍പറഞ്ഞ നടപടിക്രമങ്ങളിലൂടെ ഗുണനിലവാരമുള്ള അദ്ധ്യാപകരെ നിയമിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ അവരുടെ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ മേന്മ വര്‍ദ്ധിക്കുകയും ഇപ്പോഴുള്ളതിനേക്കാള്‍ യശസ്സ് കൈവരികയും ചെയ്യും. പൊതുവില്‍ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ നിലവാരം വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കാന്‍ അത് സഹായകരമായിരിക്കും. ഭാവി തലമുറയുടെ നിലവാരം നിശ്ചയിക്കപ്പെടുന്നത് വിദ്യാലയങ്ങളിലാണ്. പൊതുജീവിതത്തിന്റെ സമസ്‌ത മേഖലകളുടെയും നിലവാരം സ്‌കൂള്‍ വിദ്യാഭ്യാസത്തെ ആശ്രയിച്ചാണിരിക്കുന്നത്. ഒരു ശിശുവിന്റെ ആരോഗ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം മുലപ്പാലാണ് എന്നതുപോലെ സാമൂഹ്യജീവിയായ മനുഷ്യന്റെ ഗുണനിലവാരത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം വിദ്യാഭ്യാസമാണ്.
അവകാശവും കടമയും ഒരു നാണയത്തിന്റെ രണ്ടു വശങ്ങളാണ്. ഒന്നിനു മാത്രമായി നിലനില്‍പില്ല. ഗുണമേന്മയുള്ള വിദ്യാഭ്യാസം കുട്ടിയുടെ അവകാശമാണ്. അതു നല്‍കാനുള്ള കടമ സര്‍ക്കാരിന്റേതാണ്. അതു നടപ്പാക്കാന്‍ സര്‍ക്കാര്‍ തയ്യാറാകണം.
*****
പ്രൊഫ. വി കാര്‍ത്തികേയന്‍നായര്‍, കടപ്പാട് : ചിന്ത വാരിക
ഭരണസംവിധാനത്തിന്റെ നാനാമേഖലകളിലെ അഴിമതിക്ക് നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പഴക്കമുണ്ട്. ഒന്നാംതരം കായ്‌ഫലമുള്ള തെങ്ങുകളെ മൂന്നാംതരമെന്ന് കണ്ടെഴുതിയ (assessment) മല്ലന്‍ ശങ്കരന്റെ വലതുകയ്യിന്റെ പെരുവിരല്‍ ഛേദിച്ചു കളയുകയും കളവുചെയ്‌തവന്റെ നെറ്റിയില്‍ ചുട്ടുപഴുപ്പിച്ച കൊരടാവുകൊണ്ട് ചാപ്പ കുത്തുകയും ചെയ്‌ത വേലുത്തമ്പിദളവയുടെ ശിക്ഷാമുറകള്‍ക്ക് തിരുവിതാംകൂറിലെ അഴിമതി അവസാനിപ്പിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. അതിനും ഒരു നൂറ്റാണ്ടിനുശേഷം ഖജനാവു കൊള്ളയടിച്ച് ബന്ധുക്കള്‍ക്കും ആശ്രിതര്‍ക്കും മണിമാളികകള്‍ പണിത അധികാരികളോട് "തിരുവിതാംകൂറിലെ ഖജനാവ് പൊന്നു തമ്പുരാന്റെ തറവാട്ടു സ്വത്തല്ല'' എന്ന് വിളിച്ചുപറഞ്ഞ സ്വദേശാഭിമാനി രാമകൃഷ്ണപിള്ളയെ നാടുകടത്തിയതിന്റെ നൂറാം വാര്‍ഷികവും കഴിഞ്ഞു. എന്നിട്ടും അഴിമതി കുറയുന്നില്ല. ഒറ്റയടിക്ക് നിറുത്തലാക്കാന്‍ കഴിയുന്ന ഒരു പ്രതിഭാസമല്ല അത്.
കോടതി നിരീക്ഷിച്ച പ്രകാരം നിയമനം നടത്തിയാലും അദ്ധ്യാപകര്‍ക്ക് ശമ്പളം കിട്ടുന്നതിനുള്ള കാലതാമസം ഒഴിവാകുമെന്നല്ലാതെ നിയമിക്കപ്പെടുന്ന അദ്ധ്യാപകരുടെ ഗുണനിലവാരം ഉറപ്പുവരുത്താന്‍ അത് പര്യാപ്‌തമാവില്ല. എന്തെന്നാല്‍ എയിഡഡ് സ്‌കൂള്‍ അധ്യാപക നിയമനത്തില്‍ ഗുണനിയന്ത്രണം ഏര്‍പ്പെടുത്താന്‍ ഇതേ വരെ ആരും ശ്രദ്ധിച്ചില്ലായെന്നതാണ് വസ്‌തുത. കേരളത്തിലെ സര്‍ക്കാര്‍ സ്ഥാപനങ്ങളിലും പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങളിലും സഹകരണ സംഘങ്ങളിലും എഴുത്തുപരീക്ഷയില്ലാതെ ഉദ്യോഗാര്‍ത്ഥികളെ തെരഞ്ഞെടുക്കുകയോ നിയമിക്കുകയോ ചെയ്യാറില്ല. ലാസ്റ്റ് ഗ്രേഡ് ജീവനക്കാരുടെ അര്‍ഹതപ്പട്ടിക തയ്യാറാക്കുന്നതിനുപോലും എഴുത്തുപരീക്ഷ നടത്താറുണ്ട്. സര്‍വകലാശാലകളിലും ഇതുതന്നെയാണ് സ്ഥിതി. ഉയര്‍ന്ന തസ്‌തികകളിലെ നിയമനത്തിന് അഭിമുഖ പരീക്ഷയുമുണ്ട്. സര്‍ക്കാര്‍ സ്‌കൂളുകളിലെ അദ്ധ്യാപക നിയമനത്തിന് എഴുത്തുപരീക്ഷയും അഭിമുഖ പരീക്ഷയുമുണ്ട്. ഹയര്‍സെക്കണ്ടറി അദ്ധ്യാപകരാകാന്‍ സ്റ്റേറ്റ് എലിജിബിലിറ്റി ടെസ്റ്റ് (SET) പരീക്ഷ പാസാകണം. കോളേജദ്ധ്യാപകനാകാന്‍ നാഷണല്‍ എലിജിബിലിറ്റി ടെസ്റ്റ് (NET) പരീക്ഷ പാസാകണം. ഈ പരീക്ഷകളില്‍ വിജയിച്ച സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് ഉണ്ടെങ്കില്‍ മാത്രമേ പിഎസ്സിയില്‍ അപേക്ഷിക്കാന്‍ കഴിയുകയുള്ളൂ. അതിനുശേഷം പിഎസ്സി വക പരീക്ഷയുണ്ട്. അതില്‍ വിജയിച്ച് ചുരുക്കപ്പട്ടികയില്‍ കടന്നുകൂടിയാല്‍ പിന്നീട് അഭിമുഖ പരീക്ഷയുണ്ട്. അതിലും വിജയിച്ചാല്‍ മാത്രമേ റാങ്ക് ലിസ്റ്റില്‍ ഉള്‍പ്പെടുകയുള്ളൂ. ഇതിനുശേഷം സംവരണതത്വങ്ങള്‍ പാലിച്ചുകൊണ്ട് നിയമനം നടത്തുന്നു. എയിഡഡ് ഹയര്‍ സെക്കന്‍ഡറിയിലും കോളേജിലും സെറ്റും നെറ്റും ഉള്ളവരെ അഭിമുഖപരീക്ഷ നടത്തിയതിനുശേഷമാണ് നിയമിക്കുന്നത്. അത്രയെങ്കിലും ഗുണനിയന്ത്രണം അവിടെയുണ്ട്. എന്നാല്‍ പ്രൈമറി മുതല്‍ ഹൈസ്‌കൂള്‍ വരെയുള്ള എയിഡഡ് മേഖലയിലെ അദ്ധ്യാപക നിയമനത്തില്‍ യാതൊരുവിധ ഗുണനിയന്ത്രണവും ഏര്‍പ്പെടുത്താന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.
കഴിഞ്ഞ രണ്ടു ദശാബ്‌ദത്തിനിടയ്‌ക്ക് കൂണു മുളക്കുന്നതുപോലെയാണ് കേരളത്തില്‍ ടിടിഐകളും ട്രെയിനിംഗ് കോളേജുകളും തുടങ്ങിയിട്ടുള്ളത്. കര്‍ണാടകത്തിലും തമിഴ്‌നാട്ടിലും ഇതിലേറെയുണ്ട്. അവിടെയെല്ലാം കോഴ കൊടുത്തും ഭാരിച്ച ഫീസ് കൊടുത്തും പഠനം പൂര്‍ത്തിയാക്കിയവരാണ് കേരളത്തിലെ പ്രൈമറി സ്‌കൂളുകളിലും ഹൈസ്‌കൂളുകളിലും നിയമനം തേടിയെത്തുന്നത്. ഇതില്‍ യഥാര്‍ത്ഥ യോഗ്യതയും കഴിവുമുള്ള ചിലര്‍ പിഎസ്സി നടത്തുന്ന പരീക്ഷകള്‍ താണ്ടി സര്‍ക്കാര്‍ സ്‌കൂളുകളിലെത്തും. എന്നാല്‍ എയിഡഡ് സ്‌കൂളുകളിലോ? അണ്‍ എയിഡഡ് കോളേജില്‍ അഡ്‌മിഷന്‍ തരപ്പെടുത്തിയതുപോലെ തന്നെ എയിഡഡ് സ്‌കൂളുകളില്‍ ലക്ഷങ്ങള്‍ കോഴ നല്‍കി അദ്ധ്യാപകരാകുന്നു. കോഴ വാങ്ങാത്ത മാനേജര്‍മാരാണെങ്കില്‍ ജാതി - മത - ബന്ധുബലം പരിഗണിച്ച് നിയമനം നടത്തുന്നു. ഇതിലേതായാലും അത്തരത്തില്‍ നിയമനം നേടിയവരുടെ നിലവാരത്തെപ്പറ്റി സംശയമുണ്ടാവുക സ്വാഭാവികമാണ്. ഇത്തരക്കാരുടെ നിയമനത്തിന് അംഗീകാരം കിട്ടാനാണ് മാസങ്ങളും വര്‍ഷങ്ങളും നെട്ടോട്ടമോടേണ്ടതായി വരുന്നുവെന്ന് കോടതി നിരീക്ഷിച്ചത്. അഡ്‌മിഷന്‍ കിട്ടാനും നിയമനം നേടാനും ലക്ഷങ്ങള്‍ മുടക്കിയവരുടെ മനോഭാവം ഉല്‍പന്നം വില കൊടുത്തു വാങ്ങുന്നവരുടേതായിരിക്കും. ആ മനോഭാവമാണ് നിയമനാംഗീകാരം കിട്ടുന്നതിനുവേണ്ടി വിദ്യാഭ്യാസ വകുപ്പിലെ ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ക്ക് കൈക്കൂലി കൊടുക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്. നേരത്തെ ലക്ഷങ്ങള്‍ മുടക്കിയവര്‍ക്ക് ഇനി ആയിരങ്ങള്‍ മുടക്കേണ്ട കാര്യമല്ലേയുള്ളൂ. ആനയെ വാങ്ങാമെങ്കില്‍ എന്തുകൊണ്ട് തോട്ടികൂടി വാങ്ങിക്കൂട?
ശിശുകേന്ദ്രിതവും പ്രവര്‍ത്തനാധിഷ്ഠിതവും പ്രക്രിയാബന്ധിതവും ആയതും നിരന്തര മൂല്യനിര്‍ണയമുള്ളതും, ജ്ഞാന നിര്‍മിതി രീതിയിലധിഷ്ഠിതവുമായ കേരളത്തിലെ പുതിയ പാഠ്യപദ്ധതി ഇക്കൂട്ടരുടെ മുമ്പില്‍ പൊതിക്കാത്ത തേങ്ങാപോലെയാണ്. ഇതൊന്നും ഉള്‍ക്കൊള്ളാനുള്ള മനോഭാവമല്ല അവരുടേത്. സുരക്ഷിതമായ ഒരു തൊഴിലും സ്ഥിരമായ വരുമാനവും സമൂഹത്തില്‍ അംഗീകാരവും വിവാഹ കമ്പോളത്തില്‍ ഉയര്‍ന്ന റേറ്റും എന്നതിനപ്പുറം ഭാവി തലമുറയെ വാര്‍ത്തെടുക്കുന്ന മഹത്തരവും ശ്രമകരവുമായ ദൌത്യമാണ് തങ്ങള്‍ നിര്‍വഹിക്കുന്നത് എന്ന് ഒരിക്കലും ഇവര്‍ക്ക് തോന്നിയിട്ടില്ല. പുതിയ പാഠ്യപദ്ധതിയേയും അദ്ധ്യാപക പരിശീലനത്തേയും നിശബ്‌ദമായി അട്ടിമറിച്ചതില്‍ ഇവരുടെ പങ്ക് നിര്‍ണായകമായിരുന്നു. സ്‌കൂള്‍ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ നിലവാരം കുറഞ്ഞുപോകാനുള്ള പല കാരണങ്ങളില്‍ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒന്ന് അദ്ധ്യാപകരുടെ ഗുണനിലവാരത്തകര്‍ച്ചയാണ്. വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ നിലവാരം കുടികൊള്ളുന്നത് അദ്ധ്യാപകരുടെ നിലവാരത്തിലാണ്. യോഗ്യതയും ശേഷിയും അഭിരുചിയുമുള്ള അദ്ധ്യാപകര്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ക്ക് മാര്‍ഗ്ഗദര്‍ശികളായിരിക്കും; ഗുരുനാഥന്മാരായിരിക്കും; ദാര്‍ശനികരായിരിക്കും; സ്‌നേഹനിധികളായിരിക്കും. അത്തരക്കാരുടെ എണ്ണം വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ മാത്രമേ സ്‌കൂള്‍ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ നിലവാരവും വിശ്വാസ്യതയും വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കാന്‍ സാധിക്കുകയുള്ളൂ. അപ്പോള്‍ മാത്രമേ, അണ്‍ എയിഡഡ് മേഖലയിലേക്കും സിബിഎസ്ഇയിലേക്കുമുള്ള ഒഴുക്ക് തടയാനാവുകയുള്ളു. പത്താം ക്ളാസുവരെ സിബിഎസ്ഇയിലും ഐസിഎസ്സിയിലും പഠിച്ചവര്‍ ഹയര്‍ സെക്കന്‍ഡറിയിലെത്തുമ്പോള്‍ കേരള പാഠ്യപദ്ധതി സ്വീകരിക്കാനും കാരണം മറ്റൊന്നല്ല.
ഇത്രയും പറഞ്ഞതിനര്‍ത്ഥം എയിഡഡ് മേഖലയിലെ മുഴുവന്‍ അദ്ധ്യാപകരും നിര്‍ഗുണന്മാരും സര്‍ക്കാര്‍ സ്‌കൂളുകളിലെ അദ്ധ്യാപകര്‍ ഗുണവാന്മാരുമാണെന്നല്ല. രണ്ടിടത്തും ഗുണവാന്മാരും നിര്‍ഗുണരുമുണ്ട്. ആപേക്ഷികമായ അന്തരമുണ്ടെന്നേയുള്ളൂ. ഗുണമേന്മ ഉറപ്പാക്കുന്നതിന് നിയമനത്തിലെ പ്രക്രിയ ഒരു പ്രധാന ഘടകമാണ്. പിഎസ്സി വഴി നിയമനം നടത്തുമ്പോള്‍ പാലിക്കപ്പെടുന്ന നടപടിക്രമങ്ങള്‍ ഗുണനിലവാരം ഉറപ്പാക്കാന്‍ സഹായകരമാണ്. അങ്ങനെ നിയമിക്കപ്പെടുന്നവരുടെ ഗുണനിലവാരം നിലനിറുത്തേണ്ടതും വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കേണ്ടതും വിദ്യാഭ്യാസ വകുപ്പിന്റെ കടമയാണ്. കോടികള്‍ ചെലവാക്കി വര്‍ഷംതോറും പരിശീലനം നടത്തിയിട്ടും ഗുണനിലവാരം വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ലെങ്കില്‍ പരിശീലനത്തിന്റെ പിഴവാണെന്നു വേണം കരുതാന്‍. എയിഡഡ് ആയാലും സര്‍ക്കാര്‍ വക ആയാലും അദ്ധ്യാപകര്‍ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന പാഠ്യപദ്ധതിയും പാഠപുസ്‌തകങ്ങളും ഒന്നു തന്നെയാണ്. സുദീര്‍ഘമായ ഒരു നിയമന പ്രക്രിയയിലൂടെ കടന്നുവരുന്ന സര്‍ക്കാര്‍ സ്‌കൂളദ്ധ്യാപകരുടെ നിലവാരം അത്തരമൊരു പ്രക്രിയയ്‌ക്കു വിധേയമാകാതെ കടന്നുവന്നവരുടേതിനേക്കാള്‍ മെച്ചപ്പെട്ടതായിരിക്കും. പിഎസ്സി പരീക്ഷയ്‌ക്കും ഇന്റര്‍വ്യൂവിനും വേണ്ടി നടത്തിയ തയ്യാറെടുപ്പുകള്‍ അവരുടെ നിലവാരം മെച്ചപ്പെടാന്‍ സഹായിച്ചിട്ടുണ്ട്. അത്തരമൊരു തയ്യാറെടുപ്പിന്റെ ആവശ്യമില്ലാത്ത എയിഡഡ് സ്‌കൂള്‍ അദ്ധ്യാപകര്‍ എഴുത്തുപരീക്ഷയുടെയും അഭിമുഖത്തിന്റെയും അനുഭവമില്ലാത്തവരാണ്. ഇതാണ് രണ്ടു കൂട്ടരും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം.
ഇക്കാരണങ്ങളാല്‍ എയിഡഡ് സ്‌കൂള്‍ അദ്ധ്യാപക നിയമനത്തില്‍ ഗുണനിലവാരം ഉറപ്പാക്കാന്‍ ചില നടപടി ക്രമങ്ങള്‍ അടിയന്തിരമായി നടപ്പാക്കേണ്ടത് ആവശ്യമാണ്. അതിലേക്കായി ചില നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ വെയ്‌ക്കുകയാണ്. ഒന്ന്; ഹയര്‍ സെക്കന്ററി - കോളേജദ്ധ്യാപക നിയമനത്തില്‍ സെറ്റും നെറ്റും ഉള്ളതുപോലെ സ്‌കൂള്‍ അദ്ധ്യാപക നിയമനത്തിലും ഒരു സെറ്റ് പരീക്ഷ നിര്‍ബന്ധമാക്കണം. (സര്‍ക്കാര്‍ സ്‌കൂള്‍ അദ്ധ്യാപകര്‍ക്കും ഇത് ബാധകമാക്കേണ്ടതാണ്). രണ്ട്, വ്യക്തിഗത മാനേജ്‌മെന്റായാലും കോര്‍പ്പറേറ്റ് മാനേജ്‌മെന്റായാലും അദ്ധ്യാപക നിയമനത്തിന് അപേക്ഷ ക്ഷണിച്ചുകൊണ്ടുള്ള പത്രപ്പരസ്യം കൊടുക്കുകയും ഉദ്യോഗാര്‍ത്ഥികളെ എഴുത്തുപരീക്ഷയ്‌ക്കു വിധേയരാക്കുകയുംവേണം. എഴുത്തുപരീക്ഷയില്‍ നിശ്ചിത ശതമാനം മാര്‍ക്ക് നേടിയിരിക്കണമെന്ന് മുന്‍കൂട്ടി പ്രഖ്യാപിക്കണം. മൂന്ന്, അത്തരത്തില്‍ വിജയികളായി വരുന്നവരെ അഭിമുഖ പരീക്ഷയ്‌ക്കു വിധേയരാക്കണം. പിഎസ്സി ചെയ്യുന്നതുപോലെ അഭിമുഖ പരീക്ഷയുടെ വിഹിതം ആകെ മാര്‍ക്കിന്റെ ഇരുപതുശതമാനത്തില്‍ കവിയാന്‍ പാടില്ല. അര്‍ഹരായവരെ തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിനുമുമ്പ് ഈ മൂന്നു ഘട്ടങ്ങളും പൂര്‍ത്തിയാക്കിയാല്‍ സര്‍ക്കാര്‍ സ്‌കൂളിലേയും എയിഡഡ് സ്‌കൂളിലേയും അദ്ധ്യാപകരുടെ നിയമന ഘട്ടത്തില്‍ തന്നെ തുല്യതയും ഗുണമേന്മയും ഉറപ്പാക്കാന്‍ കഴിയും.
മേല്‍പ്പറഞ്ഞ മൂന്നു ഘട്ടങ്ങളില്‍ ആദ്യത്തേതിന് ഇന്ന് നിലവിലുള്ള സംവിധാനം തന്നെ പര്യാപ്‌തമാകും. രണ്ടാംഘട്ടത്തിലെ എഴുത്തുപരീക്ഷയുടെ ഘടകങ്ങള്‍ നിശ്ചയിക്കുകയും ചോദ്യത്തിന്റെ നിലവാരം നിശ്ചയിക്കുകയും ചെയ്‌തു കഴിഞ്ഞാല്‍ പരീക്ഷ നടത്താന്‍ മാനേജര്‍മാരെത്തന്നെ ചുമതലപ്പെടുത്താവുന്നതാണ്. മൂന്നാംഘട്ടത്തിലെ അഭിമുഖ പരീക്ഷയ്‌ക്ക് സര്‍ക്കാര്‍ പ്രതിനിധിയും വിദ്യാഭ്യാസ വിദഗ്ദ്ധനുമടങ്ങിയ ഒരു സമിതി രൂപീകരിക്കാന്‍ മാനേജര്‍മാരെത്തന്നെ ചുമതലപ്പെടുത്തിയാല്‍ മതി. അഭിമുഖപരീക്ഷ കഴിഞ്ഞാല്‍ ഒരു നിശ്ചിത സമയത്തിനകം റാങ്ക് ലിസ്റ്റ് പ്രസിദ്ധീകരിക്കണമെന്ന് നിഷ്‌ക്കര്‍ഷിക്കുകയും വേണം. കുത്തഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന അദ്ധ്യാപകനിയമനം ചിട്ടപ്പെടുത്താന്‍ ഈ നടപടികള്‍ സഹായകമാകും.
ഇത്തരം ചില വ്യവസ്ഥകള്‍ ഏര്‍പ്പെടുത്തുന്നതുകൊണ്ട് മാനേജര്‍മാരുടെ അവകാശങ്ങള്‍ക്ക് യാതൊരു കോട്ടവും തട്ടുകയില്ല. ന്യൂനപക്ഷമായാലും ഭൂരിപക്ഷമായാലും ഭരണഘടനാപരമായും അല്ലാതെയും തങ്ങള്‍ അനുഭവിച്ചുവരുന്ന അവകാശങ്ങള്‍ യാതൊരുവിധത്തിലും ഹനിക്കപ്പെടുകയില്ല. മേല്‍പറഞ്ഞ നടപടിക്രമങ്ങളിലൂടെ ഗുണനിലവാരമുള്ള അദ്ധ്യാപകരെ നിയമിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ അവരുടെ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ മേന്മ വര്‍ദ്ധിക്കുകയും ഇപ്പോഴുള്ളതിനേക്കാള്‍ യശസ്സ് കൈവരികയും ചെയ്യും. പൊതുവില്‍ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ നിലവാരം വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കാന്‍ അത് സഹായകരമായിരിക്കും. ഭാവി തലമുറയുടെ നിലവാരം നിശ്ചയിക്കപ്പെടുന്നത് വിദ്യാലയങ്ങളിലാണ്. പൊതുജീവിതത്തിന്റെ സമസ്‌ത മേഖലകളുടെയും നിലവാരം സ്‌കൂള്‍ വിദ്യാഭ്യാസത്തെ ആശ്രയിച്ചാണിരിക്കുന്നത്. ഒരു ശിശുവിന്റെ ആരോഗ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം മുലപ്പാലാണ് എന്നതുപോലെ സാമൂഹ്യജീവിയായ മനുഷ്യന്റെ ഗുണനിലവാരത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം വിദ്യാഭ്യാസമാണ്.
അവകാശവും കടമയും ഒരു നാണയത്തിന്റെ രണ്ടു വശങ്ങളാണ്. ഒന്നിനു മാത്രമായി നിലനില്‍പില്ല. ഗുണമേന്മയുള്ള വിദ്യാഭ്യാസം കുട്ടിയുടെ അവകാശമാണ്. അതു നല്‍കാനുള്ള കടമ സര്‍ക്കാരിന്റേതാണ്. അതു നടപ്പാക്കാന്‍ സര്‍ക്കാര്‍ തയ്യാറാകണം.
*****
പ്രൊഫ. വി കാര്‍ത്തികേയന്‍നായര്‍, കടപ്പാട് : ചിന്ത വാരിക
ന്യൂനപക്ഷവും ഭൂരിപക്ഷവും
ഇടതുപക്ഷത്തോടുള്ള രാഷ്‌ട്രീയ ശത്രുത കൂടാതെ, സ്വന്തം നിലപാടുകള്‍ രൂപപ്പെടുത്താന്‍ ടി ടി ശ്രീകുമാറിനെ സഹായിക്കുന്ന മറ്റു ഘടകങ്ങളുണ്ട്. ഇന്ത്യയെപ്പോലെ ബഹുമത സ്വഭാവമുള്ള ഒരു രാഷ്‌ടത്തിന്റെ പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കാന്‍ ജോണ്‍ ലോക്കും ജോണ്‍ സ്റ്റുവര്‍ട്ട് മില്ലും സഹായിക്കുകയില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു. അതിനുപകരം അദ്ദേഹം സ്വീകരിക്കുന്നത് ജോണ്‍ റൌള്‍സിന്റെ സങ്കല്‍പങ്ങളാണ്. അതായത് ലോക്കും മില്ലും ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച വ്യക്തിഗത നീതിക്കും വിതരണ നീതിക്കുമപ്പുറം, പൌരസമൂഹത്തില്‍ സംഘര്‍ഷം നടത്തുന്ന വിഭാഗങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള നീതിയുക്തമായ സമവായം എന്ന ആശയമാണ് അദ്ദേഹം അംഗീകരിക്കുന്നത്. ഇതിനാധാരമായ സംവര്‍ഗങ്ങള്‍ മതം, ഭരണകൂടം, പങ്കാളിത്തം, ബഹുശ്രുതി എന്നിവയാണെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു.
മറ്റൊരു ഭാഷയില്‍ പറയുകയാണെങ്കില്‍ യൂറോപ്യന്‍ ജ്ഞാനോദയത്തിന്റെ ഭാഗമായി വളര്‍ന്നുവന്ന വ്യക്തി സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലും വിഭവങ്ങളുടെയും ഉല്‍പന്നങ്ങളുടെയും വിതരണത്തിലും അധിഷ്ഠിതമായ ലിബറല്‍ ജനാധിപത്യ സങ്കല്‍പങ്ങളെ അദ്ദേഹം തിരസ്‌ക്കരിക്കുന്നു. അതിനോടൊപ്പം അന്ന് ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച കേവല മതേതരത്വത്തെയും അദ്ദേഹം തിരസ്‌ക്കരിക്കുന്നു. മതം, ഭരണകൂടം, പങ്കാളിത്തം, ബഹുശ്രുതി എന്നിവയെ ആധാരമാക്കിയ ജനാധിപത്യ സങ്കല്‍പം ബൂര്‍ഷ്വാ ലിബറല്‍ ജനാധിപത്യം ഉയര്‍ത്തിയ ആശയങ്ങളല്ല, അതിനുപകരം, വ്യത്യസ്‌ത നീതിസംഹിതകളും സ്വാവബോധവും ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന സമുദായങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള സമവായമാണ്. ഇന്ത്യയില്‍ ഹൈന്ദവ ഭൂരിപക്ഷവും ന്യൂനപക്ഷവും തമ്മിലും റൌള്‍സിയന്‍ നീതി സങ്കല്‍പത്തെ ആധാരമാക്കിയ സമവായമാണ് ആവശ്യം. ഹൈന്ദവ ഭൂരിപക്ഷ ശക്തികള്‍ തുടര്‍ച്ചയായി ചെയ്‌തു വന്നത് ഈ സമവായത്തിന്റെ നിരാസമാണ്. അവരുടെ മര്‍ദ്ദനം സഹിക്കാതാകുമ്പോള്‍ ന്യൂനപക്ഷത്തിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നും പൊട്ടിത്തെറികള്‍ ഉണ്ടായേക്കും, അതിനെ മനസ്സിലാക്കി അവരെ സമവായത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരികയാണ് വേണ്ടത്. "ന്യൂനപക്ഷ വര്‍ഗീയത''എന്ന പേരില്‍ അവരെ കടന്നാക്രമിക്കുകയല്ല. അവരെ കടന്നാക്രമിക്കുക വഴി ഇടതുപക്ഷവും സിപിഐ എമ്മും ചെയ്യുന്നത് ഹൈന്ദവ ഭൂരിപക്ഷ ശക്തികളെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയാണ്.
ശ്രീകുമാര്‍ പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന മാധ്യമ രാഷ്‌ട്രീയ വിവാദങ്ങളുടെ വാചാടോപ രീതിയെ മാറ്റി നിര്‍ത്തിയാല്‍ മനസ്സിലാകുന്ന വാദങ്ങളാണ് മേല്‍ക്കുറിച്ചത്. ഒറ്റനോട്ടത്തില്‍, ഈ വാദങ്ങളില്‍ കഴമ്പുണ്ടെന്നു തോന്നാം. പൌരസമൂഹങ്ങളുടെ സ്ഥിരതയ്‌ല്ലാവശ്യം വ്യത്യസ്‌ത വിഭാഗങ്ങളുടെ സമവായമല്ലേ? അതിനല്ലേ ഭരണകൂടം മുന്നിട്ടിറങ്ങേണ്ടത് ? മതങ്ങളുടെ സ്വത്വബോധത്തെ മാനിക്കാതെയും അവര്‍ക്ക് ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയയില്‍ നീതിയുക്തമായ പങ്കാളിത്തം നല്‍കാതെയും അവരുടെമേല്‍ നടത്തുന്ന കടന്നാക്രമണം നീതി നിഷേധമല്ലേ? ഇതെല്ലാം ശരിയാണ്. അത്തരത്തില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ഭരണകൂടങ്ങള്‍ തീര്‍ച്ചയായും ഏകപക്ഷീയമായ സര്‍വാധിപത്യത്തിന്റെയും ഏകമതാധിപത്യത്തിന്റെയും ശക്തികളാണ്. ഇന്ത്യയിലെ ഹൈന്ദവ ഭൂരിപക്ഷ ശക്തികള്‍ ഇത്തരമൊരു ലക്ഷ്യം മുന്‍നിര്‍ത്തി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നവയുമാണ്. ചോദ്യം ഇതാണ്: ഇടതുപക്ഷവും സിപിഐ എമ്മും അത്തരത്തില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ശക്തികളാണോ?
ഇവിടെ ശ്രീകുമാറിന്റെ ന്യൂനപക്ഷ, ഭൂരിപക്ഷ സങ്കല്‍പങ്ങളില്‍ കടന്നുവരുന്ന ചില ആശയങ്ങളുണ്ട്. അതിലൊന്ന് മതേതരത്വമാണ്. മതേതരത്വവും മതനിരപേക്ഷതയും അദ്ദേഹം അര്‍ത്ഥ വ്യത്യാസം കൂടാതെയാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. മതേതരത്വം മതങ്ങളില്‍നിന്ന് ഇതരമായ ആശയസംഹിതയും ജീവിതരീതിയും വെച്ചു പുലര്‍ത്താനുള്ള മനുഷ്യരുടെ അവകാശമാണ്; മതനിരപേക്ഷത മതങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള ഭിന്നത കണക്കിലെടുക്കാതെ ഒരു പൊതുമണ്ഡലം സൃഷ്‌ടിക്കാനുള്ള ശ്രമമാണ്. 18-19 നൂറ്റാണ്ടിലെ ചിന്തകര്‍ പ്രധാനമായും ഊന്നിയത് മതേതരത്വത്തിലാണ്. 20-ാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഇന്ത്യന്‍ ചിന്തകര്‍ ഊന്നിയത് മതനിരപേക്ഷതയിലാണ്. ഇതില്‍ രണ്ടാമത്തെ അര്‍ത്ഥമാണ് ശ്രീകുമാര്‍ പൊതുവില്‍ അംഗീകരിക്കുന്നതെന്ന് തോന്നുന്നു. അങ്ങനെയെങ്കില്‍ ഇടതുപക്ഷവുമായി അദ്ദേഹത്തിന് അഭിപ്രായ ഭിന്നത ഉണ്ടാകേണ്ട കാര്യമില്ല. രണ്ടാമത്, മതേതരത്വത്തിന്റെ (മതനിരപേക്ഷതയുടെ?) താത്വികതലവും പ്രായോഗികതലവും തമ്മില്‍ അദ്ദേഹം വേര്‍തിരിക്കുന്നുണ്ട്. താത്വികതലത്തില്‍ അഭിപ്രായഭിന്നത ഉണ്ടായിരുന്നാലും സമൂഹ പ്രയോഗത്തില്‍ വരുന്നത് ജീവിതരീതിയുടെ പ്രായോഗികതലമാണ്. അവിടെയാണ് നീതിയുക്തമായ സമവായം ആവശ്യമുള്ളത്. എന്നാല്‍ ഭൂരിപക്ഷവും ന്യൂനപക്ഷവും തമ്മിലുള്ള സംഘര്‍ഷങ്ങളില്‍ ഈ രണ്ടു തലങ്ങളും തമ്മില്‍ കൂട്ടിക്കുഴച്ച് ആക്രമിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നതെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു. അതിലും വസ്‌തുതയുണ്ട്. കാരണം സമവായം ആവശ്യമുള്ളത് വ്യത്യസ്‌ത ജീവിതരീതികളുടെ നീതിയുക്തമായ അംഗീകാരത്തിലാണ്. അത് കേവലം മതമേലധ്യക്ഷന്മാരുടെ "വേദി പങ്കിട''ലല്ല, ഇന്ദിരാഗാന്ധി മുമ്പു പറഞ്ഞ 'സര്‍വമത സമദ്ഭാവവു'മല്ല. അതിനുപകരം, മുമ്പു സൂചിപ്പിച്ച സമവായത്തിലടിയുറച്ച മതനിരപേക്ഷമായ പൊതുമണ്ഡലത്തിന്റെ സൃഷ്‌ടിയാണ്. ഇതിലൊന്നിലും ഇടതുപക്ഷത്തിന് അഭിപ്രായഭിന്നതയുണ്ടാവേണ്ടതില്ല.
ഇത്തരം സമവായം എങ്ങനെ സാധിക്കും? പാശ്ചാത്യ രാഷ്‌ടങ്ങളില്‍ നിലനിന്ന ഏകമത ഭരണകൂടങ്ങളുടെ ആശയങ്ങളാണ് ഇന്നത്തെ മതേതര സങ്കല്‍പം എന്ന് അദ്ദേഹം വാദിക്കുന്നു. അത് ബഹുമത സ്വഭാവമുള്ള നമ്മുടെ രാഷ്‌ടങ്ങള്‍ക്ക് അനുയോജ്യമല്ല. അത്തരം രാഷ്‌ടങ്ങളില്‍ ഭൂരിപക്ഷമതവുമായുണ്ടാക്കിയ കരാറനുസരിച്ചാണ് ഭരണകൂടം പ്രവര്‍ത്തിച്ചത്. അതിന്റെ മാതൃകയില്‍ ഭൂരിപക്ഷ ഹിന്ദുമതവുമായുണ്ടാക്കിയ കരാറനുസരിച്ചാണ് ഇന്ത്യന്‍ ഭരണകൂടം പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത്. അതിന്റെ ഫലമാണ് ഭൂരിപക്ഷവും ന്യൂനപക്ഷവും ഇവ തമ്മിലുള്ള സംഘര്‍ഷങ്ങളും.
ഇവിടെ ചരിത്രപരമായ സ്‌ഖാലിത്യം ശ്രീകുമാറിന്റെ വാദങ്ങളില്‍ കടന്നുകൂടുന്നുണ്ട്. ശ്രീകുമാറിന്റെ 'മതം' ഏകസ്വര സ്വഭാവമുള്ള ഒരു സംവര്‍ഗമാണ്. ഈ മതത്തിനകത്തുവരുന്ന ഭിന്നതകളെയും വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെയും അദ്ദേഹം കണക്കിലെടുക്കുന്നില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉദാഹരണത്തില്‍നിന്നു തന്നെ, നെപ്പോളിയന്‍ കരാറുണ്ടാക്കിയത് റോമന്‍ കത്തോലിക്കാമതവുമായാണ്. നെപ്പോളിയന്റെ ശത്രുക്കളായ ഇംഗ്ളണ്ടിലും ജര്‍മ്മനിയിലും പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് ഭൂരിപക്ഷമായിരുന്നു. ഇംഗ്ളണ്ടില്‍ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് രാജഭരണത്തിന്‍കീഴില്‍ കാല്‍വിനിസ്റ്റ് പ്യൂരിറ്റാന്‍മാര്‍ ശ്രീകുമാറിന്റെ ഭാഷയില്‍ 'ന്യൂനപക്ഷ'മായിരുന്നു. അവരാണ് അമേരിക്കയിലെ ആദ്യത്തെ ഇംഗ്ളീഷ് കുടിയേറ്റക്കാര്‍. ഇംഗ്ളണ്ടും അയര്‍ലണ്ടും തമ്മില്‍ നടന്നുപോരുന്ന സംഘര്‍ഷം പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് - കത്തോലിക്കാ സംഘര്‍ഷം കൂടിയാണ്. ഇതെല്ലാം കൂടാതെ എല്ലാ യൂറോപ്യന്‍ രാഷ്‌ടങ്ങളിലും ഒരു പൊതു ന്യൂനപക്ഷം കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു; ജൂതന്മാര്‍. പിന്നീടുയര്‍ന്നുവന്ന സിയോണിസം യൂറോപ്പിലെ ഭൂരിപക്ഷ മതാധിപത്യത്തിനെതിരായി ഉയര്‍ന്നുവന്നതാണ്.
ഭാഷാ സാംസ്‌ക്കാരിക തലം കൂടി കണക്കിലെടുത്താല്‍ ബഹുസ്വരത യൂറോപ്യന്‍ രാഷ്‌ടങ്ങള്‍ക്കും അന്യമായിരുന്നില്ല. ജര്‍മ്മനിയിലെ ഫാസിസം 'ന്യൂനപക്ഷ'ങ്ങളായ ജൂതന്മാരെയും സ്ളാവുകളെയും (കൂട്ടത്തില്‍ കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരെയും) ശത്രുക്കളായി കണ്ടായിരുന്നു. അതേസമയം ആസ്‌ട്രിയയിലെ ഭൂരിപക്ഷ ജര്‍മ്മന്‍കാര്‍ക്കും പോളണ്ടിലെയും ചെക്കോസ്ളോവാക്യയിലെയും 'ന്യൂനപക്ഷ' സുഡെറ്റെന്‍ - പോളിഷ് ജര്‍മ്മന്‍കാര്‍ക്കും അനുകൂലമായാണ് ഹിറ്റ്ലര്‍ തന്റെ ആക്രമണങ്ങള്‍ അഴിച്ചുവിട്ടത്. ഇവിടെയെല്ലാം മത - സാംസ്‌ക്കാരിക ഭിന്നതകള്‍ പക്ഷങ്ങളായി മാറിയതും അവ രാഷ് ട്രീയമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടതും കാണാം.
ശ്രീകുമാര്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന മറ്റൊരുദാഹരണവും പ്രസക്തമാണ്. മുസ്ളീം സ്‌ത്രീകള്‍ 'ഹിജാബ്' ഉപയോഗിക്കുന്നതിനെ വിലക്കിക്കൊണ്ടുള്ള ഫ്രഞ്ച് നിയമമാണത്. ഭൂരിപക്ഷവും ന്യൂനപക്ഷവും തമ്മിലുള്ള സംഘര്‍ഷത്തിന്റെ സൂചനയായാണ് അദ്ദേഹം അതിനെ കാണുന്നത്. അത് ശരിയുമാണ്. അതിനോടൊപ്പം മറ്റൊന്നും കൂടി അതു സൂചിപ്പിക്കുന്നു. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ മതനിരപേക്ഷമായ പൊതുമണ്ഡലം സൃഷ്‌ടിക്കുന്നതില്‍ യൂറോപ്യന്‍ മുതലാളിത്ത ഭരണകൂടങ്ങള്‍ വിജയിച്ചിട്ടില്ലെന്ന വസ്‌തുതയാണത്. അതുപോലെ മറ്റൊരു ചോദ്യവും അതുന്നയിക്കുന്നു. മതനിരപേക്ഷതയുടെയും മതപരമായ സമവായത്തിന്റെയും മാനദണ്ഡങ്ങള്‍ എന്താണ് ? സമവായത്തിന്റെയും പരസ്‌പരാംഗീകാരത്തിന്റെയും അവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള നീതിയുടെയും ഏതു രൂപങ്ങളാണ് പൊതുമണ്ഡലത്തിന്റെ സൃഷ്‌ടിയെ സഹായിക്കുക? അവ മതസ്വത്വങ്ങളുടെയോ ഭാഷാ സാംസ്‌ക്കാരിക സ്വത്വങ്ങളുടെയോ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ചിതറിപ്പോവുകയില്ലെന്നതിന് എന്താണുറപ്പ് ?
ഈ പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ ബഹുമതാധിഷ്ഠിതമായ ഇന്ത്യയില്‍ കൂടുതല്‍ ഗൌരവമുള്ളതാക്കുന്നു. സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയുടെ പിറവി തന്നെ മതാധിഷ്ഠിതമായ വിഭജനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലായിരുന്നുവെന്ന് നാം ഓര്‍ക്കേണ്ടതുണ്ട്. ആ വിഭജനത്തിന്റെ ബാലാരിഷ്‌ടതകള്‍ കാശ്‌മീരിന്റെയും ബംഗ്ളാദേശ് കുടിയേറ്റക്കാരുടെയും രൂപത്തില്‍ ഇന്നും നമ്മെ പിന്തുടരുന്നു. ഇതേ സാഹചര്യത്തില്‍ പിറന്നുവീണ ഭരണഘടനാപരമായ സമവായമാണ് ന്യൂനപക്ഷാവകാശങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച സങ്കല്‍പവും. അതായത് ഇന്ത്യയില്‍ ഭൂരിപക്ഷംപോലെ ന്യൂനപക്ഷവും ഭരണകൂടവുമായുള്ള കരാറാണ്, ന്യൂനപക്ഷാവകാശങ്ങള്‍ ഭരണഘടനാപരമായി നിലനിര്‍ത്തപ്പെടുന്ന നിയമരൂപമാണ്. അതായത്, ശ്രീകുമാര്‍ പറയുന്ന സംവര്‍ഗങ്ങളിലെ പങ്കാളിത്തത്തെയും ബഹുശ്രുതിയെയും നിയമപരമായി നിലനിര്‍ത്തുന്ന കരാറായാണ് ഇന്ന് ഭരണഘടന പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത്.
ഏകമത സ്വഭാവമുള്ളതെന്നു പറയപ്പെടുന്ന ഭരണകൂടങ്ങള്‍ക്ക് ഏകമത സ്വഭാവം മാത്രമല്ല ഉണ്ടായിരുന്നത്. അവരുടെ പ്രത്യേകതകള്‍ മറ്റു പ്രദേശങ്ങളെയും രാഷ്‌ടങ്ങളെയും കീഴടക്കാനും നിയന്ത്രിക്കാനുമുള്ള ഒഴിവു കഴിവായി മാറിയെന്നു കാണാം. അതേസമയം, ബഹുമത സ്വഭാവമുള്ള ഒരു രാഷ്‌ടത്തിലെ വിവിധ വിഭാഗങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള സമവായത്തിന്റെ രൂപമായി ഭരണഘടന പ്രത്യക്ഷപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. തീര്‍ച്ചയായും, ഭരണകൂടത്തിന്റെ നിയമരൂപങ്ങള്‍കൊണ്ടു മാത്രം സമവായവും നീതിയും ഉറപ്പുവരുത്താന്‍ കഴിയുകയില്ലെന്നതിന്റെ പ്രകടമായ ഉദാഹരണം ഇന്ത്യ തന്നെയാണ്. സാമൂഹ്യ സംഘര്‍ഷങ്ങളാല്‍ നല്‍കപ്പെടുന്ന സാങ്കേതികവും നിയമപരവുമായ പരിഹാരങ്ങള്‍ക്ക് സ്ഥായിയായ സ്വാധീനം ഉണ്ടാവുകയില്ല. സമവായം എത്ര ഉദാത്തമായ സങ്കല്‍പമായാലും അതിനു പരിമിതികളുണ്ടെന്ന് ഇപ്പോള്‍ ശക്തിപ്പെടുന്ന സ്വത്വ സംഘര്‍ഷങ്ങള്‍ തന്നെ തെളിയിക്കുന്നു.
ഇവിടെയാണ് ശ്രീകുമാറിന്റെ രാഷ്‌ട്രീയ നിലപാടിന്റെ സാമൂഹ്യ പ്രത്യാഘാതങ്ങള്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യേണ്ടത്. ശ്രീകുമാറിന് ന്യൂനപക്ഷവും ഭൂരിപക്ഷവും ഇന്ത്യയിലെ "പോസ്റ്റ് കൊളോണിയല്‍'' ഭരണകൂടം വരുത്താന്‍ ശ്രമിച്ച നിയമവ്യവസ്ഥയുടെ രൂപമല്ല. 1932 മുതല്‍ കേരളത്തില്‍ (ഇന്ത്യയിലും?) വളര്‍ന്നുവന്ന സംഘര്‍ഷങ്ങളുടെ രൂപമാണ്. 1932ന് മറ്റൊരു പ്രാധാന്യമുണ്ട്. അന്നു മുതലാണ് ബ്രിട്ടീഷ് കൊളോണിയലിസത്തിന്റെ സൃഷ്‌ടിയായ കമ്യൂണല്‍ അവാര്‍ഡ് നിലവില്‍ വരുന്നതും ഭരണതലത്തിലും ഔദ്യോഗിക തലത്തിലും സംവരണം വ്യവസ്ഥാപിതമാകുന്നതും. അതായത് കൊളോണിയലിസത്തിന്റെയും പോസ്റ്റ് കൊളോണിയല്‍ ഭരണകൂടത്തിന്റെയും നിയമപരമായ രൂപങ്ങള്‍ സമൂഹതലത്തിലെ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെ മാറ്റിയെടുക്കുകയും അവയ്‌ക്ക് അധികാരഘടനയിലെ "പങ്കാളിത്ത''ത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ പക്ഷങ്ങളുടെ രൂപം നല്‍കുകയും ചെയ്‌തു. ഇവ വീണ്ടും സാമൂഹ്യ സംഘര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ജന്മം നല്‍കി. ഇത്തരം സാമൂഹ്യ സംഘര്‍ഷങ്ങള്‍ മനുഷ്യരുടെ നിലനില്‍പ്പിനുവേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടങ്ങളുടെ ഭാഗമായി വളര്‍ന്നുവരുന്ന ജൈവരൂപങ്ങളല്ല, ബൂര്‍ഷ്വാ അധികാരഘടനയുടെ നിര്‍മ്മിതിയുടെ ഭാഗമായി സൃഷ്‌ടിക്കപ്പെടുന്ന ദ്വിതീയ സ്വഭാവമുള്ള പോരാട്ടങ്ങളാണ്. ഇവയെയാണ് ശ്രീകുമാര്‍ ജനാധിപത്യ നിര്‍മ്മിതിക്കുവേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടങ്ങളായി കാണുന്നത്. ഇവയ്‌ക്ക് സാമൂഹ്യതലത്തില്‍ പ്രസക്തിയുണ്ട്. ആ പ്രസക്തി ബൂര്‍ഷ്വാ ജനാധിപത്യസംവിധാനങ്ങളുടെ വളര്‍ച്ചയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രസക്തിയാണെന്നു മാത്രം.
ശ്രീകുമാര്‍ അതുകൊണ്ട് അവസാനിപ്പിക്കുന്നില്ല. ബൂര്‍ഷ്വാ ജനാധിപത്യ ഘടനയുമായി വളര്‍ന്നുവന്ന ഭൂരിപക്ഷ - ന്യൂനപക്ഷ സങ്കല്‍പങ്ങളെ പൌരസമൂഹത്തിന്റെ നിര്‍മ്മിതിയുടെ അടിസ്ഥാനാശയങ്ങളായി അദ്ദേഹം കാണുന്നു. ഭൂരിപക്ഷവുമായുള്ള കരാറിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ രൂപപ്പെടുന്ന ഭരണകൂടങ്ങള്‍ ന്യൂനപക്ഷത്തിനെതിരെയുള്ള മര്‍ദ്ദന ഉപകരണങ്ങളാണ്. ഇവിടെ ന്യൂനപക്ഷവും ഭൂരിപക്ഷവും നിയമപരമായ സങ്കല്‍പങ്ങളല്ല. സമൂഹഘടനയെ നിര്‍ണയിക്കുന്ന അടിസ്ഥാന സംവര്‍ഗങ്ങളാണ്. അതായത് ബൂര്‍ഷ്വാ ലിബറലുകളുടെ സാമൂഹ്യസംഘര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കും മാര്‍ക്സിസ്റ്റുകാരുടെ വര്‍ഗസമരത്തിനും ബദലായി അദ്ദേഹം അവതരിപ്പിക്കുന്നത് ന്യൂനപക്ഷവും ഭൂരിപക്ഷവും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന സ്വത്വസംഘര്‍ഷങ്ങളാണ്. അല്ലെങ്കില്‍ ഭൂരിപക്ഷ ഹൈന്ദവ രാഷ്‌ട്രീയവും ന്യൂനപക്ഷ ക്രിസ്‌ത്യന്‍ - മുസ്ളീം രാഷ്‌ട്രീയങ്ങളും തമ്മിലുള്ള സംഘര്‍ഷങ്ങളാണ്. അതോടെ സ്വത്വസംഘര്‍ഷങ്ങള്‍ കേന്ദ്ര സ്ഥാനത്തിലേക്കു വരുകയും മറ്റുള്ളവ പുറന്തള്ളപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. ജനാധിപത്യം, നീതി, സാമൂഹ്യമായ സമവായം തുടങ്ങിയവയ്‌ക്ക് സ്വത്വപരമായ അര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ കൈവരികയും ചെയ്യുന്നു.
സ്വത്വസംഘര്‍ഷങ്ങള്‍ മുമ്പു സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ ബൂര്‍ഷ്വാ ലിബറല്‍ ജനാധിപത്യത്തിന്റെയും സെക്കുലറിസത്തിന്റെയും പരിമിതികളുടെ ഫലങ്ങളാണ്. ഈ പരിമിതികളാണ് ഫാസിസത്തെയും സൃഷ്‌ടിച്ചത്. മതഭൂരിപക്ഷ രാഷ്‌ട്രീയത്തിന്റെ പ്രയോഗത്തിന് ഫാസിസ്റ്റ് സ്വഭാവം കൈവരുന്നതും ഇതുകൊണ്ടു തന്നെ. ഫാസിസത്തെ ഫാസിസം കൊണ്ടല്ല ചെറുക്കേണ്ടത് എന്ന് ശ്രീകുമാറും സമ്മതിക്കും. ഫാസിസത്തെ ചെറുക്കാന്‍ വിശാല ജനാധിപത്യ ഐക്യം എന്ന ആശയവും മുമ്പുതന്നെ വെയ്‌ക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ, ഈ ജനാധിപത്യ ഐക്യത്തിന്റെ അടിത്തറ സ്വത്വപരമായ സമവായമാകണമെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ അതോടെ ഭൂരിപക്ഷ സ്വത്വമടക്കമുള്ള സ്വത്വങ്ങളുടെ അസ്‌തിത്വത്തെ അംഗീകരിക്കുകയാണ് ചെയ്യുക. ഭൂരിപക്ഷമില്ലാതെ ന്യൂനപക്ഷമില്ല. ന്യൂനപക്ഷമില്ലാതെ ഭൂരിപക്ഷവുമില്ല. ഓരോ മതവും സമുദായവും നിലനില്‍ക്കുന്നത് മറ്റു സമുദായങ്ങള്‍ നിലനില്‍ക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ്. അതുകൊണ്ട് അവ തമ്മിലുള്ള സമവായം ജനാധിപത്യത്തിന്റെയും ബഹുശ്രുതിയുടെയും പങ്കാളിത്തത്തിന്റെയും അടിത്തറയാകുമ്പോള്‍ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അര്‍ത്ഥം തന്നെ ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ നിര്‍വചിക്കപ്പെടും. അതായത് അഭിപ്രായ സ്വാതന്ത്ര്യം, ചിന്താ സ്വാതന്ത്ര്യം മുതലായ ഭരണഘടനയിലെ ബൂര്‍ഷ്വാ ലിബറല്‍ ആശയങ്ങള്‍ക്കുപോലും പ്രസക്തിയില്ലാതാകും. ഭൂരിപക്ഷാധിപത്യത്തെ ചെറുത്തുനില്‍ക്കാന്‍ ന്യൂനപക്ഷത്തിനു കഴിഞ്ഞേക്കാം. പക്ഷേ അത് ഭൂരിപക്ഷവും ന്യൂനപക്ഷവും ചേര്‍ന്ന് മതങ്ങള്‍ എന്ന നിലയില്‍ ജനങ്ങളുടെ പ്രവര്‍ത്തനത്തിനും ചിന്തയ്‌ക്കും മേല്‍ അടിച്ചേല്‍പിക്കുന്ന മര്‍ദ്ദനത്തിന്റെ രൂപം കൈക്കൊള്ളും.
ഇതാണോ ശ്രീകുമാറിനെപ്പോലുള്ള ബുദ്ധിജീവികളും മറ്റു സ്വത്വ രാഷ്‌ട്രീയക്കാരും ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ? ഇത്തരത്തിലുള്ള സാമുദായിക സമവായമാണോ നമ്മുടെ ആദര്‍ശ ജനാധിപത്യം? ഇസ്ളാമിക സ്വത്വ രാഷ്‌ട്രീയക്കാരില്‍ ഒരു വിഭാഗമെങ്കിലും നവമെഡീവല്‍ സ്വഭാവമുള്ള ഇസ്ളാമിക രാഷ്‌ടത്തിനുവേണ്ടി നിലകൊള്ളുന്നവരാണ്. അതേ സ്വഭാവം തന്നെയാണ് ഹിന്ദു രാഷ്‌ടത്തിനും ഉള്ളത്. ക്രൈസ്‌തവസഭ നേരിട്ട് രാഷ്‌ട്രീയത്തിലേക്കു വരുന്നതോടെ നവമെഡീവല്‍ സ്വഭാവം അവരിലേക്കും കടന്നുവന്നിരിക്കുന്നു. ഇവരെല്ലാവരും കൂടി സൃഷ്‌ടിക്കുന്ന ജനാധിപത്യ "സമവായം'' എന്തായിരിക്കും? ഒന്നു വ്യക്തമാണ്. ശ്രീകുമാര്‍ തന്നെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന സ്വകാര്യ നിക്ഷേപങ്ങളുടെയും ഉടമാവകാശങ്ങളുടെയും സംരക്ഷണത്തില്‍ തന്നെയാണ് പ്രായോഗികമായി ന്യൂനപക്ഷ - ഭൂരിപക്ഷ രാഷ്‌ട്രീയങ്ങള്‍ ഊന്നുന്നത്. അവരുടെ ഇടയില്‍ തന്നെയുള്ള ചൂഷിതരുടെയും പുറന്തള്ളപ്പെട്ടവരുടെയും പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ സമുദായ പ്രശ്‌നങ്ങളായാണ് അവര്‍ കാണുന്നത്. അതായത് ഓരോ സമുദായവും നിലനില്‍ക്കുന്നത് അവരുടെ ഉള്ളിലെ ചൂഷിതരും ചൂഷകരും തമ്മില്‍ മതസമുദായങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ അടിച്ചേല്‍പിക്കപ്പെടുന്ന സമവായത്തിലാണ്. ഇതു നിലനിര്‍ത്തുന്നതിനുള്ള ആന്തരിക മര്‍ദ്ദന രൂപങ്ങള്‍ ഓരോ സമുദായത്തിലും വളര്‍ന്നുവരുന്നു.
ഈ മര്‍ദ്ദന രൂപങ്ങളാണ് ഇസ്ളാമിക വിവാഹമോചനമുറകളെ സംബന്ധിച്ചും ദളിത് ക്രൈസ്‌തവരുടെ പ്രശ്‌നങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചും ജാതിപരമായ മര്‍ദ്ദനമുറകളെ സംബന്ധിച്ചുള്ള പ്രശ്‌നങ്ങളായി നമ്മുടെ മുമ്പില്‍ വരുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് ശരിഅത്തും മനുസ്‌മൃതിയും സഭാ കീഴ്വഴക്കങ്ങളും സംബന്ധിച്ച വിവാദങ്ങളായി മാറുന്നത്. സ്വന്തം സമുദായത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം സാധിക്കുന്നത് മറ്റു സമുദായങ്ങള്‍ക്കെതിരായുള്ള ശക്തമായ പ്രചരണത്തിലൂടെ കൂടിയാണ്. അവയൊന്നും താത്വികമായ സംവാദങ്ങളല്ല. അവ അധികാരഘടനയിലെ നിയമപരമായ പങ്കാളിത്തത്തെ ചൊല്ലി മാത്രമുള്ള തര്‍ക്കങ്ങളല്ല. അവയുടെ ഉറവിടങ്ങള്‍ സാംസ്‌ക്കാരവും ജീവിതരീതികളുമാണ്. ഇത്തരം തര്‍ക്കങ്ങള്‍ സൃഷ്‌ടിക്കുന്ന സംഘര്‍ഷങ്ങളാണ് വര്‍ഗീയരൂപങ്ങളായി മാറുന്നത്; മതനിരപേക്ഷമായ പൊതുമണ്ഡലത്തിന്റെ രൂപീകരണത്തെയും ജനാധിപത്യത്തെയും തകര്‍ക്കുന്നത്. അവ ഏതു കോണില്‍നിന്ന് വന്നാലും അതിശക്തമായി വിമര്‍ശിക്കേണ്ടത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ നിലനില്‍പിന് ആവശ്യമാണ്.
ഇടതുപക്ഷം വിമര്‍ശിക്കുന്നത് ഒരു അധ്യാപകന്റെ കൈവെട്ടിയ സംഭവത്തെ മാത്രമല്ല, ഹൈന്ദവ ഭീകരര്‍ നടത്തിയ മെക്കാമസ്‌ജിദ്,മാലെഗാവ്, അജ്‌മീര്‍ സ്‌ഫോടനങ്ങളെയും ഒറീസയിലും മറ്റു സ്ഥലങ്ങളിലും ക്രിസ്‌ത്യന്‍ പുരോഹിതര്‍ക്കെതിരെ ഹൈന്ദവഭീകരര്‍ നടത്തിയ ആക്രമണങ്ങളെയുമാണ്. കേരളത്തില്‍ ജോസഫ് ഗ്രൂപ്പിനെയും ഐഎന്‍എല്ലിനെയും ഇടതുപക്ഷം പുറത്തുചാടിച്ചതല്ല. അവരുടെ ഇടയില്‍ നടക്കുന്ന സ്വത്വപരമായ ദൃഢീകരണ പ്രക്രിയയുടെ ഭാഗമായി സ്വയം വിട്ടുപോവുകയായിരുന്നു. സ്വത്വസംഘര്‍ഷങ്ങളുടെയോ ഭൂരിപക്ഷ ആക്രമണത്തിനെതിരായി ന്യൂനപക്ഷം നടത്തുന്ന സമരങ്ങളുടെ പ്രാധാന്യത്തെയോ ഇടതുപക്ഷം കുറച്ചുകാണുന്നില്ല. സ്വത്വവാദികളുടെ 'സഹതാപ'ത്തിനു പാത്രമാകുന്ന പല ബുദ്ധിജീവികളും ഇടതുപക്ഷത്തോടൊപ്പം പോരാടാന്‍ തയ്യാറാകുന്നതും അതേ കാരണം കൊണ്ടാണ്. ചൂഷകവര്‍ഗങ്ങള്‍ക്കെതിരായും ഭൂരിപക്ഷ വര്‍ഗീയതയ്‌ക്കെതിരായും നടത്തുന്ന പോരാട്ടങ്ങളുടെ ഭാഗമായി ന്യൂനപക്ഷങ്ങളുടെമേലുള്ള മര്‍ദ്ദനങ്ങളുടെ പ്രശ്‌നങ്ങളും ഏറ്റെടുക്കാനും പോരാടാനും ഇടതുപക്ഷം പ്രതിജ്ഞാബദ്ധമാണ്. സാധ്യമായ ഇടങ്ങളിലെല്ലാം അതു ചെയ്‌തുപോരുന്നുമുണ്ട്.
അവിടെ ശ്രീകുമാറിന്റെ "ഹൈന്ദവ ഇടതുപക്ഷ'' വാദത്തിന്റെ പ്രസക്തി കൂടുതല്‍ പ്രകടമാകുന്നു. ഇത്തരത്തിലുള്ള സമരങ്ങളില്‍ കണ്ണിചേരുക ന്യൂനപക്ഷ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെയും ആവശ്യമാണ്. ബാബ്റി മസ്‌ജിദ് തകര്‍ക്കലിനെതിരായ സമരത്തിലും ഹൈന്ദവ വര്‍ഗീയതയ്‌ക്കെതിരായ നിരവധി സമരങ്ങളിലും ഈ ഐക്യം പ്രകടമായിട്ടുണ്ട്. ഇതേ ഐക്യം തന്നെ ചൂഷകര്‍ക്കെതിരായ പൊതു പ്രസ്ഥാനമായി വളര്‍ത്തിക്കൊണ്ടുവരുന്നതിനും ശ്രമിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ആ ഐക്യത്തിന്റെ പ്രധാനകണ്ണിയായ ഇടതുപക്ഷത്തെ ഭൂരിപക്ഷ വര്‍ഗീയതയുടെ വക്താവായി അപ്പുറത്തുനിര്‍ത്തുന്നതോടെ തകരുന്നത് ഈ ഐക്യമാണ്, സ്വത്വരാഷ്‌ട്രീയക്കാര്‍ക്കൊഴികെ ന്യൂനപക്ഷങ്ങളിലെ സാധാരണക്കാര്‍ക്ക് ഇടതുപക്ഷ പ്രസ്ഥാനങ്ങളോടുള്ള മതിപ്പാണ്. അതിലൂടെ തകരുന്നത് സാമൂഹ്യവിപ്ളവത്തിലൂടെ വളര്‍ന്നുവരേണ്ട പുതിയൊരു നീതി സങ്കല്‍പമാണ്. ഈ പരിവര്‍ത്തനാത്മക നീതിയുടെ നിരാകരണമാണ് സാമൂഹ്യവിപ്ളവത്തിനുപകരം ഭൂരിപക്ഷ - ന്യൂനപക്ഷ സ്വത്വ സംഘര്‍ഷങ്ങളെ പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നതിലൂടെ ശ്രീകുമാര്‍ ചെയ്യുന്നത്. ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെയും സിപിഐ എമ്മിന്റെയും കുഴിമാടം മാന്താന്‍ കാത്തുനില്‍ക്കുന്നവര്‍ നിരവധിയുണ്ട്, ധാരാളം ബുദ്ധിജീവികളും. അതിനുശേഷമുണ്ടാകുന്ന ലോകം ഫാസിസ്റ്റാവുകയില്ലെന്ന് അവര്‍ക്ക് ഉറപ്പു പറയാന്‍ കഴിയുമോ?
*****
ഡോ. കെ എന്‍ ഗണേശ്, കടാപ്പാട് :ചിന്ത വാരിക
മറ്റൊരു ഭാഷയില്‍ പറയുകയാണെങ്കില്‍ യൂറോപ്യന്‍ ജ്ഞാനോദയത്തിന്റെ ഭാഗമായി വളര്‍ന്നുവന്ന വ്യക്തി സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലും വിഭവങ്ങളുടെയും ഉല്‍പന്നങ്ങളുടെയും വിതരണത്തിലും അധിഷ്ഠിതമായ ലിബറല്‍ ജനാധിപത്യ സങ്കല്‍പങ്ങളെ അദ്ദേഹം തിരസ്‌ക്കരിക്കുന്നു. അതിനോടൊപ്പം അന്ന് ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച കേവല മതേതരത്വത്തെയും അദ്ദേഹം തിരസ്‌ക്കരിക്കുന്നു. മതം, ഭരണകൂടം, പങ്കാളിത്തം, ബഹുശ്രുതി എന്നിവയെ ആധാരമാക്കിയ ജനാധിപത്യ സങ്കല്‍പം ബൂര്‍ഷ്വാ ലിബറല്‍ ജനാധിപത്യം ഉയര്‍ത്തിയ ആശയങ്ങളല്ല, അതിനുപകരം, വ്യത്യസ്‌ത നീതിസംഹിതകളും സ്വാവബോധവും ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന സമുദായങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള സമവായമാണ്. ഇന്ത്യയില്‍ ഹൈന്ദവ ഭൂരിപക്ഷവും ന്യൂനപക്ഷവും തമ്മിലും റൌള്‍സിയന്‍ നീതി സങ്കല്‍പത്തെ ആധാരമാക്കിയ സമവായമാണ് ആവശ്യം. ഹൈന്ദവ ഭൂരിപക്ഷ ശക്തികള്‍ തുടര്‍ച്ചയായി ചെയ്‌തു വന്നത് ഈ സമവായത്തിന്റെ നിരാസമാണ്. അവരുടെ മര്‍ദ്ദനം സഹിക്കാതാകുമ്പോള്‍ ന്യൂനപക്ഷത്തിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നും പൊട്ടിത്തെറികള്‍ ഉണ്ടായേക്കും, അതിനെ മനസ്സിലാക്കി അവരെ സമവായത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരികയാണ് വേണ്ടത്. "ന്യൂനപക്ഷ വര്‍ഗീയത''എന്ന പേരില്‍ അവരെ കടന്നാക്രമിക്കുകയല്ല. അവരെ കടന്നാക്രമിക്കുക വഴി ഇടതുപക്ഷവും സിപിഐ എമ്മും ചെയ്യുന്നത് ഹൈന്ദവ ഭൂരിപക്ഷ ശക്തികളെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയാണ്.
ശ്രീകുമാര്‍ പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന മാധ്യമ രാഷ്‌ട്രീയ വിവാദങ്ങളുടെ വാചാടോപ രീതിയെ മാറ്റി നിര്‍ത്തിയാല്‍ മനസ്സിലാകുന്ന വാദങ്ങളാണ് മേല്‍ക്കുറിച്ചത്. ഒറ്റനോട്ടത്തില്‍, ഈ വാദങ്ങളില്‍ കഴമ്പുണ്ടെന്നു തോന്നാം. പൌരസമൂഹങ്ങളുടെ സ്ഥിരതയ്‌ല്ലാവശ്യം വ്യത്യസ്‌ത വിഭാഗങ്ങളുടെ സമവായമല്ലേ? അതിനല്ലേ ഭരണകൂടം മുന്നിട്ടിറങ്ങേണ്ടത് ? മതങ്ങളുടെ സ്വത്വബോധത്തെ മാനിക്കാതെയും അവര്‍ക്ക് ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയയില്‍ നീതിയുക്തമായ പങ്കാളിത്തം നല്‍കാതെയും അവരുടെമേല്‍ നടത്തുന്ന കടന്നാക്രമണം നീതി നിഷേധമല്ലേ? ഇതെല്ലാം ശരിയാണ്. അത്തരത്തില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ഭരണകൂടങ്ങള്‍ തീര്‍ച്ചയായും ഏകപക്ഷീയമായ സര്‍വാധിപത്യത്തിന്റെയും ഏകമതാധിപത്യത്തിന്റെയും ശക്തികളാണ്. ഇന്ത്യയിലെ ഹൈന്ദവ ഭൂരിപക്ഷ ശക്തികള്‍ ഇത്തരമൊരു ലക്ഷ്യം മുന്‍നിര്‍ത്തി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നവയുമാണ്. ചോദ്യം ഇതാണ്: ഇടതുപക്ഷവും സിപിഐ എമ്മും അത്തരത്തില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ശക്തികളാണോ?
ഇവിടെ ശ്രീകുമാറിന്റെ ന്യൂനപക്ഷ, ഭൂരിപക്ഷ സങ്കല്‍പങ്ങളില്‍ കടന്നുവരുന്ന ചില ആശയങ്ങളുണ്ട്. അതിലൊന്ന് മതേതരത്വമാണ്. മതേതരത്വവും മതനിരപേക്ഷതയും അദ്ദേഹം അര്‍ത്ഥ വ്യത്യാസം കൂടാതെയാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. മതേതരത്വം മതങ്ങളില്‍നിന്ന് ഇതരമായ ആശയസംഹിതയും ജീവിതരീതിയും വെച്ചു പുലര്‍ത്താനുള്ള മനുഷ്യരുടെ അവകാശമാണ്; മതനിരപേക്ഷത മതങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള ഭിന്നത കണക്കിലെടുക്കാതെ ഒരു പൊതുമണ്ഡലം സൃഷ്‌ടിക്കാനുള്ള ശ്രമമാണ്. 18-19 നൂറ്റാണ്ടിലെ ചിന്തകര്‍ പ്രധാനമായും ഊന്നിയത് മതേതരത്വത്തിലാണ്. 20-ാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഇന്ത്യന്‍ ചിന്തകര്‍ ഊന്നിയത് മതനിരപേക്ഷതയിലാണ്. ഇതില്‍ രണ്ടാമത്തെ അര്‍ത്ഥമാണ് ശ്രീകുമാര്‍ പൊതുവില്‍ അംഗീകരിക്കുന്നതെന്ന് തോന്നുന്നു. അങ്ങനെയെങ്കില്‍ ഇടതുപക്ഷവുമായി അദ്ദേഹത്തിന് അഭിപ്രായ ഭിന്നത ഉണ്ടാകേണ്ട കാര്യമില്ല. രണ്ടാമത്, മതേതരത്വത്തിന്റെ (മതനിരപേക്ഷതയുടെ?) താത്വികതലവും പ്രായോഗികതലവും തമ്മില്‍ അദ്ദേഹം വേര്‍തിരിക്കുന്നുണ്ട്. താത്വികതലത്തില്‍ അഭിപ്രായഭിന്നത ഉണ്ടായിരുന്നാലും സമൂഹ പ്രയോഗത്തില്‍ വരുന്നത് ജീവിതരീതിയുടെ പ്രായോഗികതലമാണ്. അവിടെയാണ് നീതിയുക്തമായ സമവായം ആവശ്യമുള്ളത്. എന്നാല്‍ ഭൂരിപക്ഷവും ന്യൂനപക്ഷവും തമ്മിലുള്ള സംഘര്‍ഷങ്ങളില്‍ ഈ രണ്ടു തലങ്ങളും തമ്മില്‍ കൂട്ടിക്കുഴച്ച് ആക്രമിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നതെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു. അതിലും വസ്‌തുതയുണ്ട്. കാരണം സമവായം ആവശ്യമുള്ളത് വ്യത്യസ്‌ത ജീവിതരീതികളുടെ നീതിയുക്തമായ അംഗീകാരത്തിലാണ്. അത് കേവലം മതമേലധ്യക്ഷന്മാരുടെ "വേദി പങ്കിട''ലല്ല, ഇന്ദിരാഗാന്ധി മുമ്പു പറഞ്ഞ 'സര്‍വമത സമദ്ഭാവവു'മല്ല. അതിനുപകരം, മുമ്പു സൂചിപ്പിച്ച സമവായത്തിലടിയുറച്ച മതനിരപേക്ഷമായ പൊതുമണ്ഡലത്തിന്റെ സൃഷ്‌ടിയാണ്. ഇതിലൊന്നിലും ഇടതുപക്ഷത്തിന് അഭിപ്രായഭിന്നതയുണ്ടാവേണ്ടതില്ല.
ഇത്തരം സമവായം എങ്ങനെ സാധിക്കും? പാശ്ചാത്യ രാഷ്‌ടങ്ങളില്‍ നിലനിന്ന ഏകമത ഭരണകൂടങ്ങളുടെ ആശയങ്ങളാണ് ഇന്നത്തെ മതേതര സങ്കല്‍പം എന്ന് അദ്ദേഹം വാദിക്കുന്നു. അത് ബഹുമത സ്വഭാവമുള്ള നമ്മുടെ രാഷ്‌ടങ്ങള്‍ക്ക് അനുയോജ്യമല്ല. അത്തരം രാഷ്‌ടങ്ങളില്‍ ഭൂരിപക്ഷമതവുമായുണ്ടാക്കിയ കരാറനുസരിച്ചാണ് ഭരണകൂടം പ്രവര്‍ത്തിച്ചത്. അതിന്റെ മാതൃകയില്‍ ഭൂരിപക്ഷ ഹിന്ദുമതവുമായുണ്ടാക്കിയ കരാറനുസരിച്ചാണ് ഇന്ത്യന്‍ ഭരണകൂടം പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത്. അതിന്റെ ഫലമാണ് ഭൂരിപക്ഷവും ന്യൂനപക്ഷവും ഇവ തമ്മിലുള്ള സംഘര്‍ഷങ്ങളും.
ഇവിടെ ചരിത്രപരമായ സ്‌ഖാലിത്യം ശ്രീകുമാറിന്റെ വാദങ്ങളില്‍ കടന്നുകൂടുന്നുണ്ട്. ശ്രീകുമാറിന്റെ 'മതം' ഏകസ്വര സ്വഭാവമുള്ള ഒരു സംവര്‍ഗമാണ്. ഈ മതത്തിനകത്തുവരുന്ന ഭിന്നതകളെയും വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെയും അദ്ദേഹം കണക്കിലെടുക്കുന്നില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉദാഹരണത്തില്‍നിന്നു തന്നെ, നെപ്പോളിയന്‍ കരാറുണ്ടാക്കിയത് റോമന്‍ കത്തോലിക്കാമതവുമായാണ്. നെപ്പോളിയന്റെ ശത്രുക്കളായ ഇംഗ്ളണ്ടിലും ജര്‍മ്മനിയിലും പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് ഭൂരിപക്ഷമായിരുന്നു. ഇംഗ്ളണ്ടില്‍ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് രാജഭരണത്തിന്‍കീഴില്‍ കാല്‍വിനിസ്റ്റ് പ്യൂരിറ്റാന്‍മാര്‍ ശ്രീകുമാറിന്റെ ഭാഷയില്‍ 'ന്യൂനപക്ഷ'മായിരുന്നു. അവരാണ് അമേരിക്കയിലെ ആദ്യത്തെ ഇംഗ്ളീഷ് കുടിയേറ്റക്കാര്‍. ഇംഗ്ളണ്ടും അയര്‍ലണ്ടും തമ്മില്‍ നടന്നുപോരുന്ന സംഘര്‍ഷം പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് - കത്തോലിക്കാ സംഘര്‍ഷം കൂടിയാണ്. ഇതെല്ലാം കൂടാതെ എല്ലാ യൂറോപ്യന്‍ രാഷ്‌ടങ്ങളിലും ഒരു പൊതു ന്യൂനപക്ഷം കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു; ജൂതന്മാര്‍. പിന്നീടുയര്‍ന്നുവന്ന സിയോണിസം യൂറോപ്പിലെ ഭൂരിപക്ഷ മതാധിപത്യത്തിനെതിരായി ഉയര്‍ന്നുവന്നതാണ്.
ഭാഷാ സാംസ്‌ക്കാരിക തലം കൂടി കണക്കിലെടുത്താല്‍ ബഹുസ്വരത യൂറോപ്യന്‍ രാഷ്‌ടങ്ങള്‍ക്കും അന്യമായിരുന്നില്ല. ജര്‍മ്മനിയിലെ ഫാസിസം 'ന്യൂനപക്ഷ'ങ്ങളായ ജൂതന്മാരെയും സ്ളാവുകളെയും (കൂട്ടത്തില്‍ കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരെയും) ശത്രുക്കളായി കണ്ടായിരുന്നു. അതേസമയം ആസ്‌ട്രിയയിലെ ഭൂരിപക്ഷ ജര്‍മ്മന്‍കാര്‍ക്കും പോളണ്ടിലെയും ചെക്കോസ്ളോവാക്യയിലെയും 'ന്യൂനപക്ഷ' സുഡെറ്റെന്‍ - പോളിഷ് ജര്‍മ്മന്‍കാര്‍ക്കും അനുകൂലമായാണ് ഹിറ്റ്ലര്‍ തന്റെ ആക്രമണങ്ങള്‍ അഴിച്ചുവിട്ടത്. ഇവിടെയെല്ലാം മത - സാംസ്‌ക്കാരിക ഭിന്നതകള്‍ പക്ഷങ്ങളായി മാറിയതും അവ രാഷ് ട്രീയമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടതും കാണാം.
ശ്രീകുമാര്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന മറ്റൊരുദാഹരണവും പ്രസക്തമാണ്. മുസ്ളീം സ്‌ത്രീകള്‍ 'ഹിജാബ്' ഉപയോഗിക്കുന്നതിനെ വിലക്കിക്കൊണ്ടുള്ള ഫ്രഞ്ച് നിയമമാണത്. ഭൂരിപക്ഷവും ന്യൂനപക്ഷവും തമ്മിലുള്ള സംഘര്‍ഷത്തിന്റെ സൂചനയായാണ് അദ്ദേഹം അതിനെ കാണുന്നത്. അത് ശരിയുമാണ്. അതിനോടൊപ്പം മറ്റൊന്നും കൂടി അതു സൂചിപ്പിക്കുന്നു. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ മതനിരപേക്ഷമായ പൊതുമണ്ഡലം സൃഷ്‌ടിക്കുന്നതില്‍ യൂറോപ്യന്‍ മുതലാളിത്ത ഭരണകൂടങ്ങള്‍ വിജയിച്ചിട്ടില്ലെന്ന വസ്‌തുതയാണത്. അതുപോലെ മറ്റൊരു ചോദ്യവും അതുന്നയിക്കുന്നു. മതനിരപേക്ഷതയുടെയും മതപരമായ സമവായത്തിന്റെയും മാനദണ്ഡങ്ങള്‍ എന്താണ് ? സമവായത്തിന്റെയും പരസ്‌പരാംഗീകാരത്തിന്റെയും അവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള നീതിയുടെയും ഏതു രൂപങ്ങളാണ് പൊതുമണ്ഡലത്തിന്റെ സൃഷ്‌ടിയെ സഹായിക്കുക? അവ മതസ്വത്വങ്ങളുടെയോ ഭാഷാ സാംസ്‌ക്കാരിക സ്വത്വങ്ങളുടെയോ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ചിതറിപ്പോവുകയില്ലെന്നതിന് എന്താണുറപ്പ് ?
ഈ പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ ബഹുമതാധിഷ്ഠിതമായ ഇന്ത്യയില്‍ കൂടുതല്‍ ഗൌരവമുള്ളതാക്കുന്നു. സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയുടെ പിറവി തന്നെ മതാധിഷ്ഠിതമായ വിഭജനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലായിരുന്നുവെന്ന് നാം ഓര്‍ക്കേണ്ടതുണ്ട്. ആ വിഭജനത്തിന്റെ ബാലാരിഷ്‌ടതകള്‍ കാശ്‌മീരിന്റെയും ബംഗ്ളാദേശ് കുടിയേറ്റക്കാരുടെയും രൂപത്തില്‍ ഇന്നും നമ്മെ പിന്തുടരുന്നു. ഇതേ സാഹചര്യത്തില്‍ പിറന്നുവീണ ഭരണഘടനാപരമായ സമവായമാണ് ന്യൂനപക്ഷാവകാശങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച സങ്കല്‍പവും. അതായത് ഇന്ത്യയില്‍ ഭൂരിപക്ഷംപോലെ ന്യൂനപക്ഷവും ഭരണകൂടവുമായുള്ള കരാറാണ്, ന്യൂനപക്ഷാവകാശങ്ങള്‍ ഭരണഘടനാപരമായി നിലനിര്‍ത്തപ്പെടുന്ന നിയമരൂപമാണ്. അതായത്, ശ്രീകുമാര്‍ പറയുന്ന സംവര്‍ഗങ്ങളിലെ പങ്കാളിത്തത്തെയും ബഹുശ്രുതിയെയും നിയമപരമായി നിലനിര്‍ത്തുന്ന കരാറായാണ് ഇന്ന് ഭരണഘടന പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത്.
ഏകമത സ്വഭാവമുള്ളതെന്നു പറയപ്പെടുന്ന ഭരണകൂടങ്ങള്‍ക്ക് ഏകമത സ്വഭാവം മാത്രമല്ല ഉണ്ടായിരുന്നത്. അവരുടെ പ്രത്യേകതകള്‍ മറ്റു പ്രദേശങ്ങളെയും രാഷ്‌ടങ്ങളെയും കീഴടക്കാനും നിയന്ത്രിക്കാനുമുള്ള ഒഴിവു കഴിവായി മാറിയെന്നു കാണാം. അതേസമയം, ബഹുമത സ്വഭാവമുള്ള ഒരു രാഷ്‌ടത്തിലെ വിവിധ വിഭാഗങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള സമവായത്തിന്റെ രൂപമായി ഭരണഘടന പ്രത്യക്ഷപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. തീര്‍ച്ചയായും, ഭരണകൂടത്തിന്റെ നിയമരൂപങ്ങള്‍കൊണ്ടു മാത്രം സമവായവും നീതിയും ഉറപ്പുവരുത്താന്‍ കഴിയുകയില്ലെന്നതിന്റെ പ്രകടമായ ഉദാഹരണം ഇന്ത്യ തന്നെയാണ്. സാമൂഹ്യ സംഘര്‍ഷങ്ങളാല്‍ നല്‍കപ്പെടുന്ന സാങ്കേതികവും നിയമപരവുമായ പരിഹാരങ്ങള്‍ക്ക് സ്ഥായിയായ സ്വാധീനം ഉണ്ടാവുകയില്ല. സമവായം എത്ര ഉദാത്തമായ സങ്കല്‍പമായാലും അതിനു പരിമിതികളുണ്ടെന്ന് ഇപ്പോള്‍ ശക്തിപ്പെടുന്ന സ്വത്വ സംഘര്‍ഷങ്ങള്‍ തന്നെ തെളിയിക്കുന്നു.
ഇവിടെയാണ് ശ്രീകുമാറിന്റെ രാഷ്‌ട്രീയ നിലപാടിന്റെ സാമൂഹ്യ പ്രത്യാഘാതങ്ങള്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യേണ്ടത്. ശ്രീകുമാറിന് ന്യൂനപക്ഷവും ഭൂരിപക്ഷവും ഇന്ത്യയിലെ "പോസ്റ്റ് കൊളോണിയല്‍'' ഭരണകൂടം വരുത്താന്‍ ശ്രമിച്ച നിയമവ്യവസ്ഥയുടെ രൂപമല്ല. 1932 മുതല്‍ കേരളത്തില്‍ (ഇന്ത്യയിലും?) വളര്‍ന്നുവന്ന സംഘര്‍ഷങ്ങളുടെ രൂപമാണ്. 1932ന് മറ്റൊരു പ്രാധാന്യമുണ്ട്. അന്നു മുതലാണ് ബ്രിട്ടീഷ് കൊളോണിയലിസത്തിന്റെ സൃഷ്‌ടിയായ കമ്യൂണല്‍ അവാര്‍ഡ് നിലവില്‍ വരുന്നതും ഭരണതലത്തിലും ഔദ്യോഗിക തലത്തിലും സംവരണം വ്യവസ്ഥാപിതമാകുന്നതും. അതായത് കൊളോണിയലിസത്തിന്റെയും പോസ്റ്റ് കൊളോണിയല്‍ ഭരണകൂടത്തിന്റെയും നിയമപരമായ രൂപങ്ങള്‍ സമൂഹതലത്തിലെ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെ മാറ്റിയെടുക്കുകയും അവയ്‌ക്ക് അധികാരഘടനയിലെ "പങ്കാളിത്ത''ത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ പക്ഷങ്ങളുടെ രൂപം നല്‍കുകയും ചെയ്‌തു. ഇവ വീണ്ടും സാമൂഹ്യ സംഘര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ജന്മം നല്‍കി. ഇത്തരം സാമൂഹ്യ സംഘര്‍ഷങ്ങള്‍ മനുഷ്യരുടെ നിലനില്‍പ്പിനുവേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടങ്ങളുടെ ഭാഗമായി വളര്‍ന്നുവരുന്ന ജൈവരൂപങ്ങളല്ല, ബൂര്‍ഷ്വാ അധികാരഘടനയുടെ നിര്‍മ്മിതിയുടെ ഭാഗമായി സൃഷ്‌ടിക്കപ്പെടുന്ന ദ്വിതീയ സ്വഭാവമുള്ള പോരാട്ടങ്ങളാണ്. ഇവയെയാണ് ശ്രീകുമാര്‍ ജനാധിപത്യ നിര്‍മ്മിതിക്കുവേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടങ്ങളായി കാണുന്നത്. ഇവയ്‌ക്ക് സാമൂഹ്യതലത്തില്‍ പ്രസക്തിയുണ്ട്. ആ പ്രസക്തി ബൂര്‍ഷ്വാ ജനാധിപത്യസംവിധാനങ്ങളുടെ വളര്‍ച്ചയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രസക്തിയാണെന്നു മാത്രം.
ശ്രീകുമാര്‍ അതുകൊണ്ട് അവസാനിപ്പിക്കുന്നില്ല. ബൂര്‍ഷ്വാ ജനാധിപത്യ ഘടനയുമായി വളര്‍ന്നുവന്ന ഭൂരിപക്ഷ - ന്യൂനപക്ഷ സങ്കല്‍പങ്ങളെ പൌരസമൂഹത്തിന്റെ നിര്‍മ്മിതിയുടെ അടിസ്ഥാനാശയങ്ങളായി അദ്ദേഹം കാണുന്നു. ഭൂരിപക്ഷവുമായുള്ള കരാറിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ രൂപപ്പെടുന്ന ഭരണകൂടങ്ങള്‍ ന്യൂനപക്ഷത്തിനെതിരെയുള്ള മര്‍ദ്ദന ഉപകരണങ്ങളാണ്. ഇവിടെ ന്യൂനപക്ഷവും ഭൂരിപക്ഷവും നിയമപരമായ സങ്കല്‍പങ്ങളല്ല. സമൂഹഘടനയെ നിര്‍ണയിക്കുന്ന അടിസ്ഥാന സംവര്‍ഗങ്ങളാണ്. അതായത് ബൂര്‍ഷ്വാ ലിബറലുകളുടെ സാമൂഹ്യസംഘര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കും മാര്‍ക്സിസ്റ്റുകാരുടെ വര്‍ഗസമരത്തിനും ബദലായി അദ്ദേഹം അവതരിപ്പിക്കുന്നത് ന്യൂനപക്ഷവും ഭൂരിപക്ഷവും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന സ്വത്വസംഘര്‍ഷങ്ങളാണ്. അല്ലെങ്കില്‍ ഭൂരിപക്ഷ ഹൈന്ദവ രാഷ്‌ട്രീയവും ന്യൂനപക്ഷ ക്രിസ്‌ത്യന്‍ - മുസ്ളീം രാഷ്‌ട്രീയങ്ങളും തമ്മിലുള്ള സംഘര്‍ഷങ്ങളാണ്. അതോടെ സ്വത്വസംഘര്‍ഷങ്ങള്‍ കേന്ദ്ര സ്ഥാനത്തിലേക്കു വരുകയും മറ്റുള്ളവ പുറന്തള്ളപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. ജനാധിപത്യം, നീതി, സാമൂഹ്യമായ സമവായം തുടങ്ങിയവയ്‌ക്ക് സ്വത്വപരമായ അര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ കൈവരികയും ചെയ്യുന്നു.
സ്വത്വസംഘര്‍ഷങ്ങള്‍ മുമ്പു സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ ബൂര്‍ഷ്വാ ലിബറല്‍ ജനാധിപത്യത്തിന്റെയും സെക്കുലറിസത്തിന്റെയും പരിമിതികളുടെ ഫലങ്ങളാണ്. ഈ പരിമിതികളാണ് ഫാസിസത്തെയും സൃഷ്‌ടിച്ചത്. മതഭൂരിപക്ഷ രാഷ്‌ട്രീയത്തിന്റെ പ്രയോഗത്തിന് ഫാസിസ്റ്റ് സ്വഭാവം കൈവരുന്നതും ഇതുകൊണ്ടു തന്നെ. ഫാസിസത്തെ ഫാസിസം കൊണ്ടല്ല ചെറുക്കേണ്ടത് എന്ന് ശ്രീകുമാറും സമ്മതിക്കും. ഫാസിസത്തെ ചെറുക്കാന്‍ വിശാല ജനാധിപത്യ ഐക്യം എന്ന ആശയവും മുമ്പുതന്നെ വെയ്‌ക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ, ഈ ജനാധിപത്യ ഐക്യത്തിന്റെ അടിത്തറ സ്വത്വപരമായ സമവായമാകണമെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ അതോടെ ഭൂരിപക്ഷ സ്വത്വമടക്കമുള്ള സ്വത്വങ്ങളുടെ അസ്‌തിത്വത്തെ അംഗീകരിക്കുകയാണ് ചെയ്യുക. ഭൂരിപക്ഷമില്ലാതെ ന്യൂനപക്ഷമില്ല. ന്യൂനപക്ഷമില്ലാതെ ഭൂരിപക്ഷവുമില്ല. ഓരോ മതവും സമുദായവും നിലനില്‍ക്കുന്നത് മറ്റു സമുദായങ്ങള്‍ നിലനില്‍ക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ്. അതുകൊണ്ട് അവ തമ്മിലുള്ള സമവായം ജനാധിപത്യത്തിന്റെയും ബഹുശ്രുതിയുടെയും പങ്കാളിത്തത്തിന്റെയും അടിത്തറയാകുമ്പോള്‍ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അര്‍ത്ഥം തന്നെ ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ നിര്‍വചിക്കപ്പെടും. അതായത് അഭിപ്രായ സ്വാതന്ത്ര്യം, ചിന്താ സ്വാതന്ത്ര്യം മുതലായ ഭരണഘടനയിലെ ബൂര്‍ഷ്വാ ലിബറല്‍ ആശയങ്ങള്‍ക്കുപോലും പ്രസക്തിയില്ലാതാകും. ഭൂരിപക്ഷാധിപത്യത്തെ ചെറുത്തുനില്‍ക്കാന്‍ ന്യൂനപക്ഷത്തിനു കഴിഞ്ഞേക്കാം. പക്ഷേ അത് ഭൂരിപക്ഷവും ന്യൂനപക്ഷവും ചേര്‍ന്ന് മതങ്ങള്‍ എന്ന നിലയില്‍ ജനങ്ങളുടെ പ്രവര്‍ത്തനത്തിനും ചിന്തയ്‌ക്കും മേല്‍ അടിച്ചേല്‍പിക്കുന്ന മര്‍ദ്ദനത്തിന്റെ രൂപം കൈക്കൊള്ളും.
ഇതാണോ ശ്രീകുമാറിനെപ്പോലുള്ള ബുദ്ധിജീവികളും മറ്റു സ്വത്വ രാഷ്‌ട്രീയക്കാരും ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ? ഇത്തരത്തിലുള്ള സാമുദായിക സമവായമാണോ നമ്മുടെ ആദര്‍ശ ജനാധിപത്യം? ഇസ്ളാമിക സ്വത്വ രാഷ്‌ട്രീയക്കാരില്‍ ഒരു വിഭാഗമെങ്കിലും നവമെഡീവല്‍ സ്വഭാവമുള്ള ഇസ്ളാമിക രാഷ്‌ടത്തിനുവേണ്ടി നിലകൊള്ളുന്നവരാണ്. അതേ സ്വഭാവം തന്നെയാണ് ഹിന്ദു രാഷ്‌ടത്തിനും ഉള്ളത്. ക്രൈസ്‌തവസഭ നേരിട്ട് രാഷ്‌ട്രീയത്തിലേക്കു വരുന്നതോടെ നവമെഡീവല്‍ സ്വഭാവം അവരിലേക്കും കടന്നുവന്നിരിക്കുന്നു. ഇവരെല്ലാവരും കൂടി സൃഷ്‌ടിക്കുന്ന ജനാധിപത്യ "സമവായം'' എന്തായിരിക്കും? ഒന്നു വ്യക്തമാണ്. ശ്രീകുമാര്‍ തന്നെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന സ്വകാര്യ നിക്ഷേപങ്ങളുടെയും ഉടമാവകാശങ്ങളുടെയും സംരക്ഷണത്തില്‍ തന്നെയാണ് പ്രായോഗികമായി ന്യൂനപക്ഷ - ഭൂരിപക്ഷ രാഷ്‌ട്രീയങ്ങള്‍ ഊന്നുന്നത്. അവരുടെ ഇടയില്‍ തന്നെയുള്ള ചൂഷിതരുടെയും പുറന്തള്ളപ്പെട്ടവരുടെയും പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ സമുദായ പ്രശ്‌നങ്ങളായാണ് അവര്‍ കാണുന്നത്. അതായത് ഓരോ സമുദായവും നിലനില്‍ക്കുന്നത് അവരുടെ ഉള്ളിലെ ചൂഷിതരും ചൂഷകരും തമ്മില്‍ മതസമുദായങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ അടിച്ചേല്‍പിക്കപ്പെടുന്ന സമവായത്തിലാണ്. ഇതു നിലനിര്‍ത്തുന്നതിനുള്ള ആന്തരിക മര്‍ദ്ദന രൂപങ്ങള്‍ ഓരോ സമുദായത്തിലും വളര്‍ന്നുവരുന്നു.
ഈ മര്‍ദ്ദന രൂപങ്ങളാണ് ഇസ്ളാമിക വിവാഹമോചനമുറകളെ സംബന്ധിച്ചും ദളിത് ക്രൈസ്‌തവരുടെ പ്രശ്‌നങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചും ജാതിപരമായ മര്‍ദ്ദനമുറകളെ സംബന്ധിച്ചുള്ള പ്രശ്‌നങ്ങളായി നമ്മുടെ മുമ്പില്‍ വരുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് ശരിഅത്തും മനുസ്‌മൃതിയും സഭാ കീഴ്വഴക്കങ്ങളും സംബന്ധിച്ച വിവാദങ്ങളായി മാറുന്നത്. സ്വന്തം സമുദായത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം സാധിക്കുന്നത് മറ്റു സമുദായങ്ങള്‍ക്കെതിരായുള്ള ശക്തമായ പ്രചരണത്തിലൂടെ കൂടിയാണ്. അവയൊന്നും താത്വികമായ സംവാദങ്ങളല്ല. അവ അധികാരഘടനയിലെ നിയമപരമായ പങ്കാളിത്തത്തെ ചൊല്ലി മാത്രമുള്ള തര്‍ക്കങ്ങളല്ല. അവയുടെ ഉറവിടങ്ങള്‍ സാംസ്‌ക്കാരവും ജീവിതരീതികളുമാണ്. ഇത്തരം തര്‍ക്കങ്ങള്‍ സൃഷ്‌ടിക്കുന്ന സംഘര്‍ഷങ്ങളാണ് വര്‍ഗീയരൂപങ്ങളായി മാറുന്നത്; മതനിരപേക്ഷമായ പൊതുമണ്ഡലത്തിന്റെ രൂപീകരണത്തെയും ജനാധിപത്യത്തെയും തകര്‍ക്കുന്നത്. അവ ഏതു കോണില്‍നിന്ന് വന്നാലും അതിശക്തമായി വിമര്‍ശിക്കേണ്ടത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ നിലനില്‍പിന് ആവശ്യമാണ്.
ഇടതുപക്ഷം വിമര്‍ശിക്കുന്നത് ഒരു അധ്യാപകന്റെ കൈവെട്ടിയ സംഭവത്തെ മാത്രമല്ല, ഹൈന്ദവ ഭീകരര്‍ നടത്തിയ മെക്കാമസ്‌ജിദ്,മാലെഗാവ്, അജ്‌മീര്‍ സ്‌ഫോടനങ്ങളെയും ഒറീസയിലും മറ്റു സ്ഥലങ്ങളിലും ക്രിസ്‌ത്യന്‍ പുരോഹിതര്‍ക്കെതിരെ ഹൈന്ദവഭീകരര്‍ നടത്തിയ ആക്രമണങ്ങളെയുമാണ്. കേരളത്തില്‍ ജോസഫ് ഗ്രൂപ്പിനെയും ഐഎന്‍എല്ലിനെയും ഇടതുപക്ഷം പുറത്തുചാടിച്ചതല്ല. അവരുടെ ഇടയില്‍ നടക്കുന്ന സ്വത്വപരമായ ദൃഢീകരണ പ്രക്രിയയുടെ ഭാഗമായി സ്വയം വിട്ടുപോവുകയായിരുന്നു. സ്വത്വസംഘര്‍ഷങ്ങളുടെയോ ഭൂരിപക്ഷ ആക്രമണത്തിനെതിരായി ന്യൂനപക്ഷം നടത്തുന്ന സമരങ്ങളുടെ പ്രാധാന്യത്തെയോ ഇടതുപക്ഷം കുറച്ചുകാണുന്നില്ല. സ്വത്വവാദികളുടെ 'സഹതാപ'ത്തിനു പാത്രമാകുന്ന പല ബുദ്ധിജീവികളും ഇടതുപക്ഷത്തോടൊപ്പം പോരാടാന്‍ തയ്യാറാകുന്നതും അതേ കാരണം കൊണ്ടാണ്. ചൂഷകവര്‍ഗങ്ങള്‍ക്കെതിരായും ഭൂരിപക്ഷ വര്‍ഗീയതയ്‌ക്കെതിരായും നടത്തുന്ന പോരാട്ടങ്ങളുടെ ഭാഗമായി ന്യൂനപക്ഷങ്ങളുടെമേലുള്ള മര്‍ദ്ദനങ്ങളുടെ പ്രശ്‌നങ്ങളും ഏറ്റെടുക്കാനും പോരാടാനും ഇടതുപക്ഷം പ്രതിജ്ഞാബദ്ധമാണ്. സാധ്യമായ ഇടങ്ങളിലെല്ലാം അതു ചെയ്‌തുപോരുന്നുമുണ്ട്.
അവിടെ ശ്രീകുമാറിന്റെ "ഹൈന്ദവ ഇടതുപക്ഷ'' വാദത്തിന്റെ പ്രസക്തി കൂടുതല്‍ പ്രകടമാകുന്നു. ഇത്തരത്തിലുള്ള സമരങ്ങളില്‍ കണ്ണിചേരുക ന്യൂനപക്ഷ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെയും ആവശ്യമാണ്. ബാബ്റി മസ്‌ജിദ് തകര്‍ക്കലിനെതിരായ സമരത്തിലും ഹൈന്ദവ വര്‍ഗീയതയ്‌ക്കെതിരായ നിരവധി സമരങ്ങളിലും ഈ ഐക്യം പ്രകടമായിട്ടുണ്ട്. ഇതേ ഐക്യം തന്നെ ചൂഷകര്‍ക്കെതിരായ പൊതു പ്രസ്ഥാനമായി വളര്‍ത്തിക്കൊണ്ടുവരുന്നതിനും ശ്രമിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ആ ഐക്യത്തിന്റെ പ്രധാനകണ്ണിയായ ഇടതുപക്ഷത്തെ ഭൂരിപക്ഷ വര്‍ഗീയതയുടെ വക്താവായി അപ്പുറത്തുനിര്‍ത്തുന്നതോടെ തകരുന്നത് ഈ ഐക്യമാണ്, സ്വത്വരാഷ്‌ട്രീയക്കാര്‍ക്കൊഴികെ ന്യൂനപക്ഷങ്ങളിലെ സാധാരണക്കാര്‍ക്ക് ഇടതുപക്ഷ പ്രസ്ഥാനങ്ങളോടുള്ള മതിപ്പാണ്. അതിലൂടെ തകരുന്നത് സാമൂഹ്യവിപ്ളവത്തിലൂടെ വളര്‍ന്നുവരേണ്ട പുതിയൊരു നീതി സങ്കല്‍പമാണ്. ഈ പരിവര്‍ത്തനാത്മക നീതിയുടെ നിരാകരണമാണ് സാമൂഹ്യവിപ്ളവത്തിനുപകരം ഭൂരിപക്ഷ - ന്യൂനപക്ഷ സ്വത്വ സംഘര്‍ഷങ്ങളെ പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നതിലൂടെ ശ്രീകുമാര്‍ ചെയ്യുന്നത്. ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെയും സിപിഐ എമ്മിന്റെയും കുഴിമാടം മാന്താന്‍ കാത്തുനില്‍ക്കുന്നവര്‍ നിരവധിയുണ്ട്, ധാരാളം ബുദ്ധിജീവികളും. അതിനുശേഷമുണ്ടാകുന്ന ലോകം ഫാസിസ്റ്റാവുകയില്ലെന്ന് അവര്‍ക്ക് ഉറപ്പു പറയാന്‍ കഴിയുമോ?
*****
ഡോ. കെ എന്‍ ഗണേശ്, കടാപ്പാട് :ചിന്ത വാരിക
വിമോചനസമര രാഷ്‌ട്രീയം യുഡിഎഫിന്റെ മുഖമുദ്ര
ജാതിയും മതവും രാഷ്‌ട്രീയത്തില്‍ ഇടപെട്ടാല്‍ ഉണ്ടാകുന്ന ഭവിഷ്യത്ത് പ്രബുദ്ധകേരളം കണ്ടറിഞ്ഞ, കുപ്രസിദ്ധ 'വിമോചനസമര'ത്തിന്റെ അമ്പത്തൊന്നാണ്ട് കടന്നുപോകുന്നു. അന്ന് 'ചുടലക്കള'ത്തില്‍ കാവലിരുന്നവരുടെ പ്രേതം ഇന്നും ഇവിടെ ചുറ്റിത്തിരിയുന്നു!
1957ല്‍ ഇ എം എസിന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ ഏപ്രില്‍ അഞ്ചിന് അധികാരമേറ്റ പതിനൊന്നംഗ മന്ത്രിസഭയുടെ ആദ്യതീരുമാനമായി ആറാം നാളില്‍ (ഏപ്രില്‍ 11ന്) കുടിയൊഴിപ്പിക്കല്‍ ഓര്‍ഡിനന്‍സ് പ്രഖ്യാപിച്ചു. സമഗ്രമായ കാര്‍ഷികപരിഷ്‌ക്കരണം ലക്ഷ്യംവച്ച് പിന്നീട് പാസാക്കിയ ഭൂനയബില്‍ പാട്ടക്കാരും വാരക്കാരും കുടിയാന്മാരുമായ ലക്ഷങ്ങള്‍ക്ക് സംരക്ഷണം ഉറപ്പാക്കി.
ദീര്‍ഘവീക്ഷണത്തോടെ വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്ത് നടപ്പാക്കിയ പരിഷ്‌ക്കാരങ്ങളിലൂടെ യുപിതലംവരെ (പതിനാലുവയസ്സുവരെ)യുള്ള വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ക്കെങ്കിലും ആദ്യഘട്ടത്തില്‍ സാര്‍വത്രികവും സൌജന്യവുമായ വിദ്യാഭ്യാസം ലഭ്യമാക്കി. എയ്‌ഡഡ് സ്‌കൂള്‍ അധ്യാപകര്‍ക്ക് നേരിട്ട് സര്‍ക്കാരില്‍നിന്ന് ശമ്പളം കിട്ടാന്‍ വ്യവസ്ഥയുണ്ടാക്കി.
ഭൂമിയിലും വിദ്യാഭ്യാസത്തിലും കൈവച്ചപ്പോള്‍ കേരളത്തിലെ പിന്തിരിപ്പന്‍ശക്തികള്‍ സടകുടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു. 'അരക്ഷിതാവസ്ഥ'യും 'ക്രമസമാധനത്തകര്‍ച്ച'യും ആരോപിച്ച് ഗവൺമെന്റിനെതിരെ പടനീക്കി. ജാതി-മതസംഘടനകളെ കോൺഗ്രസ് രംഗത്തിറക്കി. കോൺഗ്രസിന്റെ ഘടനയില്‍തന്നെ ജാതി-വര്‍ഗീയ ചേരിതിരിവ് ഏറെ ശക്തമായി കണ്ടകാലം. മധ്യതിരുവിതാംകൂറിലും പ്രത്യേകിച്ച് മലയോരങ്ങളിലും കോൺഗ്രസ് കമ്മിറ്റികളില്‍ പിടിമുറുക്കിയ ഭാരവാഹികളില്‍ പലരും 'അരമനരാഷ്‌ട്രീയ'ത്തിന്റെ 'കുഞ്ഞാടു'കളായിരുന്നു. ഇവര്‍ ബലിയാടാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചത്, ക്രൈസ്‌തവ സമൂഹത്തിലെ മഹാഭൂരിപക്ഷംവരുന്ന പാവപ്പെട്ടവരെയും ഇടത്തരക്കാരെയുമാണ്.
രണ്ടു ഡസനിലേറെ വരുന്ന സഭാവിഭാഗങ്ങളില്‍ പ്രബലവിഭാഗം ലത്തീന്‍ കത്തോലിക്കരാണ്. തീരമേഖലയില്‍ താമസിക്കുന്ന ലക്ഷക്കണക്കായ മത്സ്യത്തൊഴിലാളി, കയര്‍ തൊഴിലാളി കുടുംബങ്ങളില്‍ ഏറെയും കുടികിടപ്പുകാരായിരുന്നു. കാര്‍ഷിക പരിഷ്‌ക്കരണ നിയമംമൂലം ഭൂമിയും വിദ്യാഭ്യാസ നിയമത്തിലൂടെ സൌജന്യ വിദ്യാഭ്യാസവും ലഭിക്കാന്‍ അര്‍ഹരായ ഈ പാവങ്ങളില്‍ ഒരു വിഭാഗത്തെയും വിമോചനസമരത്തിന് കരുക്കളാക്കി! പള്ളികളില്‍ കൂട്ടമണി അടിച്ച് ആളെക്കൂട്ടി. മത്സ്യബന്ധനത്തിന് കടലില്‍പോകാതെയും കുട്ടികള്‍ സ്‌കൂളില്‍പോകാതെയും ഗ്രാമീണാന്തരീക്ഷം കലുഷമാക്കി.
1959 ജൂൺ 12ന് ഹര്‍ത്താലോടെ വിമോചനസമരത്തിന് തുടക്കമായി. സര്‍ക്കാര്‍ ഓഫീസുകളിലും വിദ്യാഭ്യാസസ്ഥാപനങ്ങളിലും പിക്കറ്റിങ്; നാടാകെ റൌഡികളെ സംഘടിപ്പിച്ച അക്രമങ്ങള്‍. അക്രമരാഷ്‌ട്രീയം എന്തെന്ന് ജനങ്ങള്‍ ഏറെ തിരിച്ചറിഞ്ഞത് അന്നാണ്. വടിവാളും കഠാരയും കല്ലും കട്ടയും കുറുവടിയുമായി പ്രകടനം നടത്തിയവര്‍ പലയിടത്തും സര്‍ക്കാര്‍ സ്‌കൂളുകള്‍ക്ക് നാശനഷ്‌ടമുണ്ടാക്കി. തീവയ്‌പും കവര്‍ച്ചയും വ്യാപകമായി. അക്ഷരം പുരട്ടാനാവാത്ത വാക്കുകളില്‍ മുദ്രാവാക്യം തയ്യാറാക്കുന്നവര്‍ക്കും ഈണത്തില്‍ വിളിച്ചുകൊടുക്കുന്നവര്‍ക്കും പ്രത്യേക പ്രതിഫലം!
ഇ എം എസ് ഗവൺമെന്റിനെ അമര്‍ച്ചചെയ്യാന്‍ അമേരിക്കന്‍ ഭരണകൂടം സിഐഎ വഴി ഒഴുക്കിയ ഡോളര്‍ (കോൺഗ്രസ് നേതാക്കള്‍തന്നെ പരസ്യപ്രസ്‌താവനയിലൂടെ ഇക്കാര്യം സമ്മതിച്ചു) ഇവിടെ കോൺഗ്രസ് നേതാക്കളിലും ചില സമുദായ പ്രമാണിമാരിലും മറിയുമ്പോള്‍, സമരരംഗത്തേക്ക് ചാടിയ പാവങ്ങള്‍ക്ക് കിട്ടിയത് ഗോതമ്പും പാല്‍പ്പൊടിയും ദിവസക്കൂലിയായി രണ്ടര രൂപയും! (അക്കാലത്ത് അരി കിലോയ്‌ക്ക് വില: 30 പൈസ, ഊണ്: 30 പൈസ, ചായ: 06 പൈസ)
അക്രമത്തിലൂടെ കേരളത്തില്‍ സംഘര്‍ഷമുണ്ടാക്കി ക്രമസമാധാനപ്രശ്‌നം ഉയര്‍ത്തി ഇടപെടലിന് ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. ഇത്തരം സമരത്തെ തുടക്കത്തില്‍ അനുകൂലിക്കാതിരുന്ന പ്രധാനമന്ത്രി ജവാഹര്‍ലാല്‍ നെഹ്റു, പുത്രി ഇന്ദിരാഗാന്ധിയുടെ കേരളസന്ദര്‍ശനത്തിനുശേഷം ചുവടുമാറ്റി. 1959 ജൂലൈ 31 ന് ഇ എം എസ് മന്ത്രിസഭയെ പിരിച്ചുവിട്ട് രാഷ്‌ട്രപതി ഭരണം ഏര്‍പ്പെടുത്തിയതോടെ വിമോചനസമരത്തിന് അന്ത്യമായി.
1960ല്‍ നടന്ന നിയമസഭാതെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ കോൺഗ്രസ്, പിഎസ്‌പി, ലീഗ് എന്നീ കക്ഷികളടങ്ങിയ സഖ്യത്തിന് ഭൂരിപക്ഷം കിട്ടി. കോൺഗ്രസിന് 57ല്‍ കിട്ടിയ 43 സീറ്റില്‍നിന്ന് 20 സീറ്റ് കൂടി. എന്നാല്‍, 65ല്‍ നിന്ന് 29 സീറ്റായി കുറഞ്ഞ കമ്യൂണിസ്‌റ്റ് പാര്‍ടിക്ക് കോൺഗ്രസിനേക്കാള്‍ രണ്ടുലക്ഷത്തോളം വോട്ട് കൂടുതല്‍ ലഭിച്ചു. വിമോചനസമരംകൊണ്ട് കമ്യൂണിസ്‌റ്റ് പാര്‍ടിയുടെ ശക്തി ക്ഷയിച്ചില്ല. പാര്‍ടിയുടെ ജനകീയ അടിത്തറ 1957 നേക്കാള്‍ വളരുകയായിരുന്നു.
1967ല്‍ വീണ്ടും ഇ എം എസിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള സപ്‌തകക്ഷി മന്ത്രിസഭ അധികാരമേറ്റപ്പോള്‍ ഭൂപരിഷ്‌ക്കരണ, വിദ്യാഭ്യാസ നിയമങ്ങള്‍ക്ക് പ്രാധാന്യം നല്‍കി. 1957ലും 1967ലും അധികാരത്തില്‍വന്ന 48 മാസം മാത്രം ഭരണം നിര്‍വഹിക്കാനായ ഇടതുപക്ഷ ഗവൺമെന്റുകള്‍ സമഗ്രവികസനത്തിനും ജനക്ഷേമപരിപാടികള്‍ക്കും അടിത്തറയിട്ടു.
വയലാര്‍ രവിയും എ കെ ആന്റണിയും ഉമ്മന്‍ചാണ്ടിയും രാഷ്‌ട്രീയത്തില്‍ അരങ്ങേറ്റം കുറിച്ചത് വിമോചനസമരത്തോടെയാണ്. വിമോചനസമര രാഷ്‌ട്രീയത്തിന്റെ വിപത്ത് തിരിച്ചറിഞ്ഞവരുടെ നിരയിലേക്ക് രവിയും ആന്റണിയും ഇറങ്ങിച്ചെന്ന ഘട്ടങ്ങളുണ്ടായപ്പോള്‍ പലതും ഏറ്റുപറഞ്ഞത് 1980കളില്‍ രാഷ്‌ട്രീയകേരളം കൌതുകത്തോടെ കണ്ടു. അപ്പോഴും തങ്ങളെ നേതൃനിരയിലെത്താന്‍ സഹായിച്ച വിമോചനസമരത്തെയും, അത് കൈയാളിയ ജാതിവര്‍ഗീയ രാഷ്‌ട്രീയത്തെയും തള്ളിപ്പറയാന്‍ അവര്‍ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു; സ്വന്തം നിലനില്‍പ്പിന് വിഘാതം സൃഷ്‌ടിക്കുന്ന ഒന്നിനെയും. അരനൂറ്റാണ്ടുമുമ്പ് ഫണമുയര്‍ത്തിയ 'കാളസര്‍പ്പ'ത്തിന്റെ കൂടെ നില്‍ക്കാനും പാലൂട്ടാനും ഒത്തുചേര്‍ന്നവരുടെ കൂടാരത്തില്‍തന്നെയാണ് കോൺഗ്രസും സഖ്യകക്ഷികളും എന്ന് ഇപ്പോഴും തെളിയിക്കുന്നു!
*****
പി വി പങ്കജാക്ഷന്‍
1957ല്‍ ഇ എം എസിന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ ഏപ്രില്‍ അഞ്ചിന് അധികാരമേറ്റ പതിനൊന്നംഗ മന്ത്രിസഭയുടെ ആദ്യതീരുമാനമായി ആറാം നാളില്‍ (ഏപ്രില്‍ 11ന്) കുടിയൊഴിപ്പിക്കല്‍ ഓര്‍ഡിനന്‍സ് പ്രഖ്യാപിച്ചു. സമഗ്രമായ കാര്‍ഷികപരിഷ്‌ക്കരണം ലക്ഷ്യംവച്ച് പിന്നീട് പാസാക്കിയ ഭൂനയബില്‍ പാട്ടക്കാരും വാരക്കാരും കുടിയാന്മാരുമായ ലക്ഷങ്ങള്‍ക്ക് സംരക്ഷണം ഉറപ്പാക്കി.
ദീര്‍ഘവീക്ഷണത്തോടെ വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്ത് നടപ്പാക്കിയ പരിഷ്‌ക്കാരങ്ങളിലൂടെ യുപിതലംവരെ (പതിനാലുവയസ്സുവരെ)യുള്ള വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ക്കെങ്കിലും ആദ്യഘട്ടത്തില്‍ സാര്‍വത്രികവും സൌജന്യവുമായ വിദ്യാഭ്യാസം ലഭ്യമാക്കി. എയ്‌ഡഡ് സ്‌കൂള്‍ അധ്യാപകര്‍ക്ക് നേരിട്ട് സര്‍ക്കാരില്‍നിന്ന് ശമ്പളം കിട്ടാന്‍ വ്യവസ്ഥയുണ്ടാക്കി.
ഭൂമിയിലും വിദ്യാഭ്യാസത്തിലും കൈവച്ചപ്പോള്‍ കേരളത്തിലെ പിന്തിരിപ്പന്‍ശക്തികള്‍ സടകുടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു. 'അരക്ഷിതാവസ്ഥ'യും 'ക്രമസമാധനത്തകര്‍ച്ച'യും ആരോപിച്ച് ഗവൺമെന്റിനെതിരെ പടനീക്കി. ജാതി-മതസംഘടനകളെ കോൺഗ്രസ് രംഗത്തിറക്കി. കോൺഗ്രസിന്റെ ഘടനയില്‍തന്നെ ജാതി-വര്‍ഗീയ ചേരിതിരിവ് ഏറെ ശക്തമായി കണ്ടകാലം. മധ്യതിരുവിതാംകൂറിലും പ്രത്യേകിച്ച് മലയോരങ്ങളിലും കോൺഗ്രസ് കമ്മിറ്റികളില്‍ പിടിമുറുക്കിയ ഭാരവാഹികളില്‍ പലരും 'അരമനരാഷ്‌ട്രീയ'ത്തിന്റെ 'കുഞ്ഞാടു'കളായിരുന്നു. ഇവര്‍ ബലിയാടാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചത്, ക്രൈസ്‌തവ സമൂഹത്തിലെ മഹാഭൂരിപക്ഷംവരുന്ന പാവപ്പെട്ടവരെയും ഇടത്തരക്കാരെയുമാണ്.
രണ്ടു ഡസനിലേറെ വരുന്ന സഭാവിഭാഗങ്ങളില്‍ പ്രബലവിഭാഗം ലത്തീന്‍ കത്തോലിക്കരാണ്. തീരമേഖലയില്‍ താമസിക്കുന്ന ലക്ഷക്കണക്കായ മത്സ്യത്തൊഴിലാളി, കയര്‍ തൊഴിലാളി കുടുംബങ്ങളില്‍ ഏറെയും കുടികിടപ്പുകാരായിരുന്നു. കാര്‍ഷിക പരിഷ്‌ക്കരണ നിയമംമൂലം ഭൂമിയും വിദ്യാഭ്യാസ നിയമത്തിലൂടെ സൌജന്യ വിദ്യാഭ്യാസവും ലഭിക്കാന്‍ അര്‍ഹരായ ഈ പാവങ്ങളില്‍ ഒരു വിഭാഗത്തെയും വിമോചനസമരത്തിന് കരുക്കളാക്കി! പള്ളികളില്‍ കൂട്ടമണി അടിച്ച് ആളെക്കൂട്ടി. മത്സ്യബന്ധനത്തിന് കടലില്‍പോകാതെയും കുട്ടികള്‍ സ്‌കൂളില്‍പോകാതെയും ഗ്രാമീണാന്തരീക്ഷം കലുഷമാക്കി.
1959 ജൂൺ 12ന് ഹര്‍ത്താലോടെ വിമോചനസമരത്തിന് തുടക്കമായി. സര്‍ക്കാര്‍ ഓഫീസുകളിലും വിദ്യാഭ്യാസസ്ഥാപനങ്ങളിലും പിക്കറ്റിങ്; നാടാകെ റൌഡികളെ സംഘടിപ്പിച്ച അക്രമങ്ങള്‍. അക്രമരാഷ്‌ട്രീയം എന്തെന്ന് ജനങ്ങള്‍ ഏറെ തിരിച്ചറിഞ്ഞത് അന്നാണ്. വടിവാളും കഠാരയും കല്ലും കട്ടയും കുറുവടിയുമായി പ്രകടനം നടത്തിയവര്‍ പലയിടത്തും സര്‍ക്കാര്‍ സ്‌കൂളുകള്‍ക്ക് നാശനഷ്‌ടമുണ്ടാക്കി. തീവയ്‌പും കവര്‍ച്ചയും വ്യാപകമായി. അക്ഷരം പുരട്ടാനാവാത്ത വാക്കുകളില്‍ മുദ്രാവാക്യം തയ്യാറാക്കുന്നവര്‍ക്കും ഈണത്തില്‍ വിളിച്ചുകൊടുക്കുന്നവര്‍ക്കും പ്രത്യേക പ്രതിഫലം!
ഇ എം എസ് ഗവൺമെന്റിനെ അമര്‍ച്ചചെയ്യാന്‍ അമേരിക്കന്‍ ഭരണകൂടം സിഐഎ വഴി ഒഴുക്കിയ ഡോളര്‍ (കോൺഗ്രസ് നേതാക്കള്‍തന്നെ പരസ്യപ്രസ്‌താവനയിലൂടെ ഇക്കാര്യം സമ്മതിച്ചു) ഇവിടെ കോൺഗ്രസ് നേതാക്കളിലും ചില സമുദായ പ്രമാണിമാരിലും മറിയുമ്പോള്‍, സമരരംഗത്തേക്ക് ചാടിയ പാവങ്ങള്‍ക്ക് കിട്ടിയത് ഗോതമ്പും പാല്‍പ്പൊടിയും ദിവസക്കൂലിയായി രണ്ടര രൂപയും! (അക്കാലത്ത് അരി കിലോയ്‌ക്ക് വില: 30 പൈസ, ഊണ്: 30 പൈസ, ചായ: 06 പൈസ)
അക്രമത്തിലൂടെ കേരളത്തില്‍ സംഘര്‍ഷമുണ്ടാക്കി ക്രമസമാധാനപ്രശ്‌നം ഉയര്‍ത്തി ഇടപെടലിന് ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. ഇത്തരം സമരത്തെ തുടക്കത്തില്‍ അനുകൂലിക്കാതിരുന്ന പ്രധാനമന്ത്രി ജവാഹര്‍ലാല്‍ നെഹ്റു, പുത്രി ഇന്ദിരാഗാന്ധിയുടെ കേരളസന്ദര്‍ശനത്തിനുശേഷം ചുവടുമാറ്റി. 1959 ജൂലൈ 31 ന് ഇ എം എസ് മന്ത്രിസഭയെ പിരിച്ചുവിട്ട് രാഷ്‌ട്രപതി ഭരണം ഏര്‍പ്പെടുത്തിയതോടെ വിമോചനസമരത്തിന് അന്ത്യമായി.
1960ല്‍ നടന്ന നിയമസഭാതെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ കോൺഗ്രസ്, പിഎസ്‌പി, ലീഗ് എന്നീ കക്ഷികളടങ്ങിയ സഖ്യത്തിന് ഭൂരിപക്ഷം കിട്ടി. കോൺഗ്രസിന് 57ല്‍ കിട്ടിയ 43 സീറ്റില്‍നിന്ന് 20 സീറ്റ് കൂടി. എന്നാല്‍, 65ല്‍ നിന്ന് 29 സീറ്റായി കുറഞ്ഞ കമ്യൂണിസ്‌റ്റ് പാര്‍ടിക്ക് കോൺഗ്രസിനേക്കാള്‍ രണ്ടുലക്ഷത്തോളം വോട്ട് കൂടുതല്‍ ലഭിച്ചു. വിമോചനസമരംകൊണ്ട് കമ്യൂണിസ്‌റ്റ് പാര്‍ടിയുടെ ശക്തി ക്ഷയിച്ചില്ല. പാര്‍ടിയുടെ ജനകീയ അടിത്തറ 1957 നേക്കാള്‍ വളരുകയായിരുന്നു.
1967ല്‍ വീണ്ടും ഇ എം എസിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള സപ്‌തകക്ഷി മന്ത്രിസഭ അധികാരമേറ്റപ്പോള്‍ ഭൂപരിഷ്‌ക്കരണ, വിദ്യാഭ്യാസ നിയമങ്ങള്‍ക്ക് പ്രാധാന്യം നല്‍കി. 1957ലും 1967ലും അധികാരത്തില്‍വന്ന 48 മാസം മാത്രം ഭരണം നിര്‍വഹിക്കാനായ ഇടതുപക്ഷ ഗവൺമെന്റുകള്‍ സമഗ്രവികസനത്തിനും ജനക്ഷേമപരിപാടികള്‍ക്കും അടിത്തറയിട്ടു.
വയലാര്‍ രവിയും എ കെ ആന്റണിയും ഉമ്മന്‍ചാണ്ടിയും രാഷ്‌ട്രീയത്തില്‍ അരങ്ങേറ്റം കുറിച്ചത് വിമോചനസമരത്തോടെയാണ്. വിമോചനസമര രാഷ്‌ട്രീയത്തിന്റെ വിപത്ത് തിരിച്ചറിഞ്ഞവരുടെ നിരയിലേക്ക് രവിയും ആന്റണിയും ഇറങ്ങിച്ചെന്ന ഘട്ടങ്ങളുണ്ടായപ്പോള്‍ പലതും ഏറ്റുപറഞ്ഞത് 1980കളില്‍ രാഷ്‌ട്രീയകേരളം കൌതുകത്തോടെ കണ്ടു. അപ്പോഴും തങ്ങളെ നേതൃനിരയിലെത്താന്‍ സഹായിച്ച വിമോചനസമരത്തെയും, അത് കൈയാളിയ ജാതിവര്‍ഗീയ രാഷ്‌ട്രീയത്തെയും തള്ളിപ്പറയാന്‍ അവര്‍ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു; സ്വന്തം നിലനില്‍പ്പിന് വിഘാതം സൃഷ്‌ടിക്കുന്ന ഒന്നിനെയും. അരനൂറ്റാണ്ടുമുമ്പ് ഫണമുയര്‍ത്തിയ 'കാളസര്‍പ്പ'ത്തിന്റെ കൂടെ നില്‍ക്കാനും പാലൂട്ടാനും ഒത്തുചേര്‍ന്നവരുടെ കൂടാരത്തില്‍തന്നെയാണ് കോൺഗ്രസും സഖ്യകക്ഷികളും എന്ന് ഇപ്പോഴും തെളിയിക്കുന്നു!
*****
പി വി പങ്കജാക്ഷന്‍
Subscribe to:
Posts (Atom)
Posts
