അറഫാത്തിന്റെ ഘാതകരെ പിടികൂടണം

പലസ്തീന്‍ വിമോചനമുന്നണി നേതാവും പലസ്തീന്‍ അതോറിറ്റി പ്രസിഡന്റുമായിരുന്ന യാസര്‍ അറഫാത്ത് 2004 നവംബര്‍ 11നാണ് അന്ത്യശ്വാസം വലിച്ചത്. പാരീസിലെ പേഴ്സി മിലിട്ടറി ആശുപത്രിയിലായിരുന്നു അന്ത്യം. 2004 ഒക്ടോബര്‍ 12ന് രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിച്ചശേഷമുണ്ടായ നിര്‍ത്താത്ത ഛര്‍ദിയും വയറുവേദനയും കാരണമാണ് അദ്ദേഹത്തെ പാരീസിലേക്ക് മാറ്റിയതെങ്കിലും രക്ഷിക്കാനായില്ല. മസ്തിഷ്കാഘാതമാണ് മരണകാരണമെന്നായിരുന്നു ഫ്രഞ്ച് ഡോക്ടര്‍മാര്‍ അറിയിച്ചത്. എന്നാല്‍, അന്നുതന്നെ ഡോക്ടര്‍മാര്‍ മറ്റൊരു കാര്യംകൂടി കുറിച്ചിട്ടു; രക്തത്തില്‍ ഡിസമിനേറ്റഡ് ഇന്‍ട്രാവാസ്കുലര്‍ കോഗുലേഷന്‍ (ഡിഐസി) ഉള്ളതായി. എന്തുകൊണ്ട് ഇത് സംഭവിച്ചുവെന്നതിന് അന്ന് ഉത്തരമില്ലായിരുന്നു.

അറഫാത്തിന്റെ മരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് പല ഊഹാപോഹങ്ങളും പരന്നു. എയ്ഡ്സ് ബാധിച്ചാണ് മരിച്ചതെന്നായിരുന്നു ഇസ്രയേലിന്റെ പ്രചാരണം. അറഫാത്തിനെ വധിച്ചതാണെന്ന സംശയവും ഉയര്‍ന്നു. അറഫാത്തിന്റെ ഡോക്ടര്‍ അഷ്റഫ് അല്‍ കുര്‍ദിയും സഹായി ബസം അബു ഷെരീഫുമാണ് ഈ സംശയം പ്രകടിപ്പിച്ചത്. അറഫാത്തിനെ ശത്രുവായി കരുതുന്ന ഇസ്രയേല്‍ നടപടികളാണ് ഇത്തരമൊരു സംശയം ഉണര്‍ത്താന്‍ ഇവരെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. എന്നാല്‍, അന്ന് "ന്യൂയോര്‍ക്ക് ടൈംസ്" ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള മാധ്യമങ്ങള്‍ ഈ സംശയത്തെ അപക്വമെന്ന് പരിഹസിച്ചുതള്ളി. എന്നാല്‍, ആ സംശയം ശരിയാണെന്ന് തെളിയിക്കുന്നതായിരുന്നു "അല്‍ജസീറ" ഒമ്പതുമാസം നീണ്ട അന്വേഷണത്തിനൊടുവില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച റിപ്പോര്‍ട്ട്. സ്വിറ്റ്സര്‍ലന്‍ഡിലെ ലൂസനേ സര്‍വകലാശാലയിലെ ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് റേഡിയേഷന്‍ ഫിസിക്സ് തയ്യാറാക്കിയ റിപ്പോര്‍ട്ടിലാണ് വിഷാംശം കടന്നാണ് അറഫാത്ത് മരിച്ചതെന്ന് ആദ്യം ശാസ്ത്രീയമായി സ്ഥിരീകരിച്ചത്. അദ്ദേഹം ഉപയോഗിച്ച ബ്രഷ്, അടിക്കുപ്പായങ്ങള്‍, തൊപ്പിയിലെ രോമങ്ങള്‍ എന്നിവ പരിശോധനയ്ക്ക് വിധേയമാക്കിയാണ് ഈ നിഗമനത്തിലെത്തിയത്. അതീവ മാരകവിഷമായ റേഡിയോ വികിരണശേഷിയുള്ള പൊളോണിയം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരത്തില്‍ വര്‍ധിച്ചതോതില്‍ ഉണ്ടെന്നായിരുന്നു ഈ റിപ്പോര്‍ട്ട്. ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് അറഫാത്തിന്റെ വിധവ സുഹ അറഫാത്ത് പലസ്തീനിയന്‍ അതോറിറ്റി പ്രസിഡന്റ് മുഹമ്മദ് അബ്ബാസിനോട് റാമല്ലയിലെ അറഫാത്തിന്റെ ഭൗതികാവശിഷ്ടങ്ങള്‍ പരിശോധിക്കാന്‍ അനുമതി തേടിയത്. സ്വിറ്റ്സര്‍ലന്‍ഡിലെ യൂണിവേഴ്സിറ്റി സെന്റര്‍ ഫോര്‍ ലീഗല്‍ മെഡിസിന്‍ നടത്തിയ പരിശോധനയിലാണ് പൊളോണിയം വര്‍ധിച്ചതോതില്‍ അറഫാത്തിന്റെ ശരീരത്തിലുണ്ടെന്ന് തെളിഞ്ഞത്. ഇവര്‍ തയ്യാറാക്കിയ റിപ്പോര്‍ട്ട് അല്‍ജസീറ ടെലിവിഷനും ഗാര്‍ഡിയന്‍ ദിനപ്പത്രവുമാണ് പുറത്തുവിട്ടത്.

ഈ നൂറ്റാണ്ടിലെ ഏറ്റവും വലിയ കുറ്റകൃത്യമാണിതെന്നാണ് സുഹ അറഫാത്ത് ഈ സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് പ്രതികരിച്ചത്. പതിനെട്ട് വയസ്സുകാരിയും വിദ്യാര്‍ഥിനിയുമായ മകള്‍ സഹ്വയാകട്ടെ, ഗൂഢാലോചനയിലൂടെയാണ് തന്റെ പിതാവിനെ വധിച്ചതെന്ന് ആരോപിച്ചു. അറഫാത്തിന്റെ സഹപോരാളി ഹന്നന്‍ അഷ്റാവി പറഞ്ഞത് ദീര്‍ഘകാലമായി മനസ്സിനെ വേട്ടയാടിയ സംശയം ശരിയായിരിക്കുന്നുവെന്നാണ്. ആരാണ് അത് ചെയ്തതെന്ന് കണ്ടുപിടിക്കുകയേ ഇനി വേണ്ടൂ എന്നും അവര്‍ പ്രതികരിച്ചു. അറഫാത്ത് 75-ാംവയസ്സില്‍ മരിച്ച ഘട്ടത്തില്‍തന്നെ അത് സ്വാഭാവികമരണമല്ലെന്നും അമേരിക്കയും ഇസ്രയേലും നടത്തിയ ഗൂഢാലോചനയുടെ ഇരയാണെന്നുമുള്ള വാദം ഉയര്‍ന്നു. ഇത്തരമൊരു സംശയം ഉയരാന്‍ പ്രധാന കാരണം, ഇസ്രയേല്‍ രാഷ്ട്രീയനേതൃത്വം അറഫാത്തിനെ വധിക്കുമെന്ന് പരസ്യമായി നടത്തിയ പ്രസ്താവനകളാണ്. ""അറഫാത്തിനെ ഒഴിവാക്കണം"" എന്ന് ഇസ്രയേല്‍ പ്രതിരോധമന്ത്രിയായിരുന്ന ഷാവുല്‍ മോഫസ് പ്രധാനമന്ത്രി ഏരിയല്‍ ഷാരോണിനെ ഉപദേശിച്ചതായി "ഹാരറ്റ്സ്" എന്ന ഇസ്രയേലി ദിനപ്പത്രം റിപ്പോര്‍ട്ടുചെയ്തു. പലസ്തീന്‍ നേതാക്കളായ അഹമ്മദ് യാസിന്‍, അബ്ദേല്‍ അസീസ് രന്റിസി എന്നിവര്‍ക്കെതിരെ നടത്തിയ നീക്കം (വധം)പോലെ, സമയവും സന്ദര്‍ഭവും ഒത്താല്‍ അറഫാത്തിനെതിരെയും അതേനീക്കം നടത്തുമെന്ന് ഏരിയല്‍ ഷാരോണ്‍ "മാറിവ"് ദിനപ്പത്രത്തോട് പറഞ്ഞു.

പ്രസിദ്ധ മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകനും അറഫാത്തിനെക്കുറിച്ച് പുസ്തകമെഴുതിയ ആളുമായ ഡാന്‍ റൂബിന്‍സ്റ്റെയിനും അറഫാത്തുവധത്തിനുപിന്നില്‍ ഇസ്രയേലാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു. ""തുടക്കംമുതല്‍ എനിക്ക് കാര്യങ്ങള്‍ വ്യക്തമായിരുന്നു. അറഫാത്തിനെ അധികാരത്തില്‍നിന്നുമാത്രമല്ല, പലസ്തീനില്‍നിന്നുതന്നെ നാടുകടത്തുക അല്ലെങ്കില്‍ വധിക്കുക എന്നതായിരുന്നു ഷാരോണ്‍ഭരണത്തിന്റെ ചിന്ത"" എന്ന് അദ്ദേഹം തറപ്പിച്ചുപറഞ്ഞു. ഇതുകൊണ്ടായിരിക്കണം എഴുത്തുകാരനായ സബ്രി ജിറായിസ്, അറഫാത്തുവധത്തിന് വിചാരണചെയ്യേണ്ടത് അഞ്ചുപേരെയാണെന്ന് വാദിക്കുന്നത്. ലെബനണിലെയും സൈപ്രസിലെയും പലസ്തീന്‍ ഗവേഷണകേന്ദ്രങ്ങളുടെ ഡയറക്ടറും അറഫാത്തിന്റെ ഉപദേശകനുമായിരുന്നു ജിറായിസ്. മുന്‍ പ്രധാനമന്ത്രി ഏരിയല്‍ ഷാരോണ്‍, ഇസ്രയേല്‍ ആഭ്യന്തരസുരക്ഷാ ഏജന്‍സിയായ ഷിന്‍ബാത്തിന്റെ മുന്‍ തലവനും ഇപ്പോള്‍ കദിമ പാര്‍ടിയുടെ പാര്‍ലമെന്റ് അംഗവുമായ അവി ഡിച്ച്റ്റര്‍, മുന്‍ പ്രതിരോധമന്ത്രിയും ഇപ്പോള്‍ കദിമ പാര്‍ടി നേതാവുമായ ഷാവുല്‍ മോഫസ്, 2003-05 കാലത്ത് ഇസ്രയേല്‍ ആര്‍മിയുടെ ചീഫ് ഓഫ് സ്റ്റാഫും പിന്നീട് ഉപപ്രധാനമന്ത്രിയുമായ മോഷെ യാലോണ്‍, ഇസ്രയേല്‍ ചാരസംഘടനയായ മൊസാദിന്റെ ഡയറക്ടറായിരുന്ന മീര്‍ ഡാഗന്‍ എന്നിവരെ വിചാരണ ചെയ്യണമെന്നാണ് ജിറായിസ് ആവര്‍ത്തിക്കുന്നത്. പലസ്തീന്‍ വിമോചനത്തിനുവേണ്ടി ആദ്യം ആയുധമെടുത്തും പിന്നീട് സമാധാനപരമായും പോരാടിയ അറഫാത്തിന്റെ ഘാതകരെ നിയമത്തിനുമുന്നില്‍ കൊണ്ടുവരികതന്നെ വേണം. അതിനായി ഇന്ത്യ ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള ലോകരാജ്യങ്ങള്‍ മുന്‍കൈ എടുക്കണം. ഇസ്രയേല്‍ നേതാക്കളാണ് ഈ വധത്തിനുപിന്നില്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ചതെങ്കില്‍ അവര്‍ക്ക് അര്‍ഹിക്കുന്ന ശിക്ഷ ഉറപ്പുവരുത്തേണ്ടത് ലോകരാഷ്ട്രങ്ങളുടെ കടമയാണ്.

*
ദേശാഭിമാനി മുഖപ്രസംഗം

Palestine: Third Intifada!

THE death of 30 years old Arafat Jaradat in an Israeli prison on February 22 and the continued incarceration of thousands of Palestinians has unleashed a new wave of anger in the occupied Palestinian territories. Jaradat’s funeral was attended by more than ten thousand people, including ministers from the Palestinian Authority (PA) and leaders from other Palestinian parties.

Palestinian groups across the political spectrum have been urging a tough response to the latest death of a Palestinian civilian in Israeli custody. In the protests that followed, there already have been casualties among the Palestinians. “Israel is killing our children with live fire,” the Palestinian Authority (PA) president, Mahmoud Abbas, said in a live broadcast to his people. He said that he would not allow Israel to “play with the lives” of the Palestinian people. Abbas called for an international enquiry into the circumstances leading to the death of the Palestinian prisoner.

SPATE OF CUSTODIAL DEATHS IN PRISONS

Jaradat was in Israeli police custody for over a week before his tragic death. He was arrested for allegedly participating in a stone throwing incident in November last year in which an Israeli sustained minor injuries. An autopsy conducted on his body revealed many broken bones in his arms, spine and legs. His lips were lacerated and body badly bruised. “We know, and the Israelis know, that he was tortured to death. This matter can’t and will not pass quietly. We are talking about a healthy young man who was taken away from his family and children and then returned within a few days a dead corpse,” the Palestinian minister for prisoners affairs, Issa Qaraqaa said. He then went on to add that the claim by Israel that Jaradat died of natural causes is “a blatant lie.” The PA has accused the Israeli authorities of inflicting “extreme torture” on Jaradat. A month before Jardat’s death, another Palestinian, Abu Ashraf Dhra, died in an Israeli jail.

The Israeli Prison Services continues to claim that the prisoner died as a result of “cardiac arrest.” According to the Prisoner Rights Organisation — Adameer, since 1967, a total of 72 Palestinians have been killed as a result of torture and 53 due to medical neglect in Israeli prisons. 3000 Palestinians in Israeli prisons went on a hunger strike on February 24 to protest against the latest incident.

Jaradat’s death also coincided with the indefinite hunger strike that 11 Palestinian prisoners had started to protest against their incarceration without trial. One of them, Samer Issawi, recounted his story in a signed article published in the British daily, The Guardian. He has been in Israeli prison for most of his life, sentenced under laws which the Jewish state has inherited from the British colonial rulers. One of Issawi’s brothers was killed by Israeli forces while participating in a protest; four other siblings have been incarcerated for long periods in Israeli jails. Issawi, after spending ten year in jail, was rearrested after being released in a prisoner swap negotiated by Egypt. The Israeli soldier Gilat Shamit was released by Hamas in exchange for the freedom of hundreds of Palestinian prisoners in 2011.

Many of the released Palestinian prisoners, like Issawi, were soon rearrested by the Israeli security forces on trumped up charges. Issawi has said that he will continue his hunger strike until “victory or martyrdom” as it was “the last remaining stone to throw at the tyrants and jailers in the face of the racist occupation that humiliates the people.”

APARTHEID LIKE POLICIES IN OCCUPIED TERRITORIES

That Israel has been implementing policies akin to apartheid in the occupied territories has been common knowledge. The latest illustration of racist policies was the Israeli authorities the introduction in early March of a bus services exclusively for Palestinians. Israeli authorities have said that the bus service was introduced as the Palestinian passengers pose “a security risk” to the Jewish settlers in the West Bank. Jews and Palestinians have till now been using the same buses to commute to work from the West Bank to Israel.

Palestinians in the West Bank have been protesting almost daily for the release of the hunger strikers. More than a hundred Palestinians were wounded in clashes with the Israeli security forces on the day before the death of Jaradat. The protests have only escalated after that. The prime minister of the Hamas controlled Gaza, Ismail Haniyeh, has supported the continuation of what he has described as the “prisoners intifada (uprising).” He said that his party would fight on all fronts and “pay the necessary price” to obtain the freedom of all the political prisoners. The PA does not want things to go out of control in West Bank. They fear that a general upsurge among Palestinians would be used as a pretext by Israel to further put off talks on a two-state solution. 

The Israeli Internal Secret Service (Shin Bet) routinely holds Palestinian detainees in isolation for long periods during which they are interrogated in cells that remain lit throughout day and night. An Israeli human rights group, B’tselem, has supported the demand of the Palestinian Authority (PA) for an independent international investigation of the circumstances leading to the death of the prisoner. Two weeks before the killing of Jaradat, the Israeli High Court had rejected a petition by another Israeli human rights organisation, Adalah, against the Shin Bet. The human rights group had demanded that the Shin Bet comply with the requirement of the UN Convention against Torture (UNCAT) to which Israel is a signatory. In May 2009, the UNCAT had condemned Israel for exempting Shin Bet interrogations from video or audio recordings. In 2012, the Israeli parliament extended the exemptions by another three years.

The UN peace envoy to West Asia, Robert Serry, has called for an independent enquiry into the death of the Palestinian in Israeli custody. He warned that the mounting tensions could precipitate a deadlier round of violence in the occupied territories. “The United Nations expects the autopsy to be followed by an independent and transparent investigation into the circumstances of Jaradat’s death, the results of which should be made public as soon as possible,” the UN envoy said.

The chairman of the Palestinian Prison Society, Qadura Fares, has also warned that the worsening conditions for Palestinians could lead to a third Intifada. The first Intifada lasted from 1987 to 1993 and the duration of the second Intifada was from 2000 to 2005. “The situation in the prisons, the economic plight and the stalled peace process are pushing people to the brink, but I would like to believe that we are still far from that,” said Fares.

A PERMANENT STATE OF SIEGE

The Palestinian minister for prison affairs has predicted that the “popular resistance activities would continue,” adding that the tension within the prison system was “a reflection of the strained situation on the ground.”

In an apparent bid to defuse tensions, the Israeli authorities released 120 million dollars of tax and customs revenues that they were withholding from the PA. Israel collects tax and custom duties on behalf of the Palestinians and has habitually been refusing to disburse them for long periods at a time. This has contributed to the financial problems the PA is facing. Salaries of civil servants and government employees are invariably delayed.

The Palestinians in the occupied territories are living under a permanent state of siege. Since the 1967 war, 80 per cent of all adult males in the occupied territories have been arrested at some time or the other. Israeli military law gives the authorities the right to detain any individual for up to eight days without framing any charges. Prisoners can be held for 60 days for interrogation without recourse to legal help. If the military commander of the region decides that the suspect is “a national security threat,” then a prisoner can be held for six months without the authorities having to give any reasons. The charges can be renewed indefinitely. Some ten per cent of the 8000 Palestinian prisoners currently in jail are under “administrative detention” — the euphemism for being jailed without any charges. Even Palestinian children who are over the age of 12 are being arrested by the Israeli authorities. For Israeli Jews, only those 18 and above are considered to be legally adults.

A report released by the United Nations Children’s Fund (UNICEF) on March 6 details the systematic abuse of Palestinian children by Israeli authorities. The UN organisation estimates that 700 children aged between 12 and 17 are arrested every year by Israeli security forces in the West Bank. The UNICEF has given many instances of the Israeli security forces inappropriate use of force against children. The UNICEF report said that this amounted “to cruel, inhuman and degrading treatment or punishment according to the Convention on the Rights of the Child and the Convention against Torture.” The report accused Israel of “blindfolding children and tying their hands with plastic ties, physical and verbal abuse during transfer to an interrogation site, including the use of painful restraint.”

Such practices, the report went on to add, “appear to be widespread, systematic and institutionalised.” The report said that Israel has made “some positive changes” in the way it treats Palestinian juvenile prisoners. It noted a 2010 Israeli military order that requires the police to inform the parents of the children who have been arrested and to inform minors that they have a right to consult a lawyer.

*
Yohannan Chemarapally People's Democracy 21 April 2013

ബുള്‍ഡോസറിന്റെ തോല്‍വി

ലോകത്ത് ഏറ്റവും അടിച്ചമര്‍ത്തപ്പെടുന്ന ജനതക്കായുള്ള രക്തസാക്ഷിത്വത്തിന്റെ പത്താംവാര്‍ഷികത്തിലും റേച്ചല്‍ കോറി അത്രയൊന്നും അറിയപ്പെടാത്ത വ്യക്തിത്വമാണ്. വിദ്യാസമ്പന്നരായ അമേരിക്കന്‍ ജനതയില്‍ ഭൂരിപക്ഷത്തിനും ഇങ്ങനൊയൊരു പേരുപോലും അറിയില്ല. കൈയൂക്കുള്ളവന്‍ ചമയ്ക്കുന്ന ചരിത്രപുസ്തകത്തില്‍ അവളുടെ പേര് ആരോ തന്ത്രപൂര്‍വം മറച്ചുവച്ചിരിക്കുന്നു.

2003 മാര്‍ച്ച് 16

ഗാസ ചീന്തിലെ റാഫയില്‍ പാലസ്തീന്‍ അഭയാര്‍ഥി മേഖല. പതിറ്റാണ്ടുകളായി തുടരുന്ന ക്രൂരതയുടെ ഭീകര ഫണമുയര്‍ത്തി ഇസ്രയേലി ബുള്‍ഡോസറുകള്‍ പതിവുപോലെ ഇരമ്പിയെത്തുന്നു. മേഖലയില്‍ ശേഷിക്കുന്ന പലസ്തീന്‍ കെട്ടിടങ്ങള്‍കൂടി തകര്‍ത്തു തരിപ്പണമാക്കുന്നതിലെ ആവേശം ഇസ്രയേലി സൈനികരുടെ വാക്കിലും നോക്കിലും. വിഫലമെങ്കിലും പ്രതിഷേധമല്ലാതെ പോംവഴിയില്ലാത്ത നൂറുകണക്കിന് മനുഷ്യജന്മങ്ങള്‍ പ്രതിരോധത്തിന്റെ ശബ്ദമുയര്‍ത്തി അവയ്ക്കുമുന്നില്‍. സ്വന്തം ഭരണാധികാരികളുടെ ആശിര്‍വാദത്തോടെ നടക്കുന്ന കൊടുംക്രൂരതയില്‍ മനസു തകര്‍ന്ന് ഒരു ഇരുപത്തിമൂന്നുകാരിയുടെ ഉറച്ച വാക്കുകള്‍ അവിടെ ഉയര്‍ന്നുകേട്ടു. "ഞാനും ഒരു അമേരിക്കക്കാരിയാണ്. നിങ്ങള്‍ കാട്ടുന്നത് നീതുകേടാണ്. ഈ കാടത്തത്തില്‍നിന്ന് പിന്മാറണം. ഈ പാവങ്ങളെ ജീവിക്കാന്‍ അനുവദിക്കണം. ഇത് അവരുടെ മണ്ണാണ്.."- റേച്ചല്‍ കോറിയെന്ന മനുഷ്യാവകാശ പ്രവര്‍ത്തക കൈവശമുണ്ടായിരുന്ന മെഗാഫോണിലൂടെ ഉച്ചത്തില്‍ വിളിച്ചുപറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒരു മണിക്കൂറോളം വാക്കുകള്‍ കൊണ്ടുള്ള ഏറ്റുമുട്ടല്‍ തുടര്‍ന്നു. ഏതാനും ദിവസങ്ങളായി മേഖലയിലെ പലസ്തീന്‍ വീടുകള്‍ ഇടിച്ചുനിരത്തുകയായിരുന്ന ഇസ്രയേലി സൈനികര്‍ക്ക് റേച്ചലിന്റെ ചെറുത്തുനില്‍പ്പ് അസഹനീയമായി. പലവട്ടം ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടും അവള്‍ പിന്മാറിയില്ല. ഒടുവില്‍ ഭീഷണിയായി. ഒട്ടും കുലുങ്ങാതെ സയണിസ്റ്റ് ഭീകരതക്കുമുന്നില്‍ ഒറ്റയാള്‍പട്ടാളമായി നിന്ന റേച്ചലിന്റെ മുന്നിലേക്ക് ബുള്‍ഡോസര്‍ തകര്‍ത്ത കെട്ടിടങ്ങളുടെ അവശിഷ്ടങ്ങള്‍ കോരിയിട്ടു. അവളുടെ ദേഹത്തേക്ക് മണ്ണും മണലുമിട്ടു. ആ കൂമ്പാരത്തിനു മുകളില്‍ കയറിനിന്നും അവള്‍ പൊരുതി. കുസൃതിച്ചിരി മായാത്ത കുരുന്നുകളെപ്പോലും എണ്ണമെടുക്കാതെ കൊന്നുതള്ളിയ സയണിസ്റ്റ് ബുള്‍ഡോസറിന് സഹതാപത്തിന്റെയോ വിവേചനത്തിന്റെയോ വികാരമുണ്ടാകുമെന്ന് അവള്‍ തെറ്റിദ്ധരിച്ചിട്ടുണ്ടാകുമോ.

സമയം 4.45

അമേരിക്കന്‍ നിര്‍മിത ഡി-9 കാറ്റര്‍പില്ലര്‍ ബുള്‍ഡോസര്‍ മുന്നോട്ടുതന്നെ വന്നു. റേച്ചല്‍ പിന്‍മാറിയില്ല. അവളുടെ ഉറച്ച മനസിനുമുന്നില്‍ ഒരു നിമിഷം നിര്‍ത്തിയശേഷം ഡ്രൈവര്‍ വാഹനം ഓടിച്ചുകയറ്റി. തറയില്‍ താഴ്ന്നെത്തിയ ബുള്‍ഡോസറിന്റെ ബ്ലേഡുകള്‍ ഇരയെ കൊല്ലാനുറച്ചുതന്നെ. റേച്ചലിന്റെ കൈകാലുകളും നട്ടെല്ലും പൊട്ടിത്തകര്‍ന്നു. ഒരു പാഴ്ച്ചെടിയെ ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തുന്ന ലാഘവത്തോടെ ആ വാഹനം അവള്‍ക്കുമുകളിലൂടെ കയറിയിറങ്ങി. ഒന്നു നിന്നശേഷം വീണ്ടും പിന്നോട്ടെടുത്തു. മണ്ണില്‍ പുതഞ്ഞുപോയ ആ പെണ്‍ശരീരം സഹപ്രവര്‍ത്തകര്‍ വാരിയെടുത്തു.

സമയം 5.05

റാഫയിലെ നജ്ജാര്‍ ആശുപത്രിയുടെ എമര്‍ജന്‍സി വിഭാഗത്തില്‍ ജീവച്ഛവമായി റേച്ചല്‍ കോറി. ശരീരം തകര്‍ന്നുപോയെങ്കിലും തോല്‍ക്കാത്ത മനസിന്റെ പ്രതീകമായി അവളുടെ ചുണ്ടുകള്‍ അപ്പോഴും ചലിച്ചിരുന്നു. എക്കാലവും ദുരിതത്തില്‍ തകര്‍ന്നടിയാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ട പലസ്തീനുവേണ്ടിയുള്ള വിതുമ്പല്‍. ഇസ്രയേലിന്റെ ക്രൂരതകള്‍ക്ക് കുടപിടിക്കുന്ന അമേരിക്കന്‍ ധാര്‍ഷ്ട്യത്തിന് ഒരു അമേരിക്കക്കാരിയുടെ മാപ്പപേക്ഷ. 5.20 ഓടെ ആ ശരീരത്തിലെ അവസാന വിങ്ങലും നിലച്ചു. ഡോ. അലി മൂസ ചികിത്സാറിക്കോര്‍ഡില്‍ എഴുതി: ""തലയോട്ടിയും നെഞ്ചും തകര്‍ത്ത ക്ഷതങ്ങളാണ് മരണകാരണം.""

2012 ഓഗസ്റ്റ് 28

മകളുടെ മരണത്തിന് ഉത്തരവാദികളെ ശിക്ഷിക്കാന്‍ മാതാപിതാക്കള്‍ നടത്തിയ നിയമപോരാട്ടത്തിനൊടുവില്‍ ഇസ്രയേലി വിചാരണക്കോടതിയുടെ വിധി വന്നു: ""റേച്ചലിന്റെ മരണത്തിന് ഒരു ഇസ്രയേലി സൈനികനും ഉത്തരവാദിയല്ല. ഒഴിവാക്കാമായിരുന്ന ദുരന്തമായിരുന്നു അത്. ഇര തന്നെയാണ് സ്വന്തം മരണത്തിന് ഉത്തരവാദി"". പ്രതീകാത്മകമായും പ്രതിഷേധസൂചകമായും വെറും ഒരു ഡോളര്‍ മാത്രം നഷ്ടപരിഹാരം ആവശ്യപ്പെട്ടാണ് റേച്ചലിന്റെ മാതാപിതാക്കള്‍ കോടതിയില്‍ കേസ് ഫയല്‍ചെയ്തത്. എന്നാല്‍, നഷ്ടപരിഹാരത്തിന് കുടുംബം ഉത്തരവാദിയല്ലെന്ന് ജഡ്ജി ഓദദ് ഗര്‍ഷോണ്‍ വ്യക്തമാക്കി. നിരപരാധികളെ കൊന്നുതള്ളിയ തങ്ങളുടെ സൈനികരെ വെള്ളപൂശിയ ഇസ്രയേലിന്റെ അന്വേഷണ റിപ്പോര്‍ട്ട് തന്നെ ജഡ്ജിയും ആവര്‍ത്തിച്ചപ്പോള്‍ വെളിപ്പെട്ടത് മാന്യതയില്ലാത്ത നീതിപീഠത്തിന്റെ മുഖമാണ്. "ഇതാരു മോശം ദിവസമാണ്, എന്റെ കുടുംബത്തിന് മാത്രമല്ല മനുഷ്യകുലത്തിനുതന്നെ. ലോകത്തെ നീതിവ്യവസ്ഥക്കും ഇസ്രയേല്‍ എന്ന രാജ്യത്തിനും ഇത് നാണക്കേടാണ്"- വിധിക്കുശേഷം റേച്ചലിന്റെ അമ്മ സിന്‍ഡി കോറി പ്രതികരിച്ചു. റേച്ചലിനെ കാണാതെയാണ് ബുള്‍ഡോസര്‍ മുന്നോട്ടെടുത്തതെന്ന സൈന്യത്തിന്റെ വാദം യുക്തിഹീനമാണെന്ന് മുന്‍ സൈനികന്‍ കൂടിയായ റേച്ചലിന്റെ പിതാവ് ക്രെയ്ഗ് കോറിയും സമര്‍ഥിക്കുന്നു. റേച്ചലിനെ ബോധപൂര്‍വം കൊന്നുതള്ളുകയായിരുന്നെന്ന് ചിത്രങ്ങളും ദൃക്സാക്ഷികളുടെ വിവരണങ്ങളും സംശയാതീതമായി വെളിപ്പെടുത്തിരുന്നു.

ചരിത്ര ഗ്രന്ഥങ്ങളില്‍ നിന്ന് അകലെ

ലോകത്ത് ഏറ്റവും അടിച്ചമര്‍ത്തപ്പെടുന്ന ജനതക്കായുള്ള രക്തസാക്ഷിത്വത്തിന്റെ പത്താംവാര്‍ഷികത്തിലും റേച്ചല്‍ കോറി അത്രയൊന്നും അറിയപ്പെടാത്ത വ്യക്തിത്വമാണ്. വിദ്യാസമ്പന്നരായ അമേരിക്കന്‍ ജനതയില്‍ ഭൂരിപക്ഷത്തിനും ഇങ്ങനൊയൊരു പേരുപോലും അറിയില്ല. കൈയൂക്കുള്ളവന്‍ ചമയ്ക്കുന്ന ചരിത്രപുസ്തകത്തില്‍ അവളുടെ പേര് ആരോ തന്ത്രപൂര്‍വം മറച്ചുവച്ചിരിക്കുന്നു. സാമ്രാജ്യത്വ-അധിനിവേശ താല്‍പ്പര്യങ്ങള്‍ക്കായി സ്വന്തം ജനതയോടുപോലും അമേരിക്ക കാട്ടുന്ന ദാക്ഷിണ്യമില്ലായ്മയുടെയും നീതികേടിന്റെയും ഇര. റേച്ചലിനെ അംഗീകരിക്കാനോ കുടുംബത്തിന് പേരിനെങ്കിലും നഷ്ടപരിഹാരം നല്‍കാനോ മനുഷ്യാവകാശത്തിന്റെ വീമ്പുപറയുന്ന അമേരിക്ക തയ്യാറായില്ല. അമേരിക്കയുടെ രേഖകളിലൊന്നും റേച്ചല്‍ കോറിയെന്ന പേരില്ല. ഭരണകൂടത്തിന്റെ വ്യാഖ്യാനങ്ങള്‍ മാത്രം വാര്‍ത്തകളാക്കുന്ന പുത്തന്‍ മാധ്യമകോലാഹലങ്ങളിലും അവളില്ല. ചിലരുടെയെങ്കിലും അടക്കംപറയലുകളില്‍ അധികാരത്തിന്റെ ഇടനാഴികളെ അലോസരപ്പെടുത്തുന്ന നിഴലായി മാത്രം ആ സാന്നിദ്ധ്യമുണ്ട്. തങ്ങളുടെ നയങ്ങളെ എതിര്‍ത്തതിന്റെ പേരില്‍ സ്വന്തം പൗരന് ഇതാണ് അവസ്ഥയെങ്കില്‍ മറ്റുള്ളവരുടെ അവസ്ഥ എന്തായിരിക്കും. പലസ്തീന്‍ ജനതയുടെ ശബ്ദം എങ്ങനെ ഉയര്‍ന്നുകേള്‍ക്കാനാണ്? ഒരിക്കലും വായിക്കപ്പെടാത്ത ഡയറിക്കുറിപ്പുകള്‍ എഴുതിയ എത്രയോ റേച്ചല്‍മാര്‍ പലസ്തീനിലുണ്ടാകും.

ശരിയായ "ധിക്കാരി"

സ്വന്തം ശരികളെ ആരുടെ മുന്നിലും തുറന്നുപറയുന്ന "ധിക്കാരി"യായിരുന്നു റേച്ചല്‍. കോളേജ് വിദ്യാര്‍ഥിയായരിക്കേ ഇന്റര്‍നാഷണല്‍ സോളിഡാരിറ്റി മൂവ്മെന്റിലെ മറ്റ് അംഗങ്ങള്‍ക്കൊപ്പമാണ് അവര്‍ ഗാസയിലെത്തിയത്. പലസ്തീന്റെ ജീവിതവും ചരിത്രവും സംസ്കാരവും നിര്‍ദാക്ഷിണ്യം തകര്‍ത്തെറിയുന്ന ഇസ്രയേലിന്റെ ചെയ്തികള്‍ അവളില്‍ അരിശമുണര്‍ത്തി. ആകാശത്ത് തീതുപ്പാന്‍ വിമാനങ്ങളെത്തുമ്പോള്‍ ഒളിക്കാന്‍ ഇടംതേടി നിലവിളിച്ചോടുന്ന ബാല്യങ്ങളുടെ ദൈന്യമുഖം അവളെ നൊമ്പരപ്പെടുത്തി. ശബ്ദിക്കാന്‍ പോലും അവകാശമില്ലാത്ത ഇരകള്‍ക്കുവേണ്ടി ഒച്ചയെടുത്ത റേച്ചല്‍ അമേരിക്ക-ഇസ്രയേല്‍ സഖ്യത്തിന്റെ പശ്ചിമേഷ്യന്‍ നയത്തിന്റെ എതിര്‍പക്ഷത്തായെന്നത് സ്വാഭാവികം. അമേരിക്കന്‍ പിന്തുണയോടെ ഇസ്രയേല്‍ നടത്തുന്ന മനുഷ്യാവകാശലംഘനങ്ങള്‍ റേച്ചല്‍ നേരിട്ടറിഞ്ഞു. തന്റെ ഡയറിയില്‍ അവ കുറിച്ചിട്ടു. വീട്ടിലേക്കുള്ള കത്തുകളിലും അമ്മയ്ക്കും അച്ഛനും അയക്കുന്ന ഇ-മെയിലുകളിലും പലസ്തീന്റെ നൊമ്പരം നിറഞ്ഞുനിന്നു. തകര്‍ന്നടിച്ച സ്വപ്നങ്ങളുടെ കൂമ്പാരങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ കുടിവെള്ളംപോലുമില്ലാതെ തൊണ്ടപൊള്ളുന്ന ജനങ്ങളെ ആക്രമണങ്ങളും അധിനിവേശങ്ങളും നടത്തി വീണ്ടും കൊല്ലാക്കൊല ചെയ്യുന്ന സയണിസ്റ്റ് ക്രൂരത. അവള്‍ക്ക് പൊരുതാതെ കഴിയില്ലായിരുന്നു. മകള്‍ക്ക് ബുള്‍ഡോസറിന് മുന്നില്‍നിന്ന് മാറാന്‍ കഴിയാത്തതില്‍ ദുഃഖമില്ലേയെന്ന ചോദ്യത്തിന് റേച്ചലിന്റെ അമ്മയുടെ മറുപടി ഇങ്ങനെ: "അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ ഞങ്ങളും അവള്‍ക്കൊപ്പം നിന്നേനെ". റേച്ചലിനെ സ്വന്തം രാജ്യം ഓര്‍ക്കുന്നില്ലെങ്കിലും പലസ്തീന്‍ മറന്നിട്ടില്ല. തങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി രക്തസാക്ഷിയായ അവളുടെ ഓര്‍മക്കായി എല്ലാവര്‍ഷവും ഗാസയിലെ ഫുട്ബോള്‍ പ്രേമികള്‍ സോക്കര്‍ ടൂര്‍ണമെന്റ് സംഘടിപ്പിക്കാറുണ്ട്. ഇസ്രയേലി ഷെല്‍ വര്‍ഷത്തില്‍ തകര്‍ന്ന മൈതാനത്തിന്റെ കോണ്‍ക്രീറ്റ് ചുമരില്‍ വായിക്കാം- "റേച്ചല്‍ കോറി: പലസ്തീന്‍ ജനത അവരുടെ മഹത്തായ സുഹൃത്തുക്കളെ ഒരിക്കലും മറക്കാറില്ല". അതെ, നിങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു റേച്ചല്‍കോറിയെ ബുള്‍ഡോസര്‍ കയറ്റി കൊല്ലാം. പക്ഷെ, അവര്‍ തൊടുത്തുവിട്ട ആവേശം തുളുമ്പുന്ന സമര സ്മരണകളെയും പ്രചോദനങ്ങളെയും എത്ര ബുള്‍ഡോസര്‍ കൊണ്ട് ഇല്ലാതാക്കാനാകും?

ഞാന്‍ തനിച്ചു നിന്നോട്ടെ

അനുഗ്രഹീതയായ എഴുത്തുകാരിയും പ്രാസംഗികയുമായിരുന്നു റേച്ചല്‍ കോറി. പലസ്തീനില്‍നിന്ന് അവള്‍ വീട്ടിലേക്കും സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കും അയച്ച ഇ-മെയില്‍ സന്ദേശങ്ങള്‍ സാമ്രാജ്യത്വ ഭീകരതക്കെതിരായ കാമ്പുള്ള ലേഖനങ്ങളായിരുന്നു. ആ ഹൃദയത്തില്‍നിന്ന് ഉരുകിയൊലിച്ച തീഷ്ണമായ വാക്കുകള്‍ മനോഹരമായ കവിതകളായി. റേച്ചലിന്റെ മെയിലുകളും ഡയറിക്കുറിപ്പുകളും കവിതകളും സമാഹരിച്ച് പുറത്തിറങ്ങിയ പുസ്തകമാണ് "ലെറ്റ് മീ സ്റ്റാന്‍ഡ് എലോണ്‍". "മൈ നെയിം ഇസ് റേച്ചല്‍ കോറി" എന്ന പേരില്‍ നാടകവും രംഗത്തെത്തി. റിക്മാന്‍ സംവിധാനംചെയ്ത നാടകം ലണ്ടനിലെ റോയല്‍ കോര്‍ട്ട് തിയറ്ററില്‍ 2005 ഏപ്രിലിലാണ് ആദ്യമായി കളിച്ചത്. തുടര്‍ന്ന് ഇസ്രയേലിലും പലസ്തീനിലും അമേരിക്കയിലുമടക്കം ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളില്‍ ആയിരക്കണക്കിന് വേദികളില്‍ റേച്ചല്‍ കോറി പുനരവതരിച്ചു. ഭരണാധികാരികളുടെ ഇടപെടലിനെ തുടര്‍ന്ന് പലവട്ടം നാടകാവതരണം തടസ്സപ്പെട്ടു. റേച്ചല്‍ കോറി ഫൗണ്ടേഷന്‍ ഫോര്‍ പീസ് ആന്‍ഡ് ജസ്റ്റിസ് എന്ന സംഘടനയുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ റേച്ചലിന്റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്കായി പ്രവര്‍ത്തനം സജീവമാണ്. യുദ്ധത്തിനും അധിനിവേശത്തിനുമെതിരെ മാനവരാശിയുടെ ഐക്യത്തിനായുള്ള പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ റേച്ചലിന്റെ മാതാപിതാക്കളും പങ്കാളികളാണ്.

""എനിക്ക് പിക്കാസോയോ ക്രിസ്തുവോ ആകാന്‍ കഴിയില്ല.
ഈ ഗ്രഹത്തെ ഒറ്റയ്ക്ക് രക്ഷിക്കാനുമാകില്ല.
പക്ഷേ, എനിക്ക് പാത്രങ്ങള്‍ കഴുകാന്‍ കഴിയും.
നമ്മള്‍ തിരിച്ചറിയണം-
നമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങളാണ് അവരും കാണുന്നത്,
അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ നമ്മളും"" -റേച്ചല്‍ കോറി

*
വിജേഷ് ചൂടല്‍ ദേശാഭിമാനി

പലസ്തീന് വേണ്ടത് പരമാധികാരം

ന്യൂനപക്ഷ വെള്ളക്കാരുടെ വര്‍ണവെറിയന്‍ ഭരണത്തിലായിരുന്ന ദക്ഷിണാഫ്രിക്ക കാല്‍നൂറ്റാണ്ടുമുമ്പ് ലോകത്ത് എത്രമാത്രം ഒറ്റപ്പെട്ടിരുന്നോ അതിനെ ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്നതാണ് ഇപ്പോള്‍ ഇസ്രയേലിന്റെ സ്ഥിതി. പലസ്തീന്‍ രാഷ്ട്ര രൂപീകരണം തടയാന്‍ എല്ലാ കുതന്ത്രവും പയറ്റുന്ന ഇസ്രയേലിലെ സയണിസ്റ്റ് വംശീയ സര്‍ക്കാരിന്റെ മുഖത്താണ് അന്താരാഷ്ട്ര സമൂഹം പ്രഹരിച്ചിരിക്കുന്നത്. പൂര്‍ണ പരമാധികാര രാഷ്ട്ര പദവിക്ക് പലസ്തീനുള്ള അനിഷേധ്യ അവകാശത്തിന് അടിവരയിട്ടാണ് നവംബര്‍ 29ന് ഐക്യരാഷ്ട്ര പൊതുസഭ വന്‍ ഭൂരിപക്ഷത്തോടെ പലസ്തീന് "അംഗമല്ലാത്ത നിരീക്ഷക രാഷ്ട്രം" എന്ന പദവി അനുവദിച്ചിരിക്കുന്നത്. 193 രാഷ്ട്രങ്ങള്‍ക്ക് അംഗത്വമുള്ള പൊതുസഭയില്‍ അമേരിക്കയും ഇസ്രയേലും കനഡയും അടക്കം ഒമ്പത് രാജ്യങ്ങള്‍ മാത്രമാണ് പലസ്തീന്റെ ആവശ്യത്തെ എതിര്‍ത്ത് വോട്ട് ചെയ്തത്. 138 രാജ്യങ്ങള്‍ പലസ്തീന്റെ പദവി ഉയര്‍ത്തുന്നതിനെ അനുകൂലിച്ചപ്പോള്‍ ബ്രിട്ടനും ജര്‍മനിയുമടക്കം 41 രാജ്യങ്ങള്‍ വിട്ടുനിന്നു. അഞ്ചുരാജ്യങ്ങള്‍ പങ്കെടുത്തില്ല. ഗാസയില്‍ ഇസ്രയേല്‍ നവംബര്‍ മധ്യത്തില്‍ ഒരാഴ്ചയിലേറെ നടത്തിയ കൂട്ടക്കൊലയും പലസ്തീന്റെ ആവശ്യത്തെ പിന്തുണയ്ക്കാന്‍ പല രാജ്യങ്ങളെയും പ്രേരിപ്പിച്ചു. നാല്‍പതില്‍പരം കുട്ടികളടക്കം 180ലധികം പലസ്തീന്‍കാര്‍ എട്ടുദിവസം നീണ്ട ആക്രമണത്തില്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടിരുന്നു.

കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം യുഎന്‍ രക്ഷാസമിതിയില്‍ അമേരിക്കന്‍ വീറ്റോ ഭീഷണി മൂലം പൂര്‍ണ അംഗരാഷ്ട്ര പദവിക്കുള്ള ശ്രമത്തില്‍ നിന്ന് പിന്‍വാങ്ങേണ്ടിവന്ന പലസ്തീന് അതിന് വീണ്ടും ശ്രമിക്കാന്‍ കരുത്തുപകരുന്നതാണ് യുഎന്‍ പൊതുസഭയില്‍ നടന്ന ചരിത്രപ്രധാനമായ വോട്ടെടുപ്പ്. ഫ്രാന്‍സും ഇറ്റലിയുമടക്കം 17 യൂറോപ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളും പലസ്തീന്റെ ആവശ്യത്തെ പിന്തുണയ്ക്കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതമായി. ചെക് റിപ്പബ്ലിക്ക് ഒഴികെ മറ്റ് യൂറോപ്യന്‍ രാജ്യങ്ങള്‍ വിട്ടുനിന്നു. പലസ്തീന്റെ ആവശ്യത്തെ എതിര്‍ക്കാന്‍ തങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം ഉണ്ടാവുമെന്ന് ഇസ്രയേല്‍ കണക്കാക്കിയ യൂറോപ്യന്‍ രാജ്യങ്ങള്‍ പലസ്തീനെ അനുകൂലിച്ച് വോട്ട് ചെയ്യാനോ നിഷ്പക്ഷത പാലിച്ച് വിട്ടുനില്‍ക്കാനോ തയ്യാറായത് ഇസ്രയേലിന്റെ കണക്കുകൂട്ടലുകള്‍ തെറ്റിച്ചു. എന്നാല്‍ ലോക മനഃസാക്ഷിയുടെ ഈ വിധി അംഗീകരിക്കാനല്ല, ലോകത്തിന്റെ "തെറ്റിന്" ധാര്‍ഷ്ട്യത്തോടെ പലസ്തീനോട് പ്രതികാരം ചെയ്യാനാണ് ഇസ്രയേല്‍ മുതിര്‍ന്നത്. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിലായിരുന്ന അവിഭക്ത പലസ്തീന്‍ പ്രദേശം വിഭജിച്ച് അറബ്, ജൂത രാജ്യങ്ങള്‍ക്ക് രൂപം നല്‍കാന്‍ യുഎന്‍ പൊതുസഭ 181ാം പ്രമേയത്തിലൂടെ തീരുമാനിച്ചത് 1947 സെപ്തംബര്‍ 29നാണ്. അതിന്റെ 65ാം വാര്‍ഷിക നാളിലാണ് ആ പ്രമേയത്തില്‍ പരാമര്‍ശിച്ച പലസ്തീന്‍ ജനതയ്ക്ക് നീതിയുടെ തരിമ്പെങ്കിലും ലഭ്യമാവുന്നത്. 181ാം പ്രമേയത്തില്‍ പലസ്തീന് നീക്കിവച്ച പ്രദേശത്തിന്റെ പകുതിയില്‍ താഴെ മാത്രം വരുന്നതാണ് ഇപ്പോള്‍ പലസ്തീന്‍ പ്രദേശങ്ങളായി അവശേഷിക്കുന്ന വെസ്റ്റ്ബാങ്കും ഗാസയും കിഴക്കന്‍ ജെറുസലെമും. എന്നാല്‍ അതുപോലും അനുവദിക്കാതെ, കൃത്യമായ അതിരുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ കഴിയുന്ന ജനതയുടെ രാഷ്ട്രമായി പലസ്തീന്‍ രൂപം കൊള്ളുന്നത് തടയാനാണ് ഇസ്രയേല്‍ ഇപ്പോഴും ശ്രമിക്കുന്നത്. പലസ്തീന് യുഎന്നിലുണ്ടായിരുന്ന നിരീക്ഷക പദവി നിരീക്ഷക രാഷ്ട്ര പദവിയായി ഉയര്‍ത്താന്‍ പൊതുസഭ തീരുമാനിച്ചതിന് തൊട്ടുപിന്നാലെ പലസ്തീന്‍ പ്രദേശങ്ങളില്‍ 3000ല്‍ പരം ജൂത കുടിയേറ്റ ഭവനങ്ങള്‍ കൂടി നിര്‍മിച്ച് പതിനായിരക്കണക്കിന് ഇസ്രയേലികളെ അവിടെ അനധികൃതമായി കുടിയിരുത്താനാണ് ഇ സ്രയേല്‍ തീരുമാനിച്ചത്. പലസ്തീന്‍കാരില്‍ നിന്ന് ഇസ്രയേല്‍ പിരിച്ചെടുത്ത് പലസ്തീന്‍ അതോറിറ്റിക്ക് എല്ലാ മാസവും നല്‍കിവരുന്ന 10 കോടി ഡോളറോളം വരുന്ന നികുതിപ്പണം തടഞ്ഞുവയ്ക്കാനും ഇസ്രയേലിലെ നെതന്യാഹു സര്‍ക്കാര്‍ തീരുമാനിച്ചിട്ടുണ്ട്.

65 വര്‍ഷം മുമ്പ് പാശ്ചാത്യ രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ ഒരു അന്താരാഷ്ട്ര ചതിയിലൂടെയാണ് അറബ് മണ്ണില്‍ ഇസ്രയേല്‍ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടത്. യൂറോപ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളില്‍ കൊടും പീഡനത്തിനും ഹിറ്റ്ലറുടെ ജര്‍മനിയില്‍ വംശഹത്യയ്ക്കും ഇരയായ ജൂതര്‍ക്ക് സ്വന്തമായി ഒരു രാഷ്ട്രം സ്ഥാപിക്കാന്‍ പശ്ചിമേഷ്യയില്‍ പലസ്തീന്‍ മണ്ണിനെ വെട്ടിമുറിക്കുകയായിരുന്നു. സ്വന്തം മണ്ണുവീണ്ടെടുക്കാന്‍ അന്നുമുതല്‍ പലസ്തീന്‍ ജനത നടത്തുന്ന പോരാട്ടം നയതന്ത്ര തലത്തില്‍ ഒതുങ്ങിയിട്ട് രണ്ട് പതിറ്റാണ്ടിലധികമായി. കുറഞ്ഞപക്ഷം 1991ലെ മാഡ്രിഡ് സമ്മേളനം മുതലെങ്കിലും ആരംഭിച്ച നയതന്ത്ര ശ്രമങ്ങളില്‍ ഒടുവിലത്തേതാണ് യുഎന്‍ പൊതുസഭയിലെ വിജയം. എന്നാല്‍ ഇക്കാലമത്രയും പലസ്തീന്‍ സ്വാതന്ത്ര്യ സ്വപ്നങ്ങളെ നിഷ്ഠുരം അടിച്ചമര്‍ത്തുന്ന ഇസ്രയേല്‍ അതിനെതിരെ ഉയരുന്ന ദുര്‍ബലമായ ചെറുത്തുനില്‍പ്പുകളെ പോലും ഭീകരപ്രവര്‍ത്തനമായി മുദ്രകത്തി വേട്ടയാടുന്നതാണ് ലോകം കണ്ടത്. 9/11 ഭീകരാക്രമണത്തിന്റെ പേരില്‍ 2001ല്‍ അമേരിക്ക "ഭീകരവാദത്തിനെതിരെ" പ്രഖ്യാപിച്ച യുദ്ധവും പലസ്തീന്‍ ജനതയെ അടിച്ചമര്‍ത്താനാണ് ഇസ്രയേല്‍ മറയാക്കിയത്.

1993ല്‍ ഒപ്പിട്ട ഓസ്ലോ കരാറിനെ തുടര്‍ന്ന് പരിമിതാധികാരങ്ങളോടെ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ട പലസ്തീന്‍ അതോറിറ്റിയെ ഭരിക്കാന്‍ അനുവദിക്കാതെ ഇസ്രയേല്‍ നടത്തിവന്ന അതിക്രമങ്ങളാണ് പലസ്തീനില്‍ ഇസ്ലാമികവാദികളുടെ ഹമാസിനെ വളര്‍ത്തിയത്. യാസര്‍ അറഫാത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ അറബ് ലോകത്തിനാകെ മാതൃകയായി പലസ്തീനില്‍ വളര്‍ന്നുവന്ന മതേതര പ്രസ്ഥാനത്തെ തകര്‍ക്കാന്‍ ഹമാസിനെ ആയുധമാക്കിയ ഇസ്രയേല്‍ ഹമാസ് പ്രധാന ശക്തിയായി മാറിയപ്പോള്‍ പലസതീന്‍ ജനതയെ ദ്രോഹിക്കുന്നതിന് അത് കാരണമാക്കുന്നതാണ് ലോകം കാണുന്നത്്. 2006ല്‍ പലസ്തീന്‍ പാര്‍ലമെന്റിലേക്ക് നടന്ന തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ഹമാസ് ഭൂരിപക്ഷം നേടിയപ്പോള്‍ അവര്‍ സ്വന്തം സര്‍ക്കാരുണ്ടാക്കുന്നത് തടഞ്ഞതും ഹമാസിനെയും പലസ്തീന്‍ വിമോചന സംഘടനയിലെ മുഖ്യ കക്ഷിയായ ഫത്തായേയും തമ്മിലടിപ്പിച്ചതുമെല്ലാം ഭിന്നിപ്പിച്ച് ഭരിക്കുകയെന്ന പഴയ കൊളോണിയല്‍ കുതന്ത്രത്തിന്റെ ആവര്‍ത്തനമായിരുന്നു. ഗാസയിലും വെസ്റ്റ് ബാങ്കിലും രണ്ട് സമാന്തര സര്‍ക്കാരുകളായി 2007ല്‍ പലസ്തീനെ ഫലത്തില്‍ വിഭജിക്കുന്നതിലെത്തിയ ഈ നീക്കങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളുടെ പിന്തുണയുണ്ടായിരുന്നു.

ഹമാസ് ഇസ്രയേലിനെ അംഗീകരിക്കുന്നില്ല എന്ന് മുറവിളി കൂട്ടിയാണ് പലസ്തീന്‍ ജനതയുടെ ജനവിധിയെ ഇസ്രയേല്‍ അട്ടിമറിച്ചത്്. ഇതിന് കൂട്ടുനില്‍ക്കുന്ന പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങള്‍ക്ക് ഇസ്രയേല്‍ പലസ്തീനെ അംഗീകരിക്കാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടേയില്ല എന്ന യാഥാര്‍ഥ്യം കാണാനാവുന്നില്ല. പലസ്തീന്‍ ഒരു രാഷ്ട്രമാവുന്നത് തടയാനാണ് ഇസ്രയേല്‍ പലസ്തീന്‍ പ്രദേശങ്ങളില്‍ ജൂത കുടിയേറ്റം വ്യാപിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നതെന്ന വസ്തുതയും പാശ്ചാത്യ രാഷ്ട്രങ്ങളെ കാര്യമായി അലട്ടുന്നില്ല. ഇത്തവണയും യുഎന്‍ പൊതുസഭാ വോട്ടിനെ തുടര്‍ന്ന് ഇസ്രയേല്‍ നടപ്പാക്കുന്ന പ്രതികാര നടപടികളോട് യൂറോപ്യന്‍ യൂണിയന്റെ പ്രതികരണം പ്രതിഷേധ പ്രസ്താവനയില്‍ ഒതുങ്ങി.

പലസ്തീന്റെ പദവി ഉയര്‍ത്തുന്നതിന് യുഎന്‍ പൊതുസഭയില്‍ സമര്‍പ്പിക്കപ്പെട്ട പ്രമേയത്തിന്റെ പ്രായോജകരായി എഴുപതില്‍പരം രാജ്യങ്ങള്‍ മുന്നോട്ടുവന്നു. പൂര്‍ണ അംഗരാഷ്ട്ര പദവിക്ക് കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം സെപ്തംബറില്‍ പലസ്തീന്‍ സമര്‍പ്പിച്ച അപേക്ഷ യുഎന്‍ രക്ഷാസമിതി അനുഭാവപൂര്‍വം പരിഗണിക്കുമെന്നും പൊതുസഭ പ്രത്യാശ പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. മധ്യപൗരസ്ത്യ സമാധാന പ്രക്രീയ പുനരാരംഭിക്കാന്‍ അടിയന്തിരമായി ചര്‍ച പുനരാരംഭിക്കുന്നതിനും പൊതുസഭ ആവശ്യപ്പെട്ടു. പലസ്തീന്‍ പ്രതിനിധികള്‍ക്ക് ഇനി യുഎന്‍ സംവാദങ്ങളില്‍ പങ്കെടുക്കുകയും അന്താരാഷ്ട്ര ക്രിമിനല്‍ കോടതി അടക്കമുള്ള യുഎന്‍ വേദികളില്‍ അംഗത്വം നേടുകയും ചെയ്യാന്‍ അനുവദിക്കുന്നതാണ് ഇപ്പോള്‍ ലഭിച്ച നിരീക്ഷക രാഷ്ട്ര പദവി. ഗാസയില്‍ അടുത്തിടെ നടത്തിയ ആക്രമണമടക്കം ഇസ്രയേലി അതിക്രമങ്ങളെ അന്താരാഷ്ട്ര കോടതിയില്‍ ചോദ്യം ചെയ്യാനുമാവും.

ജെറുസലെം

പലസ്തീന് പുറമേ നിലവില്‍ വത്തിക്കാന് മാത്രമാണ് യുഎന്നില്‍ നിരീക്ഷക രാഷ്ട്രപദവിയുള്ളത്. ആഗോള ക്രൈസ്തവ സമൂഹത്തിന് പരമപ്രധാനമായ ബെത്ലഹെമടക്കമുള്ള പ്രദേശങ്ങള്‍ അടങ്ങുന്ന പലസ്തീന് നിരീക്ഷക രാഷ്ട്ര പദവി നല്‍കിയതിനെ വത്തിക്കാന്‍ സ്വാഗതം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ജെറുസലെം അന്താരാഷ്ട്ര നിയന്ത്രണത്തിലാക്കണമെന്നും വത്തിക്കാന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ജൂത, അറബ് രാജ്യങ്ങള്‍ക്കായി 47ല്‍ പലസ്തീന്‍ വിഭജിച്ചപ്പോള്‍ ജെറുസലെം അന്താരാഷ്ട്ര നിയന്ത്രണത്തിലാക്കാനായിരുന്നു തീരുമാനം. എന്നാല്‍ അതും കയ്യടക്കി ജൂതകുടിയേറ്റക്കാരെ കുത്തിനിറച്ച ഇസ്രയേല്‍ പലസ്തീന്‍ രാഷ്ട്രത്തിന്റെ തലസ്ഥാനമാക്കാനിരിക്കുന്ന അറബ് ഭൂരിപക്ഷ കിഴക്കന്‍ ജെറുസലെമും സ്വന്തമാക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിലാണ്.

50 ലക്ഷം അഭയാര്‍ത്ഥികള്‍

പലസ്തീന്‍ പ്രശ്നത്തില്‍ പരിഹരിക്കപ്പെടേണ്ട മറ്റൊരു സുപ്രധാന വിഷയമാണ് അഭയാര്‍ഥികളുടേത്. പലസ്തീന്‍ ജനതയില്‍ 80 ശതമാനത്തിലധികം ഇന്ന് അഭയാര്‍ഥികളാണ്. 1948ല്‍ ഇസ്രയേല്‍ രൂപീകരണത്തോടെ അഭയാര്‍ഥികളായ പലസ്തീന്‍കാരുടെ എണ്ണം ഏഴര ലക്ഷത്തോളമായിരുന്നു. ഇന്ന് 50 ലക്ഷത്തിലധികം വരും അവരുടെ എണ്ണം എന്നാണ് യുഎന്‍ അഭയാര്‍ഥി ക്ഷേമ ഏജന്‍സിയുടെ കണക്ക്. പലസ്തീന്‍ പ്രദേശങ്ങളായ വെസ്റ്റ് ബാങ്കിലും ഗാസയിലും തന്നെ അഭയാര്‍ഥികളായി കഴിയുന്നവര്‍ക്ക് പുറമേ സിറിയ, ഈജിപ്ത്, ലെബനന്‍, ജോര്‍ദാന്‍ തുടങ്ങിയ വിവിധ അറബ് രാജ്യങ്ങളിലും പലസ്തീന്‍കാര്‍ അഭയാര്‍ഥികളായി കഴിയുന്നുണ്ട്. ഇവരില്‍ നല്ല പങ്കും യുഎന്‍ നടത്തുന്ന ക്യാമ്പുകളില്‍ തിങ്ങിഞെരുങ്ങിക്കഴിയുകയാണ്.

ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ തുറന്ന ജയിലായി വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ഗാസയിലെ 17 കോടിയോളം ജനങ്ങളില്‍ 75 ശതമാനവും അഭയാര്‍ഥികളാണ്. ഗാസ ഭരിക്കുന്ന പ്രധാനമന്ത്രി ഇസ്മയില്‍ ഹനിയയും അഭയാര്‍ഥി പാര്‍പ്പിട കേന്ദ്രത്തിലാണ്-ഗാസ സിറ്റിയിലെ ബീച്ച് ക്യാമ്പില്‍. ഇസ്രയേലി ഉപരോധം മൂലം കടുത്ത ദുരിതമനുഭവിക്കുന്ന ഗാസയില്‍ എട്ടുവര്‍ഷത്തിനകം ജീവിതം അസാധ്യമാകും എന്നാണ് ഒരു യുഎന്‍ റിപ്പോര്‍ട്ട് മുന്നറിയിപ്പ് നല്‍കുന്നത്. ഈജിപ്തുമായുള്ള അതിര്‍ത്തിയില്‍ നിര്‍മിച്ചിരിക്കുന്ന തുരങ്കങ്ങളിലൂടെ കടത്തുന്ന അവശ്യ വസ്തുക്കളെ ആശ്രയിച്ചാണ് അവിടെ ഇപ്പോള്‍ ജനങ്ങളുടെ അതിജീവനം. ഇസ്രയേല്‍ അതിര്‍ത്തിക്കടുത്ത് ജീവിക്കുന്നവര്‍ നിരന്തരം സേനാ അതിക്രമങ്ങള്‍ക്ക് ഇരയാകുന്നു. ജീവിക്കാനായി ആക്രിപെറുക്കാന്‍ അതിര്‍ത്തിക്കടുത്ത് എത്തുന്ന പലസ്തീന്‍ കുട്ടികള്‍ക്ക് വെടിയേല്‍ക്കുന്നത് സാധാരണ സംഭവമാണ്. കഴിഞ്ഞ 19 മാസത്തിനിടെ ഇത്തരം 30 സംഭവങ്ങള്‍ ഉണ്ടായതായാണ് സ്വിസ് സഹായ സംഘമായ ഡിഫന്‍സ് ഫോര്‍ ചില്‍ഡ്രന്‍ ഇന്റര്‍നാഷണല്‍ വ്യക്തമാക്കുന്നത്.

യുഎന്‍ അഭയാര്‍ഥി ക്ഷേമ ഏജന്‍സിക്കു കീഴില്‍ രജിസ്റ്റര്‍ ചെയ്തിട്ടുള്ള മൊത്തം പലസ്തീന്‍ അഭയാര്‍ഥികളില്‍ മൂന്നിലൊന്നുവരും വിവിധ രാജ്യങ്ങളിലായി 58 അംഗീകൃത ക്യാമ്പുകളില്‍ കഴിയുന്നവര്‍. അവശേഷിക്കുന്ന മൂന്നില്‍ രണ്ട് ഭാഗവും ആതിഥേയ രാജ്യങ്ങളിലെ നഗരങ്ങളിലും പട്ടണങ്ങളിലുമായാണ് കഴിയുന്നത്. ഇതിലധികവും ക്യാമ്പുകള്‍ക്ക് സമീപമുള്ള നഗരങ്ങളിലും പട്ടണങ്ങളിലും തന്നെയാണ്. പല രാജ്യങ്ങളിലും പലസ്തീന്‍ അഭയാര്‍ഥികള്‍ കുറഞ്ഞ കൂലിയ്ക്ക് പണിയെടുക്കാനുള്ള രണ്ടാംതരം പൗരന്മാരായാണ് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്. തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളില്‍ മത്സരിക്കാനും വോട്ട് ചെയ്യാനും ഒഴികെ ഏതാണ്ട് എല്ലാ കാര്യത്തിലും പലസ്തീന്‍കാര്‍ക്ക് തദ്ദേശീയര്‍ക്ക് തുല്യമായ അവകാശങ്ങളുള്ള സിറിയയിലാണ് വ്യത്യസ്ത സ്ഥിതിയുള്ളത്.

അഞ്ച് ലക്ഷത്തില്‍പരം പലസ്തീന്‍ അഭയാര്‍ഥികളാണ് സിറിയയിലുള്ളത്. സിറിയന്‍ സ്കൂളുകളിലും സര്‍വകലാശാലകളിലും പലസ്തീന്‍കാര്‍ക്ക് തുല്യാവകാശമുണ്ട്. സര്‍ക്കാര്‍ ആശുപത്രികളില്‍ അവര്‍ക്ക് സൗജന്യ ചികിത്സയും ലഭ്യമാണ്. എവിടെ വേണമെങ്കിലും സഞ്ചരിക്കാനും താമസിക്കാനും അവര്‍ക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്. ഒന്നിലധികം വാണിജ്യ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ സ്വന്തമാക്കാന്‍ വരെ അവകാശമുണ്ട്. എന്നാല്‍ അവിടെ ബാഷര്‍ അല്‍ അസദിന്റെ ഭരണം അട്ടിമറിക്കപ്പെട്ടാല്‍ പലസ്തീന്‍ അഭയാര്‍ഥികളുടെ കാര്യം പ്രയാസത്തിലാവും എന്നതിന് സൂചനകളുണ്ട്. അസദ് വിരുദ്ധ കലാപത്തില്‍ പങ്കുചേരാത്തതിന് പലസ്തീന്‍ അഭയാര്‍ഥികള്‍ ആക്രമിക്കപ്പെടുന്നതിന്റെയും അഭയാര്‍ഥി കേന്ദ്രങ്ങളില്‍ സ്ഫോടനം നടത്തുന്നതിന്റെയും റിപ്പോര്‍ട്ടുകളുണ്ട്.

ഇസ്ലാമികവാദി കക്ഷിയായ ഹമാസടക്കമുള്ള പലസ്തീന്‍ സംഘടനകള്‍ക്ക് സിറിയയിലെ മതേതര സര്‍ക്കാര്‍ ആസ്ഥാനം നല്‍കിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാല്‍ ഇടതുപക്ഷ പലസ്തീന്‍ സംഘടനകള്‍ സിറിയന്‍ സംഘര്‍ഷത്തില്‍ മേഖലയിലെ അവശേഷിക്കുന്ന ഏക മതേതര അറബ് സര്‍ക്കാരിനൊപ്പം നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ സിറിയക്കെതിരെ പാശ്ചാത്യ പിന്തുണയോടെ കലാപത്തില്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടിരിക്കുന്ന തീവ്രവാദി സഖ്യത്തോടൊപ്പമാണ് ഹമാസ്. ഹമാസ് തലവന്‍ ഖാലിദ് മിശ്അല്‍ ആസ്ഥാനം ഡമാസ്കസില്‍നിന്ന് ഖത്തറിലെ ദോഹയിലേക്ക് മാറ്റിക്കഴിഞ്ഞു. ഇത്തരത്തില്‍ സ്വന്തം ജനതയുടെ താല്‍പര്യം തന്നെ അപകടത്തിലാക്കുന്ന തരത്തില്‍ ചില സംഘടനകള്‍ സ്വീകരിക്കുന്ന നിലപാടുകളും പലസ്തീന്‍ ജനതയ്ക്ക് ദോഷകരമാണ്.

പടിഞ്ഞാറന്‍ കൂട്ടുപ്രതികള്‍; ഇന്ത്യയ്ക്കും വിമര്‍ശനം

ഗാസയില്‍ ഇസ്രയേല്‍ നവംബര്‍ മധ്യത്തില്‍ നടത്തിയ നിഷ്ഠുരമായ ആക്രമണത്തിനെതിരെ ലോകമെങ്ങും ഉയര്‍ന്ന പ്രതിഷേധത്തിന്റെ അലകളടങ്ങും മുമ്പാണ് യുഎന്നില്‍ ഇസ്രയേലിനെതിരെ പ്രമേയം പാസായത്. 2005ല്‍ ഗാസയില്‍ നിന്ന് ഇസ്രയേല്‍ ഏകപക്ഷീയമായി പിന്മാറിയശേഷം നാട്ടില്‍ പ്രതിസന്ധികളുണ്ടാവുമ്പോള്‍ ശ്രദ്ധ തിരിക്കാനും തെരഞ്ഞെടുപ്പ് അടുക്കുമ്പോള്‍ നേട്ടമുണ്ടാക്കാനും ഇസ്രയേലി നേതാക്കള്‍ കാണുന്ന കുറുക്കുവഴിയാണ് ഗാസ. "ഭീകരര്‍ക്ക്" എതിരായ "സൈനിക നടപടി" എന്ന വാദമുയര്‍ത്തി ഓരോ ഓമനപ്പേരിട്ട് ഗാസയില്‍ ഇസ്രയേല്‍ നടത്തുന്ന ആക്രമണങ്ങള്‍ക്ക് എപ്പോഴും പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളുടെ, വിശേഷിച്ച് അമേരിക്കയുടെ അകമഴിഞ്ഞ പിന്തുണ ലഭിക്കുന്നുണ്ട്. ജനങ്ങളുടെ സങ്കുചിത ദേശീയ വികാരമിളക്കി അധികാരമുറപ്പിക്കാന്‍ ഗാസയിലെ പലസ്തീന്‍ ജനതയെ കൂട്ടക്കൊല ചെയ്യുക എന്ന തന്ത്രം ഇസ്രയേല്‍ സമീപകാലത്ത് ഏറ്റവും ഭീകരമായി നടപ്പാക്കിയത് 2008-09ലാണ്. 1400ലധികം പലസ്തീന്‍കാരാണ് അന്ന് മൂന്നാഴ്ചയിലേറെ നീണ്ട ആക്രമണത്തില്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടത്. ഇവരില്‍ നൂറുകണക്കിന് കുഞ്ഞുങ്ങളും സ്ത്രീകളും ഉള്‍പ്പെടുന്നു. കൂടാതെ ആയിരക്കണക്കിന് വീടുകളും ഗാസയിലെ 27ല്‍ 15 ആശുപത്രികളും തകര്‍ത്തു. ലോകമനഃസാക്ഷിയെ നടുക്കിയ ഈ അതിക്രമത്തിന് ശേഷവും പലസ്തീന്‍ "ഭീകരരെ" കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതിലായിരുന്നു പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളുടെ മത്സരം.

കഴിഞ്ഞ മാസം എട്ടുദിവസം നീണ്ട ആക്രമണത്തില്‍ നാല്‍പതോളം കുട്ടികളടക്കം 180ല്‍പരം പലസ്തീന്‍കാര്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടതായാണ് ഇതുവരെയുള്ള കണക്ക്. ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റ ചിലര്‍ ഓരോ ദിവസവും മരണത്തിന് കീഴടങ്ങുന്നതായുള്ള റിപ്പോര്‍ട്ട് മരണസംഖ്യ ഇനിയും ഉയരാമെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് നവംബര്‍ അവസാനം സമാധാന നൊബേല്‍ പുരസ്കാര ജേതാക്കളും കലാകാരന്മാരും എഴുത്തുകാരും അടക്കം 52 പ്രമുഖരടങ്ങുന്ന സംഘം ഇസ്രയേലിന്റെ കൂട്ടുപ്രതികളായ അമേരിക്കയേയും യൂറോപ്യന്‍ യൂണിയനേയും കുറ്റപ്പെടുത്തി കത്ത് പുറത്തുവിട്ടിരിക്കുന്നത്. ഗാസയില്‍ നിരപരാധികളായ പലസ്തീന്‍കാരെ കൊന്നൊടുക്കാന്‍ ഇസ്രയേലിന് ആയുധങ്ങളും മറ്റ് സൈനിക സഹായങ്ങളും നല്‍കുന്ന പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളുടെ ഇരട്ടത്താപ്പിനെ സാംസ്കാരിക നായകര്‍ വിമര്‍ശിക്കുന്നു. കൂടാതെ ഇന്ത്യ, ദക്ഷിണ കൊറിയ പോലെ ഉയര്‍ന്നുവരുന്ന ചില വികസ്വര രാജ്യങ്ങള്‍ വാചകമടിയിലൂടെ പലസ്തീന്‍ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുമ്പോഴും സയണിസ്റ്റ് വംശീയ രാഷ്ട്രവുമായി സൈനിക ബന്ധം സ്ഥാപിക്കുന്നത് മനഃസാക്ഷിയില്ലാത്ത നടപടിയാണെന്നും അവര്‍ കത്തില്‍ തുറന്നടിക്കുന്നു.

സമാധാന നൊബേല്‍ നേടിയ മൈറീഡ് മഗ്വെയര്‍, അഡോള്‍ഫോ പെറസ് എസക്വിവെല്‍, എന്നിവര്‍ക്ക് പുറമേ നാസികള്‍ നടത്തിയ ജൂത വംശഹത്യയില്‍നിന്ന് ബാല്യത്തില്‍ രക്ഷപ്പെട്ട മുന്‍ ഫ്രഞ്ച് നയതന്ത്രജ്ഞന്‍ സ്റ്റെഫാന്‍ ഹെസെല്‍, നോം ചോംസ്കി, ചലച്ചിത്ര സംവിധായകരായ മൈക് ലീഗ്, കെന്‍ ലോക്, ദക്ഷിണാഫ്രിക്കന്‍ എഴുത്തുകാരി ആലിസ് വാക്കര്‍, അമേരിക്കന്‍ കോണ്‍ഗ്രസ് അംഗമായിരുന്ന സിന്തിയ മക്കിന്നി, യൂറോപ്യന്‍ പാര്‍ലമെന്റ് മുന്‍ പ്രസിഡന്റ് ലൂയിസ മോര്‍ഗാന്റിനി, ദക്ഷിണാഫ്രിക്കന്‍ മന്ത്രിയായിരുന്ന റോണി കാസ്റില്‍സ്, നാടകകൃത്ത് കാരില്‍ ചര്‍ച്ചില്‍, ദക്ഷിണാഫ്രിക്കന്‍ നിയമജ്ഞനും ഇസ്രയേല്‍ അധിനിവേശ പ്രദേശങ്ങളിലെ യുഎന്‍ സ്പെഷ്യല്‍ റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍ ജോണ്‍ ഡുഗാര്‍ഡ് തുടങ്ങിയവരാണ് കത്തില്‍ ഒപ്പിട്ടിരിക്കുന്നത്്.

പതിറ്റാണ്ടുകളായി ഇസ്രയേല്‍ നടത്തിവരുന്ന അന്താരാഷ്ട്ര നിയമലംഘനങ്ങളുടെയും പലസ്തീനിയന്‍ അവകാശനിഷേധങ്ങളുടെയും ചരിത്രത്തിലെ പുതിയ അധ്യായത്തിന് അവരെ പ്രാപ്തരാക്കിയത് ഒരിക്കലും ശിക്ഷിക്കപ്പെടില്ലെന്ന ബോധമാണ്. ഈ ബോധ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ഇസ്രയേലിനെതിരെ നിര്‍ബന്ധിതവും സമഗ്രവുമായ സൈനിക ഉപരോധത്തിനാവശ്യമായ അന്താരാഷ്ട്ര നടപടിക്ക് സാംസ്കാരിക നായകര്‍ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. ഇത്തരമൊരും നടപടി പല യുഎന്‍ പ്രമേയങ്ങള്‍ക്കും വിഷയമായിട്ടുള്ളതും വര്‍ണവിവേചന കാലത്ത് ദക്ഷിണാഫ്രിക്കന്‍ സര്‍ക്കാരിനെതിരെ ഏര്‍പ്പെടുത്തിയ ആയുധ ഉപരോധത്തിന് സമാനവുമാണെന്ന് അവര്‍ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. ലോകമനഃസാക്ഷി ആവശ്യപ്പെടുന്ന വിധത്തില്‍ അത്തരം കടുത്ത നടപടിക്ക് ഐക്യരാഷ്ട്ര സംഘടനയ്ക്ക് കഴിയുമോ എന്നതാണ് പ്രശ്നം. അമേരിക്കയില്‍ ആര് ഭരണത്തിലെത്തിയാലും മധ്യപൗരസ്ത്യ ദേശത്ത് അവരുടെ നയം എന്തായിരിക്കണം എന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നത് ഇസ്രയേലാണ്. ഇസ്രയേലിനെതിരെ ഒരു നടപടിയും അംഗീകരിക്കില്ലെന്ന് ഒരു പതിറ്റാണ്ടുമുമ്പേ യുഎന്നില്‍ അമേരിക്കന്‍ സ്ഥാനപതി പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. ഇത് തിരുത്തിക്കാന്‍ ലോക രാഷ്ട്രങ്ങള്‍ക്ക്, വിശേഷിച്ച് അമേരിക്കയുമായി അടുത്ത സൗഹൃദമുള്ള അറബ് രാജ്യങ്ങള്‍ക്ക് കഴിയുമോ എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിക്കും പലസ്തീന്‍ ജനതയുടെ മോചനം.

ജോര്‍ദാനിലേതുപോലുള്ള അറബ് രാജവാഴ്ചകളും ഈജിപ്തിലെ പുറത്താക്കപ്പെട്ട ഹുസ്നി മുബാറക്കിനെ പോലുള്ളവരും എന്നും പലസ്തീന്‍ ജനതയെ ചതിക്കാന്‍ പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം കൂട്ടുചേര്‍ന്നിട്ടേയുള്ളൂ എന്നതാണ് യാഥാര്‍ഥ്യം(ജോര്‍ദാനും ഈജിപ്തുമാണ് പലസ്തീന്‍ പ്രദേശങ്ങളുമായി അതിര്‍ത്തി പങ്കിടുന്ന അറബ് രാജ്യങ്ങള്‍. എന്നാല്‍ ജോര്‍ദാനുമായി അതിര്‍ത്തി പങ്കിടുന്ന പലസ്തീന്‍ പ്രദേശങ്ങള്‍ ജൂതകുടിയേറ്റം വ്യാപിപ്പിച്ച് ഫലത്തില്‍ ഇസ്രയേല്‍ സ്വന്തമാക്കിയിരിക്കുകയാണ്). ""അറബ് വസന്ത"ത്തിന്റെ മറവില്‍ ഈജിപ്തില്‍ അധികാരത്തിലെത്തിയ ഇസ്ലാമികവാദി സര്‍ക്കാര്‍ പോലും ഇസ്രയേലി താല്‍പര്യങ്ങള്‍ക്ക് വഴങ്ങി മാത്രമാണ് സഹോദര ഇസ്ലാമിക സംഘടനയായ ഹമാസിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള ഗാസയോട് സമീപനം സ്വീകരിക്കുന്നത്. ഇതില്‍ മാറ്റമുണ്ടാവുമോ എന്നാണ് കാണേണ്ടത്. മാറ്റമുണ്ടായാല്‍ മാത്രമേ പലസ്തീന് പരമാധികാരം സ്വപ്നം കാണാനാവൂ.

*
എ ശ്യാം ദേശാഭിമാനി വാരിക

ഗാസയുടെ വിജയം സുനിശ്ചിതം

കഴിഞ്ഞ ഒരാഴ്ചക്കാലം ഗാസയില്‍ ചോരപ്പുഴ ഒഴുകുകയായിരുന്നു. ഇസ്രയേല്‍ തൊടുത്തുവിട്ട മിസൈലുകളും അവരുടെ പടക്കപ്പലുകളും അപ്പാച്ചെ യുദ്ധ വിമാനങ്ങളും നടത്തിയ അവിരാമമായ ആക്രമണങ്ങളും ചുരുങ്ങിയത് 140 പലസ്തീന്‍കാരെയെങ്കിലും കൊന്നൊടുക്കിയിട്ടുണ്ട്. പാര്‍പ്പിടങ്ങളും ഹമാസ് സര്‍ക്കാരിന്റെ ആസ്ഥാന മന്ദിരവും ഉള്‍പ്പെടെ പശ്ചാത്തല സംവിധാനങ്ങളെയാകെ അത് തകര്‍ത്ത് തരിപ്പണമാക്കി. നിരപരാധികളായ പലസ്തീന്‍ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടതിെന്‍റ ദൃശ്യങ്ങള്‍ പരിഷ്കൃത ലോകത്താകെയുള്ള വീടുകളില്‍ മനുഷ്യ മനഃസാക്ഷിയെ പിടിച്ചുലയ്ക്കുന്നതായിരുന്നു; ഉപരോധിക്കപ്പെട്ട ഭാഗ്യഹീനരായ ഗാസയിലെ പലസ്തീന്‍ ജനത ലോകത്തിന്റെയാകെ സഹതാപം അര്‍ഹിക്കുന്നു.

ഇതിെന്‍റയെല്ലാം അനന്തരഫലവും തികച്ചും വ്യക്തമായി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. രൂക്ഷമായ മിസൈല്‍ ആക്രമണം ആരംഭിച്ച് 8-ാം ദിവസം ഇസ്രയേലിലെ ഏറ്റവും ക്രൂരനായ പ്രധാനമന്ത്രി ബെഞ്ചമിന്‍ നെതന്യാഹു കൂടിയാലോചന നടത്താനും വെടിനിര്‍ത്തല്‍ നടപ്പാക്കാനും നിര്‍ബന്ധിതനായി.

ഓപ്പറേഷന്‍ പില്ലര്‍ ഓഫ് ഡിഫെന്‍സ് എന്ന് പേരിട്ട ഇസ്രയേല്‍ നടത്തിയ കടന്നാക്രമണംമൂലം അവര്‍ക്ക് ഒരു നേട്ടവും ഉണ്ടാക്കാനായില്ല. നിശ്ചയമായും സൈനികമായ കാഴ്ചപ്പാടില്‍ ഇതുമൂലം അവര്‍ക്ക് അവരുടെ മിസൈല്‍ പ്രതിരോധ സംവിധാനവും ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ഡോളര്‍ വിലയുള്ള അയെണ്‍ഡോമും (വ്യോമാക്രമണത്തില്‍ നിന്നും രക്ഷനേടാനുള്ള ഇരുമ്പുകൊണ്ടുള്ള സുരക്ഷാകവചം) പരീക്ഷിച്ചുനോക്കാന്‍ അവര്‍ക്ക് കഴിഞ്ഞു. വമ്പന്‍ വിലയുള്ള അത്യാധുനികമായ ഈ പടക്കോപ്പുകള്‍ ഫലപ്രദമാണെന്ന് അവര്‍ക്ക് ഗാസയിലെ നിസ്സഹായരായ പലസ്തീന്‍കാര്‍ക്കുമേല്‍ അവ പ്രയോഗിച്ച് പരീക്ഷിച്ചറിയാന്‍ ഇതുമൂലം കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ "തുറന്ന ജയില്‍" എന്നറിയപ്പെടുന്ന സ്ഥലത്ത് കുടുങ്ങി തിങ്ങിഞെരുങ്ങിക്കഴിയുന്ന ഒരു ജനവിഭാഗത്തിനുമേല്‍ നടത്തിയ അതിനിഷ്ഠുരമായ ആക്രമണം ലോകത്തിന്റെ നാനാഭാഗങ്ങളില്‍ പ്രതിഷേധം ഉയരുന്നതിന് ഇടയാക്കി. ഒരു ചതുരശ്ര കിലോമീറ്റര്‍ സ്ഥലത്ത് 4500 ആളുകള്‍ എന്ന ഏറ്റവും വലിയ ജനസാന്ദ്രതയുള്ള ഗാസയിലെ 17 ലക്ഷം ആളുകള്‍ അതിക്രൂരമായ ഉപരോധത്തില്‍ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയാണ്. ഇതില്‍ പത്ത് ലക്ഷം പേര്‍ 8 ക്യാമ്പുകളിലായി കഴിയുന്ന അഭയാര്‍ത്ഥികളാണ്. മനുഷ്യത്വപരമായ പ്രശ്നങ്ങള്‍ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന ഐക്യരാഷ്ട്രസഭാ ഓഫീസിന്റെ അഭിപ്രായത്തില്‍ ഗാസയിലെ 90 ശതമാനം കുടിവെള്ളവും സുരക്ഷിതമല്ല. ഗാസയിലെ 44 ശതമാനം ആളുകള്‍ക്കും അത്യാവശ്യത്തിനുപോലും ആഹാരം ലഭിക്കുന്നില്ല. 80 ശതമാനം പേരും മറ്റുള്ളവര്‍ നല്‍കുന്ന സഹായത്തിന്റെ കനിവില്‍ കഴിയുന്നവരാണ്. 6 ദശാബ്ദമായി തുടരുന്ന ഉപരോധവും പ്രതികൂലാവസ്ഥയുമാണ് ഈ ഭീകരമായ അവസ്ഥ സൃഷ്ടിച്ചത്. ഇത്രയും ഉയര്‍ന്ന ജനസാന്ദ്രത ഉള്ളതിനാല്‍ മാരകമായ മിസൈല്‍ ആക്രമണങ്ങളില്‍ ഒഴിഞ്ഞുമാറാനോ ഒളിച്ചുപോകാനോ ഒരിടവുമില്ലാത്ത ഗാസയിലെ പൗരസമൂഹത്തിന്റെ ജീവിതം മഹാനരകമാണ്; ഇതാണ് ഏറ്റവും വലിയ ദുരന്തവും. ഈ ജനതയെ "സൈനിക സംവിധാനങ്ങള്‍" എന്ന് ഇസ്രയേല്‍ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നവയില്‍ നിന്ന് വേര്‍തിരിച്ചു മാറ്റാന്‍പോലും സാധ്യമല്ല.

കൊഴിഞ്ഞുവീഴുന്ന പൂക്കളെപ്പോലെയുള്ള നിരപരാധികളായ ഈ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ മരിച്ചു വീഴുന്നതിനെ ഏറ്റവും മൃദുവായ ഭാഷയില്‍ വിശേഷിപ്പിക്കാനാവുന്നത് "ആള്‍നാശം" എന്നാണ്. ആ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ഹൃദയഭേദകമായ ദൃശ്യങ്ങള്‍ നമ്മുടെ മനഃസാക്ഷിയെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. നമ്മുടെയെല്ലാം കൂട്ടായ ബോധ്യത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് പ്രൊഫ. നോം ചോംസ്കി ഇങ്ങനെ നിരീക്ഷിച്ചു: ""ജനങ്ങള്‍ തിങ്ങി ഞെരുങ്ങി പാര്‍ക്കുന്ന അഭയാര്‍ത്ഥി ക്യാമ്പുകളിലും സ്കൂളുകളിലും പാര്‍പ്പിടങ്ങളിലും മോസ്കുകളിലും ചേരിപ്രദേശങ്ങളിലും ബോംബിടാന്‍ ഇസ്രയേല്‍ ഉപയോഗിച്ചത് അത്യാധുനികമായ ബോംബര്‍ ജെറ്റുകളും നാവികയാനങ്ങളുമാണ്. വ്യോമസേനയോ വ്യോമ പ്രതിരോധ സംവിധാനമോ നാവികസേനയോ അത്യാധുനികമായ ആയുധങ്ങളോ സൈനിക യൂണിറ്റുകളോ യന്ത്രവല്‍കൃത രക്ഷാസംവിധാനങ്ങളോ കേന്ദ്രീകൃത സൈനിക നേതൃത്വമോ ഒന്നുമില്ലാത്ത ജനസഞ്ചയത്തിനുമേലാണ് ഇസ്രയേല്‍ ആക്രമണമഴിച്ചു വിടുന്നത്... എന്നിട്ട് അതിനെ യുദ്ധമെന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഇത് യുദ്ധമേയല്ല; ഇത് അരുംകൊലയാണ്"" എന്നിട്ടും ഏഴുദിവസം ഈ ആക്രമണം തുടര്‍ന്നു; "സമാധാനത്തിനുള്ള നോബല്‍ സമ്മാനം ലഭിച്ച" പ്രസിഡന്‍റ് ഒബാമയുടെ അകമഴിഞ്ഞ ഒത്താശയാണ് ഇസ്രയേലിന് വീര്യം പകര്‍ന്നത്. സംശയലേശമില്ലാതെയാണ് അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞത് - ""തങ്ങളുടെ പ്രദേശത്തേക്ക് മിസൈലുകള്‍ അയക്കപ്പെടില്ല എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്താനുള്ള സര്‍വ അവകാശവും ഇസ്രയേലിനുണ്ട്"". എന്നിട്ട് ചെറിയൊരു സൗജന്യത്തിന്റെ മട്ടില്‍ അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തു - ""ഗാസയില്‍ സൈനിക നടപടി കൂടാതെ അത് സാധ്യമാകുമെങ്കില്‍ അതായിരിക്കും ഏറ്റവും ഉചിതം"". ഗാസയില്‍ സൈനിക നടപടികള്‍ "ഗണ്യമായി വ്യാപിപ്പിക്കാന്‍" ഇസ്രയേല്‍ തയ്യാറായിരിക്കുകയാണെന്ന് നെതന്യാഹു ഭീഷണി മുഴക്കുകയും അതിര്‍ത്തിയിലുടനീളം ഇസ്രയേലി ടാങ്കുകള്‍ ആപത്കരമായി അണിനിരക്കുകയും ചെയ്ത സന്ദര്‍ഭത്തിലാണ് ഒബാമ ഇതുപറയുന്നത്.

പാശ്ചാത്യ മാധ്യമങ്ങള്‍ ഇസ്രയേലിനായി മലവെള്ളപ്പാച്ചില്‍പോലെ പ്രചരണം അഴിച്ചുവിട്ടിട്ടും ഇസ്രയേലിന്റെ ആക്രമണത്തെ അപലപിക്കുന്ന പ്രസ്താവന പുറപ്പെടുവിക്കാന്‍ ഐക്യരാഷ്ട്ര സുരക്ഷാസമിതി തയ്യാറായാല്‍ അമേരിക്ക അതിനെ വീറ്റോ ചെയ്യുമെന്ന ഭീഷണി ഉയര്‍ത്തിയിട്ടും ഇന്ന് ടെല്‍ അവീവ് പൂര്‍ണമായും ഒറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്.ഗാസയില്‍നിന്ന് തൊടുത്തുവിട്ട മിസൈലുകളാണ് തിരിച്ചടിക്കാന്‍ തങ്ങളെ പ്രേരിപ്പിച്ചതെന്ന ഈ അധിനിവേശ ശക്തിയുടെ വാദഗതികളെ ലോകം പാടെ നിരാകരിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഈ ആക്രമണങ്ങളും അതില്‍ സംഭവിച്ച അത്യാഹിതങ്ങളും തന്നെ ഇസ്രയേല്‍ നടത്തുന്ന കടന്നാക്രമണത്തിന്റെ ആനുപാതികമല്ലാത്ത പ്രകൃതം തികച്ചും വ്യക്തമാക്കുന്നവയാണ്.അന്താരാഷ്ട്ര നിയമങ്ങളുടെയും മനുഷ്യാവകാശത്തിന്റെയും നഗ്നമായ ലംഘനമാണ് ഇസ്രയേല്‍ നടത്തുന്നത്. പശ്ചിമേഷ്യയിലെ മാറിയ മേഖലാതല യാഥാര്‍ത്ഥ്യം ഇസ്രയേലിനെ ഒറ്റപ്പെടുത്തുന്നതില്‍ പ്രധാന പങ്ക് വഹിക്കുകയുണ്ടായി. മുബാറക്കിനുശേഷമുള്ള ഈജിപ്ത്, ഈ മേഖലയിലെ ഒരു പ്രധാനശക്തിയായി ഉയര്‍ന്നുവന്നത് ഹമാസ് ഔദ്യോഗികമായി അംഗീകരിക്കുന്നു - ""വെടിനിര്‍ത്തലിനായി അക്ഷീണം പ്രയത്നിച്ച നമ്മുടെ ഈജിപ്ഷ്യന്‍ സഹോദരന്മാര്‍ക്ക് ഞാന്‍ നന്ദി പറയുന്നു. ഗാസയ്ക്കെതിരായ ആക്രമണം അവസാനിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള അടിത്തറ എന്ന നിലയിലുള്ള വെടിനിര്‍ത്തല്‍ കരാറില്‍ ഞങ്ങള്‍ തൃപ്തരാണ്"". ഹമാസിനെയും പലസ്തീന്‍ ജനതയുടെ ചെറുത്തുനില്‍പിനെയും മുട്ടുകുത്തിക്കാന്‍ ഇസ്രയേലിന് കഴിഞ്ഞില്ല എന്ന് ഹമാസിന്റെ പ്രമുഖ നേതാവ് ഖാലിദ് മിഷേല്‍ അടിവരയിട്ട് പറയുന്നു ""ചെറുത്തുനില്‍പാണ് ജനങ്ങള്‍ക്ക് കരണീയമായത് എന്ന പാഠമാണ് ഇത് നല്‍കുന്നത്"". ഈജിപ്തിന്റെ മധ്യസ്ഥതയില്‍ നടന്ന വെടിനിര്‍ത്തല്‍ ചര്‍ച്ചയെയും കരാറിനെയും അംഗീകരിക്കാന്‍ അമേരിക്കയും നിര്‍ബന്ധിതമായി. ഈ വെടിനിര്‍ത്തല്‍ കരാര്‍ പലസ്തീന്‍ കാഴ്ചപ്പാട് ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിക്കുന്നതാണ് എന്നതും ശ്രദ്ധേയമാണ്. ഇസ്രയേലിന് അവരാഗ്രഹിച്ചത് നേടിയെടുക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ലെന്നും അതേസമയം ഗാസയെ വളഞ്ഞുവെയ്ക്കുന്നത് പുനഃപരിശോധിക്കാന്‍ ഇസ്രയേല്‍ നിര്‍ബന്ധിതമായിയെന്നും വെടിനിര്‍ത്തല്‍ കരാര്‍ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ""പുറത്തേക്കുള്ള വഴികള്‍ തുറക്കണമെന്നും ജനങ്ങള്‍ക്ക് സഞ്ചരിക്കാനും ചരക്ക് കടത്തുന്നതിനും അവസരമൊരുക്കണമെന്നും ജനങ്ങളുടെ സ്വതന്ത്രമായ സഞ്ചാരം നിഷേധിക്കുന്നതില്‍നിന്നും പിന്മാറണമെന്നും അതിര്‍ത്തി പ്രദേശത്തെ ജനങ്ങളെ ആക്രമിക്കുന്നത് അവസാനിപ്പിക്കണമെന്നും"" കരാര്‍ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. ഈ കരാറില്‍ എത്തിച്ചേരുന്നതില്‍ ഈജിപ്തിലെ മാറിയ രാഷ്ട്രീയ പശ്ചാത്തലം വഹിച്ച പങ്കിനെക്കുറിച്ചും മിഷാല്‍ അടിവരയിട്ട് പറയുന്നു -""ഈജിപ്ഷ്യന്‍ വിപ്ലവത്തിന്റെ രക്തസാക്ഷികളുടെ വിരലടയാളം ഈ കരാറില്‍ പതിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്"".

സിറിയയുടെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ വളരെ വ്യക്തമായി ഉയര്‍ന്നുവന്നിട്ടുള്ള ഈ മേഖലയിലെ ഇസ്ലാമിസ്റ്റ് - നാറ്റോ അച്ചുതണ്ടിലെ പ്രധാന ഭാഗമായ ഖത്തറും തുര്‍ക്കിയും കൂടി ഈജിപ്തിനൊപ്പം ഇസ്രയേല്‍ ആക്രമണത്തിനെതിരെ ശക്തമായി മുന്നോട്ടുവന്നു. ഇസ്രയേലി ആക്രമണത്തെ കടുത്ത ഭാഷയില്‍ അപലപിക്കാന്‍ എര്‍ദൊഗാനും മുന്നോട്ടുവന്നു - ""ഈ മേഖലയിലെ സമാധാനം തകര്‍ത്തുകൊണ്ട് ഇസ്രയേല്‍ വംശഹത്യ നടത്തുകയാണ്"". ഒരു ഭീകര രാഷ്ട്രത്തെയാണ് പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങള്‍ സഹായിക്കുന്നതെന്നും അദ്ദേഹം തുടര്‍ന്ന് ആരോപിച്ചു. എന്നാല്‍, പ്രതികൂലമായ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങള്‍ നേരിടുമ്പോള്‍പോലും ടെല്‍ അവീവ് അമേരിക്കന്‍ നിലപാടിെന്‍റ ആന്തരാര്‍ത്ഥം തിരിച്ചറിയുകയും കടുത്ത വിലപേശല്‍ നടത്തുകയും ചെയ്തു. അതാണ് വെടിനിര്‍ത്തല്‍ ചര്‍ച്ചകളിലെ അമേരിക്കന്‍ മധ്യസ്ഥയായ ഹിലരി ക്ലിന്‍റണ്‍ ഇങ്ങനെ ആവര്‍ത്തിച്ച് പറഞ്ഞത്, ""എല്ലാ റോക്കറ്റാക്രമണങ്ങളും അവസാനിപ്പിക്കണം"". ""ഇസ്രയേലിന്റെ സുരക്ഷാ ആവശ്യങ്ങള്‍ പരിഹരിക്കാന്‍ അവര്‍ക്ക് സര്‍വ സഹായവും നല്‍കും"" എന്ന അമേരിക്കന്‍ ഗവണ്‍മെന്‍റിന്റെ പ്രസ്താവനയിലും പ്രതിഫലിക്കുന്നത് അമേരിക്കയുടെ ഇസ്രയേലിനോടുള്ള സമീപനമാണ്. പ്രസിഡന്‍റ് ഒബാമ പ്രസ്താവിച്ചത് ഇങ്ങനെ. ""അയെണ്‍ ഡോമിനും മറ്റ് അമേരിക്കന്‍ - ഇസ്രയേല്‍ മിസൈല്‍ പ്രതിരോധ പരിപാടികള്‍ക്കും വേണ്ടിയുള്ള അധിക ഫണ്ട് കണ്ടെത്തുന്നത് തുടരും"". ഒബാമയുടെ ഈ ഉറപ്പ് കരാറില്‍ ഒപ്പിടാന്‍ നെതന്യാഹുവിനെ പ്രേരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. തല്‍സ്ഥിതി തുടരുന്നതും സാമ്രാജ്യത്വ അധീശത്വവും ""തെമ്മാടി രാജ്യ""മായ ഇസ്രയേലിനെ സംബന്ധിച്ച് പ്രധാനമാണ്. പക്ഷേ, ഇതെല്ലാം വെള്ളത്തിലായിരിക്കുകയാണ്!

ഗാസയില്‍ ചിതറിക്കിടന്ന മൃതശരീരങ്ങളില്‍നിന്നും നാശാവശിഷ്ടങ്ങളില്‍നിന്നും ഉയര്‍ന്നുവന്ന വലിയ അനുകൂലഘടകം ഹമാസും ഫത്തയും തമ്മിലുള്ള ഐക്യത്തിന്റെ പുതിയ ആവേശമാണ്. ഗാസയിലെ ഇസ്രയേല്‍ കാട്ടാളത്തത്തെ അപലപിക്കുന്നതിന് പലസ്തീന്‍ ദേശീയ അതോറിറ്റിയുടെ ആസ്ഥാനമായ രാമള്ളയില്‍ ചേര്‍ന്ന വിവിധ പലസ്തീന്‍ വിമോചന പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ സംയുക്ത യോഗം ഉയര്‍ന്നുവന്ന ഈ ഐക്യത്തിന്റെ നിദര്‍ശനമാണ്. പലസ്തീന് ""അംഗത്വമില്ലാത്ത നിരീക്ഷകരാഷ്ട്ര"" പദവി ഉറപ്പാക്കുന്നതിനുള്ള പലസ്തീന്‍ ദേശീയ അതോറിറ്റിയുടെ പരിശ്രമങ്ങള്‍ക്ക് കരുത്ത് പകര്‍ന്നത് ഈ പുത്തന്‍ ഐക്യമായിരുന്നു - നിശ്ചയമായും, പൂര്‍ണമായ യുഎന്‍ അംഗത്വമാകുന്നില്ലെങ്കില്‍പോലും. എന്നാല്‍, ഇപ്പോള്‍ പലസ്തീന് അന്താരാഷ്ട്ര ക്രിമിനല്‍ കോടതിയിലും മറ്റു ചില അന്താരാഷ്ട്ര വേദികളിലും അംഗത്വം ലഭിക്കുന്നതിന് അവസരമൊരുങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്. പലസ്തീന്‍കാരുടെ ഈ നീക്കം തെറ്റായ വഴിയിലൂടെയാണെന്നും മധ്യപൂര്‍വ മേഖലയിലെ മുടങ്ങിപ്പോയ സമാധാനപ്രക്രിയയില്‍ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുകയാണ് വേണ്ടതെന്നും പറഞ്ഞ് പലസ്തീന്‍കാരെ അനുനയിപ്പിക്കാനാണ് അമേരിക്കന്‍ വിദേശകാര്യ സെക്രട്ടറി ഹിലരി ക്ലിന്‍റണ്‍ ശ്രമിച്ചത്. ""പലസ്തീന്‍ ജനതയുടെ അഭിലാഷങ്ങള്‍ സാക്ഷാല്‍കരിക്കുന്നതിനുള്ള ഇരുരാഷ്ട്രങ്ങളുടെ നിലനില്‍പ് അംഗീകരിക്കുന്ന പരിഹാരത്തിലേക്കുള്ള പാത ജെറുസലേമിലൂടെയും രാമള്ളയിലൂടെയുമാണ്; ന്യൂയോര്‍ക്കിലൂടെയല്ല"" അവര്‍ തുടര്‍ന്നു- ""ശാശ്വത പരിഹാരം ഉണ്ടാകുന്നതിന് നേരിട്ടുള്ള കൂടിയാലോചനകള്‍ തുടങ്ങുകയാണ് വേണ്ടത്"". ഗാസയ്ക്കുനേരെ നടന്ന ഇസ്രയേല്‍ കടന്നാക്രമണത്തെ തുടര്‍ന്ന്, രാഷ്ട്രപദവി നേടുന്നതിനുള്ള അഭ്യര്‍ത്ഥനയ്ക്ക് ഗണ്യമായവിധം പിന്തുണ വര്‍ദ്ധിച്ചിരിക്കുന്നതായി തിരിച്ചറിഞ്ഞ പലസ്തീന്‍ നേതൃത്വം അമേരിക്കന്‍ സമ്മര്‍ദ്ദങ്ങള്‍ക്ക് വഴിപ്പെടാന്‍ തയ്യാറായില്ല. ഐക്യരാഷ്ട്ര സഭയിലെ വോട്ടെടുപ്പില്‍നിന്ന് പിന്മാറുന്നതിന് അമേരിക്കയും മറ്റു ചില രാജ്യങ്ങളും അബ്ബാസിനുമേല്‍ നടത്തുന്ന കടുത്ത സമ്മര്‍ദ്ദം ""പരിതാപകരമായ""താണെന്നാണ് സമാധാന കൂടിയാലോചനകളിലെ പരിണതപ്രജ്ഞനായ പലസ്തീന്‍ നേതാവ് ഹനന്‍ അസ്രാവി പറഞ്ഞത്. ഇത് അറബ് ലോകത്തുള്ള വാഷിങ്ടണ്‍ സ്വാധീനം ഇനിയും തകരുന്നതിന് മാത്രമേ ഇടയാക്കൂ എന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ഫ്രാന്‍സും സ്വിറ്റ്സര്‍ലന്‍റും സ്പെയിനും ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള നിരവധി യൂറോപ്യന്‍ രാജ്യങ്ങള്‍ പലസ്തീെന്‍റ നീക്കത്തിന് പിന്തുണ നല്‍കുമെന്ന് വ്യക്തമാക്കപ്പെട്ടു. പലസ്തീന്‍ പ്രമേയത്തിന് അനുകൂലമായി വോട്ടു ചെയ്യാന്‍ തീരുമാനിച്ച ഒരു പാശ്ചാത്യ നയതന്ത്രജ്ഞന്‍ തുറന്നടിച്ചു - ""തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട് മൂന്നാഴ്ച പിന്നിടുമ്പോള്‍ പ്രസിഡന്‍റ് ഒബാമയുടെ മുഖത്തേറ്റ കനത്ത തിരിച്ചടിയാണിത്"". ഇസ്രയേല്‍പോലും ചുവരെഴുത്ത് കാണുന്നതായാണ് തോന്നുന്നത്. പലസ്തീന് രാഷ്ട്രപദവി നല്‍കുന്നതിനുള്ള ഐക്യരാഷ്ട്രസഭാ വോട്ടെടുപ്പിനെതിരെ ആഴ്ചകളോളം കടുത്ത ഭീഷണി മുഴക്കിനിന്ന ഇസ്രയേല്‍ ഇപ്പോള്‍ പിന്‍മാറിയിരിക്കുകയാണ്. പലസ്തീന്‍ രാഷ്ട്രപദവിക്കായി യുഎന്നില്‍ വോട്ട് ആവശ്യപ്പെടുകയാണെങ്കില്‍ ""അബുമസെനില്‍നിന്ന് (അബ്ബാസ്) അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭരണത്തെ അട്ടിമറിക്കുന്നതും പലസ്തീന്‍ അതോറിറ്റിയെ തകര്‍ക്കുന്നതും ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള കനത്ത വില ഇസ്രയേല്‍ ഈടാക്കും"" എന്നാണ് ഇസ്രയേലിന്റെ വിദേശകാര്യമന്ത്രി അവിഗ്ഡോര്‍ ലീബര്‍മാന്‍ മുന്‍പ് ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയിരുന്നത്. കാര്യങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണെങ്കിലും ഗാസയെ സംബന്ധിച്ച ഇന്ത്യയുടെ പങ്ക് പരിതാപകരമാണ്.

ഐക്യരാഷ്ട്ര സുരക്ഷാ കൗണ്‍സിലിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ ചെയര്‍മാന്‍ എന്ന നിലയില്‍ ഇസ്രയേലിന്റെ നിയമവിരുദ്ധ ആക്രമണങ്ങളെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതിന് കൗണ്‍സിലില്‍ പ്രമേയം കൊണ്ടുവരുന്നതിന് ഇന്ത്യക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. അതിലും പ്രധാനം ആക്രമണം ആരംഭിച്ച് നാല് ദിവസം പിന്നിട്ടശേഷം പുറപ്പെടുവിച്ച ഇന്ത്യയുടെ ഔദ്യോഗിക പ്രസ്താവന, രണ്ട് രാഷ്ട്രങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള സംഘട്ടനമല്ല ഇതെന്നും ആക്രമണകാരിയും ആക്രമിക്കപ്പെടുന്നവരും തമ്മിലുള്ള പ്രശ്നമാണിതെന്നും അടിവരയിട്ട് പറയുന്നതില്‍പോലും വീഴ്ച വരുത്തി എന്നതാണ്. അമേരിക്കയുമായുണ്ടാക്കിയിട്ടുള്ള "തന്ത്രപരമായ പങ്കാളിത്ത"ത്തിന്റെ അനന്തര ഫലമാണിത്. ഇസ്രയേലില്‍നിന്ന് സൈനികോപകരണങ്ങള്‍ വാങ്ങുന്ന രാജ്യം എന്ന നിലയില്‍ ഇന്ത്യ അവരുമായുള്ള ബന്ധം സുദൃഢമാക്കുന്നതിെന്‍റ ഫലവുമാണിത്. അങ്ങനെ, വെടിനിര്‍ത്തല്‍ ഉണ്ടായെങ്കിലും, ആത്യന്തികമായി രണ്ട് രാഷ്ട്രങ്ങള്‍ എന്ന നിലയിലുള്ള രാഷ്ട്രീയ പരിഹാരത്തില്‍ എത്തിച്ചേരുന്നതുവരെ പലസ്തീന്‍ ചോരയും ചലവും ഒലിക്കുന്ന ഒരു വ്രണമായി തന്നെ തുടരുന്നതാണ്.

ആ മേഖലയിലെ സുസ്ഥിരതയ്ക്കും സമാധാനത്തിനും നേരെയുള്ള വെല്ലുവിളി തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും. ഒരു സ്വതന്ത്ര ജനതയെ കോളനിയാക്കി വെച്ചിരിക്കുന്ന ഇസ്രയേല്‍ അതിെന്‍റ അധിനിവേശം സ്വമേധയാ കൈവെടിയില്ല. എന്നാല്‍ അതേപോലെ തന്നെ, പലസ്തീന്‍ ജനതയ്ക്ക് തങ്ങളുടെ ചെറുത്തുനില്‍പ് അവസാനിപ്പിച്ച് പിന്‍വാങ്ങാനുമാവില്ല. ഗാസയുടെ ആത്മാവിനെ പ്രതിഫലിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് പലസ്തീന്‍ ഗായകനും കവിയുമായ ഖലീദ് എല്‍ ഹിബര്‍ ഇങ്ങനെ പാടുന്നു: നിങ്ങളുടെ ആയുധങ്ങളില്‍നിന്ന്, വാഗ്ദാനങ്ങളില്‍നിന്ന്, വാക്കുകളില്‍നിന്ന് വാളുകളില്‍നിന്ന് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കുന്നത് ഞങ്ങളുടെ ആത്മാവുകള്‍, ഞങ്ങളുടെ മുറിവുകള്‍, ഞങ്ങളുടെ വീടുകള്‍, ഞങ്ങളുടെ ആകാശങ്ങള്‍, ഞങ്ങളുടെ മുഖങ്ങള്‍, ഞങ്ങളുടെ ചോര, ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകള്‍, ഞങ്ങളുടെ ശവപ്പെട്ടികള്‍, ഇവിടെ ഗാസയില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കാകെ സുഖമാണ്. ആര്‍ക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടാലും ഇല്ലെങ്കിലും ചോരയൊലിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന ഗാസയുടെ വിജയം തുടരുക തന്നെ ചെയ്യും. ഹിബറിന്റെ വാക്കുകള്‍ പ്രവചന സ്വഭാവമുള്ളതാണ്; തികച്ചും പരിഹാസം നിറഞ്ഞതുമാണ്.

*
നീലോല്‍പല്‍ ബസു ചിന്ത വാരിക

അമ്മയുറങ്ങാത്ത നഗരം

ഗാസയിലെ ജബാലിയയിലുള്ള വീടിന്റെ വരാന്തയില്‍ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു ലൈല അല്‍ ഇറും മക്കളും. പെട്ടന്നായിരുന്നു വീട്ടുമുറ്റത്തും മേല്‍ക്കൂരയിലും തുരുതുരയായി ഷെല്ലുകള്‍ വന്നു വീണത്. രക്ഷതേടാന്‍ എന്തുചെയ്യുമെന്ന് ആലോചിക്കുംമുമ്പ് ലൈലയുടെ ഭര്‍ത്താവ് മുഹമ്മദ് (45), മക്കളായ രക്കം (6), ഇബ്രാഹിം (12), ഫിദ (18) എന്നിവര്‍ ചോരചിതറി മരിച്ചുവീണു. പരിക്കേറ്റ മരുമകള്‍ ഇമാന്‍ (26) അടുത്തദിവസം മരണത്തിനു കീഴടങ്ങി. രണ്ടുമാസം ഗര്‍ഭിണിയായിരുന്ന ലൈലയുടെ ഉദരത്തില്‍ കിടന്ന ജീവന്റെ തുടിപ്പും ഈ കൊടുംക്രൂരതയ്ക്കിടെ പൊലിഞ്ഞു. മനോനില തെറ്റിയ ലൈലയ്ക്ക് സംസാരശേഷി പോലും നഷ്ടമായി. ഇപ്പോള്‍ മനോരോഗത്തിന് ചികിത്സയിലാണ്. വീട് മുഴുവന്‍ കത്തിച്ചാമ്പലായതിനാല്‍ ബന്ധുവീട്ടിലാണ് താമസം.
                                        
 " "വടക്കന്‍ഗാസയിലെ ബെയ്ത് ലാഹിയയിലെ വീട്ടില്‍ മക്കളെ മാറോടു ചേര്‍ത്ത് കിടന്നുറങ്ങുകയായിരുന്നു വഫ അവാജ. പാതിരാത്രി മുരണ്ടുകൊണ്ട് കടന്നുവന്ന ഇസ്രയേല്‍ ബുള്‍ഡോസര്‍ വഫയുടെ വീട് ഇടിച്ചുനിരത്താന്‍ തുടങ്ങി. ഒരു മുന്നറിയിപ്പും നല്‍കാതെയായിരുന്നു ഈ അതിക്രമം. ഞെട്ടിയുണര്‍ന്നു കരഞ്ഞ ആറു കുഞ്ഞുങ്ങളെയും കൂട്ടി ഇടിഞ്ഞുവീഴുന്ന ചുമരുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ വഫയും ഭര്‍ത്താവ് കമാലും പുറത്തെ കൊടും തണുപ്പിലേക്ക് ഇറങ്ങി. ശേഷിക്കുന്നത് എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടോയെന്നു നോക്കാന്‍ ഉംസിയത്ത് (12), സുബേ (10), ഇബ്രാഹിം (9), ഹല (7), ദിയ (3), സിക്രയത് (ഒന്നര) എന്നീ മക്കളെയും കൂട്ടി രാവിലെ വഫയും കമാലും തകര്‍ന്ന വീടിനടുത്തേക്ക് തിരിച്ചുവന്നു. അപ്പോള്‍ അവിടെ റോന്തുചുറ്റുകയായിരുന്ന ഇസ്രയേലി സൈനികര്‍ വെടിയുതിര്‍ത്തു. ഇബ്രാഹിമിന് വെടിയേറ്റു. പിടഞ്ഞുവീണ കുഞ്ഞിനെയും എടുത്ത്, സഹായിക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ട് സൈനികരുടെ അടുത്തേക്കു പോകുകയല്ലാതെ വേറെ വഴിയില്ല. തങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിവരുന്ന കമാലിനെയും വഫയെയും കാലിന് വെടിവച്ചുവീഴ്ത്തി. വെടിയേറ്റ് കമാലിന്റെ കൈയില്‍ കിടന്നിരുന്ന ഇബ്രാഹിമിന്റെ തല തകര്‍ന്നു. ആ കുഞ്ഞ് അപ്പോള്‍ തന്നെ മരിച്ചു. ശേഷിക്കുന്ന അഞ്ചു മക്കള്‍ക്കൊപ്പം ആ കുടുംബം ഇപ്പോള്‍ അഭയാര്‍ഥി ക്യാമ്പിലാണ്. അന്നത്തെ ഭീകരതയുടെ നടുക്കം ഉംസിയത്തിനെയും സുബേയെയും മനോരോഗികളാക്കി.

" ഗാസയിലെ ഓരോ അമ്മയ്ക്കും പറയാനുണ്ട് കരള്‍ നുറുങ്ങുന്ന ഇത്തരം കഠിനാനുഭവങ്ങള്‍. ലോകമെങ്ങുമുള്ള സ്ത്രീകള്‍ ഒരായുസ്സില്‍ അനുഭവിക്കുന്ന ഹൃദയവേദനകള്‍ ഓരോ നിമിഷവും അനുഭവിച്ചുതീര്‍ക്കാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ട, കണ്ണീര്‍ വറ്റിയ അമ്മമാര്‍. ഇസ്രയേലിന്റെ കണ്ണില്‍ ചോരയില്ലാത്ത ബോംബുവര്‍ഷത്തില്‍ ഒറ്റദിവസം തന്റെ അഞ്ചു മക്കളെയും നഷ്ടമായ ഗാലിയ നമിര്‍ എന്ന പലസ്തീന്‍കാരിയെ നമ്മള്‍ എന്തുപറഞ്ഞ് ആശ്വസിപ്പിക്കും. സയണിസ്റ്റ് ഭീകരതയുടെ ആയിരം മുഖങ്ങള്‍ ആ അമ്മമാര്‍ക്ക് നല്‍കുന്ന വേദനകള്‍ അവസാനിക്കുന്നേയില്ല. എന്നാല്‍, ആ അമ്മമാരില്‍ കാണുന്ന ദൈന്യതയ്ക്ക്, നിസ്സഹായതയ്ക്ക് ഒരു മുഖം മാത്രം. ഷെല്‍വര്‍ഷത്തിലും സ്ഫോടനത്തിലും വെടിവയ്പിലും ജീവന്‍ പൊലിഞ്ഞ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ അമ്മമാര്‍, മരിച്ചതിനു തുല്യമായ ജീവിതം നയിക്കുന്ന, അംഗവൈകല്യം സംഭവിച്ച കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ അമ്മമാര്‍. കഴിഞ്ഞ രണ്ടാഴ്ചത്തെ ആക്രമണത്തില്‍ ഇസ്രയേല്‍ 170 പലസ്തീന്‍കാരെ കൊന്നൊടുക്കി. ഇതില്‍ 30 പേര്‍ ഒന്നുമറിയാത്ത കുട്ടികളായിരുന്നു. മുറ്റത്തും മൈതാനത്തും കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും വീടിനകത്ത് ഉറങ്ങുമ്പോഴും ഇസ്രയേല്‍ സൈന്യത്തിന്റെ ആയുധങ്ങള്‍ ആ നിഷ്കളങ്കതയുടെ ജീവനെടുക്കുകയായിരുന്നു.
                          
കഴിഞ്ഞ പത്തുവര്‍ഷത്തിനിടെ 1500 കുരുന്ന് ജീവനുകള്‍ സയണിസ്റ്റ് ക്രൂരതയില്‍ പൊലിഞ്ഞു. രണ്ടും മൂന്നും കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഒന്നിച്ച് നഷ്ടമായ അമ്മമാര്‍ ഏറെ. ചരിത്രപരമായ ഒരു സാമൂഹ്യപരിണതി പരിശോധിക്കുകയാണെങ്കില്‍ ഗാസയിലെ സ്ത്രീകളുടെ ജീവിതത്തെ നമ്മുക്ക് രണ്ടുഘട്ടമായി വേര്‍തിരിക്കാം. ഇസ്രയേലിന്റെ ആക്രമണം തുടങ്ങുംമുമ്പും അതിനുശേഷവും. 40 വര്‍ഷം മുമ്പ് മറ്റേതൊരു നാട്ടിലെയും പെണ്‍കൊടികളെ പോലെയായിരുന്നു അവരും. വീട്ടിലും പുറത്തും സന്തോഷത്തോടെയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെയും കഴിഞ്ഞ നാളുകള്‍. എന്നാല്‍, ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ കൈയേറ്റം ആരംഭിച്ചതോടെ ഗാസയിലെ പെണ്‍ജീവിതം ശരിക്കും വഴിമാറിയൊഴുകാന്‍ തുടങ്ങി. ആ മുഖങ്ങളിലെ ചിരി എന്നന്നേക്കുമായി മറഞ്ഞു. 17 ലക്ഷം മാത്രം ജനസംഖ്യയുള്ള കൊച്ചുമേഖലയില്‍ ഒരു തടവറയിലെന്ന പോലെ കഴിയുന്ന ജനവിഭാഗത്തില്‍ ഏറ്റവുമധികം ദുരിതംപേറുന്നത് സ്ത്രീകളാണ്. പ്രത്യേകിച്ചും അമ്മമാര്‍. ഉപരോധം വന്നതോടെ പുരുഷന്മാരില്‍ വലിയൊരു വിഭാഗത്തിന് ജോലി നഷ്ടമായി. ഇന്ന് ഇവിടെ 50 ശതമാനത്തോളം പുരുഷന്മാര്‍ തൊഴില്‍രഹിതരാണ്. അതോടെ കുടുംബഭാരം ഏറെക്കുറെ പൂര്‍ണമായും സ്ത്രീകളുടെ ചുമലിലായി. കുട്ടികളെ നോക്കി വീട്ടിലിരുന്നവര്‍ അന്നംതേടേണ്ട സ്ഥിതിയായി.

ഒരുകാലത്ത് ഭേദപ്പെട്ട സാമ്പത്തികാവസ്ഥയിലായിരുന്ന ഗാസയില്‍ പട്ടിണിക്കാരുടെ എണ്ണം കുത്തനെ ഉയര്‍ന്നു. ഇന്ന് 75 ശതമാനത്തിലധികംപേര്‍ ദരിദ്രരാണ്. ഇതില്‍ പകുതിയും അതിദരിദ്രര്‍. വീടുകളുടെ സാമ്പത്തിക സന്തുലനം താളംതെറ്റിയതോടെ അമ്മമാരുടെ അവസ്ഥ ദയനീയമായി. ഓരോ ദമ്പതിമാര്‍ക്കും രണ്ടിലേറെ കുട്ടികള്‍ ഇവിടെ സാധാരണം. അതുകൊണ്ടു തന്നെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ പരിപാലിക്കുകയെന്നത് ഓരോ വീട്ടുകാരിയുടെയും ജീവിതത്തില്‍ ഏറെസമയം നീക്കിവയ്ക്കപ്പെടുന്ന ചുമതലയാണ്. എന്നാല്‍, യുദ്ധവും കെടുതികളും ജീവിതങ്ങളെ അതിജീവനത്തിന്റെ സങ്കീര്‍ണമായ പുതിയ വെല്ലുവിളികളിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടു. എല്ലാംമറന്ന് നീണ്ടൊരു ഉറക്കം ഗാസയിലെ അമ്മമാര്‍ക്ക് സ്വപ്നം മാത്രം. ജീവനെടുക്കാന്‍ ഏതു നിമിഷവും ചീറിയെത്താവുന്ന ഒരായുധത്തിന്റെ മുരള്‍ച്ച അവളുടെ കാതില്‍ എപ്പോഴും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കും. സ്ഫോടനം കേട്ട് ഞെട്ടിയുണരുന്ന പൊന്നോമനയെ വീണ്ടുമൊന്ന് ഉറക്കാന്‍ പാടുപെടുകയാണ് അവള്‍.
                            
അവര്‍ക്ക് നമ്മളില്‍നിന്ന് എന്താണ് വേണ്ടത്? അവരെന്തിനാണ് നമ്മളെ ആക്രമിക്കുന്നത്? ഗാസയിലെ അമ്മമാരോട് കുഞ്ഞുവായില്‍ നിന്നുയരുന്ന നെഞ്ചുപിടയ്ക്കുന്ന ആയിരം മുനയുള്ള ചോദ്യങ്ങളാണ് ഇത്. ആ കുഞ്ഞുമനസ്സുകളെ എന്തുപറഞ്ഞ് ആശ്വസിപ്പിക്കും. ഈ ലോകം തങ്ങളോടു കാണിക്കുന്ന നീതികേടിനെ കുറിച്ചും ജന്മനാട്ടില്‍നിന്നു തന്നെ തുരത്തിയോടിച്ച് ഒരു വംശത്തെയാകെ ഉന്മൂലനം ചെയ്യാന്‍ ചീറിയടുക്കുന്ന അയല്‍ക്കാരെ കുറിച്ച് എങ്ങനെ അവര്‍ക്ക് മനസ്സിലാകുന്ന രീതിയില്‍ ലളിതമായി പറഞ്ഞുകൊടുക്കും. അറിയില്ല, ഓരോ നിമിഷവും മക്കളെ കുറിച്ചുള്ള ആധിയില്‍ കരള്‍നീറി പിടയുന്ന ഗാസയിലെ ഒരമ്മയ്ക്കും ആ ചോദ്യങ്ങളോടു പ്രതികരണമില്ല. ഇസ്രയേല്‍ ആക്രമണത്തില്‍ വൈദ്യുതി വിതരണ സംവിധാനം തകര്‍ന്നതിനാല്‍ വീട്ടില്‍ കറന്റില്ല. പവര്‍ പ്ലാന്റുകള്‍ക്കുള്ള ഇന്ധനം ഉപരോധം കാരണം ലഭിക്കുന്നില്ല. രാത്രിയായാല്‍ ഗാസ ഏറെക്കുറെ പൂര്‍ണമായും ഇരുട്ടിലാണ്. ജോലികളെല്ലാം പകല്‍ തന്നെ ചെയ്തുതീര്‍ക്കണം. രാത്രി മെഴുകുതിരി വെട്ടത്തില്‍ ഒന്നും ചെയ്യാനാകില്ല. വാഷിങ് മെഷീനോ, മിക്സിയോ മറ്റ് ഇലക്ട്രിക് ഉപകരണങ്ങളൊന്നും പ്രവര്‍ത്തിക്കാനാകില്ല. പാചകവാതകമില്ല. കുട്ടികള്‍ക്ക് വായിക്കാനോ പഠിക്കാനോ സാധിക്കുന്നില്ല. അതു വലിയ ഗൗരവമുള്ള വിഷയമല്ല, കാരണം അടുത്തദിവസം പോകുമ്പോള്‍ സ്കൂള്‍ അവിടെ ഉണ്ടാകണമെന്നില്ല.

കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ വിശപ്പകറ്റാനുള്ള അപ്പക്കഷ്ണത്തിനായി സന്നദ്ധ സംഘടനകളുടെ വിതരണകേന്ദ്രങ്ങളില്‍ പുലര്‍ച്ചെ അഞ്ചു മണിക്ക് കയറിക്കൂടിയാല്‍ മാത്രമേ അവര്‍ ഉണരുമ്പോഴേക്ക് തിരിച്ചെത്താനാകൂ. താന്‍ തിരിച്ചെത്തുംവരെ കുഞ്ഞിന് അപകടമൊന്നും വരുത്താതെ കാക്കണേ എന്ന പ്രാര്‍ഥനയായിരിക്കും അപ്പോഴും മനസ്സില്‍. പേടി കാരണം ഇപ്പോള്‍ ആരും കുട്ടികളെ പുറത്തിറക്കാറില്ല. വീടിനകത്തു തന്നെ അടച്ചിടും. പോഷകാഹാരക്കുറവും മറ്റും കാരണം കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക് പലവിധ അസുഖം പതിവായിരിക്കുന്നു. സംഘര്‍ഷഭരിതമായ സാഹചര്യത്തില്‍ കഴിയുന്നതിനാല്‍ ഗര്‍ഭിണികള്‍ക്കിടയില്‍ ഗുരുതരമായ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടാകുന്നു. മാസം തികയാതെയുള്ള പ്രസവം, നവജാതശിശു മരണനിരക്കില്‍ വര്‍ധന, രോഗങ്ങളും വൈകല്യങ്ങളുമായുള്ള ജനം തുടങ്ങിയ സങ്കീര്‍ണതകള്‍ വര്‍ധിച്ചു. വെടിമരുന്നിന്റെ ഗന്ധവും സ്ഫോടനങ്ങളും നിറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ കഴിയുന്ന ഗാസയിലെ കുട്ടികളില്‍ 75 ശതമാനം പേര്‍ക്കും ശാരീരിക-മാനസികപ്രശ്നങ്ങള്‍ ഉണ്ടെന്ന ഞെട്ടിക്കുന്ന വിവരം അടുത്തിടെ പുറത്തുവന്നു. അമ്മമാര്‍ നേരിടുന്ന പ്രശ്നങ്ങളാണ് ഇതിനു പിന്നില്‍. ഗര്‍ഭിണികളില്‍ 40 ശതമാനത്തിനും പോഷകാഹാരക്കുറവു മൂലമുള്ള വിളര്‍ച്ചയുണ്ട്. അമ്മമാരില്‍ ഈ നിരക്ക് 50 ശതമാനമാണ്.

ഭീതിയും ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കയും ജീവഭയവും അവരെ ഓരോരുത്തരെയും ദുര്‍ബലചിത്തരാക്കിയിരിക്കുന്നു. മനോനിലതെറ്റിയ അമ്മമാരും നിരവധി. ഇസ്രയേല്‍ അന്യായമായി തടങ്കലിലാക്കിയിട്ടുള്ള ആയിരക്കണക്കിനു പലസ്തീന്‍കാരുടെ അമ്മമാര്‍ നടത്തുന്ന പ്രക്ഷോഭങ്ങള്‍ ഗാസയിലെ പതിവുകാഴ്ചയാണ്. മക്കളുടെ ചിത്രമുള്ള പ്ലക്കാര്‍ഡുകളുമായി കണ്ണീരടക്കി, സമരപ്പന്തലില്‍ ഉപവാസമിരിക്കുന്ന ആ അമ്മമാര്‍ക്ക് ആര് നീതി നല്‍കും. എങ്കിലും അവര്‍ പിന്മാറുന്നില്ല. ഭാവിതലമുറയിലെ അമ്മമാര്‍ക്കും മക്കള്‍ക്കും നല്ല ജീവിതം നല്‍കാന്‍ തങ്ങളുടെ പോരാട്ടം സഹായിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയാണ് അവര്‍ക്ക്. നിങ്ങളുടെ ത്യാഗവും മഹത്വവും വിവരിക്കാന്‍ വാക്കുകളുടെ കടല്‍ തീര്‍ത്താലും സാധിക്കില്ല. നിങ്ങളുടെ മക്കള്‍ ഞങ്ങളുടെ സഹോദരങ്ങളാണ്, സഖാക്കളാണ്, സുഹൃത്തുക്കളാണ്. ബധിരരും മൂകരുമായ ലോകം നിങ്ങളുടെ വേദനകള്‍ തിരിച്ചറിയുന്നില്ലെങ്കിലും കാലം ഇതിനെല്ലാം മറുപടി നല്‍കും. അന്ന് പുഞ്ചിരിയുടെ ഒരായിരം പൂക്കള്‍ വിരിയുന്ന ഗാസയുണ്ടാകും.

*
ഇ സുദേഷ് courtesy: deshabhimani

മൗനം കുറ്റകരം

ഗാസാചീന്തില്‍ നിസ്സഹായരായ സ്ത്രീകളും കുഞ്ഞുങ്ങളും ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള പലസ്തീനിയന്‍ പൗരജനങ്ങളുടെ ചോരയൊഴുക്കുന്ന ഇസ്രയേലിന്റെ നീചവും നിഷ്ഠുരവുമായ കടന്നാക്രമണങ്ങളെ തുറന്നപലപിക്കാന്‍ കേന്ദ്ര യുപിഎ ഭരണം തയ്യാറാവാത്തത് ലജ്ജാകരമാണ്. ചേരിചേരാ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ നായകസ്ഥാനത്തുയര്‍ന്നുനിന്ന ഇന്ത്യയുടെ ആത്മാഭിമാനത്തിന്റെ ശിരസ്സാണ് ലജ്ജാകരമായ ഈ സയണിസ്റ്റ് വിധേയത്വത്തിനുമുന്നില്‍ താഴ്ന്നുനില്‍ക്കുന്നത്. മനുഷ്യത്വപരമായ വിമോചനപോരാട്ടങ്ങളെ പിന്തുണച്ചുപോരുന്ന ജനാധിപത്യരാഷ്ട്രമെന്ന നിലയ്ക്കുള്ള ഇന്ത്യയുടെ യശസ്സാണ് ഇസ്രയേലിന്റെ കിരാതത്വത്തിനുമുമ്പില്‍ അപകീര്‍ത്തിപ്പെട്ട് നില്‍ക്കുന്നത്. ഇസ്രയേല്‍ പറയുന്ന ന്യായവാദങ്ങളെല്ലാം കള്ളക്കഥകളാണെന്നത് യുപിഎ സര്‍ക്കാരിനും ഡോ. മന്‍മോഹന്‍സിങ്ങിനും അറിയാത്തതല്ല.

ഭീകരകേന്ദ്രങ്ങളെയാണ് ആക്രമിക്കുന്നത് എന്ന ന്യായവാദം പച്ചക്കള്ളമാണെന്ന്, തകര്‍ന്നടിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന മാധ്യമസ്ഥാപനങ്ങളുടെയും കത്തിയെരിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ദുരിതാശ്വാസ ക്യാമ്പുകളുടെയും ചിത്രങ്ങള്‍ വ്യക്തമാക്കിത്തരുന്നു. ഹമാസ് പ്രകോപനം സൃഷ്ടിച്ചു എന്ന വാദം, നവംബര്‍ നാലിനുതന്നെ ഒരു പലസ്തീന്‍ പൗരനെയും പതിമൂന്ന് വയസ്സുള്ള ഒരു കുട്ടിയെയും കൊന്നിരുന്നുവെന്നതിന്റെ തെളിവുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ പൊളിഞ്ഞുവീഴുന്നു. പ്രതിരോധിക്കുകമാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത് എന്ന ഇസ്രയേലിന്റെ അഭിപ്രായം, ഇസ്രയേല്‍ ഭാഗത്ത് മരിച്ചത് മൂന്നുപേരും ഗാസാചീന്തില്‍ മരിച്ചത് അറുപതുപേരുമാണെന്ന വസ്തുതയുടെ മുന്നില്‍ തകര്‍ന്നടിയുന്നു. സിവിലിയന്‍ കേന്ദ്രങ്ങളെ ഒഴിവാക്കിയിരിക്കുന്നുവെന്ന വാദം, മിസൈല്‍ ആക്രമണങ്ങളില്‍ നശിച്ച ജനവാസ പ്രദേശങ്ങളെയും പൊളിഞ്ഞും കത്തിയെരിഞ്ഞുംവീണ വീടുകളുടെയും ദൃശ്യങ്ങള്‍ക്കുമുമ്പില്‍ നിലനില്‍ക്കാത്തതാവുന്നു. ഇതെല്ലാം ലോകമാകെ കാണുമ്പോഴും ഇന്ത്യന്‍ വിദേശവകുപ്പിന് പ്രതികരണമില്ല; അരുത് എന്നുപറയാന്‍ നാവില്ല; മനുഷ്യരാശിക്കെതിരായ കൊടുംപാതകങ്ങള്‍ കാണാന്‍ കണ്ണില്ല; കാതടപ്പിക്കുന്ന മരണാരവങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കാന്‍ കാതുമില്ല. ഇത്തരമൊരു ആന്ധ്യത്തിലും ബാധിര്യത്തിലും യുപിഎ സര്‍ക്കാര്‍ പെട്ടത് എന്തുകൊണ്ട്? ഈ ചോദ്യത്തിന് ഒരു ഉത്തരമേയുള്ളു. അമേരിക്കന്‍- ഇസ്രയേല്‍ വിധേയത്വംകൊണ്ട്. ഈ വിധേയത്വം ഉപേക്ഷിക്കാനുള്ള രാഷ്ട്രീയ ഇച്ഛാശക്തിയോ കര്‍മധൈര്യമോ യുപിഎ സര്‍ക്കാരിനില്ല. അഥവാ, അതു കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കുന്നതാണ് ലാഭകരം എന്ന് അവര്‍ കണക്കാക്കുന്നു. പലസ്തീന്‍ ജനതയുടെ വിമോചന പോരാട്ടങ്ങളെ ഈ വിധത്തില്‍ ഇന്ത്യ കൈവിട്ടുകളഞ്ഞ മറ്റൊരു സന്ദര്‍ഭമില്ല. ഇസ്രയേലിന്റെ പ്രധാനമന്ത്രി ബെന്യാമിന്‍ നെതന്യാഹുവിനെ ഇപ്പോള്‍ ഈ നീചകൃത്യത്തിന് പ്രേരിപ്പിച്ചത് ഹമാസിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നുള്ള എതെങ്കിലും വിധത്തിലുള്ള പ്രകോപനമല്ല എന്നത് അറിയാത്തവരില്ല.

2013 ജനുവരിയില്‍ ഇസ്രയേല്‍ തെരഞ്ഞെടുപ്പു നടക്കുകയാണ്. ആ തെരഞ്ഞെടുപ്പിനെ നേരിടാന്‍ സഖ്യശക്തികള്‍ കൈവിട്ട നെതന്യാഹുവിന് കരുത്തില്ല. നെതന്യാഹുവിന്റെ ലിക്കുഡ് പാര്‍ടി അതീവ ദുര്‍ബലമായി നില്‍ക്കുകയാണ്. എതിര്‍പക്ഷത്തുള്ള കാദിമാ പാര്‍ടിയാകട്ടെ നേരത്തെതന്നെ പ്രചാരണരംഗത്ത് കൊടുങ്കാറ്റ് സൃഷ്ടിച്ച് മുന്നേറിക്കഴിഞ്ഞു. പ്രമുഖകക്ഷികള്‍ സഖ്യം വിട്ടുപോയതുകൊണ്ടാണ് നെതന്യാഹു ഗവണ്‍മെന്റ് പിരിച്ചുവിട്ട് തെരഞ്ഞെടുപ്പിനു പോയതുതന്നെ. തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ലിക്കുഡ് പാര്‍ടിയുടെ നില പരുങ്ങലിലാവുന്നുവെന്ന് കണ്ടപ്പോള്‍ ജനശ്രദ്ധ തിരിച്ചുവിടാന്‍ നെതന്യാഹു കണ്ടെത്തിയ ഉപായമാണ് പലസ്തീന്‍കാര്‍ക്കെതിരായ ഗാസാചീന്തിലെ ആക്രമണം. ഇങ്ങനെയാരു ആക്രമണമുണ്ടായാല്‍ പ്രതിപക്ഷത്തിനു അതിരുവിട്ട് തന്നെ ആക്രമിക്കാന്‍ കഴിയില്ലെന്നും ദേശീയതയുടെ പേരില്‍ തനിക്ക് പിന്തുണ നല്‍കലല്ലാതെ (തെരഞ്ഞെടുപ്പിലല്ല) തരമില്ലെന്നും നെതന്യാഹു കണക്കാക്കി. പ്രതിപക്ഷ വിമര്‍ശനങ്ങളുടെ കാട്ടുതീ അണയ്ക്കാന്‍ ഗാസാചീന്തില്‍ ആക്രമണം നടത്തിയാല്‍ മതി എന്ന് മനസിലാക്കി. ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ സ്വയം രക്ഷപ്പെടാന്‍ നെതന്യാഹു കണ്ടെത്തിയ മാര്‍ഗമാണ് ഈ ആക്രമണം. ദേശീയതാവികാരം ആളിപ്പടര്‍ത്തി ജനപിന്തുണയാര്‍ജിക്കുക എന്ന തന്ത്രമാണ് നെതന്യാഹു പ്രയോഗിക്കുന്നത്. തനിക്കെതിരെ ഈ ഘട്ടത്തില്‍ പ്രതിപക്ഷത്ത് ആരെങ്കിലും വിമര്‍ശനമുന്നയിച്ചാല്‍ അവരെ ദേശീയവിരുദ്ധരെന്ന് മുദ്രയടിച്ച് പ്രചാരണരംഗത്ത് മേല്‍ക്കൈ സ്ഥാപിക്കാം എന്നും അയാള്‍ കണക്ക് കൂട്ടുന്നു. ഇത് യുപിഎ സര്‍ക്കാരിനും മന്‍മോഹന്‍സിങ്ങിനും സോണിയ ഗാന്ധിക്കും അറിയാത്തതല്ല. എന്നിട്ടും ഈ അധാര്‍മികമായ വംശഹത്യയെ ഒരു വാക്കുകൊണ്ടുപോലും അപലപിക്കാന്‍ അവര്‍ തയ്യാറല്ല. അമേരിക്കന്‍ സാമ്രാജ്യത്വംവഴി ഇസ്രയേലുമായി സ്ഥാപിച്ചിട്ടുള്ള പല തലങ്ങളുള്ള ബന്ധങ്ങളാണിതിനു പിന്നിലുള്ളത്. ആ ബന്ധങ്ങളാണ് ഇസ്രയേലി പ്രതിരോധത്തലവന് കശ്മീരിലേക്കുള്ള വഴിയൊരുക്കിക്കൊടുത്തത്; ഇസ്രയേലി ചാരഉപഗ്രഹം ഇന്ത്യന്‍ മണ്ണില്‍നിന്ന് വിക്ഷേപിക്കുന്നതിന് അവസരമുണ്ടാക്കിക്കൊടുത്തത്; ഇസ്രയേലുമായി ചേര്‍ന്ന് സംയുക്ത നാവികാഭ്യാസങ്ങള്‍ നടത്തുന്ന അവസ്ഥയുണ്ടാക്കിയത്; ഇസ്രയേലിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പടക്കോപ്പ് ഉപയോക്താവായി ഇന്ത്യയെ മാറ്റിത്തീര്‍ത്തത്. ഇതിനിടെ കഴിഞ്ഞവര്‍ഷം ഇന്ത്യന്‍ പ്രതിരോധകമ്പോളം കൂടുതലായി തുറന്നുകിട്ടാനായി ഒരു ഇസ്രയേല്‍ പടക്കോപ്പുനിര്‍മാണശാല കൈക്കൂലി കൊടുത്തത് വെളിപ്പെട്ടിരുന്നു. ഇതേത്തുടര്‍ന്ന് കമ്പനിയെ കരിമ്പട്ടികയില്‍പ്പെടുത്തുകയുണ്ടായി. എന്നാല്‍, ആരുമറിയാതെ ആ വിലക്കു നീങ്ങി; ഇസ്രയേല്‍- ഇന്ത്യ പടക്കോപ്പ് കച്ചവടം തുടര്‍ന്നു. ഇന്ത്യ ഇസ്രയേലുമായുള്ള പുത്തന്‍ ചങ്ങാത്തമുപേക്ഷിക്കാന്‍ പുതിയ സാഹചര്യത്തിലെങ്കിലും തയ്യാറാവണം. പ്രതിരോധ കരാറുകള്‍ റദ്ദാക്കണം. ഇന്ത്യയില്‍ ഇസ്രയേല്‍ തുറന്നിട്ടുള്ള നയതന്ത്രകാര്യാലയം അടപ്പിക്കണം.

ഗാസാചീന്തില്‍ നടത്തുന്ന നരമേധത്തെ അതിശക്തമായ ഭാഷയില്‍ അപലപിക്കുകയുംവേണം. പടക്കോപ്പിന്റെ വിലയായി ഇന്ത്യ നല്‍കുന്ന പണം പലസ്തീന്‍ സഹോദരങ്ങളുടെ നെഞ്ചില്‍ചെന്ന് വെടിയുണ്ടകളായി തറയ്ക്കുമ്പോഴും അതിനെ ഒരു വാക്കുകൊണ്ടുപോലും വിമര്‍ശിക്കാന്‍ തയ്യാറാവാത്ത കൂട്ടരുമായി അധികാരം പങ്കിടുന്നതെങ്ങനെയെന്ന് മുസ്ലിംലീഗ് നേതൃത്വവും അതിന്റെ കേന്ദ്രമന്ത്രിയും അവരുടെ അനുയായികളോടെങ്കിലും വിശദീകരിക്കുകയും വേണം.

*****

ദേശാഭിമാനി മുഖപ്രസംഗം 20-11-12

ഇന്ത്യയും പലസ്തീനും

പ്രത്യക്ഷത്തില്‍ കാണുന്നതിനപ്പുറത്തെ മാനങ്ങളുള്ളതാണ് ഇപ്പോള്‍ ഗാസാചിന്തില്‍ നടക്കുന്ന വ്യോമാക്രമണങ്ങള്‍. പലസ്തീന്‍ ജനതയ്ക്കെതിരെ ഇസ്രയേല്‍ നടത്തുന്ന ആക്രമണം എന്നതിനപ്പുറം മിഡില്‍ ഈസ്റ്റ് സെറ്റില്‍മെന്റ് അപ്പാടെ പൊളിക്കാന്‍ അമേരിക്കയും ഇസ്രയേലും ചേര്‍ന്ന് ആവിഷ്കരിച്ചിട്ടുള്ള വിശാലമായ ഒരു ഗൂഢതന്ത്രത്തിന്റെ പ്രാരംഭം എന്ന നിലയില്‍ ഇതിനെ കാണുന്നതാവും ഉചിതം.


ലോകത്തെ ഇന്ധനിക്ഷേപത്തിന്റെ 76 ശതമാനവുമുള്ളത് പശ്ചിമേഷ്യയിലാണ്. അത് തങ്ങള്‍ക്ക് സ്വീകാര്യമല്ല എന്ന് പണ്ടേ അമേരിക്കയും ബ്രിട്ടനും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. കോള്‍ഡ് വാര്‍ ഡോക്ട്റിനില്‍ ആവര്‍ത്തിച്ചുറപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ചര്‍ച്ചിലിന്റെയും റൂസ്വെല്‍റ്റിന്റെയും കാലംതൊട്ടേ ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും മിഡില്‍ ഈസ്റ്റ് സെറ്റില്‍മെന്റ് പൊളിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചുപോന്നിട്ടുണ്ട്.

ഈ ലക്ഷ്യം സാധിക്കാന്‍ ആ പ്രദേശത്തെയാകെ വളഞ്ഞുവച്ച് ആക്രമിക്കണം. അതിനു മൂന്ന് കേന്ദ്രങ്ങള്‍ വേണം. ഒന്നു തുര്‍ക്കി, രണ്ട് ഇസ്രയേല്‍, മൂന്നാമത്തേത് ഇന്ത്യ. തുര്‍ക്കിയും ഇസ്രയേലും ഇപ്പാള്‍തന്നെ സന്നദ്ധര്‍. ഇന്ത്യയുടെ പൂര്‍ണാനുമതികൂടി കിട്ടണം. ഇതിനാണ്, ഇറാനെ നിയന്ത്രിച്ചു നിര്‍ത്താനുള്ള പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്ക് ഇന്ത്യയുടെ സഹകരണം വേണമെന്ന് യുഎസ് പ്രസിഡന്റ് ബറാക് ഒബാമ ഇന്ത്യാ സന്ദര്‍ശനവേളയില്‍ അഭ്യര്‍ഥിച്ചത്. ഇറാനുമായുണ്ടായിരുന്ന നിര്‍ദിഷ്ട വാതക പൈപ്പ്ലൈന്‍ കരാര്‍ പൊളിച്ച് ഇന്ത്യയെ ആണവായുധ കരാറില്‍ തളച്ചിട്ടതും ഇതേ ഉദ്ദേശ്യത്തോടെതന്നെ.

ഈ തന്ത്രത്തിലൂടെ പലസ്തീന്‍, സിറിയ, ഇറാഖ്, യുഎഇ, ഇറാന്‍ എന്നിവിടങ്ങളാകെ കൈയടക്കാമെന്ന ആഗ്രഹചിന്ത പണ്ടേ അമേരിക്കയ്ക്കുണ്ട്. സോവിയറ്റ് തകര്‍ച്ചയെത്തുടര്‍ന്ന് വിഘടിച്ചു മാറിയ ജോര്‍ജിയ, കിര്‍ഗിസ്ഥാന്‍, ഉക്രെയ്ന്‍, അര്‍മീനിയ, അസര്‍ബൈജാന്‍ എന്നീ റിപ്പബ്ലിക്കുകളെക്കൂടി അവര്‍ വരുതിയിലാക്കുന്നുണ്ട്. അങ്ങനെവരുമ്പോള്‍ പലസ്തീന്‍ മുതല്‍ പാക് അതിര്‍ത്തിയിലുള്ള ഹിന്ദുക്കുഷ് പര്‍വതനിരവരെയുള്ള വിശാലമായ എണ്ണപ്പാടലോകമാകെ കൈക്കലാക്കാനാവും.

ഇതിനാണ് ജോര്‍ജിയ, ഉക്രെയ്ന്‍, അര്‍മീനിയ എന്നിവിടങ്ങളില്‍ തങ്ങള്‍ക്ക് സ്വീകാര്യമായ ഭരണസംവിധാനമൊരുക്കിയെടുത്തത്; ഇറാഖില്‍ അല്‍ മലീഖിയുടെയും അഫ്ഗാനിസ്ഥാനില്‍ ഹമീദ് കര്‍സായിയുടെയും പാവഭരണങ്ങളെ സ്ഥാപിച്ച് സംരക്ഷിക്കുന്നത്, റഷ്യയെ ആക്രമിക്കാന്‍ ജോര്‍ജിയയെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്, ലബനില്‍ ഇടപെട്ടത്, ഇന്ത്യയെ തുടര്‍ച്ചയായി 1-2-3 പ്രതിരോധ കരാറുകളില്‍ തളച്ചിടുന്നത്, ഇറാനെ ആക്രമിക്കാന്‍ കോപ്പുകൂട്ടുന്നത്, പലസ്തീനെ ആക്രമിക്കാന്‍ ഇസ്രയേലിന് വീറുപകരുന്നത്. ഈ പൊതുചിത്രത്തില്‍നിന്ന് അടര്‍ത്തിമാറ്റി കാണേണ്ട ഒന്നല്ല ഇപ്പോഴത്തെ ഇസ്രയേലിന്റെ ആക്രമണം.

ഭിന്നതയിലായ അറബ്ലോകം

ഇത് ഈ വിധത്തില്‍ വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നില്ല എന്നത് അമേരിക്കയെയും ഇസ്രയേലിനെയും ഒരുപോലെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ഗാസാചിന്തില്‍ തുടര്‍ച്ചയായി അറബ് രക്തം ഒഴുകുമ്പോഴും അറബ്- ഇസ്ലാമിക ലോകം പിളര്‍ന്ന വീടായി നില്‍ക്കുകയാണ്. ഈജിപ്തും ട്യുണീഷ്യയും മാത്രമാണ് ഐക്യദാര്‍ഢ്യം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്. അറബ് ലോകത്തെ വിഭജിച്ചുനിര്‍ത്താന്‍ അമേരിക്കയ്ക്ക് കഴിയുന്നു. എണ്ണ ഉപരോധം പ്രഖ്യാപിക്കാനോ നയതന്ത്രബന്ധം വിച്ഛേദിക്കാനോ ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ സമ്മേളിക്കണമെന്നാവശ്യപ്പെടാനോ കൂട്ടായി സാധിക്കാത്ത നിലയില്‍ അമേരിക്ക അറബ് ലോകത്തെ പിളര്‍ത്തി പല തട്ടിലാക്കി നിര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നു.

മാന്‍ഡേറ്റ് സമ്പ്രദായപ്രകാരം ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിലായിരുന്ന പഴയ ഒട്ടോമന്‍ അറബ് പ്രവിശ്യകളിലൊന്നായിരുന്നു പലസ്തീന്‍. ഇതര പ്രവിശ്യകളെല്ലാം സ്വതന്ത്രമായപ്പോഴും ഒഴിവായത് പലസ്തീന്‍മാത്രം. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള പ്രക്ഷോഭം അവിടെ ശക്തിപ്പെട്ടപ്പോള്‍ അത് തടയാന്‍കൂടിയാണ് രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധകാലത്ത് പലായനത്തിലായ യഹൂദരെ പാര്‍പ്പിക്കാനായി ബ്രിട്ടനും അമേരിക്കയും യുഎന്നിനെ ഉപയോഗിച്ച് പലസ്തീനെ പിളര്‍ന്നു രണ്ടാക്കിയത്. അങ്ങനെയാണ് പലസ്തീന്റെ മധ്യധരണ്യാഴിത്തീര ഭാഗം ഇസ്രയേലായി രൂപംകൊണ്ടത്. ഗാസാചിന്തിലും ജോര്‍ദാന്‍ നദിയുടെ പടിഞ്ഞാറേ കരയിലുമായി പലസ്തീന്‍കാര്‍ക്ക് ഒതുങ്ങേണ്ടിവന്നത്.

എന്നാല്‍, അതുപോലും അനുവദിക്കില്ല എന്ന ദൃഢനിശ്ചയത്തിലായി ഇസ്രയേല്‍. പലസ്തീന്‍കാര്‍ക്കായി പരിമിതപ്പെടുത്തപ്പെട്ട പ്രദേശങ്ങളില്‍നിന്നുപോലും പലസ്തീന്‍കാര്‍ ഇസ്രയേല്‍ ആക്രമണഫലമായി പുറത്തായി. 1948ല്‍ തന്നെ ഇസ്രയേല്‍ പലസ്തീന്റെ 77 ശതമാനം കൈയടക്കി. 1967ലെ സപ്തദിന യുദ്ധവും 72ലെ യോം കിപ്പര്‍ യുദ്ധവും നാഴികക്കല്ലുകളായി. പലസ്തീന്‍ അപ്പാടെ ഇസ്രയേലിന്റെ അധീനത്തിലായി. സിറിയയുടെ ഗോലാന്‍ പീഠഭൂമിവരെ അമേരിക്കന്‍ പിന്തുണയോടെ ഇസ്രയേല്‍ കീഴടക്കി. പലസ്തീനെ ഭൂപടത്തില്‍നിന്നുതന്നെ അവര്‍ തുടച്ചുനീക്കി. പലസ്തീന്‍കാര്‍ മാതൃഭൂമി നഷ്ടപ്പെട്ട് അലയുന്ന അനാഥ ജനതയായി. ലോക പൊതുജനാഭിപ്രായത്തെ ഇസ്രയേല്‍ പുച്ഛിച്ചുതള്ളി. ഐക്യരാഷ്ട്രസമിതിയുടെ രക്ഷാസമിതി ഉന്നയിച്ച ആവശ്യങ്ങള്‍പോലും ഇസ്രയേല്‍ തള്ളി. പലസ്തീന്‍ ജനതയുടെ സ്വയംനിര്‍ണയാവകാശം ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിക്കുന്ന ഐക്യരാഷ്ട്രസഭാ പ്രമേയം അവര്‍ വലിച്ചുചീന്തി. സായുധകലാപത്തിന്റെയും അന്താരാഷ്ട്ര സമ്മര്‍ദങ്ങളുടെയും ഫലമായാണ് ഗാസാചിന്തിലും മറ്റുമായി അല്‍പ്പാല്‍പ്പമെങ്കിലും പിടിച്ചുനില്‍ക്കാന്‍ പലസ്തീന്‍ ജനതയ്ക്ക് സാധിച്ചത്. അതുകൂടി തുടച്ചുനീക്കാനുള്ള ആക്രമണമാണിപ്പോള്‍ നടക്കുന്നത്.

മതപരമായ സ്വത്വബോധത്തെക്കുറിച്ചു പറയുന്ന ഒരു അറബ് രാജ്യവും പലസ്തീന്‍കാര്‍ തുടര്‍ച്ചയായി സ്വന്തം മണ്ണില്‍നിന്നു പറിച്ചെറിയപ്പെട്ട ഒരു ഘട്ടത്തിലും സഹായിക്കാനുണ്ടായില്ല. എന്നുമാത്രമല്ല, സൗദി അടക്കമുള്ളവ ഈ ഘട്ടത്തിലൊക്കെ അമേരിക്കയുമായി ചങ്ങാത്തം ദൃഢപ്പെടുത്തിപ്പോരുകയായിരുന്നു. ഇറാഖിലും അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിലുമൊക്കെ പൗരജനങ്ങളെ അമേരിക്ക ചവിട്ടിയരച്ചപ്പോഴും സാമ്രാജ്യത്വത്തെ നേരിടാന്‍ കെല്‍പ്പുള്ള ഏകശക്തിയായി സ്വയം ചിത്രീകരിച്ചിരുന്ന സ്വത്വവാദരാഷ്ട്രങ്ങളെ സഹായത്തിനു കണ്ടില്ല. ആ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ പുതിയ തന്ത്രങ്ങളെ ചെറുക്കാന്‍ അറബ് ലോകം ഒരുമിച്ചുനില്‍ക്കുമെന്ന് അമേരിക്ക ഭയപ്പെടുന്നുമില്ല. ഇന്നത്തെ ധാര്‍ഷ്ട്യത്തിന് ഇസ്രയേലിനും അമേരിക്കയ്ക്കും കരുത്തുപകരുന്ന പ്രധാന ഘടകങ്ങളിലൊന്ന് ഇതുതന്നെ.

ഭീകരപ്രവര്‍ത്തനമെന്ന വ്യാഖ്യാനം

പലസ്തീന്‍ വിമോചനപ്പോരാട്ടങ്ങളെ ഭീകരപ്രവര്‍ത്തനമെന്നു മുദ്രകുത്തി ചോരയില്‍ മുക്കിക്കൊല്ലുന്ന തന്ത്രമായിരുന്നു ഇസ്രയേലും അമേരിക്കയും എന്നും പ്രയോഗിച്ചത്. ഇന്നും അതുതന്നെ. ഹമാസിന്റെ ഭീകരപ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്കെതിരെ സ്വയം പ്രതിരോധിക്കാന്‍ ഇസ്രയേലിന് സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ടെന്നാണ് കഴിഞ്ഞദിവസവും യുഎസ് പ്രസിഡന്റ് ബറാക് ഒബാമ പറഞ്ഞത്. ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ നീക്കിവച്ച ഭൂവിഭാഗങ്ങളിലെങ്കിലും സ്വതന്ത്ര പരമാധികാര പലസ്തീന്‍ സ്ഥാപിക്കാന്‍ അല്‍ഫത്താ നേതാവ് യാസര്‍ അറഫാത്തിനെ പ്രസിഡന്റാക്കി പലസ്തീന്‍ വിമോചന സംഘടന രൂപീകരിച്ചപ്പോള്‍ ഇവര്‍ക്ക് അതും "ഭീകരസംഘട"യായിരുന്നു. അറബികള്‍ക്കെതിരെ ഭീകരപ്രവര്‍ത്തനം നടത്തിയിട്ടുണ്ടെന്ന് അഭിമാനപൂര്‍വം പറഞ്ഞ ഏരിയല്‍ ഷാരോണും ഇട്സാക് റബ്ബും ബെഞ്ചമിന്‍ നെതന്യാഹുവും ഒന്നുമല്ല, മാതൃഭൂമിക്കുവേണ്ടി പൊരുതുന്ന ജനങ്ങളാണ് ഇവര്‍ക്ക് ഭീകരവാദികള്‍!

1789ലെ ഫ്രഞ്ച് ജനാധിപത്യവിപ്ലവത്തെ അധിക്ഷേപിക്കാനായി ഇംഗ്ലീഷ് യാഥാസ്ഥിതിക സൈദ്ധാന്തികന്‍ എഡ്മണ്ട് ബര്‍ക് രൂപപ്പെടുത്തിയ പദമാണ് "ടെററിസം". ആ പദം അന്നും ഇന്നും മനുഷ്യത്വപരമായ വിമോചന മുന്നേറ്റങ്ങളെ കരിതേച്ചുകാട്ടാന്‍ ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്നു. പലസ്തീന്‍ സ്വാതന്ത്ര്യസമര സേനാനികള്‍ക്കുമേല്‍ സയണിസ്റ്റ് ഇസ്രയേല്‍ ഇന്ന് ചാര്‍ത്തുന്നതും ഇതേ പദംതന്നെ! ഇറാഖിലെ സദ്ദാം ഹുസൈന്‍ മുതല്‍ ലിബിയയിലെ മുഅമ്മര്‍ ഗദ്ദാഫിവരെ ഇവര്‍ക്കു ഭീകരരായിരുന്നു. 2006ലെ ജനാധിപത്യ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ വിജയിച്ചുവന്നിട്ടും ഹമാസ് ഭീകരപ്രസ്ഥാനമായിത്തന്നെ ഇസ്രയേലിന്റെ പട്ടികയില്‍ തുടരുന്നു.

ഗാസാചിന്ത് എത്രയോ കാലമായി ഇസ്രയേലിന്റെ ഉപരോധത്തിന്‍ കീഴിലാണ്. ഭക്ഷണമോ ഔഷധമോ ഇന്ധനമോ അവിടേക്ക് കടക്കാന്‍ അനുവദിക്കുന്നില്ല. ഭക്ഷണം നല്‍കേണ്ട യുഎന്‍ റിലീഫ് വര്‍ക്ക് കമ്മിറ്റിയെപോലും വിലക്കി. വഴികളെല്ലാമടച്ചു. ബേക്കറി മുതല്‍ പവര്‍ സ്റ്റേഷന്‍വരെ അടച്ചുപൂട്ടി. ഇങ്ങനെ ആഹാരമില്ലാതെ, കുടിവെള്ളമില്ലാതെ വളഞ്ഞുവയ്ക്കപ്പെട്ട ജനതയ്ക്കുമേലാണിപ്പോള്‍ മിസൈല്‍ പ്രയോഗം. ഹമാസ് പോരാളികളെയാണ് തങ്ങള്‍ ലക്ഷ്യംവയ്ക്കുന്നതെന്ന് ഇസ്രയേല്‍ പറയുന്നു. എന്നാല്‍, ഹമാസ് കമാന്‍ഡര്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടശേഷവും തുടരുന്ന ആക്രമണങ്ങളില്‍ ഇപ്പോള്‍ മരിച്ചുവീഴുന്നത് ഗര്‍ഭിണികളും കുഞ്ഞുങ്ങളുമാണെന്നു ലോകം കാണുന്നു.

ഇന്ത്യന്‍ നിലപാടിലെ മാറ്റം

ഇന്ത്യന്‍ നിലപാടിലെ മലക്കംമറിച്ചിലാണ് ഏറ്റവും അപമാനകരം. നെഹ്റുവിന്റെയും ഇന്ദിരാഗാന്ധിയുടെയും കാലത്തെ പലസ്തീന്‍ ഐക്യദാര്‍ഢ്യം, ഇസ്രയേല്‍ ഐക്യദാര്‍ഢ്യത്തിനു വഴിമാറിയിരിക്കുന്നു. ഒരിക്കല്‍ ഓരോ ഇന്ത്യക്കാരന്റെയും പാസ്പോര്‍ട്ടില്‍ "സന്ദര്‍ശിച്ചുകൂടാത്ത രാജ്യമാണ് ഇസ്രയേല്‍" എന്ന് വിദേശകാര്യവകുപ്പിന്റെ മുദ്ര പതിഞ്ഞിരുന്നു. വംശഹത്യ നടത്തുന്ന സയണിസ്റ്റ് നിലപാടുകളോടുള്ള വെറുപ്പിന്റെ ദൃഷ്ടാന്തമായിരുന്നു അത്. എന്നാല്‍, അതേ രാജ്യവുമായി ഇന്ത്യ ഇന്ന് നയതന്ത്രബന്ധം സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു; ഇന്ത്യയില്‍ അവരുടെ നയതന്ത്രകാര്യാലയം പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നു. ഇസ്രയേലിന്റെ ചാര ഉപഗ്രഹം ഇന്ത്യന്‍ മണ്ണില്‍നിന്ന് വിക്ഷേപിച്ചുകൊടുക്കുന്നു. വൈകാരികപ്രാധാന്യമുള്ള കശ്മീര്‍ സന്ദര്‍ശിക്കാന്‍ ഇസ്രയേലിന്റെ സൈന്യാധിപനു മുന്നില്‍ ചുവപ്പ് പരവതാനി വിരിക്കുന്നു.

ഉദാരവല്‍ക്കരണ-ആഗോളവല്‍ക്കരണ നയങ്ങള്‍ നടപ്പാക്കിത്തുടങ്ങിയ തൊണ്ണൂറുകളുടെ തുടക്കത്തില്‍ത്തന്നെയാണ് ചേരിചേരാനയം ഉപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഈ വിദേശനയമാറ്റം വന്നത് എന്നതും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്. ഫ്രാന്‍സ് കുറഞ്ഞ വിലയ്ക്ക് തരുമായിരുന്ന തോക്കുകള്‍, മിസൈലുകള്‍, റഡാറുകള്‍, ആളില്ലാ വ്യോമവാഹനങ്ങള്‍ എന്നിവ കൂടിയ വിലയ്ക്ക് ഇസ്രയേലില്‍നിന്ന് ഇന്ത്യ വാങ്ങുന്നു. ഇസ്രയേലിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പടക്കോപ്പ് ഉപയോക്താവ് ഇന്ത്യയാണെന്നു വന്നിരിക്കുന്നു. ഇന്ത്യ നല്‍കുന്ന ഈ പണം ഇസ്രയേല്‍ പലസ്തീനെതിരായി നടത്തുന്ന ആക്രമണങ്ങള്‍ക്കുള്ള വെടിമരുന്നായി മാറുന്നു.

സാര്‍വലൗകികമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട അന്താരാഷ്ട്ര നിയമഘടനയുടെ ചട്ടക്കൂടിനുള്ളില്‍ നിന്നുകൊണ്ട് പ്രശ്നം പരിഹരിക്കണമെന്നും പ്രസക്തമായ യുഎന്‍ പ്രമേയങ്ങള്‍, മാഡ്രിഡ് തത്വങ്ങള്‍, അറബ് സമാധാന മുന്‍കൈ എന്നിവ ആദരിക്കപ്പെടണമെന്നും പറയാനുള്ള ആര്‍ജവംപോലും ഇന്ത്യയ്ക്കില്ല എന്നു വന്നിരിക്കുന്നു. മധ്യധാരണ്യാഴി പ്രദേശത്തെ സംഘര്‍ഷ ലഘൂകരണത്തിനുള്ള ബ്രിക്സ് മുന്‍കൈകളില്‍നിന്നുപോലും ഇന്ത്യ ഒഴിഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്നു.

ഇറാനെ ഒറ്റപ്പെടുത്താനുള്ള അമേരിക്കന്‍ നയത്തിന്റെ വക്താവായി അന്താരാഷ്ട്ര വേദികളില്‍ ഇന്ത്യ മാറി. അന്താരാഷ്ട്ര ആണവ ഏജന്‍സിയില്‍ ഇറാനെതിരെ അമേരിക്കന്‍പക്ഷത്തു നിലയുറപ്പിച്ചു. ഇറാനില്‍നിന്നുള്ള എണ്ണ ഇറക്കുമതി റദ്ദാക്കാന്‍ ഇന്ത്യ തയ്യാറെന്ന് അമേരിക്കയിലെ ഇന്ത്യന്‍ അംബാസഡര്‍ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. അമേരിക്കയുടെയും ഇസ്രയേലിന്റെയും താല്‍പ്പര്യങ്ങള്‍ നിര്‍വഹിച്ചുകൊടുക്കാന്‍ ബാധ്യസ്ഥമായ രാഷ്ട്രമാണ് തങ്ങളുടേത് എന്നതായി ഇന്ത്യന്‍ ഭരണാധികാരികളുടെ നില. അതുകൊണ്ടുതന്ന ഇസ്രയേലിന്റെ ആക്രമണത്തെ അപലപിക്കുക എന്നത് ഇവരില്‍നിന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചിട്ടു കാര്യമില്ല.

പ്രഭാവര്‍മ

സര്‍ഗാത്മകതയുടെ രക്തഭാഷ

ഒന്ന്

1948ലെ ഇസ്രായേല്‍ അധിനിവേശത്തില്‍ നിന്നും കഷ്ടിച്ചു രക്ഷപ്പെട്ട നാജി അലി എന്നൊരു പത്തു വയസുകാരന്‍ ബാലന്റെ കഥയാണാദ്യം. അന്ന് അവനും കുടുംബവും തെക്കന്‍ പാലസ്തീനിലേക്ക് കുടിയേറിപ്പാര്‍ത്തു. പലസ്തീനിലെ ഷത്തീല എന്നു പേരുള്ള അഭയാര്‍ഥിക്യാമ്പില്‍ അവര്‍ അഭയം പ്രാപിച്ചു. കാര്‍ മെക്കാനിക്കായും ചില ഓഫീസുകളിലെ സര്‍വീസ് ബോയിയായുമൊക്കെ നാജി കഴിഞ്ഞുകൂടി. പട്ടിണിയുടെയും രോഗങ്ങളുടെയും കൊട്ടാരത്തില്‍ നിന്ന് ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ കുടിലിലേക്ക് അലി കുടുംബത്തെ മാറ്റിത്താമസിച്ചു. പിന്നെപ്പിന്നെകുകുഞ്ഞു കുഞ്ഞു സന്തോഷങ്ങള്‍ അവരുടെ കുടുസുവീട്ടിലേക്ക് വിരുന്നുവന്നു.

പക്ഷെ എല്ലാ പുതുസന്തോഷങ്ങള്‍ക്കിടയിലും അലിയുടെ മനസ് അസ്വസ്ഥമായിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.ന്നുപിന്നേയും പതിറ്റാണ്ടുകള്‍ കഴിഞ്ഞ് 1987 ജൂലൈ 22ലെ ആ കറുത്ത ദിനത്തില്‍ പ്രശസ്തമായ അല്‍ഖബാസ് പത്രത്തിന്റെ ലണ്ടന്‍ ഓഫിസില്‍ വച്ച് ഹഷാന്‍ സോവന്‍ എന്ന കൊലയാളിയുടെ തോക്കിനിരയാകുന്നതു വരെയുള്ള അലിയുടെ പില്‍ക്കാലജീവിതം പലസ്തീന്‍ ജനതയുടെ കഷ്ടപ്പാടുകളുടെയും അതിജീവനശ്രമങ്ങളുടെയും നേര്‍ചിത്രം കൂടിയാണ്.

1838 ല്‍ വടക്കന്‍ പലസ്തീനിലെ അല്‍ശജറ ഗ്രാമത്തിലാണ് അലിയുടെ ജനനം. പത്താം വയസില്‍ ഇസ്രായേലി തോക്കുകളെ ഭയന്ന് കുടുംബത്തോടൊപ്പം തെക്കന്‍ പലസ്തീനിലേക്ക് പലായനം. കഷ്ടപ്പാടുകള്‍ക്കപ്പുറം പുതിയൊരുരുവിജയപാത സ്വപ്നം കണ്ട അലി ഇസ്രായേല്‍ വിരുദ്ധപോരാട്ടത്തില്‍ മുന്നണിപ്പോരാളിയായി. അറബ് നാഷണല്‍ മൂവ്‌മെന്റിന്റെ സജീവപ്രവര്‍ത്തകനായി. അവിടെനിന്നും മടങ്ങിയശേഷം കുറെക്കാലം വിപ്ലവപ്രവര്‍ത്തനത്തിന്റെ പേരില്‍ ജയില്‍ശിക്ഷ അനുഭവിച്ചു. ഇസ്രായേലികള്‍ക്കുമുന്നില്‍ മുട്ടുവിറച്ചുനില്‍ക്കാന്‍ നാജി അലി സന്നദ്ധനായില്ല. ഒരു വലിയ ഭരണവര്‍ഗത്തിനെതിരെ ഒറ്റയ്ക്ക്, സ്വന്തം നിലയില്‍ പോരാടാന്‍ അവനൊരു ആയുധമുണ്ടായിരുന്നു-കാര്‍ട്ടൂണ്‍. ജയിലില്‍ കിടന്നും അലി വരച്ചു. യാദൃശ്ചികമായാണ് ഈകാര്‍ട്ടൂണുകള്‍ പലസ്തീന്‍പോരാട്ടത്തിലെ അധ്യാത്മിക നേതാവായ ഗസ്സാന ഹന ഫാനിയുടെ കണ്ണില്‍പ്പെട്ടത്. അദ്ദേഹം ഒരു ഇംഗ്ലീഷ് പത്രത്തില്‍ അവ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതോടെ അലിയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇസ്രായല്‍ വിരുദ്ധ കാര്‍ട്ടൂണുകളും ഏറെ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടു.

1969 ല്‍ കുവൈത്തിലെ പ്രമുഖ പത്രമായ അല്‍സിയാസയില്‍ ഒരു കാര്‍ട്ടൂണ്‍ കോളം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഹന്‍ഇല വരച്ചത് നാജി അലി. പിന്നെയീ കഥാപാത്രം ഇതിഹാസതുല്യമായി വിമോചനപ്പോരാളികളാല്‍ വാഴ്ത്തപ്പെട്ടു. ഹന്‍ളല ഒരു പത്തുവയസുകാരന്‍ അഭയാര്‍ത്ഥി ബാലനാണ്. പലസ്തീന്‍ ജനതയുടെ കഷ്ടപ്പാടുകളുടെ നേര്‍രൂപം. ഇസ്രായേലില്‍ പീരങ്കികള്‍ തകര്‍ത്ത ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെയും ദയനീയതയുടെയുമെല്ലാം കാര്‍ട്ടൂണ്‍ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തലാണ് ഹന്‍ഇല. പത്താമത്തെ വയസില്‍ അഭയാര്‍ത്ഥിയാകേണ്ടിവന്ന കാര്‍ട്ടൂണിസ്റ്റിന്റെ ജീവിതസാമ്യമുള്ള കാര്‍ട്ടൂണ്‍സൃഷ്ടി. ഈകഥാപാത്രം പലസ്തീനിലെങ്ങും തരംഗമായി. പലസ്തീനികള്‍ മാത്രം കാണുന്ന തരത്തിലായിരുന്നില്ല നാജിയുടെ കാര്‍ട്ടൂണുകള്‍. മറ്റു അറേബ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളില്‍നിന്നും വരച്ചതുകൊണ്ടുതന്നെ ലോകം മുഴുവന്‍ അവ ശ്രദ്ധനേടി. എതു നിമിഷവും കഴുകനെപ്പോലെ പതുങ്ങിവന്ന്ന്നു ആക്രമിക്കുന്ന ഇസ്രായേല്‍ എന്ന ഭീകരരൂപിയായിരുന്നു എപ്പോഴും അലിയുടെ മുഖ്യകഥാപാത്രം. രക്തത്തില്‍ മുങ്ങിക്കുളിച്ച് ആനന്ദിക്കുന്ന ഇസ്രായേല്‍ ഭരണാധികാരികളും തലയോടു പൊട്ടിയും കൈകാലുകളറ്റും വിറങ്ങലിച്ചു നിന്ന പലസ്തിന്‍ മണ്ണിന്റെ ദുരിതവും അവ പറഞ്ഞു. അത് ലോകം കണ്ടു. സമൂഹത്തിലെ പാവപ്പെട്ട സാധാരണക്കാരായ ആളുകളെയാണ് എപ്പൊഴും അലി വരച്ചത്. സ്വാഭാവികമായും ഇസ്രായേല്‍ ഭരണവര്‍ഗത്തിന്റെ കഴുകന്‍കണ്ണുകള്‍ അലിയെ നോട്ടമിട്ടു.

''എന്റെ അടുക്കളയിലെ കരിപ്പെട്ടികളിലെ ചോക്കുകള്‍കൊണ്ടല്ല ഞാന്‍ കാര്‍ട്ടൂണ്‍ വരക്കുന്നത്. എന്റെ കൂടെപ്പിറപ്പുകളുടെ ചോരയില്‍ മുക്കിയ കൈ കൊണ്ടാണ്''.-എന്നൊരിക്കല്‍ നാജി അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. പലതവണ അദ്ദേഹത്തിനു നേരെ വധശ്രമമുണ്ടായി. ഇസ്രായേലി ചാരസംഘടനയായ മൊസാദാണ് എല്ലാ ശ്രമങ്ങളുടേയും പിന്നില്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ചത്. എല്ലാ എതിര്‍പ്പുകളെയും അലി അതിജീവിച്ചെങ്കിലും അല്‍സിയാസയുടെ ലണ്ടന്‍ ഓഫീസില്‍വച്ച് അദ്ദേഹം മൊസാദിന്റെ തോക്കിന്‍ കുഴലിനു മുന്നില്‍ നിലംപതിച്ചു. ഇനി കൗതുകകരമായ മറ്റൊരു വസ്തുതകൂടി. പലസ്തീന്‍ വിമോചനമെന്ന് കേട്ടാല്‍ നമ്മുടെ മുന്നില്‍ ആദ്യം തെളിഞ്ഞുവരുന്ന മുഖം യാസര്‍ അരാഫത്തിന്റേതുതന്നെ. എന്നാല്‍ ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിനുവേണ്ടി പോരാടിയ അരാഫത്തും നാജി അലിയും പരസ്പരം തെറ്റിദ്ധരിച്ചിരുന്നു എന്നതും യാഥാര്‍ത്ഥ്യമാണ്. നാജിഅലിയെ ലണ്ടനില്‍വച്ച് വെടിവച്ചുകൊന്നതില്‍ അരാഫത്തിന്റെ നിര്‍ദ്ദേശപ്രകാരം പി എല്‍ ഒ യ്ക്കും പങ്കുണ്ടെന്ന് അന്ന് ആരോപണമുയര്‍ന്നിരുന്നു!

രണ്ട്

അലിയുടെ കഥയില്‍ നിന്നും, അദ്ദേഹം കൊല്ലപ്പെട്ട ആ കറുത്തദിനത്തിന്റെ മായാത്ത ഓര്‍മപ്പേജില്‍നിന്നും അധികം കാലദൂരമകലെയല്ലാത്ത രണ്ടായിരത്തിനാല് ജനുവരിയിലെ ഒരു പതിവുദിനത്തിലേക്ക് വരാം. പലസ്തീനിലെ ഗാസയില്‍ ഇസ്രായേല്‍ അധിനിവേശം നടത്തിയിട്ട് ഒരാഴ്ചപോലും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. അമേരിക്കയുടെ സംരക്ഷണത്തിന്റെ പിന്‍ബലം എക്കാലത്തും സ്വന്തമായുണ്ടായിരുന്ന ഇസ്രായേല്‍ എന്ന ക്രൂരരാജ്യം അതിന്റെ എല്ലാ യന്ത്രക്കണ്ണുകളും കൈകളുംകൊണ്ട് പലസ്തീന്‍ ജനതയെ മനുഷ്യത്വരഹിതമായ പ്രവൃത്തികളിലൂടെ കീഴടക്കാന്‍ നടത്തുന്ന ശ്രമങ്ങളില്‍ ഏറ്റവും വലുതായിരുന്നു ഗാസ അധിനിവേശം. നിഷ്പക്ഷ നിലപാടുകളിലൂടെ ലോകസമൂഹത്തിലെ രാഷ്ട്രസൗഹാര്‍ദ്ദം നിലനിര്‍ത്താന്‍ യത്‌നിക്കേണ്ട ഐക്യരാഷ്ട്രസഭപോലും അക്കാലത്ത് ശക്തരായ ഇസ്രായേലിനെയും പ്രധാനമന്ത്രി ഏറിയല്‍ ഷാറോണിനെയും ഏറെ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു. ഗാസയിലെ കടന്നുകയറ്റത്തിനെതിരെ പ്രായോഗികമായി പ്രതികരിക്കാനോ പ്രതിഷേധിക്കാനോ യു എന്‍ രക്ഷാസമിതിക്ക് സാധിച്ചില്ല.

നീതിനിഷേധത്തിന്റെ നാളുകളിലെ ഒരു പ്രഭാതത്തില്‍ ഇസ്‌ലാമിക് പലസ്തീനിലെ പ്രമുഖ പത്രങ്ങളിലൊന്നായ 'രിസാല'യില്‍ ഒരു കാര്‍ട്ടൂണ്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു-ഏറിയല്‍ ഷാറോണിനെ കണക്കറ്റു പരിഹസിക്കുന്ന ഒരു കാര്‍ട്ടൂണ്‍. ഒരേയൊരു പകല്‍കൊണ്ട് ആ കാര്‍ട്ടൂണ്‍ പലസ്തീന്‍ മുഴുവന്‍ പ്രചരിക്കപ്പെട്ടു. ഇന്റര്‍നെറ്റിലൂടെ ലോകം മുഴുവനും ആ കാര്‍ട്ടൂണ്‍ കണ്ടു. എന്നാല്‍ പിറ്റേന്നു രാവിലെ രിസാലയിലെ ജീവനക്കാരുടെ തലയ്ക്കുമുകളിലൂടെ ഇസ്രയേല്‍ പട്ടാളത്തിന്റെ ബോംബുകള്‍ ചീറിപ്പാഞ്ഞു. രിസാലയുടെ ഓഫീസിന്റെ പ്രധാനഭാഗങ്ങള്‍ ഉച്ചയ്ക്കുമുന്‍പുതന്നെ ബോംബിങ്ങില്‍ നിലംപതിച്ചു. കാര്‍ട്ടൂണ്‍ വരച്ച ചിത്രകാരനെയും അതു പ്രസിദ്ധീകരിച്ച പത്രത്തിന്റെ പത്രാധിപരെയും തിരക്കി ഷാരോണിന്റെ പട്ടാളക്കാര്‍ വേട്ടപ്പട്ടികളെപ്പോലെ നാലുപാടും പാഞ്ഞു. പത്രാധിപര്‍ പട്ടാളത്തിന് പിടികൊടുക്കുകയും മാപ്പപേക്ഷിച്ചു ജയില്‍മോചിതനാവുകയും ചെയ്തു.

എന്നാല്‍ അപ്പോഴും കാര്‍ട്ടൂണിസ്റ്റ് അവരുടെ കണ്ണെത്താമറയത്തുതന്നെ നിന്നു. അതിനൊരു കാരണമുണ്ടായിരുന്നു. കീഴടങ്ങാനോ മാപ്പെഴുതി നല്‍കി രക്ഷപ്പെടാനോ തക്ക ഭീരുവായിരുന്നില്ല രിസാലയുടെ സ്റ്റാഫ് കാര്‍ട്ടൂണിസ്റ്റ്. മാതൃരാജ്യത്തില്‍ അടിമകളാക്കപ്പെട്ട ഒരു ജനതയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യദാഹം നെഞ്ചിലും പോരാട്ടവീര്യം തന്റെ മഷിക്കുപ്പിയിലും നിറച്ചുജീവിച്ച ഒരു ധീരവനിത-ഉമയ്യജൂഹ(omayya joha)-ആയിരുന്നു ആ വരപ്പോരാളി. ആയിരത്തിതൊള്ളായിരത്തി എഴുപത്തിരണ്ടില്‍ ജനിച്ച ജൂഹ ഈജിപ്തിലെ അസ്ഹര്‍ സര്‍വകലാശാലയില്‍നിന്നും ബിരുദം നേടി അധികം കഴിയുന്നതിനുമുന്‍പ് വിവാഹിതയായി. പാലസ്തീന്‍ വിമോചന പോരാളിയായിരുന്ന ഭര്‍ത്താവിനെ ഇസ്രായേല്‍ പട്ടാളം വെടിവെച്ചുകൊല്ലുന്നത് അവര്‍ക്ക് കാണേണ്ടിവന്നു. എന്നാല്‍ ഭര്‍ത്താവിന്റെ മരണത്തിനുമുന്‍പേ, യൗവനാരംഭത്തിന്റെ നാളുകളില്‍തന്നെ അടിമത്വത്തിന്റെ കാര്‍മേഘങ്ങള്‍ പാലസ്തീന്റെ പച്ചമണ്ണുപേക്ഷിച്ചു പോകുന്ന ഒരു വരുംകാലം ജൂഹ സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്നു.

അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് ഹമാസ് പോരാളിയായ ഒരു യുവാവിനെ അവര്‍ വിവാഹം ചെയ്തതും. പരിമിതികളുള്ള ഒരു ശരീരവും അതിലൊതുങ്ങാത്ത പോരാട്ടവീര്യവും അവെള പേനയെടുപ്പിച്ചു. ഒരു പെയിന്ററായി ജോലിനോക്കണമെന്ന് ആദ്യമൊക്കെ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന ജൂഹ തന്റെ മേഖല കാര്‍ട്ടൂണാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞതോടെ വരച്ചുതുടങ്ങി. പാലസ്തീനിലെ പ്രമുഖ പത്രങ്ങളിലൊന്നായ 'അല്‍ ഹയാത് അല്‍ ജദീദ'യിലാണ് ജൂഹയുടെ കാര്‍ട്ടൂണുകള്‍ ആദ്യമായി പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പട്ടത്. പത്രത്തിലെ ജോലിയുടെ സ്ഥിരത ലക്ഷ്യമിട്ട് ആഭ്യന്തര രാഷ്ട്രീയ കാര്‍ട്ടൂണുകളാണ് അവര്‍ ആദ്യം വരച്ചിരുന്നതെങ്കില്‍, അല്‍പ്പകാലം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അതിശക്തമായ രീതിയില്‍ അവര്‍ ഇസ്രായേല്‍ വിരുദ്ധപോരാട്ടം തന്റെ കാര്‍ട്ടൂണുകളിലൂടെ ആരംഭിച്ചു. വെളുത്ത കടലാസില്‍ കറുത്ത അക്ഷരങ്ങള്‍കൊണ്ട് അവര്‍ അമേരിക്കന്‍ ശിങ്കിടിരാജ്യത്തിലെ ഭരണവര്‍ഗത്തെ നോക്കി പരിഹസിച്ചു.

''നിങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു തോക്ക് കൈവശമുണ്ടായിരിക്കാം. അതല്ലെങ്കില്‍ ഒരായിരമോ ഒരു ലക്ഷമോ ഒരുകോടിയോ തോക്കുകളും പീരങ്കികളും നിങ്ങള്‍ക്കുണ്ടായിരിക്കാം. എന്നാല്‍ എനിയ്ക്ക് ഒരു പേനയും ഒരു മഷിക്കുപ്പിയും പിന്നെ കുറെ വെള്ളക്കടലാസുകളുമാണുള്ളത്. പക്ഷേ, കിങ്കരന്മാരേ...മറക്കരുത്, അന്തിമ വിജയം എന്റേതായിരിക്കും'' -ഒരിക്കല്‍ അവര്‍ പ്രഖ്യാപിച്ചു. നോക്കു, ഒരു കാര്‍ട്ടൂണിസ്റ്റായ വനിതയുടെ ആത്മവിശ്വാസം, മനസിന്റെ കരുത്ത്. പലസ്തീനികളില്‍ പലരും വിദേശ പട്ടാളക്കാരുടെ സ്തുതിപാഠകരായപ്പോള്‍ പെണ്ണൊരുത്തി തന്റേടത്തോടെ വരയ്ക്കുന്നു, ഭരണവര്‍ഗത്തെ ധൈര്യപൂര്‍വ്വം നേരിടുന്നു.

''അവരെന്റെ സഹോദരങ്ങളെ, കുഞ്ഞുങ്ങളെ ചുട്ടുതിന്നു. ഞാനെന്റെ യുദ്ധം തുടരുക തന്നെ ചെയ്യും. ഒരൊത്തുതീര്‍പ്പിനും ഞാന്‍ തയ്യാറല്ല. ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഞങ്ങളുടെ നാടിനേക്കാളൊന്നുമില്ല''.

ഒത്തുതീര്‍പ്പുകളില്ലാത്ത ലോകത്തില്‍ സര്‍ഗാത്മകതയുടെ വിശുദ്ധരക്തത്താല്‍ നാജി അലിയും ഉമയ്യ ജൂഹയും ലോകകാര്‍ട്ടൂണിസ്റ്റുകളെ മഹത്തായൊരു പാഠം പഠിപ്പിക്കുന്നു. മന്ത്രിമാരുടെ അബദ്ധങ്ങളെയും എത്ര മനോഹരമായ നടക്കാത്ത സ്വപ്നങ്ങളെയും അവലംബിച്ച് മാത്രം കാര്‍ട്ടൂണുകള്‍ വരയ്ക്കുന്ന പല കാര്‍ട്ടൂണിസ്റ്റുകളെയും ചങ്കൂറ്റമെന്നത് കേവലം മൂന്നക്ഷരങ്ങളല്ലെന്നും അതൊരു രക്തഭാഷയാണെന്നും അവര്‍ ഓര്‍മപ്പെടുത്തുന്നു.

*
വി സി അഭിലാഷ് ജനയുഗം വാരാന്തപ്പതിപ്പ് 31 ജൂലൈ 2011

അവര്‍ എവിടെപ്പോകും?

ആരവങ്ങളും കെട്ടുകാഴ്ചകളും തട്ടുപൊളിപ്പന്‍ ഡയലോഗുകളും അകമ്പടി സേവിച്ച, അമേരിക്കന്‍ പ്രസിഡന്റ് ബറാക് ഒബാമയുടെ മധ്യസ്ഥതയില്‍ ചേര്‍ന്ന ചതുര്‍കക്ഷി പലസ്തീന്‍ സമാധാന ചര്‍ച്ചകള്‍ ശൂന്യതയില്‍ വിലയം പ്രാപിച്ചു. പെരുംനുണകളുടെ അടിത്തറയില്‍ കെട്ടിപ്പൊക്കിയ ഇസ്രയേല്‍, പലസ്തീനികളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും ദേശരാഷ്ട്രമായിത്തീരാനുള്ള അവകാശത്തെയും നിരന്തരം നിഷേധിക്കുകയാണ്. ഇസ്രയേലിന്റെ സുരക്ഷിതത്വം, ജൂതരാഷ്ട്രമായി തുടരാനുള്ള അവകാശം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങള്‍ ചര്‍ച്ചകളുടെ കേന്ദ്രസ്ഥാനത്ത് വന്നതോടെ സമാധാനപ്രക്രിയ ഇത്തവണയും പരാജയത്തിലേക്ക് കൂപ്പുകുത്തി. “പരാജയം’ ഉറപ്പുവരുത്തി’ തുടക്കം കുറിച്ച സമാധാനചര്‍ച്ച എന്നാണ് വിഖ്യാത ഇസ്രയേലി ചരിത്രകാരന്‍ ഇലാന്‍ പാപ്പി ഒബാമയുടെ ശ്രമത്തെ വിശേഷിപ്പിച്ചത്.

അമേരിക്കന്‍ പ്രസിഡന്റുമാരുടെ അജന്‍ഡകളില്‍ ചൂടപ്പംപോലെ വിറ്റുപോകുന്ന ഇനമാണ് പലസ്തീന്‍ സമാധാന ചര്‍ച്ചകള്‍. ഒബാമയുടെ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് വാഗ്ദാനങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു പലസ്തീന്‍ ചര്‍ച്ച. പ്രതീക്ഷകള്‍ വാനോളമുയര്‍ത്തി പ്രസിഡന്റ് പദത്തിലേറിയ ഒബാമ പലസ്തീനികളെ പിന്നെ ഓര്‍ക്കുന്നത് അമേരിക്കന്‍ കോൺഗ്രസിലേക്കും സെനറ്റിലേക്കും തെരഞ്ഞെടുപ്പ് അടുത്തുവന്നപ്പോഴാണ്. പലസ്തീനികള്‍ക്ക് സ്വതന്ത്ര രാജ്യം നല്‍കി പ്രതിച്ഛായ വര്‍ധിപ്പിച്ച് തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ വിജയിക്കുകയായിരുന്നു ഡെമോക്രാറ്റുകളുടെ ലക്ഷ്യം.

ആഭ്യന്തരരംഗത്തും അന്താരാഷ്ട്രതലത്തിലും നിര്‍ണായകമായ ചലനങ്ങളൊന്നും സൃഷ്ടിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ഒബാമ പലസ്തീനെ വച്ച് ഭാഗ്യപരീക്ഷണം നടത്തി. ഇസ്രയേലിനോടുള്ള സമീപനത്തില്‍ മാറ്റം വരുത്തുമെന്ന് പലതവണ വ്യക്തമാക്കിയ ഒബാമയ്ക്ക് കാര്യമായൊന്നും ചെയ്യാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. സമാധാന ചര്‍ച്ചകള്‍ വൈറ്റ് ഹൌസിലെ ചായസല്‍ക്കാരത്തില്‍ അവസാനിക്കുകയും സെനറ്റ് തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ഒബാമയും കൂട്ടരും എട്ടുനിലയില്‍ പൊട്ടുകയുംചെയ്തു.

അങ്കിള്‍ സാമിന്റെ 'കാരറ്റ് ആന്‍ഡ് സ്‌റ്റിക്ക് ' സമീപനം ക്രൂരഫലിതമായി തുടര്‍ച്ചയായി പലസ്തീനില്‍ ആവര്‍ത്തിക്കപ്പെടുന്നു. പിറന്ന മണ്ണും ജീവിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യവും നഷ്ടപ്പെട്ട പലസ്തീനികള്‍ക്ക് അടിച്ചമര്‍ത്തലിന് അര്‍ധവിരാമമിട്ടുകൊണ്ട് ഇടയ്ക്കിടെ“സമാധാന ചര്‍ച്ചകള്‍’ സമ്മാനമായി ലഭിക്കും. 1990കള്‍ക്കു ശേഷം സമാധാന ചര്‍ച്ചകളില്‍നിന്ന് ഐക്യരാഷ്ട്ര സഭ മാറ്റിനിര്‍ത്തപ്പെട്ടു. ബില്‍ ക്ളിന്റന്‍ തുടക്കം കുറിച്ച ക്യാമ്പ് ഡേവിഡ് സമാധാനപ്രക്രിയ, ജോര്‍ജ് ഡബ്ള്യു ബുഷ് മുന്നോട്ടുവച്ച ‘റോഡ് മാപ്പ് ’, ഒബാമയുടെ സമാധാനപദ്ധതി എന്നിവയില്‍ ലോകത്തിന്റെ ശബ്ദം പ്രതിധ്വനിക്കുന്ന ഐക്യരാഷ്ട്ര സംഘടനയുടെ സാന്നിധ്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. സയണിസ്‌റ്റ് - യാങ്കി സഖ്യം തയ്യാറാക്കുന്ന തിരക്കഥ അനുസരിച്ച് അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഹാസ്യ നാടകങ്ങളായിരുന്നു ഇവയെല്ലാം.

1967ലെ ആറുദിന യുദ്ധത്തില്‍ ഇസ്രയേല്‍ പിടിച്ചെടുത്ത പ്രദേശങ്ങളെല്ലാം ചേര്‍ത്ത് ഒരു സ്വതന്ത്ര പലസ്തീന്‍ രാഷ്ട്രം രൂപീകരിക്കണമെന്ന അഭിപ്രായം രാഷ്ട്രങ്ങളും മതനേതൃത്വങ്ങളും വിവിധ അന്താരാഷ്ട്ര സംഘടനകളും ഒറ്റക്കെട്ടായി പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. 2001ല്‍ പലസ്തീന്‍ സന്ദര്‍ശനവേളയില്‍ ഇസ്രയേലിന്റെ സൈനിക അതിക്രമങ്ങളെ ജോൺപോള്‍ രണ്ടാമന്‍ മാര്‍പാപ്പ ശക്തമായി വിമര്‍ശിച്ചു. പലസ്തീന്‍ അഭയാര്‍ഥികള്‍ക്ക് മടങ്ങിവരാനുള്ള അവസരമൊരുക്കണമെന്നും ദേശരാഷ്ട്രമായിത്തീരാനുള്ള പലസ്തീനികളുടെ അവകാശത്തെ താമസംവിനാ അംഗീകരിക്കണമെന്നും മാര്‍പാപ്പ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. 2008ല്‍ പോപ്പ് ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമനും ഇതേ അഭിപ്രായം പ്രകടിപ്പിച്ചു.

ആംഗ്ളിക്കന്‍ സഭ ഗാസ ഉപരോധത്തിനെതിരെ രംഗത്തുവന്നു. ഗാസയില്‍നിന്ന് പിന്‍മാറാന്‍ ഇസ്രയേലിനെ പ്രേരിപ്പിക്കണമെന്ന് ബ്രിട്ടീഷ് സര്‍ക്കാരിനോട് ആംഗ്ളിക്കന്‍ സഭ‘ ആവശ്യപ്പെടുകയുംചെയ്തു. ആംഗ്ളിക്കന്‍ സഭയുടെ ആത്മീയ നേതാവും തലവനുമായ കാന്റര്‍ബറി ആര്‍ച്ച് ബിഷപ് ഡോ. റോവന്‍ വില്യംസ് പലസ്തീന്‍ വിമോചന പ്രസ്ഥാനത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നു. ഇസ്ളാമിക ഭീകരവാദം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി പലസ്തീന്‍ വിമോചന സമരത്തെ വിമര്‍ശിക്കുന്ന സമീപനത്തോട് അദ്ദേഹത്തിന് യോജിപ്പില്ല. മുസ്ളിം സമൂഹത്തിന്റെ ആശങ്ക നീക്കാനുള്ള സമീപനം കൂടി വേണം എന്ന് അദ്ദേഹം പാശ്ചാത്യ ലോകത്തെ ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് തുറന്നടിച്ചു. ഭീകരവാദത്തെ തകര്‍ക്കാനെന്ന പേരില്‍ ഗാസയില്‍ ഇസ്രയേല്‍ നടത്തുന്ന ആക്രമണങ്ങളുടെയും അമേരിക്കയുടെ ഇറാഖ് അധിനിവേശത്തിന്റെയും വിമര്‍ശകനാണ് അദ്ദേഹം. "ഭീകരവാദത്തെ ആക്രമിച്ച് ഇല്ലാതാക്കാമെന്ന ധാരണ എനിക്കില്ല. തകര്‍ന്ന ഇറാഖിനെ അതുപോലെ പുനഃസൃഷ്ടിക്കാനാകുമോ? നാളെ ഇറാനെ ആക്രമിക്കുന്നതിനെയും ഇതേ കാരണത്താല്‍ എതിര്‍ക്കും''- കേരളം സന്ദര്‍ശിച്ച വേളയില്‍ (ഒക്ടോബര്‍ 28, 2010) ഡോ. റോവന്‍ വില്യംസ് വ്യക്തമാക്കി. കത്തോലിക്കാ സഭ‘റഷ്യന്‍ ഓര്‍ത്തഡോക്സ് ചര്‍ച്ച്, ആംഗ്ളിക്കന്‍ സഭ, യൂറോപ്പിലെ വിവിധ പ്രൊട്ടസ്‌റ്റന്റ് വിഭാഗങ്ങള്‍ എന്നിവ ഔദ്യോഗിക തലത്തില്‍ പലസ്തീനികള്‍ക്ക് പിന്തുണ നല്‍കുന്നു. മാത്രമല്ല “ക്രിസ്ത്യന്‍ - മുസ്ളിം സംസ്കൃതികള്‍ തമ്മിലുള്ള സംഘര്‍ഷത്തെ അവ നിരാകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്.

അമേരിക്കയില്‍ പക്ഷേ, സ്ഥിതി വ്യത്യസ്തമാണ്. വേള്‍ഡ് ട്രേഡ് സെന്റര്‍ ആക്രമണത്തിനുശേഷം പാശ്ചാത്യ സംസ്കൃതിയുടെ ശത്രു എന്ന നിലയില്‍ ഇസ്ളാമികലോകത്തെ പൊതുസമൂഹത്തില്‍ ‘ഭരണകൂടം അവതരിപ്പിച്ചു. ജോര്‍ജ് ബുഷിന്റെ പരിലാളനയില്‍ “ക്രിസ്ത്യന്‍ യണിസം’അമേരിക്കയില്‍ വേരു പിടിച്ചു. ജൂതന്‍മാരുടെ സ്വാഭാവികമിത്രം എന്ന നിലയില്‍ ഇസ്രയേല്‍ - പലസ്തീന്‍ സംഘര്‍ഷത്തില്‍ ജൂതപക്ഷത്ത് അടിയുറച്ചു നില്‍ക്കണമെന്ന വാദമാണ് ക്രിസ്ത്യന്‍ സയണിസ്‌റ്റുകള്‍ ഉയര്‍ത്തിയത്. "ദൈവത്തിന്റെ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജന''മായ ജൂതര്‍ക്ക് യഹോവ നല്‍കിയ വാഗ്ദത്തഭൂമിയായ പലസ്തീനില്‍ അറബികള്‍ക്ക് അവകാശമില്ലെന്നും അവര്‍ വാദിക്കുന്നു. യാഥാസ്ഥിതിക വാദത്തിന്റെ ഓരംചേര്‍ന്ന് വളര്‍ന്നുവന്ന ‘ക്രിസ്ത്യന്‍ സയണിസം’ അമേരിക്കയുടെ പശ്ചിമേഷ്യന്‍ നയത്തെ നിര്‍ണായകമായി സ്വാധീനിക്കുന്നുണ്ട്.

‘ജൂതരാഷ്ട്രമായി’ തുടരാനുള്ള ഇസ്രയേലിന്റെ അവകാശം അനിഷേധ്യമാണെന്ന് ചര്‍ച്ചയ്ക്കിടയില്‍ ഇസ്രയേല്‍ പ്രധാനമന്ത്രി ബെഞ്ചമിന്‍ നെതന്യാഹു പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇതോടുകൂടി പലസ്തീന്‍ അഭയാര്‍ഥികളുടെ തിരിച്ചുവരവ്, ഇസ്രയേലിലെ 10 ലക്ഷത്തോളം വരുന്ന അറബികളുടെ പദവി എന്നീ വിഷയങ്ങളില്‍ ജൂതവംശീയ നിലപാടുകളില്‍ ഇസ്രയേല്‍ ഉറച്ചുനില്‍ക്കുമെന്ന് വ്യക്തമായി. സ്വതന്ത്ര പലസ്തീനിന്റെ തലസ്ഥാനമായി ജറുസലേം വിട്ടുകൊടുക്കില്ലെന്ന് നെതന്യാഹു അര്‍ഥശങ്കയ്ക്കിടയില്ലാത്ത വിധം പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തതോടെ വഞ്ചി പിന്നെയും തിരുനക്കര തന്നെയായി.

ജോര്‍ജ് ബുഷിന്റെ ക്രിസ്ത്യന്‍ സയണിസ്‌റ്റ് നിലപാടുകളില്‍നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി സമതുലിത സമീപനം ഒബാമ സ്വീകരിക്കുമെന്നാണ് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നത്. എന്നാല്‍, സയണിസ്‌റ്റ് ലോബിയുടെ സമ്മര്‍ദതന്ത്രങ്ങളെ അതിജീവിക്കാന്‍ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞില്ല എന്നു വേണം കരുതാന്‍. സയണിസ്‌റ്റ് നിഘണ്ടുവിലെ ജൂതരാഷ്ട്രം ആധുനിക ഇസ്രയേല്‍ അല്ല. പുരാതന മെസപ്പൊട്ടേമിയയിലെ ചാല്‍ദിയന്‍ നഗരമായ ഉര്‍ നഗരത്തില്‍നിന്ന് അബ്രഹാം സഞ്ചരിച്ച മുഴുവന്‍ പ്രദേശങ്ങളും ഉള്‍പ്പെട്ട വിശാല ഇസ്രയേല്‍ആണ് സയണിസ്‌റ്റ് ജൂതരാഷ്ട്രം. ആധുനിക ഇസ്രയേലിന്റെ ലക്ഷ്യം ‘ജൂതരാഷ്ട്രം’ സ്ഥാപിക്കുകയാണെന്ന്’ ഇസ്രയേലിന്റെ പ്രഥമ പ്രധാനമന്ത്രി ബെന്‍ഗുറിയന്‍ പറഞ്ഞതിന്റെ ആന്തരാര്‍ഥം‘വിശാല ഇസ്രയേല്‍’ സ്ഥാപിക്കുകയെന്നാണ്. ഒരു ജൂതവംശീയ രാഷ്ട്രത്തിന് അതിന്റെ അതിര്‍ത്തിക്കുള്ളിലോ വിശാല ഇസ്രയേലിന്റെ ഭൂമിശാസ്ത്ര മേഖലയിലോ അറബികളെ അംഗീകരിക്കാനാവില്ല. ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് സമാധാന ചര്‍ച്ചകള്‍ തുടര്‍ച്ചയായി പരാജയപ്പെടുന്നത്.

1987ലെ ഒന്നാം ഇന്‍തിഫാദയ്ക്കു ശേഷം ‘അറബ് സയണിസം’എന്ന പേരിലറിയപ്പെടുന്ന അറബ് വംശീയ വാദം പലസ്തീനില്‍ ശക്തിപ്പെട്ടു. അറബികളുടെ മാതൃഭൂമിയായ പലസ്തീനില്‍നിന്ന് മുഴുവന്‍ ജൂതരെയും പുറത്താക്കി ഒരു ‘അറബ് രാഷ്ട്രം’സ്ഥാപിക്കണമെന്ന വാദമാണ് ഇവര്‍ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നത്. അല്‍ ഖായ്‌ദയുമായി ബന്ധമുള്ള അറബ് സയണിസ്‌റ്റുകള്‍ സമാധാന പ്രക്രിയക്ക് ചെറിയ തോതിലെങ്കിലും തടസ്സമാകുന്നുണ്ട്. ചുരുക്കത്തില്‍ സയണിസ്‌റ്റ് - യാങ്കി കൂട്ടുകെട്ടിന്റെയും വിവിധ പോരാട്ട സംഘടനകളുടെയും താല്‍പ്പര്യങ്ങളുടെ പാറക്കെട്ടില്‍ തട്ടി പലസ്തീനികളുടെ വിമോചനസ്വപ്നങ്ങള്‍ തകര്‍ന്നടിയുകയാണ്.

"അവസാനത്തെ അതിരുകളും കഴിഞ്ഞാല്‍ നാമെവിടെപ്പോകും
അവസാനത്തെ ആകാശവും കഴിഞ്ഞാല്‍ പക്ഷികള്‍ എവിടെപ്പോകും''

പലസ്തീനികളുടെ ദേശീയകവിയും വിമോചനപ്പോരാളിയുമായ മുഹ്‌മൂദ് ദാര്‍വിഷ് നെഞ്ചുകീറിപ്പാടിയ ഈ വരികള്‍ക്ക് ഉത്തരം നല്‍കേണ്ട ബാധ്യത സംസ്കൃതിയെ ആന്തരവല്‍ക്കരിച്ച സമസ്ത മനുഷ്യര്‍ക്കുമുണ്ട്.


*****


ഡോ. പി ജെ വിന്‍സെന്റ്, കടപ്പാട് : ദേശാഭിമാനി