Showing posts with label ഗ്രാമം. Show all posts
Showing posts with label ഗ്രാമം. Show all posts

Sunday, February 2, 2014

ഗ്രാമീണ ബാങ്കുകളും സ്വകാര്യവത്കരണ ഭീഷണിയിൽ

1976-ലെ റീജണൽ റൂറൽ ബാങ്ക്‌ ആക്ട്‌ പ്രകാരം നിലവിൽ വന്ന റീജണൽ റൂറൽ ബാങ്കുകൾ (ഗ്രാമീണ ബാങ്കുകൾ)  ഗ്രാമീണ മേഖലയിൽ കുറഞ്ഞ ചെലവിൽ ബാങ്കിംഗ്‌ സേവനമെത്തിക്കുന്നതിനു വേണ്ടി രൂപകല്പന ചെയ്യപ്പെട്ടവയാണ്‌.  വാണിജ്യ ബാങ്കുകൾ ഗ്രാമങ്ങളിൽ തുറന്നു പ്രവർത്തിക്കുന്ന ശാഖകൾ വഴി നൽകിപ്പോന്നതിനെക്കാൾ എന്തുകൊണ്ടും മികച്ചതും പ്രാദേശികാധിഷ്ഠിതവുമായ സേവനങ്ങൾ 196 ഗ്രാമീണ ബാങ്കുകളുടെ 18000 ശാഖകൾ വഴി ലഭ്യമാക്കാൻ സാധിച്ചു.  ഗ്രാമീണ, കർഷക ജനസാമാന്യത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇതു വലിയ ആശ്വാസമായിരുന്നു.  നബാർഡ്‌ മുഖേന പുനർ വായ്പാ സൗകര്യം ലഭ്യമായിരുന്നതിനാൽ നൂറു രൂപയുടെ നിക്ഷേപത്തിന്‌ 130 രൂപവരെ വായ്പ നൽകാൻ ഗ്രാമീണ ബാങ്കുകൾക്കു കഴിഞ്ഞു.   കേന്ദ്രസർക്കാരും ബാങ്കുകളും സംസ്ഥാന സർക്കാരും 50:35:15 അനുപാതത്തിൽ ഓഹരി സ്വരൂപിച്ച്‌ തുടങ്ങിയ ഗ്രാമീൺ ബാങ്കുകളുടെ  മേൽനോട്ടവും നിയന്ത്രണവും സ്പോൺസർമാരായ വാണിജ്യ ബാങ്കുകൾക്കും നബാർഡിനുമായിരുന്നു.  ആരംഭത്തിൽ ഓരോ സംസ്ഥാനത്തും ഒന്നിലധികം ഗ്രാമീൺ ബാങ്കുകളുണ്ടായിരുന്നു.  താരതമ്യേന അവികസിത ഭൂപ്രദേശങ്ങൾ കേന്ദ്രീകരിച്ചായിരുന്നു RRB-കളുടെ രംഗപ്രവേശം.  കേരളത്തിൽ മലപ്പുറം മുതൽ വടക്കോട്ട്‌ കാസർഗോഡ്‌ വരെയുള്ള അഞ്ചു ജില്ലകൾക്കായി സൗത്ത്‌ മലബാർ, നോർത്ത്‌ മലബാർ ഗ്രാമീണ ബാങ്കുകൾക്കു രൂപംനൽകി.  ഇതിൽ SMGB യുടെ സ്പോൺസർ കനറാ ബാങ്കും NMGB യുടേത്‌ സിണ്ടിക്കേറ്റ്‌ ബാങ്കുമായിരുന്നു.   ഓരോ ബാങ്കിനും രണ്ടര ജില്ലകളായിരുന്നു പ്രവർത്തന മേഖല.  SMGB യുടെ ഹെഡ്‌ ഓഫീസ്‌ മലപ്പുറത്തും NMGB യുടേത്‌ കണ്ണൂരുമായിരുന്നു.   വയനാട്‌ ജില്ലയിലെ മാനന്തവാടി താലൂക്ക്‌ SMGB ക്കും സുൽത്താൻ ബത്തേരി, കല്പറ്റ താലൂക്കുകൾ NMGB ക്കും നൽകി.

എന്നാൽ, ബാങ്കിംഗ്‌ മേഖലയിൽ നവ ഉദാരവൽകരണം ആരംഭിച്ചതോടെ ഗ്രാമീണ ബാങ്കുകൾ  അസ്തിത്വ പ്രതിസന്ധി നേരിടുകയാണ്‌.   നഗരങ്ങളിലേക്ക്‌ കൂടി പ്രവർത്തനം വ്യാപിപ്പിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി സംസ്ഥാനം മുഴുവൻ ശാഖകൾ തുറന്നു.  പ്രതാപികളായ സ്പോൺ ബാങ്കുകളോടു പോലും  മത്സരിച്ച്‌ ലാഭമുണ്ടാക്കണമെന്ന നിബന്ധന കർക്കശമാക്കി.  ഒരുഘട്ടത്തിൽ ഗ്രാമീണ ബാങ്കുകൾ സ്പോൺസർ ബാങ്കുകളുമായി ലയിപ്പിക്കണമെന്ന ആവശ്യത്തിന്‌ പ്രചാരം കിട്ടി.  എന്നാൽ ജ?ദൗത്യത്തിനോട്‌ നീതി പുലർത്തുംവിധം ഗ്രാമീണ ബാങ്കുകളെ മുഴുവൻ നാഷണൽ റൂറൽ ബാങ്ക്‌ ഓഫ്‌ ഇന്ത്യ എന്ന അപ്പക്സ്‌ സംവിധാനത്തിനു കീഴിൽ കൊണ്ടുവരണമെന്ന തത്വാധിഷ്ഠിത നിലപാടാണ്‌ ബി.ഇ.എഫ്‌.ഐ യുമായി ബന്ധപ്പെട്ട്‌ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ആൾ ഇന്ത്യാ റീജണൽ റൂറൽ ബാങ്ക്‌ എംപ്ളോയീസ്‌ അസോസിയേഷൻ (AIRRBEA) സ്വീകരിച്ചത്‌.  ഒരു സംസ്ഥാനത്തിനകത്തുള്ള ഗ്രാമീൺ ബാങ്കുകളെ പരസ്പരം ലയിപ്പിച്ച്‌ ഒരു ബാങ്കാക്കണമെന്നും സംഘടന ആവശ്യപ്പെട്ടു.  ലയനാനന്തരം ഇപ്പോൾ രാജ്യത്ത്‌  57 ഗ്രാമീണ ബാങ്കുകളാണുള്ളത്‌.    കേരളത്തിലെ രണ്ടു ഗ്രാമീണ ബാങ്കുകൾ പരസ്പരം ലയിച്ച്‌ 08.07.2013-ന്‌ മലപ്പുറം ആസ്ഥാനമായി കേരളാ ഗ്രാമീണ ബാങ്ക്‌ നിലവിൽ വന്നു.  ഈ ബാങ്കിന്റെ സ്പോൺസർ കനറാ ബാങ്കാണ്‌.

എന്നാൽ 2013 ഏപ്രിൽ 22-ന്‌ പാർലമെന്റിൽ അവതരിപ്പിച്ച ഞഞ്ഞആ ഭേദഗതി ബിൽ-2013 ഗ്രാമീണ  ബാങ്കുകളുടെ 49% ഓഹരി വിൽക്കാൻ ലക്ഷ്യമിടുന്നു.  ശേഷിക്കുന്ന 51% ഓഹരി കേന്ദ്രസര്‍ക്കാരും സ്പോൺസർ  ബാങ്കും ചേർന്ന്‌ കൈവശം വെക്കും.  സംസ്ഥാന സർക്കാരുകൾക്ക്‌ ഓഹരി നിലനിർത്തുകയോ ഉപേക്ഷിക്കുകയോ ചെയ്യാമെന്ന്‌ ബില്ലിൽ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.    2013-ൽ 3,51,294.80 കോടി  രൂപയുടെ ബിസിനസ്‌ കൈകാര്യം ചെയ്ത ഗ്രാമീണ ബാങ്കുകളെ ഒരു താലത്തിൽ വെച്ച്‌ സ്വകാര്യ മൂലധനത്തിന്‌ പതിച്ചു കൊടുക്കുന്നതിന്‌ തുല്യമാണിത്‌.  തീർച്ചയായും, 1976-ലെ നിയമം വിഭാവനം ചെയ്യുന്ന ഉദ്ദേശലക്ഷ്യങ്ങളിൽ ഈ ഭേദഗതി വെള്ളം ചേർക്കുന്നു.  ഗ്രാമീണ ബാങ്കുകൾ ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളിൽ വിതരണം ചെയ്യുന്ന വായ്പകളും കാലാകാലങ്ങളിൽ സർക്കാർ ആവിഷ്കരിക്കുന്ന പദ്ധതികളിൽ അവയുടെ പങ്കാളിത്തവും കേന്ദ്ര സർക്കാരും റിസർവ്വ്‌ ബാങ്കും നബാർഡും നിയോഗിച്ച വിവിധങ്ങളായ കമ്മിറ്റികളുടെ മുക്തകണ്ഠമായ പ്രശംസ ഏറ്റുവാങ്ങിയിട്ടുള്ളതാണ്‌.  31.03.2013-ൽ ഗ്രാമീണ ബാങ്കുകൾ 2300 കോടി രൂപ ലാഭമുണ്ടാക്കി.  15 കോടി ഗ്രാമീണർക്ക്‌ ഗ്രാമീണ ബാങ്കുകൾ സേവനം നൽകുന്നു.  ധനപരമായ ഉൾച്ചേർക്കൽ പ്രാവർത്തികമാക്കുന്നതിന്‌ ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ സംവിധാനമാണ്‌ ഗ്രാമീണ ബാങ്കുകളുടേതെന്ന്‌ രണ്ടു വർഷം മുമ്പ്‌ ഡോ. സി. രംഗരാജൻ കമ്മിറ്റി കണ്ടെത്തിയിരുന്നു.  ഗ്രാമവികസനം, ഗ്രാമീണ വായ്പാ വിതരണം എന്നിവ മുൻനിർത്തി ഗ്രാമീണ ബാങ്കുകളെ സ്പോൺസർ ബാങ്കുകളിൽ നിന്നും വേർപെടുത്തി, സംസ്ഥാന തലത്തിൽ പുനസംഘടിപ്പിക്കണമെന്ന്‌ 1993-ലും 2003-ലും പാർലമെന്ററി ധനകാര്യ സ്റ്റാന്റിംഗ്‌ കമ്മിറ്റി ശുപാർശ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്‌.  പ്രൊഫ. വ്യാസ്‌ കമ്മിറ്റിയും ഈ ശുപാർശയെ പിന്താങ്ങി.  ഇതെല്ലാം അവഗണിച്ചുകൊണ്ടാണ്‌ ഇപ്പോൾ കേന്ദ്രസർക്കാർ ഗ്രാമീണ ബാങ്കുകളുടെ സ്വകാര്യവൽകരണ ബിൽ അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത്‌.   ഇതു കോർപ്പറേറ്റ്‌ മേഖലയെ പ്രീണിപ്പിക്കാനുള്ള നടപടിയാണ്‌.  ബാങ്ക്‌ ദേശസാൽകരണത്തിന്‌ മുമ്പും പിമ്പും സ്വകാര്യ ബാങ്ക്‌ ഗ്രാമങ്ങളിൽ ശാഖകൾ തുറക്കാനോ വായ്പ നൽകാനോ തയ്യാറായിട്ടില്ല.  സാധാരണക്കാരുടെ അദ്ധ്വാനത്തിന്റെ ഫലമായ കൊച്ചുകൊച്ചു സമ്പാദ്യങ്ങൾ സ്വകാര്യ ബാങ്കുകൾ സ്വന്തം താല്പര്യത്തിനാണ്‌ എന്നും വിനിയോഗിച്ചിട്ടുള്ളത്‌.  ആകയാൽ പാർലമെന്ററി സ്റ്റാന്റിംഗ്‌ കമ്മിറ്റി മുമ്പാകെയുള്ള ഗ്രാമീണ ബാങ്ക്‌ സ്വകാര്യവൽകരണ ബിൽ പിൻവലിക്കണമെന്ന്‌ ബി.ഇ.എഫ്‌.ഐ ഈ അവകാശപത്രികയിലൂടെ ആവശ്യപ്പെടുന്നു.

സഹകരണ, ഗ്രാമീണ ബാങ്കുകളെ ബോധപൂർവ്വം തകർക്കുന്നതിനു പിന്നിൽ കേന്ദ്രസർക്കാരിന്‌ മറ്റൊരു ഗൂഢലക്ഷ്യമുണ്ട്‌.  സ്വകാര്യ മൈക്രോഫൈനാൻസ്‌ സ്ഥാപനങ്ങളെ (ങഎക) പരിപോഷിപ്പിക്കുക.  മേലിൽ ഗ്രാമീണർ ബാങ്കിംഗ്‌, വായ്പാ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി പഴയ ബ്ളേഡ്‌ കമ്പനികളുടെ ആധുനിക പതിപ്പായ മൈക്രോ ഫൈനാൻസ്‌ ഏജൻസികളെ ആശ്രയിക്കേണ്ട ഗതികേടിലേക്കാണ്‌ കാര്യങ്ങൾ നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്‌.  ബഹുരാഷ്ട്രാ കമ്പനികൾ വരെ ഇന്ത്യയിൽ അണുവായ്പാ സ്ഥാപനങ്ങളാരംഭിച്ചു കഴിഞ്ഞു.   സ്വയം കൃഷിസംഘ്‌ (ടഗട) എന്ന പേരുള്ള ഒരു സ്ഥാപനം ആന്ധ്രയിൽ ആയിരക്കണക്കിനു സ്ത്രീകളെ വായ്പ കൊടുത്ത്‌ കടക്കെണിയിലാക്കിയതും മാനം നഷ്ടപ്പെട്ട 200 ലധികം സ്ത്രീകൾ ആത്മഹത്യ ചെയ്തതും  ടഗട ന്റെ ഗുണ്ടാപിരിവുകാരെ ഗ്രാമീണർ തല്ലിയോടിച്ചതും നാം കണ്ടതാണ്‌.  അണു വായ്പാ സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക്‌ 24% പലിശയീടാക്കാൻ റിസർവ്വ്‌ ബാങ്ക്‌ അനുമതി നൽകിയിട്ടുണ്ട്‌.  സഹകരണ, ഗ്രാമീണ ബാങ്കുകൾക്കു സർക്കാർ പകരം വെക്കുന്നത്‌ ഈ കഴുത്തറപ്പൻ സ്വകാര്യ സ്ഥാപനങ്ങളെയാണെന്നോർക്കുക.

ഗ്രാമീണ, കാർഷിക മേഖലകളുടെ വികസനം ലക്ഷ്യമിട്ടു പ്രവർത്തിക്കേണ്ട വികസന ധനകാര്യ സ്ഥാപനമായ നബാർഡിനേയും ആഗോളവൽകരണം പിടികൂടി കഴിഞ്ഞു.  റിസർവ്വ്‌ ബാങ്കിന്റെ കൈവശമുണ്ടായിരുന്ന നബാർഡിന്റെ 72.5% ഓഹരികളിൽ നിന്ന്‌ 71.5% ഓഹരികൾ കേന്ദ്രം ഏറ്റെടുത്തു.  ഇതോടെ നബാർഡിന്റെ 99% ഓഹരികളും കേന്ദ്ര സർക്കാരിന്റെ കൈവശമായി.  ബാക്കി ഒരു ശതമാനം ഓഹരി കൂടി ഏറ്റെടുക്കാനായി നബാർഡ്‌ ആക്ട്‌ ഭേദഗതി ബിൽ 2013 ലെ ബജറ്റ്‌ സമ്മേളനത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കിരിക്കയാണ്‌.  ഈ ബില്ലും സ്റ്റാന്റിംഗ്‌ കമ്മിറ്റിയുടെ പരിഗണനയിലുണ്ട്‌.

ഈ ബില്ലിൽ നബാർഡിന്റെ മൂലധനം 5000 കോടി രൂപയിൽ നിന്ന്‌ 20,000 കോടി രൂപയായി വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ വ്യവസ്ഥ ചെയ്യുന്നു.  ഈ 15,000 കോടി രൂപ സ്വകാര്യ മേഖലയിൽ നിന്നു കണ്ടെത്താനാണ്‌ പരിപാടി.  നബാർഡിന്റെ 49% ഓഹരികൾ വിൽക്കാൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ വ്യവസ്ഥയുണ്ട്‌.  ഇതും പോരാഞ്ഞ്‌, ബോസ്റ്റൺ കൺസൾട്ടൻസി ഗ്രൂപ്പ്‌ (BCG) ഉൾക്കാഴ്ച എന്ന പേരിൽ നബാർഡിനെ പുനക്രമീകരിക്കാൻ ശുപാർശ സമർപ്പിച്ചിരിക്കയാണ്‌.  സ്വകാര്യവൽകരണം തന്നെയാണ്‌ ബിസിജി യും ലക്ഷ്യമിടുന്നത്‌.    നബാർഡും ഗ്രാമീണ ബാങ്കുകളും സ്വകാര്യവൽകരിക്കപ്പെടുകയും സഹകരണ ബാങ്കുകളെ ആലിംഗനം ചെയ്തു കൊല്ലുകയും ചെയ്താൽ ഗുണഭോക്താക്കളായ ഗ്രാമീണ ജനതയും കർഷകരുമായിരിക്കും ദുരിതം മുഴുവൻ പേറേണ്ടിവരികയെന്ന കാര്യത്തിൽ സംശയമില്ല.  ഈ നയങ്ങളെയും അവയുടെ പ്രയോക്താക്കളെയും തിരിച്ചറിയുകയും സിംഹാസനങ്ങളിൽ നിന്ന്‌ തള്ളിയിറക്കുകയും ചെയ്യേണ്ട മുഹൂർത്തം സമാഗമമായിരിക്കുന്നു.

*
സംസ്ഥാന വാഹന കലാ ജാഥയോടനുബന്ധിച്ച് ബാങ്ക് എം‌പ്ലോയീസ് ഫെഡറേഷന്‍ ഓഫ് ഇന്ത്യ(കേരള) പുറത്തിറക്കിയ കൈപ്പുസ്തകത്തില്‍ നിന്ന്

അധിക വായനയ്ക്ക്

ബാങ്കിംഗ്‌ പരിഷ്കാരങ്ങളുടെ രണ്ട്‌ പതിറ്റാണ്ട്‌

സഹകരണ, ഗ്രാമീണ ബാങ്കിംഗ്‌ മേഖലകളെയും നവ ഉദാരവത്കരണം വേട്ടയാടുന്നു

Monday, September 5, 2011

തൊഴിലില്ലായ്മ മൂര്‍ഛിക്കുന്നു

സാമ്രാജ്യത്വ ആഗോളവല്‍ക്കരണ അജണ്ടയുടെ ഭാഗമായി ഇന്ത്യയില്‍ പുത്തന്‍ സാമ്പത്തിക ഉദാരവല്‍ക്കരണനയങ്ങള്‍ നടപ്പാക്കപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയിട്ട് രണ്ട് പതിറ്റാണ്ടുകഴിഞ്ഞു. രാജ്യത്തിന്റെഎല്ലാ ഭാഗങ്ങളിലും അധ്വാനിക്കുന്ന കോടിക്കണക്കിന് ദരിദ്രരുടെ സ്ഥിതി ഇപ്പോള്‍ കൂടുതല്‍ വഷളായിരിക്കുകയാണ്. തൊഴിലില്ലായ്മ വര്‍ധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയും അതിന്റെഫലമായി തൊഴിലില്ലാപ്പടയിലേക്ക് കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ തൊഴില്‍രഹിതര്‍ വന്നടിഞ്ഞു കൂടുകയും ചെയ്യുന്നതുകാരണം അധ്വാനിക്കുന്ന ദരിദ്ര വിഭാഗങ്ങളുടെ വിലപേശല്‍ കഴിവ് കുറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനാലാണിത്.

ഈ വിഭാഗത്തില്‍പ്പെട്ട ജനങ്ങളെ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ആശങ്കാകുലരാക്കുന്ന മൂന്ന് പ്രശ്നങ്ങള്‍ താഴെ കൊടുക്കുന്നവയാണ്.

1. ഉയര്‍ന്ന ജിഡിപി വളര്‍ച്ച ഉണ്ടാകുന്നുണ്ടെങ്കിലും അത് തൊഴില്‍ അവസരങ്ങളുടെ വളര്‍ച്ചയായി പ്രതിഫലിയ്ക്കാത്തതുകാരണം തൊഴിലില്ലായ്മ വര്‍ധിക്കുന്നു.

2. അടിസ്ഥാന അവശ്യവസ്തുക്കളുടെ വില വളരെ ഉയര്‍ന്ന നിരക്കില്‍ വര്‍ധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിന്റെഫലമായി അവരുടെ, അല്ലെങ്കിലേ താഴ്ന്ന നിലവാരത്തിലുള്ള വാങ്ങല്‍ക്കഴിവ് വീണ്ടും ക്ഷയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

3. ഗ്രാമീണമേഖലയിലെ അവരുടെ ഭൂമിയും മറ്റ് വിഭവങ്ങളും കോര്‍പറേറ്റുകള്‍ പിടിച്ചെടുക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു - മിക്കപ്പോഴും കോര്‍പ്പറേറ്റുകള്‍ക്ക് ഗവണ്‍മെന്‍റുകളുടെ സജീവ സഹായം ഇതിനായി ലഭിക്കാറുമുണ്ട്.

ധനമൂലധനത്തിന്റെമേധാവിത്വം

"വികസനം" എന്നതിനര്‍ഥം സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ നില മെച്ചപ്പെടുത്തുകയാണ് എന്ന കാര്യം ഇന്ത്യയിലെ ഭരണവര്‍ഗം എന്നേ വിസ്മരിച്ചിരിക്കുന്നു. സമ്പന്നര്‍ കൂടുതല്‍ സമ്പന്നരായിത്തീരുമ്പോള്‍ , അതിന്റെഫലമായി ചരക്കുകള്‍ക്കും സേവനങ്ങള്‍ക്കും കൂടുതല്‍ ഡിമാന്‍റ് ഉണ്ടാകുമെന്നും അതിന്റെഫലം ദരിദ്രരിലേക്കും ക്രമേണ കിനിഞ്ഞിറങ്ങിചെല്ലുമെന്നും ഉള്ള "കിനിഞ്ഞിറങ്ങല്‍ സിദ്ധാന്ത"ത്തിന്റെപരുക്കന്‍ രൂപമാണ് അവര്‍ വെച്ചു പുലര്‍ത്തുന്നത്.

എന്നാല്‍ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്, രണ്ട് പ്രവണതകളുടെ അപകടകരമായ കൂടിച്ചേരലാണ് - ഭൗതികവസ്തുക്കളുടെ ഉല്‍പാദന വളര്‍ച്ച വന്‍തോതില്‍ മന്ദീഭവിക്കുന്നതാണ് അതില്‍ ഒന്നാമത്തെ പ്രവണത - പ്രത്യേകിച്ചും ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട പ്രാഥമിക മേഖലയായ കൃഷിയുടെയും ബന്ധപ്പെട്ട പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളുടെയും വളര്‍ച്ചയിലുള്ള മാന്ദ്യം. അതിലും പ്രത്യേകിച്ച് സുപ്രധാന ചരക്കുകളായ ഭക്ഷ്യധാന്യങ്ങളുടെ വളര്‍ച്ചാ മാന്ദ്യം. അതുകാരണം, പ്രതിശീര്‍ഷ ഉല്‍പാദനം കുറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. രണ്ടാമത്, ഇവിടെ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതും ജിഡിപി വളര്‍ച്ച അക്കക്കണക്കില്‍ വര്‍ധിപ്പിക്കുന്നതുമായ വളര്‍ച്ച, യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ തികച്ചും അസന്തുലിതമായിട്ടുള്ളതാണ്. ജിഡിപിയുടെ അഞ്ചില്‍ മൂന്നുഭാഗവും സേവനങ്ങളില്‍നിന്നുള്ളതാണ്; കൃഷിയില്‍നിന്നുള്ള വരുമാനം അഞ്ചിലൊന്നില്‍ താഴെയാണ്; നിര്‍മാണ വ്യവസായങ്ങളില്‍നിന്നുള്ള വരുമാനം നാലിലൊന്നില്‍ താഴെയും. ന്യൂനപക്ഷത്തിന്റെസമ്പത്ത് വര്‍ധനയ്ക്ക് ആധാരം നിര്‍മാണ വ്യവസായത്തിന്റെകുതിച്ചുകയറ്റമാണ് നിര്‍മാണമേഖലയും ആതിഥ്യസല്‍ക്കാരമേഖലയും മാത്രമാണ്, ഇതില്‍ കുറച്ചെങ്കിലും തൊഴിലവസരങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്ന രംഗങ്ങള്‍ .

പ്രതികൂലമായ മാറ്റങ്ങള്‍

ജനസംഖ്യാ സെന്‍സസ്സിലെ കണക്കുകളും നാഷണല്‍ സാമ്പിള്‍ സര്‍വെയിലെ കണക്കുകളും താരതമ്യപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്, തൊഴില്‍ വര്‍ധനയുടെ നിരക്ക് കണക്കാക്കുന്നതില്‍ ചില പ്രശ്നങ്ങളുണ്ട്. ഇതിനേക്കാള്‍ മെച്ചപ്പെട്ട മറ്റ് കണക്കുകള്‍ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഈ മാര്‍ഗം അവലംബിക്കുന്നുവെന്ന് മാത്രം. 1999-2000നും 2004-05നും ഇടയ്ക്കുള്ള കാലഘട്ടത്തില്‍ ഗ്രാമീണ മേഖലയിലെ തൊഴില്‍വര്‍ധന നിരക്ക് പ്രതിവര്‍ഷം 2.2 ശതമാനമായിരുന്നുവെങ്കില്‍ 2004-05നും 2009-10നും ഇടയ്ക്കുള്ള കാലഘട്ടത്തില്‍ അത് പ്രതിവര്‍ഷം 0.42 ശതമാനം മാത്രമായിരുന്നു. വികസനം എന്നതിന്നര്‍ത്ഥം, കൃഷിയെ ആശ്രയിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ജനസംഖ്യയുടെ ശതമാനം ഇടിയുന്നുവെന്നും നിര്‍മാണ വ്യവസായങ്ങളെയും സേവനത്തുറകളെയും ആശ്രയിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ജനസംഖ്യയുടെ ശതമാനം കൂടുന്നുവെന്നും ആണ് എന്നാണ് അവരുടെ വാദം. ഭൂമി പിടിച്ചെടുക്കല്‍ പോലുള്ള പ്രാകൃത മൂലധനസഞ്ചയ പ്രക്രിയ വഴി ഉല്‍പാദകരായ കൃഷിക്കാരെ അവരുടെ ഭൂമിയില്‍നിന്ന് ഇറക്കിവിടുന്നതിനെ ന്യായീകരിക്കുന്നതിനുവേണ്ടിയും ഈ വാദമുഖം തന്നെയാണ് ഉന്നയിയ്ക്കപ്പെടുന്നത്. പകരം ജോലിയ്ക്കുള്ള അവസരം അപ്രത്യക്ഷമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അത്തരമൊരു പരിതഃസ്ഥിതിയില്‍ , ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളില്‍ ഒരല്‍പം ഭൂമിയുള്ള ഉല്‍പാദകന്‍ അത് പിടിച്ചെടുക്കാനുള്ള ഏതു ശ്രമത്തേയും ചെറുക്കും. തൊഴിലില്ലായ്മയില്‍നിന്നും ദുരിതത്തില്‍നിന്നും രക്ഷ നേടുന്നതിന് അയാള്‍ക്കുള്ള ഒരേയൊരു മാര്‍ഗമാണ് ആ തുണ്ടുഭൂമി. പ്രതിഷേധത്തിന്റെസഹനരൂപമായ ആത്മഹത്യയില്‍നിന്ന് ഒടുവില്‍ ചെറുത്തുനില്‍പ്പിന്റെപ്രത്യക്ഷസമരരൂപത്തിലേക്ക് അവര്‍ എത്തിക്കഴിഞ്ഞു എന്നാണ് അത് കാണിക്കുന്നത്. കൃഷിക്കാര്‍ വളരെ പതുക്കെയാണ് ചലിച്ചു തുടങ്ങുന്നത്; എന്നാല്‍ അവര്‍ ചലിച്ചുതുടങ്ങിയാല്‍പ്പിന്നെ, ഒരു ശക്തിയ്ക്കും അവരെ തടഞ്ഞുനിര്‍ത്താന്‍ കഴിയുകയില്ല.


*****


ഉല്‍സ പട്നായിക് , കടപ്പാട് : ദേശാഭിമാനി

Wednesday, August 31, 2011

TWO DECADES OF NEO-LIBERAL REFORMS

The Worsening Employment Situation

TWO decades after neo-liberal economic reforms started in India as part of the agenda of imperialist globalisation, the condition of the masses of the labouring poor is worse in every part of the country except where some positive intervention has taken place to stabilise livelihoods. The richest minority at the top of the income pyramid is far richer than ever before, better off even than advanced country middle classes for they command extremely cheap services from the mass of the labouring poor whose bargaining position is lowered owing to rising unemployment and the resulting constant addition to the reserve army of labour. The three issues which most concern the masses today are, the increasing levels of unemployment as high GDP growth fails to translate into increasing jobs; the high rate of inflation in prices of basic necessities which is eroding their already low purchasing power; and in rural areas, the attempt to take over their lands and resources by corporate entities, usually actively aided by governments.

HEGEMONIC ROLE OF FINANCE CAPITAL

The ruling classes in this country have long forgotten that ‘development’ means improving the well being of ordinary people. They have long subscribed to the ideology of finance capital which continues to play a hegemonic role despite global economic and financial crisis, and which entails an obsession with the rate of growth of GDP to the exclusion of any concern about how this growth takes place, how it is distributed and who it benefits. They seem to subscribe to a crude form of ‘trickle-down’ theory in which if the rich get richer, automatically the poor are supposed to benefit through the increased demand for goods and services on the part of the rich.

What is actually happening is a dangerous combination of two trends – first, there has been a fairly drastic slowing down of the expansion of material production especially in the vital primary sector, agriculture and allied activities, and in particular the key crop, foodgrains, has seen falling per capita output. This has happened because for the best part of two decades through its new public reform policies, the State has actively attacked the small producers and created an agrarian crisis which has by no means ended but is intensifying into the struggle for retaining land.

Second, the type of growth which has taken place and given high numbers for GDP expansion has been acutely lopsided with services now accounting for three-fifths of GDP and agriculture as well as manufacturing being relegated to contributing less than a fifth and less than a quarter respectively. Enrichment of the minority has meant a boom in construction and in eating out and travelling on their part including foreign travel. Construction and the so-called hospitality sector are the only ones generating some employment while in the material producing sectors the job situation is dismal. Minority enrichment has produced speculative real estate operations and an attack on the small property of farmers – in the name of development projects or of Special Economic Zones which are but a front for real estate speculation, a pittance is paid for taking over farmers’ lands, a process which the farmers have at last now started resisting actively.

As we know, high GDP growth has not been producing jobs. This is bound to happen under capitalist production in the long run since capitalists are motivated by profitability and are prepared to dispense with hiring labour completely if a machine can do the job and give them higher profits. The very fact of technological change and higher labour productivity means higher joblessness and this is added to when the State misguidedly cuts back on development spending in the name of fiscal discipline. Between 1993-4 and 2004-5 the National Sample Survey (NSS) data showed that unemployment for both men and women had risen in both rural and in urban India. With the Mahatma Gandhi National Rural Employment Guarantee Scheme (MGNREGS) being implemented it was expected that the rural unemployment situation would improve. In India as a whole, the recent 66th Round, 2009-10 Employment and Unemployment Survey, of the NSS shows a rise in rural unemployment rates with a much steeper rise for women compared to men.

Table 1: Rural Unemployment Rates 1993-4 and 2009-10

RURAL MALES


Weekly Daily Usual

Status Status Status
1993-94 30 56 20
2009-10 32 64 19
RURAL FEMALES


Weekly Daily Usual

Status status Status
1993-94 30 56 14
2009-10 37 80 24

Source: NSS 66th Round, 2009-10 Key Indicators of Employment and Unemployment in India
Note: Unemployment rates are the number of persons/days unemployed per thousand persons/days of labour force, namely employed plus unemployed. Usual (principal) status is a measure of chronic unemployment since the reference period is one year while the shorter reference period for weekly and daily status give correspondingly higher rates of unemployed days.

ADVERSE CHANGES

There are problems with obtaining the rate of growth of employment by applying the participation rates of the NSS to the Census population totals, as is usually done. The NSS samples households and asks questions to households alone while the population includes additionally lakhs of unemployed families migrating in search of work, and people in non-household institutions. Still if this method is used in the absence of data permitting anything better, we see a collapse of employment growth in recent years as a previous article in the July 31, 2011 issue of People’s Democracy has established, particularly in rural India. While between 1999-2000 and 2004-05 rural employment is estimated to have grown at 2.2 per cent annually, in the period 2004-5 to 2009-10 it grew at only 0.42 per cent annually. Given the impact of global recession since 2008 combined with inadequate revival of public spending, the outcome is not surprising and would have been even worse without the MGNREGS which has helped in the states where it has been implemented properly.

The significance of the rise in rural unemployment and the lack of concern with it, has to be understood in the context of the fallacious official view that it does not really matter if people are unable to find work within the primary sector because in any case they should be moving out into more productive occupations outside agriculture. Development has always meant a fall in the share of the population dependent on agriculture and a rise in the share drawing their income from manufacturing and services and India will follow the same route, or so it is claimed. This argument is also presented to justify the displacement of peasant producers from the land through processes of primitive accumulation such as land acquisition by the State for setting up SEZs or for handing over to the corporate sector. The argument is logically unsound since countries with large labour reserves like India and China can never solve their employment problem without active measures to support peasant production and follow labour intensive growth strategies, which are anathema to capitalists. In today’s advanced countries the problem of unemployment owing to technical change and the inability of capitalism to provide rational labour-absorption strategies, was historically ‘solved’ through a process of massive grabbing by Europeans of land and resources from indigenous peoples mainly in the Americas, and large-scale out-migration of their own displaced workers – 50 million Europeans migrated in the century after 1821 in one of the greatest land-grabs in history. Needless to say quite apart from the ethics of such a solution, it is not open to our country today.

To think complacently that displaced peasants will automatically find livelihoods elsewhere within our economy is a mistaken idea. This dismal employment situation is the result of a combination of expenditure-contracting fiscal policies in the neo-liberal era and technological change. In the first four decades after Independence however growth was spurred by large-scale public spending under the Plans and was much more socially broad based. The State followed expansionary fiscal policies spending a great deal on rural development projects and on building up a manufacturing base in the public sector. The NSS data showed that employment was growing much faster than the labour force hence unemployment was declining – this is the main reason that land acquisition for development did not face the bitter resistance it does today. This is not to say that there were no problems – there was distress. But those whose land was acquired could on the whole be absorbed into other jobs, mainly as wage paid labour.

Since economic reforms started two decades ago, the general job situation has become much worse. Retrenchment of employees in the public utilities, large reductions in development spending and privatisation all contributed to job loss. The Indian State cut back sharply on development spending and the results are there to see from successive National Sample Survey studies – a sharp reduction in material growth indicators, a rise in unemployment for male and female workers both rural and urban. The net change in employment between 1993 and 2009-10 therefore has been adverse as the table shows, and would have been even worse if the MGNREGS had not been implemented. The actual employment loss is greater than the figures show as people losing regular jobs have to get by somehow with petty low-productivity activities and report themselves as being ‘self-employed’.


In such a situation of disappearing job alternatives, the rural producer with a bit of land will naturally cling to it and will resist any attempt at dispossession. That bit of land is security against unemployment and destitution. No matter if the neo-liberal attack on agriculture combined with exposure to global price volatility, has caused acute agrarian distress and made farming so unviable especially in the case of many export crops, that lakhs of farmers have been driven to suicide owing to indebtedness. It is highly significant that farmers and rural communities are struggling against land acquisition because it means that from passive forms of protest – suicide – they have turned at last to active forms of resistance. A decade ago this author, when drawing attention to the agrarian crisis long brewing in the countryside, was told that if things were actually that bad then peasants themselves would be protesting which they were not. No one can put forward such an argument for ignoring agrarian distress now. Peasants are slow to move, but when they do start moving then no force can hold them back.


*****

Utsa Patnaik, കടപ്പാട് : പീപ്പിൾസ് ഡെമോക്രസി

Thursday, September 16, 2010

പൊതുജനാരോഗ്യവും ഗ്രാമീണ ഇന്ത്യയും

'ലോകത്തെ അമ്മമാരുടെ അവസ്ഥ' എന്ന പേരില്‍ 2010 മെയ് മാസം പ്രസിദ്ധീകൃതമായ ഗ്ളോബല്‍ റിപ്പോര്‍ട്ട് വിവിധ രാജ്യങ്ങളിലെ സ്ത്രീകളുടെ ആരോഗ്യനിലയെക്കുറിച്ച്, പ്രത്യേകിച്ച് അമ്മമാരുടെ ആരോഗ്യത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു സാമാന്യചിത്രം നമുക്കുനല്‍കുന്നുണ്ട്. ഇടത്തരം സാമ്പത്തിക സ്ഥിതിയുള്ള എഴുപത്തേഴ് രാജ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനത്തില്‍ ഇന്ത്യയുടെ സ്ഥാനം ഏതാണ്ട് തീരെത്താഴെ, എഴുപത്തിമൂന്നായിട്ടാണ് കാണുന്നത്. ഏറ്റവും നല്ല ആരോഗ്യസംവിധാനങ്ങളുള്ള രാജ്യമായി ക്യൂബ മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്നു. നമ്മുടെ അയല്‍രാജ്യങ്ങളായ ചൈന 18-ാം സ്ഥാനത്തും ശ്രീലങ്ക 40-ാം സ്ഥാനത്തും നമ്മേക്കാളൊക്കെ മുന്നിലും. നേരത്തേയുള്ള സൂചികയില്‍ വിശപ്പിന്റെയും പോഷകാഹാരക്കുറവിന്റെയും കാര്യത്തില്‍ ഇന്ത്യയുടെ സ്ഥാനം തീരെ മോശപ്പെട്ട രാജ്യങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിലായിരുന്നു; ലോകത്തേറ്റവും കൂടുതല്‍ പോഷകാഹാരക്കുറവുള്ള ജനങ്ങള്‍ വസിക്കുന്ന നാടെന്ന നിലയില്‍. രാജ്യത്ത് സമഗ്രമായ വളര്‍ച്ചയുണ്ടായിട്ടുണ്ടെന്ന അവകാശവാദത്തെ ഈ സ്ഥിതി വിവരക്കണക്കുകള്‍ വസ്തുതകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ തള്ളിക്കളയുകയാണ്. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഇന്ന് രാജ്യത്തെ ആരോഗ്യച്ചെലവുകള്‍ 1990ല്‍ പുത്തന്‍ സാമ്പത്തികനയം തുടങ്ങുന്ന കാലത്തേക്കാള്‍ കുറവായിട്ടാണ് കാണുന്നത്. അതായത് ജിഡിപിയുടെ ഒരു ശതമാനത്തേക്കാളും താഴെ!

ഔഷധങ്ങളും ഡോക്ടര്‍മാരും രോഗങ്ങളും മാത്രമല്ല ആരോഗ്യമെന്നതില്‍ വരുന്നത്. ശുദ്ധമായ കുടിവെള്ളം ലഭ്യമാക്കല്‍, ശുചിത്വസംവിധാനങ്ങളൊരുക്കല്‍, മാലിന്യമുക്തമായ അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിക്കല്‍ തുടങ്ങിയവയ്ക്കും തുല്യ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. പോഷകക്കുറവും വിശപ്പും വ്യാപകമായി അലട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ എങ്ങനെയാണ് ആരോഗ്യമുള്ള ഒരു ജനതയുണ്ടാകുന്നത്? സര്‍ക്കാരിന്റെ ഗോഡൌണുകളില്‍ 40 ലക്ഷം ടണ്‍ ഭക്ഷ്യധാന്യങ്ങള്‍ പുഴുത്തുനശിക്കുന്ന ഭാരതത്തില്‍ ലോകത്തേറ്റവും കൂടുതല്‍ വിശന്നുവലയുന്നവരും പോഷകാഹാരം കിട്ടാത്തവരും ഉണ്ടെന്നുള്ളത് ലജ്ജാകരമായ വസ്തുതയത്രേ. വ്യാപകമായ ഒരു പൊതുവിതരണ സമ്പ്രദായത്തിലൂടെ സബ്സിഡി കൊടുത്തുകൊണ്ട് കിലോഗ്രാമിന് രണ്ടു രൂപാ നിരക്കില്‍ ഭക്ഷ്യധാന്യങ്ങള്‍ വിതരണം ചെയ്യുന്ന ഒരേര്‍പ്പാടുണ്ടാക്കാന്‍ കേന്ദ്രം ഇനിയും മടിച്ചുനില്‍ക്കുന്നതുകൊണ്ടാണിതു സംഭവിക്കുന്നത്. ഇന്ത്യയില്‍ തൊഴിലെടുക്കുന്നവരില്‍ തൊണ്ണൂറുശതമാനവും സ്ഥിരവരുമാനമില്ലാത്ത അസംഘടിത മേഖലയിലാണ് പണിയെടുക്കുന്നത്. ഈ ഒറ്റക്കാരണത്താല്‍ത്തന്നെ ഗവണ്‍മെന്റ് ജീവസന്ധാരണത്തിനത്യന്താപേക്ഷിതമായ അളവിലെങ്കിലും ഭക്ഷ്യധാന്യങ്ങള്‍ ഇക്കൂട്ടര്‍ക്ക് ഉറപ്പാക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഒരാള്‍ക്ക് നല്ല രീതിയില്‍ ഭക്ഷണം ലഭിച്ചാല്‍ അയാള്‍ സാധാരണഗതിയില്‍ രോഗബാധയ്ക്കടിപ്പെട്ട് കിടക്കേണ്ടുന്ന അവസ്ഥ ഉണ്ടാകില്ലല്ലോ. അതുപോലെതന്നെ ശുദ്ധമായ കുടിവെള്ളമില്ലായ്മയും ശുചിത്വസൌകര്യങ്ങളുടെ അഭാവവും പലതരം അസുഖങ്ങള്‍ക്കും ഉദരസംബന്ധമായ രോഗങ്ങള്‍ക്കും കാരണമാകുന്നുണ്ട്. പഞ്ചായത്തുകള്‍ക്ക് വിഭവങ്ങള്‍ കുറവാണെങ്കിലും ഇത്തരം കാര്യങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍ഗണനനല്‍കി പണംചെലവാക്കിയാല്‍ ആരോഗ്യരംഗത്ത് നിര്‍ണായകമായ പുരോഗതി കൈവരുത്തുവാന്‍ സാധിക്കും. തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള വനിതാ പ്രതിനിധികള്‍ക്ക് വനിതകളെയും കുട്ടികളെയും സാരമായി ബാധിക്കുന്ന ഇത്തരം വികസനപരമായ കാര്യങ്ങളില്‍ വളരെയേറെ ചെയ്യാന്‍ കഴിയും. സ്ത്രീകള്‍ നേതൃത്വം കൊടുക്കുന്ന പല പഞ്ചായത്തുകള്‍ക്കും ശുദ്ധ ജലമെത്തിക്കുന്നതിനും ശുചിത്വസംവിധാനങ്ങള്‍മെച്ചപ്പെടുത്തുന്നതിനുമായുള്ള പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ നടത്തിയതിന്റെ പേരില്‍ അവാര്‍ഡുകള്‍ നേടാനായിട്ടുണ്ട്. ഞാന്‍ അടുത്തകാലത്ത് വിവിധ സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ ആദിവാസി സങ്കേതങ്ങള്‍ സന്ദര്‍ശിച്ചപ്പോള്‍ അവിടെയെല്ലാം ശുദ്ധജലത്തിന്റെ അപര്യാപ്തതമൂലം ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങളുണ്ടാകുന്നതായി എന്റെ ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെട്ടിരുന്നു. വെള്ളം കൊണ്ടുവരുന്നതിനായി സ്ത്രീകള്‍ക്ക് വളരെ ദൂരം നടന്നുപോകേണ്ട അവസ്ഥയുണ്ട്. എന്നാല്‍ ഇക്കാര്യത്തില്‍ വേണ്ട നടപടികളെടുപ്പിക്കുന്നതിന് പഞ്ചായത്തിനെ പ്രേരിപ്പിക്കാന്‍ സ്ത്രീകള്‍ക്കുകഴിയുന്നില്ല എന്നതാണ് ദു:ഖകരമായ വസ്തുത. പട്ടികജാതിക്കാര്‍ക്കും പട്ടികവര്‍ഗക്കാര്‍ക്കുമെതിരായ കടുത്ത വിവേചനം ഇന്നും രാജ്യത്തിന്റെ പല ഭാഗത്തുമുള്ള ഗ്രാമങ്ങളില്‍ നിലനില്‍ക്കുന്നു. പുരോഗമനപ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ ഇടപെട്ട് ഇത്തരം സാമൂഹികവിവേചനങ്ങള്‍ അവസാനിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഇന്ന് കുടുംബങ്ങള്‍ കടത്തിലേക്കുനീങ്ങുന്നതിന് ഏറ്റവും പ്രധാനമായ കാരണം കുടുംബാംഗങ്ങളെ ബാധിക്കുന്ന രോഗങ്ങള്‍തന്നെയാണ്. ആരോഗ്യസംബന്ധമായ കാര്യങ്ങള്‍ക്ക് കൂടുതല്‍ പണം ചെലവഴിക്കേണ്ടിവരുന്നതുകൊണ്ടാണ് പലകുടുംബങ്ങളും ദാരിദ്ര്യരേഖയ്ക്കുതാഴെയാകുന്നതെന്ന് ചില ഔദ്യോഗികരേഖകള്‍തന്നെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. ലോകരാജ്യങ്ങളില്‍ കൂടുതല്‍ സ്വകാര്യ മേഖലയ്ക്കടിപ്പെടുകയും കൂടുതല്‍ പണച്ചെലവുവേണ്ടിവരികയും ചെയ്യുന്ന ആരോഗ്യ മേഖല നിലവിലുള്ള രാജ്യങ്ങളിലൊന്നായി ഇന്ത്യ മാറിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പുത്തന്‍ സാമ്പത്തികനയത്തിന്റെതായ കഴിഞ്ഞ രണ്ടു ദശകങ്ങളില്‍ അനിയന്ത്രിതമായ നിലയില്‍ സ്വകാര്യ ആശുപത്രികളും ഡോക്ടര്‍മാര്‍ നടത്തുന്ന ക്ളിനിക്കുകളും വളരെയേറെ വര്‍ദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആരോഗ്യസംരക്ഷണ കാര്യത്തില്‍ സ്വകാര്യമേഖലയ്ക്ക് യാതൊരു നിയന്ത്രണവുമില്ലതാനും. അതേ സമയം ജിഡിപിയുടെ 2-3 ശതമാനം ആരോഗ്യമേഖലയ്ക്ക് വേണ്ടി നീക്കിവെയ്ക്കുമെന്ന് സര്‍ക്കാര്‍ പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഇന്നും ജിഡിപിയുടെ ഒരു ശതമാനത്തിനു താഴെമാത്രമാണ് ചെലവിടുന്നതെന്നുള്ളതാണ് വസ്തുത. അതായത് 1990ല്‍ ജിഡിപിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ചെലവിടുന്നതിനേക്കാള്‍ കുറച്ചുമാത്രം!

'ദേശീയ ആരോഗ്യമിഷന്‍' ഗ്രാമീണ ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങളില്‍ ചിലവയെങ്കിലും പരിഹരിക്കുന്നതിനുതകുന്ന ഒരു സംവിധാനമാണെങ്കിലും കേന്ദ്രഗവണ്‍മെന്റിനുകൂടുതല്‍ താല്‍പര്യം ആരോഗ്യരംഗത്ത് പൊതുമേഖലാ- സ്വകാര്യമേഖലാ സഹകരണം എന്ന പേരില്‍ സ്വകാര്യമേഖലയെ വളര്‍ത്തിക്കൊണ്ടുവരുന്നതിലാണെന്നുകാണാം. സ്വകാര്യമേഖലയ്ക്ക് ഈ പേരില്‍ സര്‍ക്കാര്‍ സഹായം നല്‍കുകയാണ് യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ചെയ്യുന്നത്. ഉദാഹരണമായി പല നഗരങ്ങളിലും 'പഞ്ചനക്ഷത്ര ആശുപത്രികള്‍' സ്വകാര്യ മേഖലയില്‍ നിര്‍മിക്കുന്നതിന് കുറഞ്ഞ നിരക്കില്‍ ഭൂമികൊടുത്തിട്ടുള്ളത് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാനാവും. ദാരിദ്യ്രരേഖയ്ക്കുതാഴെയുള്ള കുറേപ്പേരെ സൌജന്യമായി ചികിത്സിച്ചുകൊള്ളാമെന്ന ചില വാഗ്ദാനങ്ങളൊക്കെ സ്വകാര്യസംരംഭകര്‍ പ്രാവര്‍ത്തികമാക്കാറില്ല എന്നതാണ് അനുഭവം.

ആവശ്യവും യാഥാര്‍ത്ഥ്യവും തമ്മില്‍ പൊരുത്തപ്പെടാതെവരുന്നതാണ് ദേശീയാരോഗ്യമിഷന്റെ പ്രധാന ദൌര്‍ബല്യം; പ്രത്യേകിച്ച് ആരോഗ്യപ്രവര്‍ത്തകരുടെ കാര്യത്തില്‍. ഇപ്പോഴത്തെ വ്യവസ്ഥപ്രകാരം അയ്യായിരം ജനങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു കുടുംബക്ഷേമഉപകേന്ദ്രം എന്ന നിലയ്ക്ക് രാജ്യത്ത് രണ്ടുലക്ഷം സബ്സെന്ററുകളാണാവശ്യം. എന്നാല്‍ ഇപ്പോള്‍ നിലവിലുള്ളതാകട്ടെ 1.45 ലക്ഷം മാത്രവും. പ്രാഥമികാരോഗ്യകേന്ദ്രങ്ങളാകട്ടെ ആവശ്യത്തിനു ജീവനക്കാരില്ലാതെ വെറും കെട്ടിടസൌകര്യത്തിലൊതുങ്ങുന്നു. 23 ശതമാനം പ്രാഥമികാരോഗ്യകേന്ദ്രങ്ങളില്‍ മാത്രമേ സ്ത്രീകളുടെ പ്രസവകാര്യത്തിന് മുഴുവന്‍ സമയസൌകര്യം ലഭ്യമായിട്ടുള്ളൂ. അമ്പതുശതമാനം പിഎച്ച്സികളിലും ലേബര്‍റൂം തന്നെയില്ല. സാമൂഹിക ആരോഗ്യസേവനത്തിന് ഇടംനല്‍കുന്നു എന്നതാണ് ദേശീയ ആരോഗ്യമിഷന്റെ പ്രവര്‍ത്തനത്തിലെ ഒരു പ്രധാന പ്രത്യേകതയായി കണക്കാക്കുന്നത്. പക്ഷേ പ്രയോഗത്തില്‍ അതിന്റെ ലക്ഷ്യത്തിനനുസൃതമായി പ്രവര്‍ത്തനം നടക്കുന്നില്ല എന്നതാണ് വാസ്തവം. ജോലി ഭാരം മുഴുവന്‍ 'ആശാ' (അക്രഡിറ്റഡ് സോഷ്യല്‍ ഹെല്‍ത്ത് ആക്റ്റിവിസ്റ്)മാരുടെ തലയില്‍കെട്ടിവെയ്ക്കുന്ന രീതിയാണുള്ളത്. ഗ്രാമവാസികളെയും ആരോഗ്യവകുപ്പിനേയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന കണ്ണികളായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നതിനാണ് 'ആശാ' മാരെക്കൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. വീടുകള്‍ കയറിയിറങ്ങി അവര്‍ക്കുചെയ്യാനുള്ള പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളുടെ ഒരു നീണ്ട പട്ടികതന്നെയുണ്ട്. ഫലത്തില്‍ 'ആശാ' പ്രവര്‍ത്തക പലപ്പോഴും സൌജന്യമായിത്തന്നെ പലസേവനങ്ങളും ചെയ്യേണ്ടിവരുന്നു. ഇപ്രകാരം കേന്ദ്രഗവണ്‍മെന്റ് ഏഴുലക്ഷം 'ആശാ' പ്രവര്‍ത്തകരുടെ സൌജന്യ സേവനം ഉപയോഗപ്പെടുത്തി രാജ്യത്തെ ആരോഗ്യവകുപ്പിന്റെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകാനാണുദ്ദേശിക്കുന്നത്. ഗ്രാമീണ മേഖലയില്‍ സ്ത്രീകള്‍ക്കു ലഭിക്കേണ്ട തൊഴിലവസരങ്ങളാണ് ഇതിലൂടെ കേന്ദ്രസര്‍ക്കാര്‍ നഷ്ടമാക്കുന്നത് എന്ന യാഥാര്‍ത്ഥ്യം നാം കാണാതിരുന്നുകൂട. 'ജനനീ സുരക്ഷായോജന' തുടങ്ങിയവയ്ക്കു ലഭിക്കുന്ന തുച്ഛമായ ഇന്‍സെന്റീവിനു പുറമേ 'ആശാ' പ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്ക് ഒരു നിശ്ചിത പ്രതിഫലം കിട്ടുക എന്നത് ഒരു പ്രധാന ആവശ്യമാണ്. താരതമ്യേന, ഈ ശോച്യാവസ്ഥയില്‍പ്പോലും കേരളം ഇന്ത്യയിലെ മറ്റുസംസ്ഥാനങ്ങള്‍ക്ക് മാതൃകയായിട്ടാണ് നില്‍ക്കുന്നത്. മാതൃമരണനിരക്ക്, ശിശുമരണനിരക്ക്, ജനനനിരക്ക്, മരണനിരക്ക് തുടങ്ങിയ ആരോഗ്യസൂചകങ്ങളില്‍ കേരളത്തിലെ സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകള്‍ ലോകത്തെ മികച്ച വികസിത രാജ്യങ്ങളോടു കിടപിടിക്കത്തക്ക നിലയിലുള്ളതാണ്. തീര്‍ച്ചയായും കേരളത്തിലെ ആരോഗ്യരംഗത്തെ നേട്ടങ്ങളില്‍ നമുക്കഭിമാനിക്കാം. അതോടൊപ്പം ഈ രംഗം കൂടുതല്‍ മെച്ചപ്പെടുത്തുന്നതിന് കഴിയുന്നത്ര ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്.

കേരള മോഡലില്‍ നിന്നുള്ള പ്രധാന പാഠങ്ങളില്‍ ഒന്ന് അധികാരവികേന്ദ്രീകരണവും പഞ്ചായത്തുകള്‍ക്ക് നല്‍കിയിട്ടുള്ള പ്രധാനസ്ഥാനവുമാണ്. ആരോഗ്യരംഗത്തെ വിവിധവശങ്ങളെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതിന് ഭൌതികസാഹചര്യങ്ങളെ മാത്രമല്ല കുടിവെള്ളലഭ്യത, ശുചീകരണ സൌകര്യങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളെത്തന്നെ മെച്ചപ്പെടുത്തുന്ന കാര്യത്തിലും പഞ്ചായത്തുകള്‍ കാര്യമായി ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്. 'കുടുംബശ്രീ' പ്രസ്ഥാനവും മാതൃകാപരമായ മറ്റു അയല്‍പക്ക കൂട്ടായ്മകളും ഓരോ കുടുംബത്തിന്റെയും ആവശ്യങ്ങളും പ്രശ്നങ്ങളും കണ്ടെത്തുന്നതിനും അവ അനുയോജ്യമായ രീതിയില്‍ പരിഹരിക്കുന്നതിനും ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. വേണ്ട തരത്തിലുള്ള വിവരശേഖരണത്തിലൂടെ ഓരോ കുടുംബത്തിന്റെയും ആവശ്യങ്ങള്‍ കണ്ടെത്തുന്നതിനുള്ള ഈ ഹൃദയസ്പൃക്കായ സമീപനം ഗ്രാമത്തിലെ ഏറ്റവും ദരിദ്രവിഭാഗങ്ങള്‍ക്ക് പ്രത്യേകപ്രയോജനം ചെയ്യുന്ന സാമൂഹ്യസുരക്ഷാസംവിധാനം രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിനുള്ള ഒരു പ്രധാന ഘടകമാണ്.

മറ്റു പല സംസ്ഥാനങ്ങളിലും വിവിധ മാര്‍ഗങ്ങളിലൂടെ സ്വകാര്യമേഖലയ്ക്ക് ആനുകൂല്യങ്ങള്‍ നല്‍കുമ്പോള്‍ അതില്‍ നിന്നു വ്യത്യസ്തമായി ആരോഗ്യരംഗത്ത് സര്‍ക്കാര്‍ സംവിധാനത്തിന് പ്രാമുഖ്യം നല്‍കി പരിപോഷിപ്പിക്കുന്നു എന്നത് കേരളം നല്‍കുന്ന മറ്റൊരു പാഠമാണ്.

ആരോഗ്യസംബന്ധവും പൌരബോധസംബന്ധവുമായ അറിവ് ജനങ്ങളിലേക്ക് പകര്‍ന്നുകൊണ്ട് കഴിയുന്നത്ര ജനങ്ങളെയും ജനവിഭാഗങ്ങളെയും പങ്കെടുപ്പിക്കുന്ന ആരോഗ്യസംവിധാനങ്ങളാണ് ലോകത്ത് വിജയം നേടിയിട്ടുള്ളത്.

ഈ സാഹചര്യത്തില്‍ കേരളത്തിന് മറ്റൊരു കാര്യത്തില്‍ രാജ്യത്തിനാകെ മാതൃകകാട്ടാനാവും. ഇന്നു ജനങ്ങളുടെ ഒരു പ്രധാനപ്രശ്നം രോഗികള്‍ക്ക് വിലകൂടിയ മരുന്നുകള്‍ വാങ്ങുന്നതിനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. നിര്‍ഭാഗ്യവശാല്‍ വലിയ മരുന്നുകമ്പനികളും ഒരുപറ്റം രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കന്മാരും സര്‍ക്കാര്‍ ഉദ്യോഗസ്ഥന്മാരും ഡോക്ടര്‍മാരും ചേര്‍ന്നുള്ള ഒരവിശുദ്ധകൂട്ടുകെട്ടാണ് സാധാരണക്കാരന് വാങ്ങാന്‍ കഴിയാത്ത വിലക്കൂടുതലുള്ള മരുന്നുകളുടെ പ്രചാരകരായിട്ടുള്ളത്. എന്നാല്‍ ഇതിനുപകരം ഉപയോഗിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന വിലകുറഞ്ഞ മരുന്നുകളും നമ്മുടെ രാജ്യത്ത് ലഭ്യമാണ്. അങ്ങനെ വിലകൂടിയ മരുന്നിന്റെ അതേഗുണമുള്ള വിലകുറഞ്ഞ മരുന്നുകള്‍ (generic drugs) നമ്മുടെ സര്‍ക്കാര്‍ ആശുപത്രികളില്‍ വാങ്ങണമെന്നത് ഒരു നയമായി കേന്ദ്രഗവണ്‍മെന്റ് ഇപ്പോള്‍ അംഗീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. എല്ലാ മരുന്നുകളുടെയും വില കുറയ്ക്കണം എന്ന ആവശ്യം ഉന്നയിക്കുന്നതോടൊപ്പം സാധാരണ ജനങ്ങള്‍ക്കുവാങ്ങാന്‍ കഴിയുന്ന മേല്‍സൂചിപ്പിച്ചതരം മരുന്നുകളെ (generic drugs) പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന ഒരു മാതൃകകാട്ടാന്‍ കേരളത്തിനുകഴിയണം.

*
വൃന്ദാ കാരാട്ട് (പരിഭാഷ: മുഹമ്മ രവീന്ദ്രനാഥ്) കടപ്പാട്: ചിന്ത വാരിക 17-09-2010

Sunday, May 16, 2010

How to be an 'eligible suicide'

Kafka might have envied the script. In Delhi, Union Agriculture Minister Sharad Pawar informed the Rajya Sabha on May 7 that there had been just six farmers' suicides in Vidarbha since January. The same day, same time in Maharashtra, Chief Minister Ashok Chavan said that figure was 343. That is, 57 times greater than Mr. Pawar's count. Mr. Chavan was speaking in Vidarbha. Mr. Pawar's numbers came in a written reply to a question in Parliament. Both stories were reported by the Press Trust of India (PTI). All in a day's work.

Confused? Try this: Five days earlier, Minister of State for Agriculture K.V. Thomas pitched his count at 23 suicides in Vidarbha since January. In the same week — in the same Rajya Sabha. And Mr. Thomas said his source was “the government of Maharashtra.” Whose chief minister says the number is 343. Meanwhile, before Mr. Pawar gave the figure of 'only six' in four months, the government's Vasantrao Naik Farmers' Self Reliance Mission in Vidarbha put the number at 62 for just January alone.

Can estimates of farm suicides — all of them official — vary by over 5,500 per cent? (Mr. Chavan's is that much higher than Mr. Pawar's). But it doesn't end there. Maharashtra Revenue Minister Narayan Rane informed the State Assembly in April that there have been 5,574 suicides in Vidarbha since 2006. But Parliament is told only six have occurred since January this year. Mr. Rane's count for the whole state since 2006 is 7,786 farm suicides. That is more than double Mr. Pawar's new count of 3,450 for the whole country in the last three years.

That's odd — 3,450 for the whole country? In three years? The National Crime Records Bureau puts the number in the last three years at nearly 50,000. That is for 2006, 2007 and 2008 (the last year for which data are available). And the NCRB is the only source for farm suicide data at the national level. Its data also show us that nearly 200,000 farmers have killed themselves between 1997 and 2008. So whose numbers are being fed to Parliament? And how come we have so many wildly varying counts? That too when there is only one body with authentic data. And why does this happen mostly with Maharashtra?

Because Maharashtra's numbers are the worst in the country. This state has seen 41,404 farmers' suicides since 1997. Of these, 12,493 have occurred in 2006-08. So the pressure to cover up is greater here than anywhere else.

The concern was never about the farmer. Till the Prime Minister's 2006 Vidarbha visit, the state's top ministers had never been to a distress-hit village on this issue. Most have still not visited a single suicide-hit farm household. They cared little for what people thought of them. But they did fear the displeasure of their own high command in New Delhi — by then alarmed at the rising suicide numbers. So they began massaging the figures.

First, this meant attaching an impossible number of indicators to identify a farm suicide. As early as June 2005, people in Malwagad, Yavatmal were mocking the process when we arrived there after the suicide of Digambar Agose. “Now we can't even commit suicide in peace,” laughed one of Agose's neighbours with graveyard humour. “Not without reading those forms the officials have created to see we get it right.” Another pointed out: “There are some 40 clauses on their inquiry list. All these must apply.” In short, if you must kill yourself, get it right. Make sure you adhere to the pro forma. Then your family is ‘eligible' for compensation.

Hundreds of people were dropped from the farm suicide lists on the ground that they were not farmers. “There's no land in their names,” officials asserted. On the ground, this meant most women farmers taking their lives were excluded. As also, many eldest sons who actually ran the farm while the land remained in their aged fathers' names. The lists also shut out many dalit and adivasi peasants — whose title to land is seldom clear.

And yet the numbers kept mounting. The reporting of the issue was hurting where it mattered: in Delhi. So how to bring down the count? Ambitious bureaucrats stepped forward to create new categories. 'Eligible' and 'ineligible' suicides. Only the former would be counted as “farm suicides.” An official document set this trend in 2006.

It created a table with many new columns. With each of these, the numbers fell. How? After the total or farm suicides, came a new group: “Family members' suicides.” This means family members on the farm killing themselves are not counted as farmers. That helped skim down the figure still more. Next, an “Investigated Cases” column that saw numbers plummet further. The final column was truly novel — “Eligible Suicides.” That is, those the government deems worthy of compensation. And so, for 2005, the suicides column that begins at 2,425 ends with 273. (Less than 12 per cent of the total). This amputated figure becomes the official farm suicides count. And a ‘decline' is established.

And so the coming of ‘non-genuine suicides.' This did not mean the man was any less dead. Or that he had not killed himself. It meant the government could not accept his death had been driven by debt and distress. (Even though quite a few suicide notes cited precisely those reasons.) Committees were set up in the crisis districts to check if the suicides were ‘genuine.' These bodies soon ran berserk, often declaring every single suicide in a month to be ‘non-genuine.' Their hatchet job means that very few families suffering a breadwinner's suicide get any compensation from government.

And that's how it's still done. Mr. Rane's reply to a question in the state assembly lists thousands of ‘ineligible suicides' over four years.

The problem of the NCRB's data however, remains. These are not in their hands to fudge. Sure, over time, even the NCRB's data will be corrupted by the fiddles at the ground level. But it is the here and now of politics that matters. The only way to get around this is to simply ignore the NCRB. So the Minister's written reply in Parliament makes no mention of it. You can see the change from the past.

NCRB data was precisely what he cited in 2007 when confirming there had been nearly 1.5 lakh farm suicides between 1997 and 2005. Replying to Starred Question No. 238 in the Rajya Sabha (Nov. 30, 2007), Mr. Pawar's numbers tallied to the last digit with those reported in The Hindu (Nov.12-17) two weeks earlier. The Hindu's reports were based on the comprehensive study of official data on farm suicides by Professor K. Nagaraj, then with the Madras Institute of Development Studies. The data analysed by him were from the NCRB. It publishes these in its Accidental Deaths and Suicides in India (ADSI) report each year. A part of the Union Ministry of Home Affairs, the NCRB is the only body that exists, which tracks suicides of all categories across the country.

Following Dr. Nagaraj's study, The Hindu updated the farm suicide figures each year, drawing from the latest NCRB reports. (All these reports are available on their website. For instance, the 2008 data in the category of “Self Employed (Farming / Agriculture)” counts farmers' suicides for that year as 16,196. (Check it yourselves on http://ncrb.nic.in/ADSI2008/table-2.11.pdf ). But in Mr. Pawar's Rajya Sabha reply this May, that figure is 1,237 (no source cited. At least not in the PTI report). To date, neither central nor state government has ever contradicted the NCRB-based figures of Dr. Nagaraj and The Hindu. They're too busy contradicting their own.
Pressure to fudge

Simply put, governments are doing the same things they do with poverty estimates. With BPL counts, APL numbers, ration cards and so on. With farm suicides — real human deaths are involved. The pressure to fudge gets more acute with public revulsion over the plight of farmers.

Yet, the 2011 Census could make things look a lot worse. It will tell us how many farmers there really are now in each state. In states like Maharashtra, they are likely to be far fewer than they were in 2001. (The 2001 Census showed that 8 million people had quit farming since 1991). Till today, all the Farm Suicide Rates (suicides per 100,000 farmers) worked out by Dr. Nagaraj are based on 2001 figures. The FSR for Maharashtra, for instance, is 29.9. That could look a lot worse — and the suicides far more intense — when the new Census figures on farmers are out. But the fiddles and fudging will go on.

*
P. Sainath
കടപ്പാട്: ഹിന്ദു ദിനപ്പത്രം
ലിങ്ക്

Tuesday, April 27, 2010

ജാതികള്‍ ഇല്ലൈയടി പാപ്പാ!!

ക ഥ പോ ലെ ജീവിതം

'എന്ത നിമിടവും നാന്‍ കെല്ലപ്പെടലാം. പഞ്ചായത്ത് പ്രസിഡന്റ് പദവി മുടിയുംപോത് നടക്കലാം, ഇല്ലൈ അതുക്ക് മുന്നാലെയേ..... എനക്ക് അതില്‍ പയമില്ലെ, ഉങ്കളിടം ശൊല്ലണം എന്ററ് തോന്നിച്ച് അതിനാലെ താന്‍ ഇന്ത മനു' (ഏത് നിമിഷവും ഞാന്‍ കൊല്ലപ്പെടാം. പഞ്ചായത്ത് പ്രസിഡന്റ്സ്ഥാനം അവസാനിക്കുമ്പോഴാവാം, അല്ലെങ്കില്‍ അതിനുമുമ്പ് സംഭവിക്കാം. എനിക്കതില്‍ ഭയമില്ല, ഇത് താങ്കളോട് പറയണമെന്നുതോന്നി അതിനാണ് ഈ പരാതി).

മധുര ജില്ലാ പൊലീസ് സൂപ്രണ്ടിനു നല്‍കിയ പരാതിയിലാണ് ഇങ്ങനെയുള്ളത്. മരണം മുന്നിലും പിന്നിലും നിഴല്‍പോലെ പിന്തുടരുന്ന കീരിപ്പട്ടി പഞ്ചായത്ത് പ്രസിഡന്റ് ബാല്‍സ്വാമിയുടേതാണ് പരാതി. എസ് പിക്കും കലക്ടര്‍ക്കും അതു നല്‍കാന്‍ ദിവസങ്ങള്‍ നടക്കേണ്ടിവന്നു. ദളിത് പഞ്ചായത്ത് പ്രസിഡന്റായതിനാല്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും പുച്ഛവും അവഗണനയും. പരാതിപ്പെടാതെ പറ്റില്ലല്ലോ. ബാല്‍സ്വാമിയെ വെട്ടിവീഴ്ത്താന്‍ സവര്‍ണരുടെ വടിവാളുകള്‍ അവസരം കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ട്.

ബാല്‍സ്വാമി ചെയ്ത കുറ്റം പഞ്ചായത്ത് തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ സിപിഐ എം പിന്തുണയോടെ പ്രസിഡന്റായി തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു എന്നതുമാത്രം. നീതിയും നിയമവും സവര്‍ണന്റെ ഇംഗിതത്തിനും താല്‍പ്പര്യങ്ങള്‍ക്കും വഴങ്ങുന്ന ദ്രാവിഡനാട്ടില്‍ ഇത് കൊടും കുറ്റമാണ്.

സവര്‍ണരുടെ എതിര്‍പ്പും കൊലവിളിയും കാരണം 1995 മുതല്‍ 2005 വരെ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് നടത്താന്‍ കഴിയാതിരുന്ന പഞ്ചായത്തുകളാണ് കീരിപ്പട്ടി, നാട്ടാര്‍മംഗലം, പാപ്പാപ്പട്ടി, കൊട്ടകച്ചിയേന്തല്‍. തമിഴ്നാട്ടില്‍ പഞ്ചായത്ത് പ്രസിഡന്റിനെ നേരിട്ടാണ് തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്. ഈ നാലിടത്തും പ്രസിഡന്റ്സ്ഥാനം ദളിത്സംവരണമാണ്.

തങ്ങള്‍ക്ക് ആധിപത്യമുള്ള പ്രദേശത്ത് ദളിതുകള്‍ പഞ്ചായത്ത് പ്രസിഡന്റാവുന്നത് അക്ഷന്തവ്യമായ കുറ്റമായി സവര്‍ണര്‍ പ്രഖ്യാപിച്ചു. പത്രിക സമര്‍പ്പിച്ചവര്‍ വീടെത്തും മുമ്പ് കൊല്ലപ്പെട്ടു. ഇങ്ങനെ ശുക്കനടക്കം ഒമ്പതു പേര്‍. ഇവര്‍ക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യസ്തൂപവും ജനങ്ങള്‍ നിര്‍മിച്ചിട്ടുണ്ട്.

2005ല്‍ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് നടന്നു. പത്രിക നല്‍കിയിരുന്നത് സവര്‍ണരുടെ വീട്ടുജോലിക്കാരായിരുന്നു. തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ജയിച്ചുവെന്ന അറിയിപ്പ് വന്നതും എല്ലാവരും രാജിവെച്ചു. തുടര്‍ന്നാണ് 2006ലെ തെരഞ്ഞെടുപ്പ്. കീരീപ്പട്ടിയില്‍ സിപിഐ എം പിന്തുണയോടെ ബാല്‍സ്വാമി എതിരില്ലാതെ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. ഡിഎംകെ പിന്തുണയോടെ നാട്ടാര്‍മംഗലത്ത് ഗണേശനും പാപ്പാപ്പട്ടിയില്‍ പെരിയകറുപ്പനും കൊട്ടകച്ചിയേന്തലില്‍ കറുപ്പനും.

കീരിപ്പട്ടിയില്‍ ആറംഗ ഭരണസമിതിയില്‍ ബാല്‍സ്വാമി മാത്രം സിപിഐ എം. മറ്റുള്ളവരെല്ലാം വിവിധ പാര്‍ടിക്കാരായ സവര്‍ണര്‍. ഭരണസ്തംഭനം അവിടംമുതല്‍ തുടങ്ങി. സര്‍ക്കാര്‍ പഞ്ചായത്തിന് വികസനത്തിന് ഫണ്ടു നല്‍കാതെയായി. ദ്രാവിഡ പാര്‍ടികള്‍ക്ക് സവര്‍ണരുടെ പിന്തുണയാണ് വലുത്. അവര്‍ ദളിതരെ അവഗണിച്ചു. ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍പോലും പ്രസിഡന്റിന് വിലകല്‍പ്പിച്ചില്ല. അവഗണിക്കപ്പെട്ട നിലയിലും സിപിഐ എമ്മിന്റെ നയവും വികസന സ്വപ്നവും ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച് ബാല്‍സ്വാമി മുന്നോട്ടുനടന്നു.ഒരടി മുന്നോട്ടു നടന്നാല്‍ പത്തടി പിറകോട്ടു വലിച്ചിടാന്‍ സവര്‍ണര്‍ വടിവാളുകളുമായി നടക്കുന്നു.

ഊണിലും ഉറക്കിലും മരണം സവര്‍ണന്റെ രൂപത്തില്‍ വിടാതെ പിന്തുടരുന്നു. എപ്പോള്‍ മരിക്കും എന്നു മാത്രമെ ബാല്‍സ്വമിക്ക് നിശ്ചയമില്ലാതുള്ളു. എന്നിട്ടും ഭരണം നടത്താന്‍ ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ സമ്മതിക്കുന്നില്ലെന്ന് കലക്ടര്‍ക്ക് പരാതി നല്‍കി. 2007ല്‍ പണി പൂര്‍ത്തിയാക്കിയ കുളിമുറിയും കക്കൂസുമടങ്ങിയ കോംപ്ളക്സ് ഉദ്ഘാടനം ചെയ്യാന്‍ സമ്മതിക്കുന്നില്ല. വൈദ്യുതി കണക്ഷനും നല്‍കുന്നില്ല. മറ്റ് വികസനപദ്ധതികളും തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നു. സിപിഐ എം ഡിഎംകെ മുന്നണിയിലല്ലാത്തതിനാല്‍ കലക്ടറില്‍നിന്ന് അനുകൂലനടപടി ഉണ്ടായില്ല.

അയിത്തത്തിനും അനാചാരങ്ങള്‍ക്കുമെതിരെ പോരാടിയ രാമസ്വാമിനായ്ക്കരുടെയും 'ജാതികള്‍ ഇല്ലൈയടി പാപ്പാ' എന്നു പാടിയ സുബ്രമണ്യഭാരതിയുടെയും നാട്ടില്‍ തുടരുന്ന അയിത്തത്തിന്റെ ഇരയാണ് ബാല്‍സ്വാമി. തമിഴ്നാട്ടില്‍നിന്നു കേള്‍ക്കുന്ന ദളിത്പീഡനത്തിന് കയ്യുംകണക്കുമില്ല. മധുര ജില്ലയിലെ ഉത്തപുരത്തും കോയമ്പത്തൂരിലും സവര്‍ണര്‍ നിര്‍മിച്ച അയിത്തമതില്‍ സിപിഐ എം നേതൃത്വത്തിലുള്ള അണ്‍ടച്ചബിലിറ്റി ഇറാഡിക്കേഷന്‍ ഫ്രണ്ടിന്റെ പ്രക്ഷോഭത്തിന്റെ ഫലമായാണ് പൊളിച്ചുമാറ്റിയത്. 10,000 ത്തിലധികം ഗ്രാമങ്ങളില്‍ അയിത്തവും അനാചാരവും നിലനില്‍ക്കുന്നതായി സിപിഐ എം നടത്തിയ സര്‍വേയില്‍ കണ്ടെത്തിയിരുന്നു.

തമിഴ് സംസ്കാരമനുസരിച്ച് ജനിച്ചാലും പ്രായമായി മരിച്ചാലും പാട്ടും നൃത്തവും ഉണ്ടാവും. അതിന് ദളിതന്‍ വേണം. എന്നാലവനെ പൊതുനിരത്തില്‍ നടക്കാന്‍ അനുവദിക്കില്ല. വീടിനകത്ത് കയറ്റില്ല. ശവം മറവുചെയ്യാന്‍ ഭൂമിയും നല്‍കില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് മുര്‍പോക്ക് എഴുത്താളര്‍സംഘത്തിന്റെ സജീവ പ്രവര്‍ത്തകനും ഗായകനുമായ തിരുവുടയാന്‍ ഇങ്ങനെ പാടിയത്.' നായും നരിയും നടക്കിറ വഴിയില്‍ നാങ്ക നടന്താ തപ്പാടാ' ( നായും കുറുക്കനും നടക്കുന്ന വഴിയില്‍ ഞങ്ങള്‍ നടന്നാല്‍ തെറ്റാണോ?) എന്ന്.

ഷര്‍ട്ടിടാന്‍ പാടില്ല. അതും ഇസ്തിരിയിട്ടതായാല്‍ മര്‍ദനം ഉറപ്പ്. ചെരിപ്പ് തയ്ച്ച് സവര്‍ണന് നല്‍കുന്ന ദളിതന് അതിടാന്‍ അവകാശമില്ല. ക്ഷേത്രങ്ങളിലും അയിത്തം കല്‍പ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ആരാധനസ്വാതന്ത്യ്രം വേണമെന്നാവശ്യപ്പെട്ട് എട്ട് ക്ഷേത്രങ്ങളിലാണ് സിപിഐ എം നേതൃത്വത്തില്‍ സമരം നടത്തി വിജയിച്ചത്.

ഈ അവസ്ഥയിലാണ് മരണത്തെ കൂടെ കൊണ്ടുനടന്ന് ബാല്‍സ്വാമി പ്രക്ഷോഭകാരിയാവുന്നത്. പ്രസിഡന്റ് എന്ന നിലയില്‍ പഞ്ചായത്തില്‍ പോകുന്നതും വരുന്നതും തോക്കേന്തിയ പൊലിസന്റെ അകമ്പടിയോടെ. അതും സുരക്ഷിതമല്ല ്. ഡിഎംകെ ഭരണത്തില്‍ പൊലീസില്‍നിന്ന് നീതി ലഭിക്കുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്ക വയ്യ. ഭാര്യ രാജമ്മാളും മക്കളായ ജയകുമാറും ജയഭാരതിയും അമ്മയും മൂന്ന് സഹോദരിമാരും അവരുടെ മക്കളുമടങ്ങുന്ന കുടുംബത്തില്‍ ഏതു നിമിഷവും മരണം കടന്നുവരാമെന്ന് ബാല്‍സ്വാമി പറയുന്നു. എന്തായാലും സിപിഐ എം കൊടിയുമായി മുന്നോട്ടുതന്നെയെന്ന് പോരാളിയുടെ ഉറച്ച ശബ്ദം.

ബാല്‍സ്വാമി ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന കാഥാപാത്രമാണ്. 'ഇത് വേറ് ഇതിഹാസം' എന്ന തമിഴ് ഡോക്യുസിനിമയിലെ നായകന്‍. വെറും നായകനല്ല. തോക്കേന്തിയ രണ്ടു പൊലീസുകാരുടെ അകമ്പടിയോടെ പഞ്ചായത്ത് ഭരിക്കാനെത്തുന്ന പ്രസിഡന്റ്. മുര്‍പോക്ക് എഴുത്താളര്‍സംഘം നിര്‍മിച്ച് ജെ മാധവരാജ് സംവിധാനം ചെയ്ത ഡോക്യുസിനിമയാണ് 'ഇത് വേറ് ഇതിഹാസം'(ഇതു വേറെ ചരിത്രം). ഇതിഹാസം കഥാപാത്രവും കഥാപാത്രം ഇതിഹാസവുമാവുകയാണിവിടെ.

*
ഇ എന്‍ അജയകുമാര്‍ കടപ്പാട്: ദേശാഭിമാനി വാരാന്തപ്പതിപ്പ്

അയിത്തഗ്രാമം സമരം അറസ്റ്റ്

Thursday, November 12, 2009

വിദര്‍ഭയുടെ വിലാപങ്ങള്‍

വിദര്‍ഭ എക്സ്പ്രസ് നാഗ്പുരിലെത്താന്‍ ഒന്നര മണിക്കൂറേയുള്ളൂ. രാവിലെ ഒമ്പതുമണിക്ക് തന്നെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തെത്തും. മുംബൈ ഛത്രപതി ശിവജി ടെര്‍മിനസില്‍ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട് വിദര്‍ഭ മേഖലയുടെ മാറിലൂടെയാണ് വണ്ടി നീങ്ങുന്നത്. റെയില്‍പ്പാളത്തിന് ഇരുവശങ്ങളിലുമുള്ള ആര്യവേപ്പുമരങ്ങളെ തഴുകിയെത്തുന്ന കാറ്റിന് കരിഞ്ഞ മനുഷ്യമാംസത്തിന്റെ ഗന്ധമാണോ. ആറായിരത്തിലേറെ കര്‍ഷകരുടെ ചിത എരിഞ്ഞുതീര്‍ന്ന വിദര്‍ഭയിലെ വാടിയ പരുത്തിപ്പാടങ്ങള്‍ മഴകൊതിക്കുമ്പോള്‍ പെയ്തുവീഴുന്ന എന്‍ഡോസള്‍ഫാന്റെ അമ്ളമഴയുടെ ഗാഢഗന്ധമോ. ഉറക്കച്ചടവില്‍ ചിന്തകള്‍ അടുക്കും ചിട്ടയുമില്ലാതെ അലയുകയാണ്. പാന്‍ട്രികാര്‍ ഇല്ലാത്ത തീവണ്ടിയെ ശപിച്ച് രാത്രി ഏതോ പ്ളാറ്റ്ഫോമില്‍ നിന്ന് വാങ്ങിത്തിന്ന രണ്ട് വടാപാവിന്റെയും ചായയുടെയും ഊര്‍ജം എപ്പോഴേ തീര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വിശപ്പാവാം ചിന്തകളെ കുഴച്ചു മറിച്ചത്.

തിരക്കു കുറഞ്ഞ സാമാന്യം വലിയ ഒരു സ്റ്റേഷനിലാണിപ്പോള്‍ വണ്ടി. ഇറങ്ങി നോക്കിയപ്പോള്‍ വലിയ ബോഡില്‍ ഹിന്ദിയിലും മറാഠിയിലും ഇംഗ്ളീഷിലും എഴുതിവച്ചിരിക്കുന്നു-വര്‍ധ. ഇന്ത്യയുടെ ഹൃദയം ഗ്രാമങ്ങളിലാണെന്ന് പ്രഘോഷിച്ച ഗാന്ധിജിയുടെ സേവാഗ്രാമം ഇവിടെയാണ്. സേവാഗ്രാം ആശ്രമം തുടങ്ങിയ മെഡലിന്‍ സ്ലേഡ് എന്ന മീരാബെന്നിന്റെ ഓര്‍മകള്‍ ഇപ്പോഴുമിവിടെയുണ്ടാവുമോ? നര്‍സി മേഹ്ത എഴുതിയ, ഗാന്ധിജിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട വൈഷ്ണവജനതോ തേനേ കഹിയേ എന്ന ഭജന്‍ ലതാമങ്കേഷ്കറിന്റെയോ പണ്ഡിറ്റ് ജസ്രാജിന്റെയോ ശബ്ദത്തില്‍ ഇപ്പോഴും ഇവിടെ ഒഴുകിപ്പരക്കുന്നുണ്ടാവുമോ? പോര്‍ബന്തര്‍ എന്ന ഗുജറാത്ത് ഗ്രാമം ഇപ്പോഴും കള്ളവാറ്റുകാരുടെയും കവര്‍ച്ചക്കാരുടെയും പിടിയിലാണെന്ന പത്രവാര്‍ത്തയാണ് വര്‍ധ സ്റ്റേഷനില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സിലേക്ക് തിക്കിത്തിരക്കി വന്നത്. വിദര്‍ഭയില്‍ ആത്മഹത്യയുടെ തീവ്രത കൂടിയ ജില്ലകളിലൊന്നാണ് വര്‍ധ. രാഹുല്‍ഗാന്ധി ബജറ്റ് പ്രസംഗത്തില്‍ പരാമര്‍ശിച്ച കലാവതിയുടെ ഗ്രാമവും വര്‍ധ ജില്ലയില്‍ തന്നെ.

സര്‍വരുടെയും ഉദയം സ്വപ്നം കണ്ട ഗാന്ധിജി ഇപ്പോഴുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കില്‍ വിദര്‍ഭയിലെ ഗ്രാമങ്ങളിലെ വറുതിക്ക് കാരണക്കാരായ ശിഷ്യന്മാരുടെ മൂര്‍ധാവില്‍ ഊന്നുവടികൊണ്ട് പ്രഹരിക്കുമായിരുന്നുവെന്ന് സഹയാത്രികനായ റെയില്‍വെ ജീവനക്കാരന്‍ മറാഠിയില്‍ പറഞ്ഞ ഫലിതം ഒരു ചൂടുചായക്കൊപ്പം ആസ്വദിച്ചു. തമിഴുപോലെ ഇമ്പവും ഒഴുക്കുമേറിയ ഭാഷയാണ് മറാഠി. തെറി വിളിക്കാന്‍ ഇത്രയും നല്ല ഭാഷ വേറെയില്ലെന്നാണ് കേള്‍വി. ഫലിതപ്രിയരാണ് മഹാരാഷ്ട്രക്കാര്‍. മുംബൈയിലെ ലോക്കല്‍ട്രെയിനുകളിലെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന തിരക്കുകളിലും ഉല്ലാസവാന്മാരായി തമാശപറഞ്ഞ് പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നവരാണ് ഏറെയും.

ഹ്രസ്വമായ ഒരുറക്കത്തിനുകൂടി സമയമുണ്ട്. വായിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ ഉറങ്ങി. നാഗ്പുര്‍ എത്താനിനി അധികമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് ആരോ തട്ടിയുണര്‍ത്തി. വലതുവശത്തേക്കുള്ള ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തേക്കു നോക്കിയപ്പോള്‍ ഒരു മഹാസൌധം തലയുയര്‍ത്തി നില്‍ക്കുന്നു. വിശാലമായ വളപ്പില്‍ പരന്നു കിടക്കുന്ന ആ കെട്ടിടം വിദര്‍ഭ ക്രിക്കറ്റ് അസോസിയേഷന്റെ പുതിയ സ്റ്റേഡിയമാണ്. വഴിയില്‍ അല്‍പ്പം മുമ്പ് കണ്ട കര്‍ഷകരുടെ ചെറ്റക്കുടിലുകളില്‍ നിന്ന് ആഡംബരപൂര്‍ണമായ ഈ ക്രിക്കറ്റ് സ്റ്റേഡിയത്തിലേക്ക് എത്ര കുറച്ച് ദൂരമേയുള്ളൂ. മുംബൈ പട്ടണത്തില്‍ മലബാര്‍ ഹില്‍സില്‍ അള്‍ടാമൌണ്ട് റോഡില്‍ റിലയന്‍സ് ഉടമ മുകേഷ് അംബാനി തന്റെ കുടുംബത്തിന് താമസിക്കാന്‍ പണിത ഇരുപത്തേഴ് നിലയുള്ള, മൂന്ന് ഹെലിപാഡുകളുള്ള ആന്റിലിയ റസിഡന്‍സി എന്ന കൊട്ടാരവും തൊട്ടു താഴെ വലിയ വെള്ളക്കുഴലിനുള്ളില്‍ ടാര്‍പോളിന്‍ മറകെട്ടിയ വീടുകളും തമ്മിലുള്ള ദൂരം പോലെ തീരെ കുറവ്.

നനഞ്ഞ പഴന്തുണിപോലെയായിരിക്കുന്നു നാഗ്പുര്‍ നഗരം. ആര്‍ എസ് എസ് ആസ്ഥാനമവിടെയുണ്ടെങ്കിലും സംഘപരിവാറിന്റെ മാതൃസംഘടനക്ക് ഒരു സ്വാധീനവുമില്ല നഗരത്തില്‍. കാല്‍ ലക്ഷത്തിലേറെപ്പേര്‍ തൊഴിലെടുത്തിരുന്ന എംപ്രസ്, മോഡല്‍ എന്നീ മില്ലുകളില്‍ ഒരു കാലത്ത് ശക്തമായിരുന്ന തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ തന്നെയാവണം നഗരത്തില്‍ ആര്‍എസ്എസ് വ്യാപനം തടഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവുക. ഇന്ന് ഈ രണ്ടു മില്ലുകളുടെയും അസ്ഥികൂടങ്ങളാണവിടെയുള്ളത്. വളപ്പുകള്‍ കാടുമൂടിയ ശവപ്പറമ്പുപോലെ. ബ്രിട്ടീഷ് രാജ്ഞിക്കുപോലും പ്രിയപ്പെട്ട പരുത്തി വസ്ത്രങ്ങള്‍ നെയ്തു നല്‍കിയ ഈ മില്ലുകള്‍ ജാംഷെഡ്ജി ടാറ്റയുടെ ഉടമസ്ഥതയിലായിരുന്നു. പിന്നീട് മഹാരാഷ്ട്ര സ്റ്റേറ്റ് ടെക്സ്റ്റയില്‍സ് കോര്‍പറേഷനും എന്‍ടിസിയും ഏറ്റെടുത്തെങ്കിലും പൊതുമേഖലയെ തകര്‍ക്കുകയെന്ന കോണ്‍ഗ്രസ്, ശിവസേന സര്‍ക്കാരുകളുടെ നയം ഈ മില്ലുകളെ നാമാവശേഷമാക്കി. ആറു വര്‍ഷം മുമ്പ് രണ്ട് സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും ചിറകറ്റു. ഇന്ന് റിയല്‍ എസ്റ്റേറ്റു മാഫിയയുടെ പിടയിലാണ് ഈ വന്‍കിട സ്ഥാപനങ്ങള്‍. എംപ്രസ് മില്ലിന്റെ സ്ഥാനത്ത് വമ്പന്‍ ബഹുരാഷ്ട്ര കമ്പനികളുടെ റിട്ടെയ്ല്‍ ഔട്ട്ലെറ്റുകളും ഫ്ളാറ്റുകളും കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന വേഗത്തില്‍ ഉയര്‍ന്നുവരികയാണ്. വിദര്‍ഭ മേഖലയിലെ പരുത്തികൃഷിയുടെ നാശവും ഈ മില്ലുകളെ തളര്‍ത്തിയതില്‍ സുപ്രധാന പങ്കുവഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. ലോകവ്യാപാരസംഘടനയുമായി ഇന്ത്യ കരാറൊപ്പിട്ടതില്‍ പിന്നെ ഇന്ത്യന്‍ വിപണിയില്‍ കുറഞ്ഞ വിലയ്ക്കുള്ള അമേരിക്കന്‍ പരുത്തി വ്യാപകമായിരുന്നു. ആഭ്യന്തര ഉല്‍പ്പന്നങ്ങള്‍ക്ക് വിലയിടിഞ്ഞത് ഈ പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ തകര്‍ച്ചക്ക് ആക്കം കൂട്ടി. ഈ ഫാക്ടറികളില്‍ ചെങ്കൊടിയേന്തി തൊഴിലാളികളെ സംഘടിപ്പിച്ച ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്‍ പിന്നീട് ഈസ്റ്റ് നാഗ്പുര്‍ മണ്ഡലത്തില്‍ നിന്ന് നിയമസഭയിലേക്ക് ജയിച്ചുകയറിയിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോഴത്തെ സിപിഐ ജനറല്‍ സെക്രട്ടറി എ ബി ബര്‍ദന്‍.

നാഗ്പുര്‍ ഒരു കാലത്ത് സമൃദ്ധമായിരുന്നുവെന്ന് ഇപ്പോഴത്തെ കോട്ടണ്‍ മാര്‍ക്കറ്റ് കണ്ടാലറിയാം. കോട്ടണ്‍മാര്‍ക്കറ്റ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന സുഭാഷ് മാര്‍ഗിന് രണ്ടു വശത്തുമായാണ് രണ്ടു വന്‍കിട തുണിമില്ലുകളുടെ അവശിഷ്ടങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴുള്ളത്. ഈ മാര്‍ക്കറ്റിന് സമീപത്തുള്ള ഒക്ട്രോയ് നികുതി പിരിക്കുന്ന കെട്ടിടം അവസ്ഥ കണ്ടാലറിയാം ഒരു കാലത്ത് കോടികളാണ് ഇവിടെ കൈമറിഞ്ഞിരുന്നതെന്ന്.

സുഭാഷ് റോഡിലെ സിപിഐ എം ഓഫീസ് തേടി കൂടുതല്‍ അലയേണ്ടി വന്നില്ല. മുംബൈയില്‍ സിപിഐ എം നേതാക്കള്‍ നമ്പര്‍തരുമ്പോള്‍ ഓഫീസിന്റെ പേര് എകെ ഗോപാലന്‍ ഭവന്‍ ആണെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. ലാല്‍ഝണ്ഡാവാലകളുടെ (ചെങ്കൊടിക്കാരുടെ) ഓഫീസ് അന്വേഷിച്ചാല്‍ മതിയെന്നായിരുന്നു സിപിഐ എം നാഗ്പുര്‍ ജില്ലാ സെക്രട്ടറിയറ്റ് അംഗം അരുണ്‍ലാട്കര്‍ ഫോണില്‍ പറഞ്ഞിരുന്നത്. മൂന്നു നിലയുള്ള കെട്ടിടം. ഓഫീസിന്റെ ഉമ്മറത്ത് സ്ഥാപിച്ച ചിത്രത്തില്‍ ചെങ്കൊടിയുടെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ എകെജി പുഞ്ചിരി തൂകുന്നു. ഇതുപോലുള്ള പാര്‍ടി ഓഫീസുകള്‍ കേരളത്തിന് പുറത്ത് അധികം കാണാറില്ല. രാജസ്ഥാനിലെ സിക്കര്‍ ജില്ലയിലുണ്ട് നാഗ്പുരിലെ എകെജി ഭവനോളം വലിയ ഒരു ഓഫീസ്. ഉത്തരേന്ത്യയിലെ ദീര്‍ഘമായ തീവണ്ടിയാത്രയിലെവിടെയെങ്കിലും ചെങ്കൊടിയേന്തി സമരം നടത്തുന്നവരെ കണ്ടാല്‍ അടുത്ത സ്റ്റേഷനില്‍ ചാടിയിറങ്ങി സമരഭൂമിയിലേക്ക് കുതിച്ചെത്തിയിരുന്ന എകെജിയുടെ കഥ ഡല്‍ഹിയിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹപ്രവര്‍ത്തകര്‍ പറഞ്ഞു കേട്ടറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. എകെജിയുടെ സമരവീര്യം ഈ നഗരവും അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും, തീര്‍ച്ച.

വിദര്‍ഭ മേഖലയില്‍ പതിനൊന്ന് ജില്ലകളാണ്. നാഗ്പുര്‍, യവത്മാല്‍, ഭണ്ഡാര, ഗോണ്ടിയ, ഗഡ്ചിരോളി, ചന്ദ്രാപുര്‍, അമരാവതി, വാഷിം, അകോല, വര്‍ധ, ബുല്‍ധാന എന്നിവ. മേഖലയുടെ കേന്ദ്രമായി കണക്കാക്കുന്നത് നാഗ്പുരിനെ. ഇതില്‍ യവത്മാല്‍, അമരാവതി, വാഷിം, അകോല, വര്‍ധ, ബുല്‍ധാന ജില്ലകളിലാണ് വ്യാപകമായി പരുത്തി കൃഷി ചെയ്യുന്നത്. യവത്മാലിലാണ് ആത്മഹത്യ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ റിപ്പോര്‍ട് ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. ഈ മേഖലയോട് ചേര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന മറാഠ്വാഡ മേഖലയിലെ ചില ജില്ലകളിലും പരുത്തിക്കൃഷിയുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ആത്മഹത്യകളും. വിദര്‍ഭയിലെ ആത്മഹത്യകളുടെ ആധിക്യത്തില്‍ മറാഠ്വാഡയിലെ ആത്മഹത്യകള്‍ കൂടുതലായി അറിയുന്നില്ലെന്ന് മാത്രം.

ആയിരം വര്‍ഷത്തിലേറെയായി പരുത്തിക്കൃഷി ചെയ്യുന്ന വിദര്‍ഭയിലെ കറുത്ത മണ്ണ് നനയണമെങ്കില്‍ മഴ തന്നെ പെയ്യണം. പ്രദേശത്തിന്റെ സമ്പദ്ഘടനയുടെ നട്ടെല്ലായ പരുത്തിക്കൃഷിക്ക് ആവശ്യമായ ജലസേചന സൌകര്യങ്ങളൊരുക്കാന്‍ ഇതുവരെ ഒരു സര്‍ക്കാരും തയ്യാറായിട്ടില്ലെന്നതാണ് സത്യം. പരുത്തിക്കൃഷിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വ്യവസായങ്ങള്‍ കാര്യമായി ഈ പ്രദേശങ്ങളിലില്ല. വ്യവസായ വികസനത്തിനുവേണ്ട ഒരു നടപടിയും സര്‍ക്കാരുകളുടെ ഭാഗത്തു നിന്നുമുണ്ടായിട്ടില്ല. മഹാരാഷ്ട്രയിലെ മഹാരഥന്മാരായ രാഷ്ട്രീയക്കാരില്‍ ഒരാള്‍ പോലും വിദര്‍ഭ മേഖലയില്‍ നിന്നില്ലെന്നതും ഈ പ്രദേശത്തിന്റെ പിന്നോക്കാവസ്ഥക്ക് കാരണമായിട്ടുണ്ടാവാം. വിദര്‍ഭയിലെയും മറാഠ്വാഡയിലെയും പരുത്തി പടിഞ്ഞാറന്‍ മഹാരാഷ്ട്രയിലെ കരിമ്പിനോട് തോറ്റുപോവുന്നതിന്റെ പിന്നിലെ രസതന്ത്രവും ഇതുതന്നെ. പടിഞ്ഞാറന്‍ മഹാരാഷ്ട്രയിലെ കരിമ്പുലോബിയുടെ അമരത്തുണ്ട് പലവട്ടം മുഖ്യമന്ത്രിയും യുപിഎ സര്‍ക്കാരില്‍ രണ്ടാംവട്ടം കേന്ദ്രകൃഷിമന്ത്രിയായ ശരദ്പവാര്‍. മുന്‍മുഖ്യമന്ത്രിമാരായ സുശീല്‍കുമാര്‍ ഷിന്‍ഡെ, വിലാസ്റാവു ദേശ്മുഖ്, കേന്ദ്രമന്ത്രിയായിരുന്ന സുരേഷ് കല്‍മാഡി, മുന്‍ ഉപമുഖ്യമന്ത്രി ഛഗന്‍ ഭുജ്ബല്‍ അഭയ്രാജ് നിംബാള്‍കര്‍, ആര്‍ ആര്‍ പാട്ടീല്‍ എന്നിവരൊക്കെയും പടിഞ്ഞാറന്‍ മഹാരാഷ്ട്രക്കാര്‍ തന്നെ. പടിഞ്ഞാറന്‍ മഹാരാഷ്ട്ര കഴിഞ്ഞാല്‍ രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ ആധിപത്യം കൊങ്കണ്‍ മേഖലയ്ക്കാണ്. ബാല്‍ താക്കറെ, നാരായണ്‍ റാണെ, മനോഹര്‍ ജോഷി തുടങ്ങിയ നേതാക്കളൊക്കെ കൊങ്കണില്‍ നിന്നുള്ളവര്‍. കോണ്‍ഗ്രസിന്റെയും എന്‍സിപിയുടെയും ശിവസേനയുടെയും ഈ നേതാക്കളൊന്നും വിദര്‍ഭയെ കാര്യമായി പരിഗണിച്ചില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, കൃഷിയുടെ കോര്‍പറേറ്റ്വല്‍ക്കരണമെന്ന പരീക്ഷണത്തിന് വിദര്‍ഭയിലെയും മഹാരാഷ്ട്രയിലെയും കര്‍ഷകരെ ഗിനിപ്പന്നികളാക്കാന്‍ മുന്നില്‍ നിന്നവരും ഇവര്‍ തന്നെ. അന്തകവിത്തുകളുടെ കുത്തകയായ മോണ്‍സാന്റോയുടെയും ബഹുരാഷ്ട്ര കീടനാശിനി കമ്പനികളുടെയും ബ്രാന്‍ഡ് അംബാസഡര്‍മാരാവാന്‍ ഇവരൊക്കെ ഒരുപോലെ മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

വിദര്‍ഭയുടെ ചരിത്രവും ഭൂമിശാസ്ത്രവും അറിയാന്‍ വിദര്‍ഭ ജന്‍ ആന്ദോളന്‍ സമിതി അധ്യക്ഷന്‍ കിഷോര്‍ തിവാരിയുമായി സംസാരിക്കുകയാണ് ഉചിതമെന്ന് വിദര്‍ഭയുടെയും വയനാടിന്റെയും പ്രതിസന്ധി ലോകത്തെ അറിയിച്ച മഗ്സാസെ അവാഡ് ജേതാവും ഹിന്ദു പത്രത്തിന്റെ ഗ്രാമകാര്യ എഡിറ്ററുമായ പി സായ്നാഥ് നിര്‍ദേശിച്ചിരുന്നു. സിപിഐ എം ജില്ലാ സെക്രട്ടറിയറ്റംഗം അരുണ്‍ ലാട്കറിന്റെ സുഹൃത്താണ് തിവാരി. തിവാരിയുമായി സംസാരിച്ച് അഭിമുഖത്തിന് സമയം ഉറപ്പിച്ചു തരുന്നതിനിടയ്ക്ക് ലാട്കര്‍ പരുത്തി കര്‍ഷകര്‍ നേരിടുന്ന പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്കു പിന്നിലെ രാഷ്ട്രീയത്തെക്കുറിച്ച് ചെറുതായൊന്നു വിശദീകരിച്ചു. ആഗോളവല്‍ക്കരണനയങ്ങളും ലോകവ്യാപാര സംഘടനയുടെ കഴുത്തറപ്പന്‍ നിലപാടുകളുമാണ് ഈ മേഖലയെ തകര്‍ത്തതെന്ന് പാര്‍ടി ക്ളാസെടുക്കുന്ന ഗൌരവത്തോടെ അദ്ദേഹം വിശദീകരിച്ചു. ഒപ്പം കാര്‍ഷികോല്‍പ്പന്നങ്ങളുടെ വിലത്തകര്‍ച്ചയും ഭക്ഷ്യവസ്തുക്കളുടെ വിലയക്കയറ്റവും പ്രതിപാദിക്കുന്ന അതീവ ലളിതമായ ഒരു കണക്കും. നവഉദാര സാമ്പത്തിക നയങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയ കാലത്ത് അതായത് 1992ല്‍ പരുത്തി ക്വിന്റലിന് 1600 രൂപയായിരുന്നു. 2009ല്‍ 2200 രൂപയായി. പതിനേഴ് വര്‍ഷത്തിലുണ്ടായത് അറുനൂറു രൂപയുടെ വര്‍ധന. എന്നാല്‍, 1992ല്‍ കിലോയ്ക്ക് നാലര രൂപയുണ്ടായിരുന്ന ഗോതമ്പിന് ഇന്നത്തെ വില 23 രൂപ. കാര്‍ഷികോല്‍പ്പന്നത്തിന് നാമമാത്രമായി മാത്രം വിലകൂടിയപ്പോള്‍ ഭക്ഷ്യോല്‍പ്പന്നങ്ങളുടെ വിലവര്‍ധന അഞ്ചിരട്ടി.

മഹാരാഷ്ട്രയിലെ സര്‍ക്കാരുകളുടെ നയരൂപീകരണം എക്കാലത്തും കരിമ്പുകൃഷിക്കുവേണ്ടിയായിരുന്നു, പരുത്തികൃഷിക്കുവേണ്ടിയായിരുന്നില്ല. പടിഞ്ഞാറന്‍ മഹാരാഷ്ട്രയിലെ കോണ്‍ഗ്രസ്-എന്‍സിപി-ശിവസേന-ബിജെപി നേതാക്കളിലേറെയും പഞ്ചസാരമില്ലുകളുടെ ഉടമകളോ കരിമ്പുലോബിയിലെ ഉന്നതരുടെ ബിനാമികളോ ആണ്. എന്നാല്‍, സ്വതന്ത്രവ്യാപാരം പടിഞ്ഞാറന്‍ മഹാരാഷ്ട്രയിലെ സമ്പന്നമായ കരിമ്പുമേഖലയെക്കൂടി തകര്‍ക്കുന്ന സ്ഥിതിവിശേഷമാണ് സൃഷ്ടിക്കാന്‍ പോകുന്നത്. പഞ്ചസാര ഇളവുകളോടെ ഇറക്കുമതി ചെയ്യാന്‍ അനുമതി നല്‍കിയ കേന്ദ്രസര്‍ക്കാരിന്റെ തീരുമാനം ഇരിക്കുന്ന കൊമ്പ് മുറിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണ്. കൊക്കകോള, പെപ്സി തുടങ്ങിയ ശീതളപാനീയ കുത്തകകളെ സന്തോഷിപ്പിക്കാന്‍ വേണ്ടി കൈക്കൊണ്ട ഈ തീരുമാനത്തോടെ ഇന്ത്യന്‍ പഞ്ചസാരയുടെ വില തകരാന്‍ ഇടയാക്കുമെന്ന് ഈ നേതാക്കള്‍ക്കറിയാം. താല്‍ക്കാലിക ലാഭത്തിനുവേണ്ടി ഒരു ജനതയെയാകെ ഒറ്റിക്കൊടുക്കുകയാണ് മഹാരാഷ്ട്രയില്‍ നിന്നുള്ള നേതാക്കള്‍.

വിദര്‍ഭയെക്കുറിച്ചുള്ള സഞ്ചരിക്കുന്ന എന്‍സൈക്ളോപിഡിയയാണ് കിഷോര്‍ തിവാരിയെന്ന പി സായ്നാഥിന്റെ അഭിപ്രായം മനസ്സിലിട്ടാണ് നാഗ്പുര്‍ പട്ടണത്തിന്റെ വടക്കേ അറ്റത്തുള്ള ത്രിശരണ്‍ നഗറിലേക്ക് നീങ്ങിയത്. സായ്നാഥിന്റെ നിര്‍ദേശ പ്രകാരം വന്നയാളാണെന്നതുകൊണ്ടുതന്നെ തിവാരി സംസാരിക്കാന്‍ ഏറെ ഉത്സുകനായിരുന്നു. കേരളവും വിദര്‍ഭയും തമ്മിലുള്ള താരതമ്യം തിവാരിയുടെ സംഭാഷണത്തിലുടനീളം നിറഞ്ഞുനിന്നു. വിദര്‍ഭയില്‍ സംഭവിക്കുന്നത് കേരളത്തില്‍ സംഭവിക്കാത്തത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന സ്വന്തം ചോദ്യത്തിന് തിവാരി തന്നെ ഉത്തരം പറഞ്ഞു:

"കേരളത്തില്‍ സാമൂഹ്യബോധവും ചടുലമായ രാഷ്ട്രീയ ബോധവുമുള്ള ഒരു ജനതയുണ്ട്. പ്രശ്നങ്ങളോട് നിങ്ങള്‍ എത്ര ക്രിയാത്മകമായാണ് പ്രതികരിക്കുന്നത്. വയനാട്ടിലെ ആത്മഹത്യകള്‍ തടയാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ലേ കേരളത്തിന്. ഇന്ത്യയിലാദ്യമായി കാര്‍ഷിക കടാശ്വാസ കമീഷന്‍ തുടങ്ങി മാതൃക കാട്ടിയവരാണ് നിങ്ങള്‍. ഞങ്ങളുടെ നാട്ടില്‍ എന്താണ് സ്ഥിതി? ആത്മഹത്യകള്‍ ആറായിരവും കടന്ന് മുന്നേറുന്നു. കര്‍ഷകര്‍ക്കൊഴികെ ആര്‍ക്കും അതില്‍ ഉത്കണ്ഠയില്ല''-അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

ഇന്ത്യന്‍ പരുത്തിയുടെ കീര്‍ത്തി മുഗള്‍ സാമ്രാജ്യകാലത്തു തന്നെ കടലുകള്‍ക്കപ്പുറമെത്തിയിരുന്നു. റോമിലേക്കും ഗ്രീസിലേക്കും കയറ്റി അയച്ചിരുന്നു ഇന്ത്യന്‍ പരുത്തിയും വസ്ത്രങ്ങളും. ഈസ്റ്റിന്ത്യാ കമ്പനിയുടെ വരവോടെ ഈ നാണ്യവിളയെ പരമാവധി ചൂഷണം ചെയ്യാനാണ് വൈദേശിക ശക്തികള്‍ ശ്രമിച്ചത്. ഇന്ത്യയില്‍ നിന്ന് മാഞ്ചസ്റ്ററിലേക്കും ലങ്കാഷയറിലേക്കും കടത്തിയ പരുത്തി, പിന്നീട് വിലയേറിയ വസ്ത്രങ്ങളായാണ് തിരിച്ചെത്തിയത്. അത് ഇന്ത്യയിലെ മധ്യവര്‍ഗം വാങ്ങിക്കൂട്ടിയപ്പോള്‍ തടിച്ചുകൊഴുത്തത് ബ്രിട്ടണിലെ തുണിവ്യവസായമായിരുന്നു. ഇന്ത്യന്‍ പരുത്തിക്ക് ബ്രിട്ടണിലുള്ള പ്രിയം അവര്‍ പരമാവധി ചൂഷണം ചെയ്തു. അതേ സമയം ഇന്ത്യന്‍ പരുത്തി തങ്ങളുടെ വിപണി കീഴടക്കുന്നത് തടയാനും സ്വന്തം കര്‍ഷകരെ സംരക്ഷിക്കാനും അവര്‍ ശ്രദ്ധകാട്ടി. ഇന്ത്യന്‍ പരുത്തിക്കര്‍ഷകര്‍ക്ക് കനത്ത നികുതി ചുമത്തിയും നെയ്ത്തുകാരെ ദ്രോഹിച്ചും അവര്‍ മുന്നേറി. ഇതേ പരുത്തി പിന്നീട് ഇന്ത്യന്‍ ദേശീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ സമരമുദ്രകളിലൊന്നായി. വിദേശവസ്ത്ര ബഹിഷ്കരണത്തോടൊപ്പം ചര്‍ക്കയില്‍ നൂല്‍നൂല്‍പ്പ് പ്രചരിപ്പിച്ചും ദേശീയ പ്രസ്ഥാനം കോളനിശക്തികളുടെ അധിനിവേശത്തിനെതിരെ പ്രതിരോധത്തിന്റെ നെടുങ്കോട്ട തീര്‍ത്തു. ഗാന്ധിജി മുപ്പതുകളില്‍ വര്‍ധ കേന്ദ്രമാക്കി പ്രവര്‍ത്തിച്ചതും യാദൃഛികമല്ല.

നവകോളനീകരണത്തിന്റെ നടപ്പുകാലത്ത് നടക്കുന്നതും മറ്റൊന്നുമല്ല. സ്വതന്ത്രവ്യാപാര കരാറിലൂടെ അമേരിക്കന്‍ പരുത്തി ഇന്ത്യന്‍ വിപണിയില്‍ കുമിഞ്ഞു കൂടിയതോടെ ഇന്ത്യന്‍ പരുത്തിയുടെ ആവശ്യം കുത്തനെ ഇടിഞ്ഞു. വന്‍തോതില്‍ സബ്സിഡി ആനുകൂല്യങ്ങള്‍ ലഭിക്കുന്ന അമേരിക്കന്‍ കര്‍ഷകന് തന്റെ പരുത്തി താരിഫ് തടസ്സങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ യഥേഷ്ടം ഇന്ത്യയിലേക്കിറക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞു. ഈ കാലഘട്ടത്തില്‍ തന്നെയാണ് ഇന്ത്യന്‍ കാര്‍ഷികമേഖലയിലുള്ള പൊതുനിക്ഷേപത്തിന്റെ തോത് കുറയ്ക്കാനും കാര്‍ഷിക മേഖലയ്ക്കുള്ള സബ്സിഡി വെട്ടിക്കുറയ്ക്കാനും തുടങ്ങിയത്. സബ്സിഡി ആനുകൂല്യങ്ങള്‍ ഘട്ടം ഘട്ടമായി നഷ്ടപ്പെട്ട കര്‍ഷകന് കൃഷിച്ചെലവ് താങ്ങാനാവാത്ത സ്ഥിതിയിലേക്ക് മാറി. എണ്‍പതുകളുടെ തുടക്കംവരെ സമൃദ്ധി കളിയാടി നിന്ന വിദര്‍ഭയുടെ പഴയ നാളുകളിലേക്ക് കിഷോര്‍ തിവാരിയുടെ ഓര്‍മകള്‍ പിന്മടങ്ങുകയാണ്.

"വിദര്‍ഭയിലെ അറുപതു ശതമാനത്തിലേറെ ഭൂമിയിലും പരുത്തിയാണ്. മുപ്പത് ശതമാനത്തില്‍ താഴെ പ്രദേശങ്ങളില്‍ സോയാബീനും ബാക്കി പയറുവര്‍ഗങ്ങളുമാണ്. പരുത്തിയുടെ ഇടവിളയായാണ് സോയാബീനും പയറുവര്‍ഗങ്ങളും കൃഷി ചെയ്യുന്നത്. ജൂണില്‍ വിത്തിറക്കി ഡിസംബറില്‍ വിളവെടുക്കുന്ന നാലഞ്ചുമാസത്തെ കൃഷിപ്പണിയേ അന്നൊക്കെയുള്ളൂ. ബാക്കിയുള്ള കാലം ഉത്സവാഘോഷങ്ങളുടെ മേളമായിരുന്നു വിദര്‍ഭയില്‍. മൂന്നു മുതല്‍ പത്തുവരെ ഏക്കറില്‍ കൃഷി ചെയ്ത അല്ലലറിയാതെ ജീവിക്കുന്ന ഇടത്തരം കര്‍ഷകരായിരുന്നു അന്ന് വിദര്‍ഭയില്‍. ഒരു സീസണില്‍ പരുത്തിയും സോയാബീനും വിറ്റുകിട്ടുന്ന പണം കൊണ്ട് വര്‍ഷം മുഴുവന്‍ സുഭിക്ഷമായി ജീവിക്കാന്‍ അവര്‍ക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പല ആഘോഷങ്ങള്‍ക്കിടയിലെ നേരമ്പോക്കായിരുന്നു അവര്‍ക്ക് കൃഷി.''

അറുപതുകളില്‍ തുടങ്ങി എഴുപതുകളുടെ മധ്യത്തോടെ ശക്തിപ്രാപിച്ച ഹരിത വിപ്ളവത്തിന്റെ ഭാഗമായുള്ള സങ്കരയിനം വിത്തുകളുടെയും രാസവളത്തിന്റെയും കീടനാശിനിയുടെയും പ്രയോഗം തുടങ്ങിയത് മണ്ണിന്റെ ഘടനക്ക് കാര്യമായ ഹാനിയുണ്ടാക്കിയിരുന്നുവെങ്കിലും അധികവിള കിട്ടിയ കാലമായിരുന്നു. രാജ്യത്തെ ഒന്നേമുക്കാല്‍ കോടി പരുത്തി കര്‍ഷകരും എഴുപതുകളുടെ അവസാനത്തില്‍ ഹരിതവിപ്ളവ പരീക്ഷണത്തില്‍ വിജയം കൊയ്തവരായിരുന്നു.

എണ്‍പതുകളുടെ തുടക്കത്തിലാണ് അമേരിക്കയും ചൈനയും ആഫ്രിക്കന്‍ രാജ്യങ്ങളും അവരുടെ കന്നിമണ്ണില്‍ വര്‍ധിച്ചതോതില്‍ പരുത്തിക്കൃഷി തുടങ്ങിയത്. ഇന്നാടുകളിലെ ചെലവുകുറഞ്ഞ കൃഷിരീതികളോട് ഒരു കാലത്തും പിടിച്ചുനില്‍ക്കാനാവുമായിരുന്നില്ല ഇന്ത്യന്‍ പരുത്തി കര്‍ഷകര്‍ക്ക്. ഇരുപതു വര്‍ഷത്തോളം നീണ്ട ഹരിതവിപ്ളവപരീക്ഷണം തിരിച്ചടിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയതും ഇക്കാലത്താണ്. വളപ്രയോഗത്തിലൂടെ മണ്ണിന്റെ സ്വാഭാവിക ഫലപുഷ്ടി നഷ്ടമായി. പുതിയ തരം ശക്തിയേറിയ കീടങ്ങള്‍ വിളകളെ മുച്ചൂടും നശിപ്പിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. സങ്കരയിനം വിത്തുകള്‍ക്ക് മുമ്പത്തെയത്ര വിളവ് കിട്ടാതിരുന്നതും പരുത്തിച്ചെടികളില്‍ പുതിയ രോഗങ്ങളുടെ വിത്തുമുളച്ചതും കര്‍ഷകരെ അങ്കലാപ്പിലാക്കി. ശക്തമായ കീടനാശിനികളായിരുന്നു ഏക അഭയം. എന്നാല്‍ ഏതു ഘോരവിഷത്തെയും അതിജീവിക്കാനുള്ള കരുത്ത് നേടിയവയായി കീടങ്ങള്‍ മാറി. താങ്ങാനാവാത്ത കൃഷിച്ചെലവ് കര്‍ഷകനെ വലയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങിയകാലമായിരുന്നു അത്.

ഇന്ത്യന്‍ പരുത്തി തകരുമെന്ന ഘട്ടത്തിലാണ് പത്തുവര്‍ഷം മുമ്പ് മോണ്‍സാന്റോ എന്ന കമ്പനി ബിടി പരുത്തിയുമായി രംഗത്തെത്തിയത്. പരുത്തിക്കായയെ നശിപ്പിക്കുന്ന ബോള്‍ വേമിനെ പ്രതിരോധിക്കാനുള്ള ശേഷി ബി ടി വിത്തുകള്‍ക്കുണ്ടാവുമെന്നായിരുന്നു അവകാശവാദം. സര്‍ക്കാര്‍ ഏജന്‍സികള്‍ തന്നെ ഈ വിത്തുകളുടെ പ്രചാരണവുമായി രംഗത്തെത്തി. ഹിന്ദി സിനിമാ നടന്‍ നാനാ പടേക്കറായിരുന്നു പരുത്തികര്‍ഷകന്റെ വേഷമണിഞ്ഞുകൊണ്ട് ഇതിന്റെ പരസ്യങ്ങളില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്.

ഉയര്‍ന്ന വിളവു പ്രതീക്ഷിച്ച് ബി ടി വിത്തുകളില്‍ അഭയം തേടിയവര്‍ക്ക് ഒന്നാം വര്‍ഷം തന്നെ തിരിച്ചടിയേറ്റു. അമേരിക്കന്‍ വയലുകളില്‍ പരാജയപ്പെട്ടതാണ് ബിടി വിത്തുകള്‍ എന്ന സത്യം മറച്ചുവെച്ചുകൊണ്ടാണ് മഹാരാഷ്ട്ര സര്‍ക്കാരിന്റെ മുന്‍കൈയോടെ ഈ വിത്തു പ്രചരിപ്പിച്ചത്. അപ്രതീക്ഷിതമായി എത്തിയ കീടങ്ങള്‍ പരുത്തിക്കായകള്‍ തിന്നു തീര്‍ത്തത് കണ്ണീരോടെയാണ് കര്‍ഷകര്‍ നോക്കി നിന്നത്. കീടങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാന്‍ ബഹുരാഷ്ട്ര കമ്പനികള്‍ തന്നെ മറുമരുന്നുമായി എത്തി. എന്‍ഡോസള്‍ഫാന്‍ അടക്കമുള്ള കൊടുംശക്തിയുള്ള കീടനാശിനികള്‍. പലതിന്റെയും വില ആയിരങ്ങള്‍. കര്‍ഷകര്‍ വായ്പകള്‍ക്കായി പരക്കം പായാന്‍ തുടങ്ങിയത് ഇക്കാലത്താണ്. സഹകരണ സൊസൈറ്റികളില്‍നിന്നും ബാങ്കുകളില്‍ നിന്നും വായ്പ കിട്ടാത്തവര്‍ വട്ടിപ്പലിശക്കാരില്‍ അഭയം തേടി. മുംബൈ പോലുള്ള നഗരങ്ങളില്‍ ചെറുകാറുകള്‍ മടുത്ത സമ്പന്നന് മെഴ്സിഡസ് ബെന്‍സ് വാങ്ങാന്‍ ഒരു ഈടും ആവശ്യമില്ലാതെ നാലുശതമാനം പലിശക്ക് ബാങ്കുകള്‍ ലക്ഷങ്ങള്‍ വാരിക്കോരി വായ്പ നല്‍കുന്ന കാലത്താണ് പത്തും പന്ത്രണ്ടും ശതമാനം പലിശക്ക് കര്‍ഷകര്‍ വായ്പയെടുത്തത്. കിട്ടിയ പണത്തിന് മുഴുവന്‍ വിത്തും വളവും കീടനാശിനിയും വാങ്ങി കൃഷി നടത്തിയ അവര്‍ക്ക് പ്രതീക്ഷിച്ച മേനി വിളകിട്ടാതിരുന്നപ്പോള്‍ വാങ്ങിവച്ച കീടനാശിനി കഴിച്ച് കടവും തിരിച്ചടവുമില്ലാത്ത ലോകത്തേക്ക് യാത്രയാവുകയേ മാര്‍ഗമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

2002 മുതലാണ് ആത്മഹത്യയുടെ തോത് വര്‍ധിക്കുന്നത്. ഇക്കാലത്ത് ഈ പ്രശ്നത്തെ ഗൌരവത്തോടെ സമീപിക്കാന്‍ കോണ്‍ഗ്രസ് സര്‍ക്കാര്‍ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. കാര്‍ഷിക പ്രതിസന്ധി പരിഹരിക്കാന്‍ വിദര്‍ഭയില്‍ ചെലവിട്ട കോടിക്കണക്കിന് രൂപയുടെ പാക്കേജുകളൊന്നും ഫലം കണ്ടതുമില്ല. പാക്കേജുകള്‍ ഏറെയും ബാങ്കുകളുടെയും സഹകരണ സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും നിലനില്‍പ്പിനുവേണ്ടി മാത്രമുള്ളതായിരുന്നു. ആത്മഹത്യ ചെയ്ത കര്‍ഷകരുടെ കുടുംബങ്ങള്‍ക്ക് അന്ത്യോദയ അന്നയോജന പ്രകാരമുള്ള റേഷന്‍ വിഹിതം അനുവദിക്കാമെന്ന് സംസ്ഥാന സര്‍ക്കാര്‍ പറഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കിലും അതിതുവരെ നടപ്പായിട്ടില്ല.

കിഷോര്‍ തിവാരി വിദര്‍ഭയിലെ കര്‍ഷകരുടെ ദൈന്യത്തെക്കുറിച്ച് രോഷത്തോടെയാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. ഞങ്ങള്‍ സംസാരിച്ച ദിവസത്തെ ടൈംസ് ഓഫ് ഇന്ത്യ നാഗ്പുര്‍ എഡിഷനില്‍ വന്ന ഒരു വാര്‍ത്ത അദ്ദേഹം കാണിച്ചു തന്നു. ആത്മഹത്യ ചെയ്തവരുടെ എണ്ണം കുറച്ചു കാണിക്കാന്‍ മുഖ്യമന്ത്രി രേഖാമൂലം നിര്‍ദേശം നല്‍കിയതിനെക്കുറിച്ചുള്ളതായിരുന്നു ഒന്നാം പേജില്‍ വന്ന ആ വാര്‍ത്ത. പല ആത്മഹത്യകള്‍ക്കും കാരണം കാര്‍ഷികപ്രശ്നങ്ങളല്ലെന്നാണ് മുഖ്യമന്ത്രി അശോക് ചവാന്‍ കലക്ടര്‍മാരുടെ യോഗത്തില്‍ വാദിച്ചത്. ഇതിനെതിരെ കാര്യമായ എതിര്‍പ്പൊന്നും പ്രതിപക്ഷ പാര്‍ടികളില്‍ നിന്നുണ്ടായില്ലെന്നതും മഹാരാഷ്ട്ര ചെന്നുപെട്ട ഒരു മഹാദുരന്തത്തിന്റെ സൂചനയാണെന്ന് തിവാരി പറഞ്ഞു. വിദര്‍ഭയിലെ കര്‍ഷകര്‍ക്ക് കോണ്‍ഗ്രസുകാര്‍ ഒരുക്കിയ ശവപ്പെട്ടിയില്‍ അവസാനത്തെ ആണിയടിച്ചത് ബിജെപിക്കാരാണ്. കാര്‍ഷികമേഖലയുടെ കോര്‍പറേറ്റ്വല്‍ക്കരണത്തിലൂടെയും പൊതുനിക്ഷേപം വെട്ടിക്കുറയ്ക്കലിലൂടെയും കോണ്‍ഗ്രസ് സര്‍ക്കാരുകള്‍ കര്‍ഷകരെ ശവപ്പെട്ടിയിലടക്കിയപ്പോള്‍ വിത്തുബില്ലിലൂടെ ആ ശവപ്പെട്ടിയില്‍ എന്‍ഡിഎ സര്‍ക്കാര്‍ അവസാനത്തെ ആണിയടിക്കുകയായിരുന്നു. ബിജെപി അധ്യക്ഷന്‍ രാജ്നാഥ് സിങ് കേന്ദ്രകൃഷിമന്ത്രിയായിരുന്ന കാലത്താണ് വിത്തുബില്ല് പാസാക്കിയത്. ഈ രണ്ടു പാര്‍ടികളുടെ നേതാക്കള്‍ക്കും ആഭിമുഖ്യം അമേരിക്കന്‍ വിത്തുമാഫിയകളോടാണ്. അവരുടെ ഏജന്റുമാരായാണ് ഈ നേതാക്കള്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത്. കാര്‍ഷികമേഖലയിലെ ഗവേഷണ സ്ഥാപനങ്ങളും ശാസ്ത്രജ്ഞരുമെല്ലാം ഇവരുടെ ദല്ലാളുമാരായാണ് പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത്.

ഉത്തര്‍പ്രദേശുകാരാണ് തിവാരികള്‍. അവരെങ്ങനെ മഹാരാഷ്ട്രയിലെത്തിയെന്ന ചോദ്യത്തിന് ഒരു മറുചോദ്യമായിരുന്നു കിഷോര്‍ തിവാരിയുടെ മറുപടി.

"തലമുറകളായി ആര്‍എസ്എസ്സുകാരായിരുന്ന ഞങ്ങള്‍ എങ്ങനെ ആര്‍എസ്എസ്സിന് എതിരായി എന്നു നിങ്ങള്‍ എന്തുകൊണ്ട് ചോദിച്ചില്ല? നൂറ്റാണ്ടു മുമ്പ് ഉത്തര്‍പ്രദേശില്‍ നിന്ന് വിദര്‍ഭയിലെത്തി ബിസിനസ്സും കൃഷിയുമായി വളര്‍ന്ന മുത്തച്ഛനും അച്ഛനും ആര്‍എസ്എസ്സിന്റെയും ജനസംഘത്തിന്റെയും പിന്നീട് ബിജെപിയുടെയും നേതാക്കളായിരുന്നു. ഞാന്‍ ബിജെപിയുടെ സംസ്ഥാന തലത്തിലുള്ള നേതാവായിരുന്നു. ഞാനുള്‍പ്പെടുന്ന മേഖലയിലെ കര്‍ഷകരടക്കമുള്ള ജനവിഭാഗങ്ങളെ കൊലയ്ക്ക് കൊടുക്കാന്‍ കച്ചകെട്ടിയിറങ്ങിയ ഒരു പാര്‍ടിയില്‍ എങ്ങനെ തുടരാനാവും. അങ്ങനെ അത് ഉപേക്ഷിച്ചു. പത്തുകൊല്ലമായി വിദര്‍ഭ ജന്‍ ആന്ദോളന്‍ സമിതിയുടെ അധ്യക്ഷനായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നു.''

വിദര്‍ഭയിലെ പ്രശ്നങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അടിസ്ഥാന വിവരങ്ങള്‍ ലഭിച്ച സ്ഥിതിക്ക് ഇനി ഗ്രാമങ്ങളില്‍ ചെല്ലണം. ഈ ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ തിവാരി തന്നെ ഉപായം പറഞ്ഞു തന്നു. ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ആത്മഹത്യ നടക്കുന്ന യവത്മാല്‍ ജില്ലയിലെ പാണ്ഡര്‍കാവ്ഡയിലാണ് സമിതിയുടെ ആസ്ഥാനം. അവിടെ സമിതി പ്രവര്‍ത്തകര്‍ നിങ്ങളെ കാത്തു നില്‍ക്കും. അവരുടെ നമ്പര്‍ തരാം.

പിറ്റേന്ന് പുലര്‍ച്ചെ തന്നെ പാണ്ഡര്‍കാവ്ഡയിലേക്ക്. ഏക്കറുകള്‍ പരന്നുകിടക്കുന്ന പരുത്തിപ്പാടങ്ങള്‍ക്കു നടുവിലൂടെയുള്ള ദേശീയപാത. നാഗ്പൂരില്‍ നിന്ന് ഹൈദരാബാദിലേക്കുള്ള വഴി. വാരാണസിയില്‍ തുടങ്ങി ഹൈദരാബാദും ബംഗ്ളൂരും മധുരയും സ്പര്‍ശിച്ച് കന്യാകുമാരിയില്‍ അവസാനിക്കുന്ന ദേശീയപാത ഏഴിന്റെ ഭാഗം. മൂന്നരമണിക്കൂര്‍ നീണ്ട യാത്രക്കൊടുവില്‍ പാണ്ഡര്‍കാവ്ഡയില്‍ ബസ്സിറങ്ങി. മരണം ചടുലനൃത്തം ചവിട്ടുന്ന മണ്ണ്. ഗ്രാമങ്ങളില്‍ നിന്നെവിടെ നിന്നോ നെറ്റിയില്‍ ചുവന്നകണ്ണുമായി ഒരു ശവവണ്ടി താലൂക്ക് ആശുപത്രിയിലേക്ക് ചീറിപ്പോവുന്ന കാഴ്ച ഇവിടുത്തുകാര്‍ക്ക് പരിചിതമായിട്ടുണ്ടാവണം. വഴി ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ഓട്ടോക്കാര്‍ക്ക് ഒട്ടും പരിചയക്കുറവില്ല. ഇനി സമിതി ഓഫീസ്. പറ്റുമെങ്കില്‍ ഇന്നുതന്നെ മരണവീടുകള്‍ തെരയണം.

വിദര്‍ഭയില്‍ സംഭവിക്കുന്നതും കേരളത്തില്‍ സംഭവിക്കാത്തതും

വിദര്‍ഭയില്‍ ആത്മഹത്യകള്‍ക്കുമുണ്ട് ഒരു ഏകതാനത. എല്ലാ ദിവസത്തെയുംപോലെ വയലിലേക്കുള്ള കര്‍ഷകന്റെ യാത്ര ഏതെങ്കിലും ജില്ലാ ആശുപത്രിയുടെയോ താലൂക്ക് ആശുപത്രിയുടെയോ മോര്‍ച്ചറിയുടെ മരവിപ്പില്‍ ചെന്നവസാനിക്കും. ജനിതകമാറ്റം വരുത്തിയ വിത്തില്‍ നിന്ന് മുളപൊട്ടുന്ന പരുത്തിച്ചെടിയെ തിന്നുതീര്‍ക്കുന്ന കീടങ്ങളെ തുരത്താന്‍ വന്‍തുക കൊടുത്തു വാങ്ങിയ കീടനാശിനി കഴിച്ചാണ് ബഹുഭൂരിപക്ഷം ആത്മഹത്യകളും. പലപ്പോഴും കൂടെയുള്ളയാള്‍-അത് ഭാര്യയാവാം, മക്കളാവാം ജോലിക്കാര്‍ ആരെങ്കിലുമാവാം- വെള്ളമെടുക്കാനോ വളമെടുക്കാനോ മറ്റോ മാറുന്ന സമയത്താണ് കീടനാശിനി കഴിക്കുന്നത്. പൊതുജനാരോഗ്യശൃംഖല ശക്തമല്ലാത്തതുകൊണ്ടുതന്നെ പ്രാഥമിക ചികിത്സ ലഭ്യമാവില്ല. ആശുപത്രിയിലെത്താന്‍ ഏറെ സമയമെടുക്കും. അതിനുമുമ്പു തന്നെ മരണം വന്നെത്തും. പിന്നെ പതിവ് ഉപചാരങ്ങള്‍. ആത്മഹത്യ ചെയ്തവരുടെ വിവരങ്ങള്‍ ജില്ലാ അധികാരികളിലെത്തിക്കണം. മരിച്ചവരുടെ ആശ്രിതര്‍ക്കുള്ള ഒരു ലക്ഷം രൂപക്കുവേണ്ടിയുള്ള എഴുത്തുകുത്തുകള്‍ നടത്തണം. വിദര്‍ഭ ജന്‍ ആന്ദോളന്‍ സമിതിക്ക് സ്വാധീനമുള്ള പ്രദേശങ്ങളില്‍, പ്രത്യേകിച്ച് യവത്മാല്‍ ജില്ലയില്‍, സമിതി പ്രവര്‍ത്തകരാണ് ഇതൊക്കെ ചെയ്യുക. "അല്ലെങ്കില്‍ ആത്മഹത്യകള്‍ക്കുള്ള നഷ്ടപരിഹാരത്തുകയുടെ ഫയലുകളില്‍ ചുവപ്പുനാടയുടെ കുരുക്ക് വീഴും''-സമിതി പ്രവര്‍ത്തകന്‍ സുരേഷ് ബൊലേന്‍വാര്‍ ഇതുപറയുമ്പോള്‍ ഏറെ മരണങ്ങള്‍ക്ക് സാക്ഷിയാണയാള്‍ എന്ന് മുഖത്തെ നിര്‍വികാരതയില്‍നിന്ന് വായിച്ചെടുക്കാം. ഇരുപത് ഏക്കറില്‍ തലമുറകളായി പരുത്തികൃഷി ചെയ്യുന്ന സുരേഷിന്റെ കുടുംബം പതിറ്റാണ്ടുകള്‍ക്കുമുമ്പ് ആന്ധ്രയില്‍നിന്ന് യവത്്മാലിലെ പാണ്ഡര്‍കാവ്ഡയിലേക്ക് കുടിയേറിയതാണ്. വന്‍തുക മുടക്കി കുഴല്‍ക്കിണര്‍ കുഴിച്ച് പരുത്തിപ്പാടങ്ങളില്‍ വെള്ളം പമ്പ് ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രമാണ് ഇയാള്‍ക്ക് തെറ്റില്ലാത്ത വിളവ് കിട്ടുന്നത്. "അതുകൊണ്ടുതന്നെ നഷ്ടം കൂടാതെ കൃഷിനടത്തുന്നു. ആത്മഹത്യ ചെയ്യാത്തതുകൊണ്ട് നിങ്ങളോടിപ്പോള്‍ സംസാരിക്കാനും കഴിയുന്നു.'' സുരേഷ് ബൊലേന്‍വാര്‍ പറയുന്നു.

പാണ്ഡര്‍കാവ്ഡയില്‍ ഏറ്റവുമൊടുവില്‍ ആത്മഹത്യ നടന്നത് എവിടെയാണെന്ന അന്വേഷണത്തിന് 'ഹിവ്റ' എന്നായിരുന്നു സുരേഷിന്റെ മറുപടി. അവിടേക്ക് ഞങ്ങളെ അനുഗമിക്കാനും സുരേഷ് തയ്യാറായി. കിഷോര്‍ തിവാരിയുടെ ശുപാര്‍ശ പ്രകാരം പാണ്ഡര്‍കാവ്ഡയിലെത്തിയവരെ പിണക്കാന്‍ സുരേഷിന് കഴിയില്ല. ഹിവ്റയില്‍ ഒടുവിലത്തെ ആത്മഹത്യയുണ്ടായത് ആഴ്ചകള്‍ക്കു മുമ്പാണ്. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാല്‍ സ്വാതന്ത്ര്യദിനത്തലേന്ന്. ദിലീപ് ഹിരാമന്‍ ചഹാരാണ് ആഗസ്ത് 14 ലെ രക്തസാക്ഷി. രാജ്യം അറുപത്തിരണ്ടാം സ്വാതന്ത്ര്യദിനം ആഘോഷിക്കുന്ന സമയത്താണ് ദിലീപ് ഹിരാമന്‍ ചഹാരെ എന്ന കര്‍ഷകന്റെ ചിതയെ മൂടിയ ചാണക വറളികള്‍ ഹുങ്കാരത്തോടെ എരിഞ്ഞു തീര്‍ന്നത്.

വയലില്‍ പതിവുപോലെ പണിക്ക് പോയ ഭര്‍ത്താവിന്റെ ചേതനയറ്റ ശരീരം പാണ്ഡര്‍കാവ്ഡ താലൂക്ക് ആശുപത്രിയില്‍ നിന്ന് ഏറ്റുവാങ്ങിയ കാര്യം പറയുമ്പോള്‍ രേഖ ചഹാരെയുടെ കണ്ണില്‍ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു നിര്‍വികാരതയാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. പശുത്തൊഴുത്തിനേക്കാള്‍ വൃത്തിഹീനമാണ് അവരുടെ വീട്. പുതിയ വീടിനു കെട്ടിയ തറ കാടുപിടിച്ച് കിടക്കുന്നു. പരുത്തിക്കൃഷി തകര്‍ന്നതോടെ അരപ്പട്ടിണി മുഴുപ്പട്ടിണിയാവാതിരിക്കാന്‍ ഒരേക്കര്‍ പാടത്തിന്റെ പകുതിയില്‍ റൊട്ടിക്കുള്ള ജൊവര്‍ എന്ന ധാന്യം കൃഷി ചെയ്യുകയായിരുന്നു ദീലീപ് ചഹാരെ. കുട്ടികള്‍ പട്ടിണിയില്ലാതെ കഴിയുന്നത് അതുകൊണ്ടു മാത്രം. ബാങ്കില്‍ നിന്നും ബ്ളേഡുപലിശക്കാരില്‍നിന്നും എടുത്ത കടം എങ്ങനെ അടച്ചുതീര്‍ക്കുമെന്ന ആശങ്ക ഒരിക്കല്‍പോലും താനുമായി പങ്കുവെച്ചിരുന്നില്ലെന്ന് രേഖ ചഹാരെ പറയുന്നു. പത്തുവയസ്സുള്ള ശുഭാംഗിയെയും എട്ടുവയസ്സുള്ള വൈശാലിയെയും എങ്ങനെ പുലര്‍ത്തുമെന്ന ചോദ്യത്തിന് അടര്‍ന്നു വീഴുന്ന കണ്ണുനീരിന്റെ സ്ഫടികഗോളങ്ങള്‍ കൊണ്ടാണ് അവര്‍ മറുപടി നല്‍കിയത്.
നാലഞ്ചുവര്‍ഷംകൊണ്ട് വിദര്‍ഭയിലെ കര്‍ഷകര്‍ ചെന്നുചാടിയ കടക്കെണിയുടെയും കോര്‍പറേറ്റ് ചൂഷണത്തിന്റെയും ആഴങ്ങളെക്കുറിച്ച് ആത്മഹത്യകള്‍ നടന്ന ഓരോ ഗ്രാമവും നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. ഹിവ്റ ഗ്രാമത്തില്‍ പത്തുമാസത്തിനുള്ളില്‍ സംഭവിച്ച രണ്ടാമത്തെ ആത്മഹത്യയാണ് ദിലീപ് ചഹാരെയുടേത്. ഛത്തര്‍സിങ് ജാന്‍സിങ് ബിയാസാണ് ഹിവ്റയുടെ ആദ്യരക്തസാക്ഷി. ചഹാരെയുടെ വീടിനടുത്ത് ചാണകവും ഗോമൂത്രവും ഒഴുകിപ്പരക്കുന്ന നാലഞ്ചു കുടിലുകള്‍ക്കപ്പുറമാണ് ഛത്തര്‍സിങ്ങിന്റെ വീട്. നാലേക്കര്‍ വയലില്‍ പണിയെടുക്കുമ്പോള്‍ ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്ന ഭാര്യ വെള്ളമെടുക്കാന്‍ പോയ തക്കത്തിലാണ് ഛത്തര്‍സിങ് എന്‍ഡോസള്‍ഫാന്‍ കീടനാശിനി കഴിച്ചത്. സുഹൃത്തുക്കള്‍ ആശുപത്രിയില്‍ എത്തിച്ചെങ്കിലും ജീവന്‍ രക്ഷിക്കാനായില്ല. മുപ്പതിനായിരം രൂപയുടെ കടം അടച്ചുതീര്‍ക്കാന്‍ കഴിയാതെയാണ് ഈ കര്‍ഷകന്‍ മരണത്തിനു കീഴടങ്ങിയത്. "അച്ഛന്‍ മരിച്ചപ്പോള്‍ കിട്ടിയ ഒരു ലക്ഷം രൂപകൊണ്ട് കടവും പലിശയും അടച്ചു തീര്‍ത്തു. പക്ഷേ ഒമ്പതാംക്ളാസില്‍ മുടങ്ങിയ വിദ്യാഭ്യാസം ഇനി തുടരാന്‍ ആരെങ്കിലും സഹായിക്കുമോ?'' കഞ്ചന്‍ എന്ന പതിനഞ്ചുകാരി ചോദിക്കുമ്പോള്‍ ആര്‍ക്കാണ് ഉത്തരം നല്‍കാനാവുക. മറ്റു കര്‍ഷകരുടെ വയലുകളില്‍ തൊഴിലെടുക്കുന്ന അമ്മയാണ് ഇപ്പോള്‍ ഈ കുടുംബത്തെ പോറ്റുന്നത്.

വിദര്‍ഭയുടെ സമ്പദ്ഘടനയുടെ നട്ടെല്ലായ പരുത്തിക്കൃഷി തകരുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാവുന്ന പ്രത്യാഘാതങ്ങളുടെ കുത്തൊഴുക്കിലേക്കാണ് പാണ്ഡര്‍കാവ്ഡയിലെ ആദ്യദിവസം ഞങ്ങള്‍ കണ്ണുതുറന്നത്. രേഖാ ചഹാരെയപ്പോലുള്ള ആയിരക്കണക്കിന് യുവവിധവകള്‍. കഞ്ചനെപ്പോലെ വിദ്യാഭ്യാസം മുടങ്ങിയ പെണ്‍കുട്ടികള്‍. ഇവരുടെ ഭാവി ജീവിതത്തിന്റെ ഇനിയുള്ള ഗതി എന്തായിരിക്കും? വിശപ്പ് അസ്വസ്ഥമാക്കുമ്പോള്‍ ഇവര്‍ ഏത് ഇരുള്‍മറയിലാണ് അഭയം തേടുക. 'ഒരു പത്രവാര്‍ത്തയും പരേതാത്മാവിന്റെ നിവേദനവും' എന്ന അശോകന്‍ ചരുവിലിന്റെ കഥയിലെ ആന്ധ്രപ്രദേശിലെ ബെലികൊണ്ട സ്വദേശിനി ജയമംഗലയെയാണ് ഈ യുവതികളെ കണ്ട് മടങ്ങുമ്പോള്‍ ഓര്‍മ വന്നത്. കൈക്കുഞ്ഞായ ചിണ്ടുവുമൊന്നിച്ച് തീവണ്ടിക്കടിയില്‍പ്പെട്ട് മരിച്ച ജയമംഗലയെ. ജമീന്ദാര്‍മാരുടെ കാമപൂര്‍ത്തിക്കിരയാവേണ്ടിവന്ന ജയമംഗലയെ. പനിവന്ന് മരിച്ച നിലക്കടല കൃഷിക്കാരന്‍ ദാസപ്പയുടെ ഭാര്യ ജയമംഗലയെ. ഈ സ്ത്രീകള്‍ക്കും ജയമംഗലക്കും തമ്മിലെന്തിന് സാമ്യമാരോപിക്കണം?അശുഭചിന്തകളെ നിയന്ത്രിക്കാന്‍ എന്തുകൊണ്ടാണ് മനസ്സിന് കഴിയാത്തത്?

ഹിവ്റ ഗ്രാമം കണ്ട് മടങ്ങും വഴി സുരേഷ് ബൊലേന്‍വാറുടെ പരുത്തി വയല്‍ വിശദമായി കണ്ടു. വയല്‍ക്കരയില്‍ തിങ്ങിനിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു ചെടിയില്‍ കണ്ണുടക്കി. കതിരില്‍ വെളുത്ത പൂക്കളുള്ള ഒരു കുറ്റിച്ചെടി. അതെന്താണെന്നു ചോദിക്കും മുമ്പ് ബൊലേന്‍വാറുടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ടുള്ള മറുപടി:

"അതു ഞങ്ങള്‍ക്കു കിട്ടിയ പുതിയ സമ്മാനമാണ്. ബി ടി വിത്തുകള്‍ വാങ്ങുമ്പോള്‍ സൌജന്യമായി കിട്ടുന്ന കള. ബി ടി വിത്തുകള്‍ക്ക് സഹജമായുള്ള രോഗങ്ങള്‍ക്കു പുറമെയാണ് ഈ കളകള്‍. ഇവയെ നശിപ്പിക്കുക ഒരു പുതിയ വെല്ലുവിളിയാണ്. എന്തുവിഷമാണോ ആവോ?''

"ബി ടി വിത്ത് വിതയ്ക്കും വരെ ഇത്തരം കളകള്‍ ഇവിടെയാരും കണ്ടിട്ടില്ല. ആത്മഹത്യകള്‍ പെരുകിയതും ബി ടി വിത്തുകള്‍ വന്നശേഷമാണ്. മോണ്‍സാന്റോ എന്ന അമേരിക്കന്‍ കമ്പനിയും അവരുടെ ഇന്ത്യന്‍ രൂപമായ മഹികോയും വിറ്റഴിക്കുന്ന വിത്തുകള്‍ വാങ്ങിയാണ് വിദര്‍ഭയിലെ കര്‍ഷകന്‍ മുടിഞ്ഞുപോകുന്നത്.'' ഇതും പറഞ്ഞ് ബൊലേന്‍വാര്‍ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചത് തൊട്ടടുത്ത വയലിലേക്കാണ്. അവിടെ ഒരു മെലിഞ്ഞ മനുഷ്യന്‍ പരുത്തിച്ചെടികള്‍ക്ക് മരുന്നടിക്കുന്നുണ്ട്. "നിങ്ങള്‍ ഇനിയും വിദര്‍ഭയിലേക്ക് വരേണ്ടി വരും. തീര്‍ച്ച. ആത്മഹത്യകളെക്കുറിച്ച് എഴുതാനായിരിക്കില്ല അത്. എന്‍ഡോസള്‍ഫാന്റെ വിഷമേറ്റ് മരിച്ചുവീഴുന്നവരെക്കുറിച്ച് എഴുതാനായിരിക്കും അത്.''

ബൊലേന്‍വാറിന്റെ വാക്കുകള്‍ അറംപറ്റാതിരിക്കട്ടെയെന്ന് കാസര്‍കോട്ടെ പെദ്രയിലെയും സ്വര്‍ഗയിലെയും കുട്ടികളുടെയും മുതിര്‍ന്നവരുടെയും ചിത്രങ്ങള്‍ മനസ്സിലോര്‍ത്തുകൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു. ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ ദിലീപ്കുമാറിനായിരുന്നു എന്‍ഡോസള്‍ഫാനെക്കുറിച്ച് അറിയാന്‍ കൂടുതല്‍ ഔത്സുക്യം. കാസര്‍കോട്ടെ ദുരന്തങ്ങള്‍ നേരിട്ട് കണ്ടിട്ടുണ്ട് ദിലീപ്. കാസര്‍കോട്ട് കശുവണ്ടിത്തോട്ടങ്ങളില്‍ ഹെലികോപ്റ്ററിലാണ് എന്‍ഡോസള്‍ഫാന്‍ തളിച്ചതെങ്കില്‍ വിദര്‍ഭയിലെ പരുത്തിത്തോട്ടങ്ങളില്‍ മനുഷ്യര്‍ നേരിട്ടാണ് സ്പ്രേ ചെയ്യുന്നത്. അതും മാസ്കും കൈയുറയുമൊന്നും ധരിക്കാതെ. പരുത്തിച്ചെടിക്കുണ്ടാവുന്ന ലാലിയ രോഗത്തിന് കാരണമാവുന്ന കീടങ്ങളെയും പരുത്തിക്കായ തുരക്കുന്ന ബോള്‍വേമിനെയും തുരത്താനാണ് എന്‍ഡോസള്‍ഫാന്‍.

ബി ടി വിത്തുകള്‍ വിതച്ചാല്‍ ഒരു കീടവും ചെടിയെ ആക്രമിക്കില്ലെന്നായിരുന്നു പ്രചാരണം. എന്നാല്‍ അരക്കിലോ പോലുമില്ലാത്ത വിത്തു പാക്കറ്റ് അറുനൂറും എഴുനൂറും രൂപയ്ക്ക് എല്ലാകൊല്ലവും വാങ്ങുന്ന വിദര്‍ഭയിലെ കര്‍ഷകര്‍ ആയിരക്കണക്കിന് രൂപയാണ് ഓരോ വര്‍ഷവും കീടനാശിനിക്കായി മുടക്കുന്നത്. നാടന്‍വിത്തുകളും സങ്കരയിനം വിത്തുകളും മാത്രം ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് പാണ്ഡര്‍കാവ്ഡയില്‍ നേരത്തെ നാലോ അഞ്ചോ വിത്തു-കീടനാശിനിക്കടകളാണുണ്ടായിരുന്നതെങ്കില്‍ ഇപ്പോള്‍ മുപ്പതിലേറെയായി. കൃഷിച്ചെലവിന്റെ സിംഹഭാഗവും അപഹരിക്കുന്നത് വിത്തും കീടനാശിനിയും. പണം മുഴുവന്‍ എത്തുന്നത് അമേരിക്കന്‍-ബ്രിട്ടീഷ് കുത്തകകളുടെ ഖജനാവിലേക്കും.

ഇരുനൂറ് ലിറ്റര്‍ വെള്ളത്തിലാണ് ഒരു ലിറ്റര്‍ എന്‍ഡോസള്‍ഫാന്‍ കലക്കേണ്ടത്. എന്നാല്‍ ഇതൊന്നും ഇവിടുത്തെ കര്‍ഷകര്‍ പാലിക്കാറില്ല. അറിവില്ലായ്മ മാത്രമല്ല കാരണം. എങ്ങനെയെങ്കിലും കീടങ്ങളുടെ ആക്രമണം തടയണം. അതിനാല്‍ ചിലര്‍ ഇരുനൂറ് ലിറ്റര്‍ വെള്ളം എന്ന വ്യവസ്ഥ പാലിക്കാറില്ല. ഇരുപതും മുപ്പതും ലിറ്റര്‍ വെള്ളത്തിലാണ് പ്രയോഗം-ബൊലേന്‍വാര്‍ പറയുന്നു.

ഇപ്പോള്‍ തന്നെ കീടനാശിനി പ്രയോഗം മൂലം ആളുകള്‍ മരിച്ചിട്ടുണ്ടാവാമെന്ന ബൊലേന്‍വാറുടെ അനുമാനം വിശ്വസിക്കാന്‍ അല്‍പ്പം മടിതോന്നി. കീടനാശിനി കൊണ്ടുള്ള മരണം സംബന്ധിച്ച രേഖകള്‍ സമിതിയുടെ കൈവശമുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യത്തിനു മുന്നില്‍ അദ്ദേഹം കൈമലര്‍ത്തി. അടുത്തു കണ്ട താലൂക്ക് ആശുപത്രിയില്‍ ചെന്നന്വേഷിച്ചാലോ എന്ന നിര്‍ദേശം ബൊലേന്‍വാറിനും ബോധിച്ചു. അവിടെ ഒരു ഡോക്ടറുണ്ട്. സമിതിയുമായി സഹകരിക്കുന്നയാള്‍. ചോദിക്കാം.

ഡോക്ടര്‍ നിലേഷ് പര്‍ഛാകെക്ക് കേരളത്തില്‍ നിന്ന് വന്ന പത്രക്കാരോട് വിദര്‍ഭയെക്കുറിച്ച് പറയാന്‍ ഏറെ താല്‍പര്യം. കാസര്‍കോട് ജില്ലയിലെ എന്‍ഡോസള്‍ഫാന്‍ ദുരന്തത്തെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹം വിശദമായി ചോദിച്ചറിഞ്ഞു. കീടനാശിനി കുട്ടികളുടെ ജനനവൈകല്യത്തിന് കാരണമാവുന്നുണ്ടെന്നും ഞങ്ങള്‍ പറഞ്ഞത് മനുഷ്യസ്നേഹിയായ ആ ഡോക്ടറെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.

കീടനാശിനിയെക്കുറിച്ച് ഡോക്ടര്‍ നിലേഷിന് പറയാന്‍ ഏറെയുണ്ട്. സുരേഷ് പങ്കുവച്ച ആശങ്കകള്‍ ശരിയാണെന്ന് അദ്ദേഹവും പറഞ്ഞു. കീടനാശിനിയുടെ അമിതമായ ഉപയോഗംമൂലം ഗുരുതരമായ രോഗങ്ങളുമായി പലരും വരുന്നുണ്ട്. പലരും മരണാസന്നരുമാണ്. പ്രദേശത്ത് ക്യാന്‍സറും ചര്‍മ രോഗങ്ങളുമുള്ളവരുടെ എണ്ണം നാലഞ്ചു വര്‍ഷമായി വല്ലാതെ കൂടിയിട്ടുണ്ടെന്നും ഡോക്ടര്‍ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. മദ്യപാനാസക്തിയും ആത്മഹത്യാ പ്രവണതയും കൂടിയിട്ടുണ്ട്; എയ്ഡ്സ് ബാധിതരുടെ എണ്ണവും. മദ്യാസക്തിക്കും എയ്ഡ്സ് ബാധക്കും ഈ പ്രദേശത്തെ കാര്‍ഷിക പ്രതിസന്ധിയുമായി പ്രത്യക്ഷബന്ധമുണ്ടെന്നും ഈ ഡോക്ടര്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു. പക്ഷേ അതിനു ഉപോല്‍ബലകമായ തെളിവു തരാന്‍ താന്‍ അശക്തനാണെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. കര്‍ഷകത്തൊഴിലാളികളാണ് കീടനാശിനി പ്രയോഗത്തിന്റെ ഇരകളില്‍ കൂടുതലും.

കേരളത്തില്‍നിന്നുള്ള ഞങ്ങളോട് തിരിക്കിനിടയിലും ഇത്രയും കാര്യമായി ഡോക്ടര്‍ സംസാരിച്ചതിന് കാരണമുണ്ട്. വര്‍ധ മെഡിക്കല്‍ കോളേജില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ മലയാളിയായി വിനോദ് നായരായിരുന്നു നിലേഷിന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്ത്. വിനോദ് നായര്‍ എന്ന ഡോക്ടറെ അറിയുമോ എന്ന് സംഭാഷണത്തിനിടയില്‍ ചോദിച്ചു. അറിയില്ല, ഏതു നാട്ടുകാരനാണ് അയാള്‍ എന്ന് ആരാഞ്ഞപ്പോള്‍ അതറിയില്ലെന്ന് മറുപടി. പഴയൊരു മൊബൈല്‍ നമ്പറുണ്ട്, ശ്രമിച്ചുനോക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞ് ഉടന്‍ ഡയല്‍ ചെയ്തു. മറുവശത്ത് വിനോദ് നായരുണ്ട്. സംസാരം തുടങ്ങി. നാട്ടുകാരില്‍ ചിലര്‍ ഇവിടെയുണ്ടെന്ന് ആഹ്ളാദത്തോടെ പറഞ്ഞു. പിന്നെ ഫോണ്‍ കൈമാറി. വിനോദ് നായര്‍ തിരുവല്ലക്കാരനാണ്. അവിടെ ഒരു ക്ളിനിക്കില്‍ പ്രാക്ടീസ് ചെയ്യുന്നു. നാട്ടിലെത്തിയാല്‍ നിര്‍ബന്ധമായും വിളിക്കാമെന്ന് ഉറപ്പുകൊടുത്തു. ഈ രണ്ട് ഡോക്ടര്‍മാരുടെ സൌഹൃദം പുതുക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ നിമിത്തമായി.

എന്‍ഡോസള്‍ഫാന്‍ തളിച്ച പാടങ്ങള്‍ കടന്നെത്തിയത് പച്ചക്കറി കൃഷി ചെയ്യുന്ന വയലുകളിലേക്കാണ്. പോക്കുവെയിലില്‍ ചുവന്നുതുടുത്ത തക്കാളി ശേഖരിക്കുന്ന ആദിവാസി പെണ്‍കുട്ടികളെ കണ്ടപ്പോള്‍ വണ്ടി നിര്‍ത്താന്‍ ഫോട്ടോഗ്രാഫറുടെ ആജ്ഞ. ആ കൌമാരക്കാരികളുടെ എണ്ണമിനുപ്പ് ഒട്ടുമില്ലാത്ത മുടിയിഴകള്‍ വെയിലില്‍ സ്വര്‍ണക്കമ്പികളായി തിളങ്ങുകയാണ്. പച്ച പുതച്ച വയലിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ ഈ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ തക്കാളി ശേഖരിക്കുന്ന പടമെടുക്കാന്‍ പോകുന്ന വഴി ഒരു തക്കാളി തിന്നാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ അവര്‍തന്നെ തടഞ്ഞു. കെറോജന്‍ എന്ന കീടനാശിനിയാണ് തക്കാളിയില്‍ പൂശുന്നത്. എത്ര നന്നായി കഴുകിയാലും കീടനാശിനിയുടെ അംശം പോവില്ലെന്ന് ബൊലേന്‍വാറുടെ താക്കീത്.
കീടനാശിനി ശരീരത്തിലെമ്പാടും ആയിട്ടുണ്ടാവും. ലോഡ്ജ് മുറിയില്‍ വിസ്തരിച്ച് ഒരു കുളികഴിഞ്ഞിറങ്ങിയപ്പോള്‍ മൊബൈല്‍ റിങ് മുഴങ്ങുന്നു. ലൈനില്‍ സുരേഷ് ബൊലേന്‍വാര്‍. രാത്രിയിലെ ഒരു ബ്രെയ്ക്കിങ് ന്യൂസിനെക്കുറിച്ച് വിവരം തരാനാണ്. കീടനാശിനി സ്പ്രേ ചെയ്ത മൂന്നു പേര്‍ വിവിധ ജില്ലകളില്‍ മരിച്ചുവെന്നാണ് വാര്‍ത്ത. ചികിത്സയിലായിരുന്ന ഇവര്‍ മരിച്ചത് പല ദിവസങ്ങളിലായാണ്. പലയിടത്തുനിന്നായി ശേഖരിച്ച വാര്‍ത്തകള്‍ ഏജന്‍സികള്‍ സമാഹരിച്ചു നല്‍കിയതാണ് ഈ ബ്രേക്കിങ് ന്യൂസ്. ഇനി വിദര്‍ഭയിലേക്ക് വരുന്നത് കീടനാശിനി സൃഷ്ടിക്കുന്ന ദുരന്തങ്ങള്‍ റിപ്പോര്‍ട് ചെയ്യാനായിരിക്കുമെന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകള്‍ സത്യമായി വരുമോ?

പിന്നെയും ആത്മഹത്യ ചെയ്തവരുടെ വീടുകള്‍. എല്ലാവര്‍ക്കും പറയാനുള്ളത് ഒരേ കഥകള്‍. ശ്വേതസ്വര്‍ണം എന്നറിയപ്പെട്ട പരുത്തിയുടെ സുവര്‍ണഭൂതകാലത്തിന്റെ അയവിറക്കലുകള്‍. 1972ല്‍ ഒരു ക്വിന്റല്‍ പരുത്തി വിറ്റാല്‍ 15 ഗ്രാം സ്വര്‍ണം വാങ്ങാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നു വിദര്‍ഭക്കാര്‍ക്ക്. അതായത് ക്വിന്റല്‍ പരുത്തിക്ക് 340 രൂപയായിരുന്നുവെങ്കില്‍ പത്തു ഗ്രാം സ്വര്‍ണത്തിന് 220 രൂപമാത്രം. 2005ല്‍ 15ഗ്രാം സ്വര്‍ണം വാങ്ങണമെങ്കില്‍ വിദര്‍ഭക്കാര്‍ക്ക് അഞ്ച് ക്വിന്റല്‍ പരുത്തി വില്‍ക്കണമായിരുന്നു. 2008ലാണെങ്കില്‍ ഒമ്പതു ക്വിന്റലും. 1991ല്‍ നാടന്‍ പരുത്തി വിത്ത് ഒരു കിലോയ്ക്ക് ഒമ്പതു രൂപയായിരുന്നുവെങ്കില്‍ 2004ല്‍ 450 ഗ്രാം ബി ടി പരുത്തി വിത്തിന്റെ പാക്കറ്റിന് 1800 രൂപയായി. പിന്നീട് സംസ്ഥാന സര്‍ക്കാരിന്റെ സബ്സിഡി ലഭിച്ചതോടെ വില 850 ആയി കുറഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്കും ഇനി തിരിച്ചുവരാത്ത വിധം പരുത്തിയുടെ നല്ല കാലം അവസാനിച്ചിരുന്നു. കൃഷിച്ചെലവ് കൂടുകയും ജീവിത നിലവാരം തകരുകയും ചെയ്യുന്നതിന്റെയും സംസാരിക്കുന്ന തെളിവാണ് ഈ കണക്കുകള്‍. ഇന്ത്യയിലെ കൃഷിഭൂമിയുടെ അഞ്ച് ശതമാനവും പരുത്തിയാണെന്നതുകൊണ്ടു തന്നെ ബിടി വിത്തുകളുടെയും കീടനാശിനികളുടെയും കുത്തകകള്‍ ഇന്ത്യയെ പരീക്ഷണശാലയാക്കുന്നതില്‍ അത്ഭുതമേതുമില്ല. നമ്മുടെ സര്‍ക്കാരുകളും ഗവേഷണ സ്ഥാപനങ്ങളും ഇത്തരം കോര്‍പറേറ്റുകളുടെ ബ്രാന്‍ഡ് അംബാസഡര്‍മാരാവുന്നതിന്റെയും ദയനീയ ദൃശ്യമാണ് വിദര്‍ഭയില്‍ കാണുന്നത്.

യവത്മാലില്‍നിന്ന് മുംബൈയിലെത്തിയിട്ടുവേണം നാട്ടിലേക്കു മടങ്ങാന്‍. റോഡു മാര്‍ഗം പോവേണ്ടത് പുതിയ മുംബൈ-പുണെ എക്സ്പ്രസ് വേ വഴി. ദരിദ്രമായ വയലുകളുടെ നടുവിലൂടെ സമ്പന്നതയുടെ തേര് ഉരുളുന്നതു കാണാം എക്സ്പ്രസ് വേയിലൂടെയുള്ള യാത്രയില്‍. വന്‍തുക കപ്പം കൊടുത്ത് എക്സ്പ്രസ് വേയിലൂടെ നിര്‍ത്താതെ ചീറിപ്പായുന്ന കൂറ്റന്‍ കാറുകള്‍. മക്ഡൊണാള്‍ഡ്സിന്റെയും മറ്റും ഫുഡ്കോര്‍ടുകളില്‍ മാത്രമാണ് വാഹനങ്ങള്‍ നിര്‍ത്തുക. കിലോമീറ്ററുകള്‍ നീണ്ട യാത്രയില്‍ ടയര്‍ പൊട്ടി അപകടങ്ങളുണ്ടാവുന്നതും പതിവാണിവിടെ. ഇടയ്ക്ക് ഭയജനകമായ ലോനാവാലയിലെ ചുരങ്ങളും തുരങ്കങ്ങളും.

മുംബൈയില്‍ ഒരു പകല്‍ കഴിച്ചുകൂട്ടണം. അന്ധേരിയില്‍ റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍ രണ്ടു കൂട്ടുകാര്‍ കാത്തുനില്‍ക്കുന്നുണ്ട്. ബിജോയിയും സഞ്ജയും. ഒരാളെക്കൂടി കിട്ടാനുണ്ട്. മുംബൈയിലെ പ്രശസ്തമായ ബിസിനസ് പത്രത്തിലെ ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍. അയാള്‍ കമലാമില്ലിന്റെ പരിസരത്തുണ്ടാവും. അന്ധേരിയില്‍ നിന്ന് കമലാമില്ലിലേക്ക് ചെറിയ ദൂരമേയുള്ളൂ. എന്നാല്‍ മുംബൈയുടെ നഗരകാന്താരങ്ങളിലൂടെ മൂന്ന് കിലോമീറ്റര്‍ യാത്രപോലും കടുപ്പം. ബാന്ദ്രക്കും വര്‍ളിക്കുമിടയില്‍ കടലില്‍ പണിത പാലത്തിലൂടെയുള്ള യാത്ര ഒരു സ്വപ്നമായിരുന്നു. എന്നാല്‍, വാഹനത്തിരക്കില്‍ ആ സ്വപ്നം പൊലിഞ്ഞു. കമലാ മില്ലില്‍ ചെന്ന് കൂട്ടുകാരനെ കണ്ടു. ആയിരക്കണക്കിന് തൊഴിലാളികള്‍ പണിയെടുത്തിരുന്ന കമലാമില്ലിന്റെ സ്ഥാനത്ത് ബഹുരാഷ്ട്രകമ്പനികളുടെ ഓഫീസ് സമുച്ചയങ്ങളാണ്. മില്ലിനോടു ചേര്‍ന്നുള്ള ബസ്സ്റ്റോപ്പില്‍ നിന്ന് അവന്‍ കാറില്‍ കയറുമ്പോള്‍ ഒപ്പമുള്ള ബിജോയിയും സഞ്ജയും പറഞ്ഞു.

"മുംബൈയില്‍ കമലാ എന്ന പേരില്‍ മില്ലുള്ള വിവരം ക്രൈം നന്ദകുമാറും വീരേന്ദ്രകുമാറും അറിയാതിരുന്നത് നന്നായി. അല്ലെങ്കില്‍ സിംഗപ്പുരില്‍ കമല ഇന്റര്‍നാഷണല്‍ എന്ന സ്ഥാപനത്തിന്റെ ഉടമയായി അവര്‍ അവതരിപ്പിച്ച പിണറായി വിജയന് ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ കാലം മുതലുള്ള ഈ മില്ലിന്റെ ഉടമസ്ഥാവകാശവും ചാര്‍ത്തിക്കൊടുത്തേനേ.''

ബിസിനസ് പത്രത്തിനുവേണ്ടി ഫോട്ടോ എടുത്തു നടക്കുന്ന നീ ഇതുവരെയും വിദര്‍ഭയില്‍ പോയില്ലേ എന്നു ചോദിച്ചപ്പോള്‍ അവന്‍ പറഞ്ഞ മറുപടി അമ്പരപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു:

"ഇക്കാര്യം ഞാന്‍ ഡെസ്ക് യോഗത്തില്‍ എഡിറ്ററോട് ചോദിച്ചതാണ്.അദ്ദേഹം പറഞ്ഞതെന്താണെന്നറിയാമോ. പാവങ്ങള്‍ എന്തുതന്നെയായാലും മരിക്കാനുള്ളവരാണ്. നാമെന്തിന് അവര്‍ക്കു പിന്നാലെ പോവണം, പിന്നെ ഞാന്‍ വിദര്‍ഭ എന്ന് മിണ്ടിയിട്ടേയില്ല.''

ഇവരുമായി വെടിപറഞ്ഞ് നാട്ടിലേക്കുള്ള ട്രെയിനില്‍ മടങ്ങുമ്പോള്‍ കിഷോര്‍ തിവാരി പറഞ്ഞ വാക്കുകളായിരുന്നു മനസ്സില്‍.

"വിദര്‍ഭയില്‍ നടക്കുന്നത് കേരളത്തില്‍ നടക്കാത്തത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് അറിയുമോ? അവിടെ സാമൂഹ്യബോധവും രാഷ്ട്രീയബോധവുമുള്ള ഒരു ജനതയുണ്ട്. പ്രതിബദ്ധതയുള്ള ഒരു സര്‍ക്കാരുണ്ട്. വയനാട്ടിലെ ആത്മഹത്യകള്‍ സ്വിച്ചിട്ട പോലല്ലേ നിന്നത്. കേരളം ആവിഷ്കരിച്ചതുപോലെ കടാശ്വാസ കമീഷന്‍ നടപ്പാക്കാന്‍ മറ്റേത് സംസ്ഥാനത്തിന് കഴിഞ്ഞു?''

*
എന്‍ എസ് സജിത് ദേശാഭിമാനി വാരിക

Sunday, September 13, 2009

അയിത്തഗ്രാമം സമരം അറസ്റ്റ്

ഈ ഗ്രാമത്തിന്റെ ചരിത്രമറിയാന്‍ തമിഴകം വാഴും ജാതിപ്പിശാച് എന്ന പോസ്റ്റ് വായിക്കുമല്ലോ.

ശേഷം....

ജാതിയുടെപേരില്‍ ദളിത് പിന്നോക്കവിഭാഗങ്ങളെ ക്രൂരമായി പീഡിപ്പിക്കുന്ന തമിഴ്നാട്ടിലെ ഉത്തപുരം ഗ്രാമം സന്ദര്‍ശിക്കാനെത്തിയ സിപിഐ എം പൊളിറ്റ് ബ്യൂറോ അംഗം വൃന്ദ കാരാട്ടിനെ പൊലീസ് അറസ്റ്റ് ചെയ്തു. തിരുപ്പുറം കൊട്രം പോലീസ് സ്റ്റേഷനില്‍ കൊണ്ടുപോയ വൃന്ദയെയും സഹപ്രവര്‍ത്തകരെയും രണ്ട് മണിക്കൂറോളം തടഞ്ഞുവച്ചു. യാത്ര തുടരുമെന്ന കര്‍ശന നിലപാടിനെ തുടര്‍ന്ന് വൃന്ദയെ മോചിപ്പിക്കാന്‍ പൊലീസ് നിര്‍ബന്ധിതമായി. ശനിയാഴ്ച രാവിലെ ഏഴിനായിരുന്നു സംഭവം. വൃന്ദ കാരാട്ടും ജനാധിപത്യ മഹിളാ അസോസിയേഷന്‍ പ്രവര്‍ത്തകരും പിന്നീട് ഉത്തപുരം ഗ്രാമം സന്ദര്‍ശിച്ചു. തിരുപ്പുറം കൊട്രത്തില്‍ വൃന്ദയും സഹപ്രവര്‍ത്തകരും സഞ്ചരിച്ച കാര്‍ വഴിയില്‍ തടഞ്ഞാണ് തമിഴ്നാട് പൊലീസ് അറസ്റ്റ്ചെയ്തത്. സംഘര്‍ഷബാധിത പ്രദേശം സന്ദര്‍ശിക്കുന്നത് സ്ഥിതി രൂക്ഷമാക്കുമെന്നു പറഞ്ഞായിരുന്നു അറസ്റ്റ്. സംഘര്‍ഷമുണ്ടാക്കുന്ന അക്രമികളെയാണ് അറസ്റ്റ് ചെയ്യേണ്ടതെന്നും തന്നെയല്ലെന്നും വൃന്ദ പൊലീസിനോട് പറഞ്ഞു. ഉത്തപുരത്ത് പാര്‍ടി പരിപാടിയില്ലെന്നും ദളിത്കുടുംബത്തിലെ ആഘോഷച്ചടങ്ങില്‍ പങ്കെടുക്കാനാണ് പോകുന്നതെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും പൊലീസ് അനുമതി നിഷേധിക്കുകയായിരുന്നു. മുന്‍ എംപി പി മോഹന്‍ പ്രശ്നം മുഖ്യമന്ത്രി എം കരുണാനിധിയുടെ ശ്രദ്ധയില്‍പെടുത്തി. പത്തരയോടെ ഉത്തപുരത്തെത്തിയ നേതാക്കള്‍ ആഘോഷച്ചടങ്ങില്‍ പങ്കെടുത്ത് മടങ്ങി. മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ നിര്‍ദേശമനുസരിച്ച് പൊലീസ് വൃന്ദയെ അനുഗമിച്ചു. വൃന്ദയ്ക്കെതിരെ വിവിധ വകുപ്പുകള്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തി മധുര ജില്ലാ പൊലീസ് കേസെടുത്തിട്ടുണ്ട്.

അയിത്താചാരം രൂക്ഷമായ ഉത്തപുരത്ത് ക്ഷേത്രപ്രവേശനത്തിന് ദളിത് വിഭാഗം നടത്തിയ പ്രക്ഷോഭത്തിനുനേരെ പൊലീസ് വെടിവയ്പില്‍ ഒരാള്‍ മരിച്ചിരുന്നു. സവര്‍ണരുടെ പീഡനത്തിനെതിരെ ഇവിടെ ഏറെക്കാലമായി രൂക്ഷമായ പ്രക്ഷോഭം നടക്കുകയാണ്. മധുരയില്‍ വെള്ളിയാഴ്ച സിപിഐ എം നേതൃത്വത്തില്‍ തൊട്ടുകൂടായ്മ നിര്‍മാര്‍ജനസമിതിയും ജനാധിപത്യ മഹിളാ അസോസിയേഷനും ചേര്‍ന്ന് അയിത്തത്തിനെതിരെ വനിതാ കവന്‍ഷന്‍ സംഘടിപ്പിച്ചിരുന്നു. മധുര ജില്ലയില്‍ അയിത്തം നിലനില്‍ക്കുന്ന നിരവധി ഗ്രാമങ്ങളില്‍നിന്ന് ആയിരക്കണക്കിന് സ്ത്രീകള്‍ കവന്‍ഷനില്‍ പങ്കെടുത്തു. ഉത്തപുരം ഗ്രാമത്തിലെ സ്ത്രീകള്‍ കുടുംബസമേതമാണ് എത്തിയത്. ഇതില്‍ പ്രകോപിതരായാണ് ഡിഎംകെ ഭരണകൂടം വൃന്ദയെ അറസ്റ്റ് ചെയ്തത്.

അല്പം കൂടി..

ഉത്തപുരത്തെ സവര്‍ണ വെള്ളാള പിള്ളമാര്‍ ദളിതരായ പള്ളരോട് കാണിക്കുന്ന ജാതീയ അയിത്തം അരനൂറ്റാണ്ടായി തുടരുന്നു. 1964ലാണ് ജാതീയതയുടെ പേരില്‍ വെള്ളാള പിള്ളമാര്‍ ദളിതര്‍ക്കുനേരെയുള്ള ജാതികലഹം തുടങ്ങിയത്. കാലം മാറിയിട്ടും ഉത്തപുരത്ത് തുടരുന്ന പ്രാകൃതമായ ജാതീയസംഘര്‍ഷം 1984ലാണ് അതിന്റെ ഏറ്റവും ഭീകരമായ മുഖം പുറത്തെടുത്തത്. ആറ് ദളിതര്‍ അന്ന് സവര്‍ണരാല്‍ കൊലചെയ്യപ്പെട്ടു. കലാപത്തില്‍ സവര്‍ണവിഭാഗക്കാരുടെ വെടിയുണ്ടകളേറ്റ പാടുകളുമായി, ജീവിക്കുന്ന രക്തസാക്ഷികളായി പത്തോളം ദളിതര്‍ ഉത്തപുരത്തുണ്ട്. സവര്‍ണരെ പേടിച്ച് ദളിതര്‍ വര്‍ഷങ്ങളോളം കാടുകളില്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടുമുണ്ട്. മധുരയില്‍നിന്ന് 180 കിലോമീറ്റര്‍ അകലെയുള്ള ഉത്തപുരത്ത് സവര്‍ണരില്‍നിന്ന് ദളിതരെ വേര്‍തിരിക്കാന്‍ 600 മീറ്റര്‍ നീളവും 30 അടിയോളം വീതിയുമുള്ള അയിത്തമതില്‍ നിര്‍മിച്ചിരുന്നു. ക്ഷേത്രത്തില്‍ കയറുന്നതിന് ദളിതരെ വിലക്കി. ജനന-മരണ ആഘോഷങ്ങളില്‍ പങ്കെടുക്കരുതെന്നാണ് അയിത്തനിയമങ്ങള്‍ കല്‍പ്പിച്ചത്. ഇതിനെതിരെ തമിഴ്നാട്ടിലെ ദ്രാവിഡപാര്‍ടികളോ കോണ്‍ഗ്രസോ ചെറുവിരല്‍പോലും അനക്കിയില്ല. സിപിഐ എം നേതൃത്വത്തിലുള്ള അണ്‍ടച്ചബിലിറ്റി ഇറാഡിക്കേഷന്‍ ഫ്രണ്ട് നടത്തിയ സര്‍വേയിലാണ് ഫ്യൂഡല്‍കാലഘട്ടത്തെ വെല്ലുന്ന അയിത്തം ഉത്തപുരത്ത് നിലനില്‍ക്കുന്നതായി കണ്ടെത്തിയത്.

മതിലിന്റെ ചിത്രത്തോടെ സിന്ധു, തീക്കതിര്‍ പത്രങ്ങളില്‍ വന്ന വാര്‍ത്തയെതുടര്‍ന്ന് പ്രശ്നം സജീവചര്‍ച്ചയായി. പ്രകാശ് കാരാട്ട് 2008 മെയ് ഏഴിന് ഉത്തപുരം സന്ദര്‍ശിക്കുന്നതായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇതറിഞ്ഞ് ഡിഎംകെ ഭരണകൂടം മെയ് ആറിന് വൈകിട്ട് 600 മീറ്റര്‍ അയിത്തമതിലിന്റെ മൂന്നരമീറ്റര്‍ ഭാഗം പൊളിച്ചുമാറ്റി. ഏഴിന് പ്രകാശ് കാരാട്ട് ഗ്രാമം സന്ദര്‍ശിച്ചപ്പോള്‍, 19 വര്‍ഷമായി കൊട്ടിയടയ്ക്കപ്പെട്ട മതില്‍ പൊളിച്ച സന്തോഷത്തില്‍ ആയിരക്കണക്കിന് ദളിതരാണ് സ്വീകരിക്കാനെത്തിയത്. എന്നും സവര്‍ണരോടൊപ്പം നിന്ന ഡിഎംകെയ്ക്ക് ഈ സംഭവം വന്‍ തിരിച്ചടിയായി. അതിനുശേഷം സര്‍ക്കാര്‍ നിയോഗിച്ച കമീഷന്‍ ഉത്തപുരം ഗ്രാമത്തില്‍ കൊടിയ വിവേചനം നിലനില്‍ക്കുന്നതായി കണ്ടെത്തി. ദളിതര്‍ക്ക് നഷ്ടപരിഹാരം നല്‍കണമെന്നും ശുപാര്‍ശ ചെയ്തു. എന്നാല്‍, ഇതൊന്നും നടപ്പായില്ല. തുടര്‍ന്ന് ചെറിയ സംഘര്‍ഷങ്ങള്‍ നിലനില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദളിതരുടെ പൂര്‍ണസംരക്ഷണം സിപിഐ എം ഏറ്റെടുത്തതോടെ അയിത്തത്തിനെതിരെ പോരാട്ടം കൂടുതല്‍ ശക്തിപ്പെടുകയാണ്.